Vroegrijpe profeten

Leeswerk Arabisch en islam: Vroegrijpe profeten

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Christen Christelijk Christendom, Godsdienst, Islam, Joden Joods joods

Mini-herinnering: Trump gekozen

Weet u nog wat u deed toen gemeld werd dat Trump president van de VS werd? Ik ging een klein café in Braunfels binnen. Daar zaten onder andere twee mannen, die met elkaar Amerikaans Engels spraken. Ik dacht een ogenblik: ‘Zouden zij ook … ?’ maar schoof die gedachte snel terzijde. Zo zagen ze er niet uit: kennelijk welgestelde heren, beschaafd accent, op reis in een niet voor de hand liggend deel van Europa; nee, die stemden geen Trump.

Zij keken ook naar mij, en hadden blijkbaar mijn eerste gedachte gelezen. Ze keken wat bedremmeld, en ik ook naar hen. Om de spanning te doorbreken moest ik ze nu wel aanspreken: ‘Ik dacht even dat u misschien … maar u hebt toch niet …?’ — ‘Nee, nee, natuurlijk niet, nooit van zijn leven!’ en toen konden we elkaar vrolijk toelachen en een praatje beginnen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Politiek

Ritje Noord-Hessen

Maandag worden de Corona-regels strenger; dan mag je geen onnodige reizen meer maken. Gisteren dus nog gauw een tochtje met de auto naar Melsungen aan de Fulda en Homburg aan de Efze.

Melsungen is in principe een stadje waar wel wat te doen is, maar gisteren niet. Café’s en restaurants alle gesloten; de winkels mochten open zijn, maar waren dat lang niet allemaal. Er liepen ook maar weinig mensen op straat. Dat belette ons niet te zien wat een mooi stadje het is. Je zou er haast kunnen wonen. Als je de historische brug over de Fulda oversteekt sta je op het station, en vandaar kom je snel naar Kassel en naar de rest van de wereld.

Ooit moet Melsungen heel rijk geweest zijn als handelscentrum aan een rivier. De vakwerkhuizen zijn hier veel royaler dan in Marburg. De kerk is daarentegen nogal klein; handel maakt niet noodzakelijk vroom. Er is een goede boekhandel met een reusachtig antiquariaat. Blijkbaar beschikt die over een oude fabriekshal, zodat een boek lang bewaren niet veel kost. Ze hebben ook Engels, Frans Italiaans, Zweeds en Nederlands, en de prijzen zijn redelijk. Natuurlijk wordt het meeste per internet verkocht.

Als Corona veel onmogelijk maakt pak je het genieten anders aan, bij voorbeeld bij een Italiaanse ijssalon die een loket naar de straat open had, waar prima espresso te krijgen was. En de picnic op een bank aan de Fulda, een deken erop, winterjacks aan (het was 6˚), thermoskan met thee, lekkere broodjes en een salade.

Homberg was een klasse minder. We hadden beter met het mindere kunnen beginnen en het mooiste voor het laatst bewaren; te laat. Het kleinere Homberg heeft ook mooie vakwerkhuizen, maar er is veel leegstand en verval. De kerk is hier wel veel groter en mooier, een heel zuivere protestantse kerk—hoewel natuurlijk ooit als katholieke gebouwd. De nummerplaten in deze streek zijn wel naar Homberg genoemd: HR = HombeRg, begrijpt u wel?

Zo was de auto er ook weer eens uit, want alleen ritjes naar de kruidenier vindt hij maar niks.

1 reactie

Opgeslagen onder Auto, Duitsland, Reizen

Boekhandel

1 reactie

21 november 2020 · 12:03

Hoogtevrees 1

Eergisteren heb ik op zangles zo prachtig gezongen, mooier dan ik het ooit zou kunnen. Zowel mijn leraar Daniel als ik zelf stonden er versteld van. Na afloop was ik doodmoe.

Gisteren heb ik helemaal niet gezongen, en vandaag ging het veel slechter; moest als het ware weer bij nul beginnen. Aan de ene kant geen wonder natuurlijk: je kunt niet altijd op een bergtop staan, er zijn ook dalen.

Maar dat is niet alles. Als iets goed gaat bij mij ben ik niet blij, maar verontrust en saboteer ik me zelf zo, dat het weldra weer slechter gaat. Niet alleen bij het zingen; ook op werkgebied; bij wetenschappelijk onderzoek was dat altijd het geval. Alleen het onderwijs ging vaak toch goed: door last minute-werk, improvisatie en goddelijke bijstand kwamen daar soms heel mooie dingen tot stand. En sport: Aikido deed ik volgens iedereen heel goed, veelbelovend; maar waarom heb ik nooit de eerste dan gehaald? Datzelfde: zich zelf afbreken, het mag niet goed gaan. En zelfs in de liefde. Gaat het fijn? Afhaken dan; vooral geen continuïteit.

Misschien moet ik de coronastilte maar benutten om eens na te gaan wat dat is, of was, en of er nog iets te veranderen is aan dat patroon. Want zoveel tijd van leven is er niet meer. 

Als klein voorbeeld kan misschien dienen de toonhoogte bij het zingen. Eerst was ik bang voor hoge tonen. Als er een hoge a in de buurt kwam kneep ik mijn keel al dicht. (Of kneep de keel zich zelf dicht? Veel verschil maakt het ook niet.) Dat is over, vooral dankzij de onuitputtelijke trukendoos van Daniel  kan ik nu meestal ook een hoge b zingen zonder af te knijpen, en hij is nu verder met me gegaan: daarbij de kopstem mooi mengen met de borststem en een rijke toon met een luidheid bereiken zonder te schreeuwen (voor de kenners: via de wa-wa-wa-gu-gu-gu-gooOOÓÓÓ-oefening). Ben ik daar blij om? Een beetje wel, maar ik schrik me wezenloos. Ik sta aan de rand van een afgrond en kijk de diepte in. 

Zo is het ook met de rest van het zingen, want die hoge tonen waren slechts een ondergeschikt probleempje. Als het  goed gaat is het beangstigend. Omdat de ziel dan naar buiten komt?

Mijn denken hierover stagneert nu. Ik heb deze tekst Hoogtevrees 1 genoemd, dat betekent dat er nog plaats is voor een nummer 2. Of die er komt is af te wachten.

3 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk

Prikken 2

De Duitse deelstaat Hessen (ruim zes miljoen inwoners) heeft dertig vaccinatiecentra gepland. In ieder centrum kunnen duizend personen per dag ingeënt worden, dus dertigduizend per dag. Hoofdbestanddeel van zo’n centrum zal een koelruimte zijn, waarin het vaccin bij de benodigde temperatuur van –80˚ opgeslagen kan worden, maar er moeten natuurlijk ook wachtruimtes zijn, toiletten, parkeerplaatsen enzovoort.

Als ik het goed zie duurt het dan ruim tweehonderd dagen voor de hele deelstaat is geprikt. Nee, vierhonderd, want iedereen moet twee keer. Of nog langer, als de inenting vaker nodig is. Nee, toch iets korter, want de 15–30% covidioten hoeven niet. Pakweg een jaar, om te beginnen.

Zijn er in Nederland al zulke centra gepland? Het zou me niet verbazen als dat niet zo was; dat land verkeert immers nog grotendeels in de ontkenningsfase. Als ik in de Nederlandse google ‘injectiecentra’ intyp, krijg ik een verhaal over heroïne-faciliteiten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Gezondheid, Nederland

Gestolen goed gedijt best

Sinds mijn achttiende heb ik niet meer gestolen. Dacht ik tenminste. Maar de verdwijning van mijn papierschaar, nu alweer twee weken geleden, heeft mij opnieuw aan het denken gezet. Hij kan niet uit eigen beweging uit mijn woning verdwenen zijn, en hij kan ook niet per ongeluk in de papiermand terecht gekomen zijn, want daar komt echt alleen papier in, dat controleer ik. Is het misschien een late straf? Want deze schaar was gestolen. Toen ik in 1996 mijn werkgever de Vrije Universiteit verliet heb ik deze schaar gewoon meegepikt! Maar nee, een straf zal het toch niet zijn, want hij heeft me jaren trouw gediend en de daad is allang verjaard. Ook de twee andere gestolen voorwerpjes die mij nog dagelijks aankijken doen het nog best en peinzen er niet over te verdwijnen. Ik doel natuurlijk op de stalen lepeltjes, waarvan het ene de inscriptie KLM draagt en het andere Olympic.

Nou ja, gestolen, dat klinkt zo hard. Het Duits heeft daar een mooie omzwachtelende term voor: mitgehen lassen. Ich habe sie mitgehen lassen. Een lift gegeven, als het ware. Dat ze ook eens wat anders zouden zien.

1 reactie

Opgeslagen onder Duitsland, Persoonlijk

Mini-herinnering: Motorpech

Het was geloof ik in 1978: een prachtige rondreis in een huurautootje door het Noorden van Portugal. Ofschoon het land net een revolutie achter de rug had lag het er heel verstild bij. In een stadje als Bragança kreeg je een heel goede inblik in het leven van vroeger. Er tjoekten nog treintjes rond met houten wagonnetjes, die stopten op blauw betegelde stationnetjes.

Die huurauto, een Morris Minor, was gehuurd bij een van de grote internationale autoverhuurbedrijven op het vliegveld van Oporto. Maar het was een nukkig ding, waarmee maar moeilijk een verhouding op te bouwen was, en soms vertikte hij het helemaal. Dat gebeurde bij voorbeeld in het dorpje Vinhais; gelukkig midden in de hoofdstraat, met uitzicht op een garagebedrijf. De monteur keek bedenkelijk en zei dat het wel even kon duren, maar dat we konden wachten in het huis van zijn moeder, naast de garage. Moeder was een gezellige vrouw, die heerlijk kon koken en ons een volledige maaltijd voortoverde. Na de maaltijd en de zelf gemaakte marsepein wilde de auto wel weer verder. Een paar dagen later reden we op Oporto aan, de eindbestemming, waar we de volgende dag het vliegtuig terug zouden nemen. Kort voor de stad kreeg de auto weer kuren: hij deed het geloof ik alleen nog in zijn één. Ik had de tegenwoordigheid van geest tegen mijn metgezel te zeggen dat hij in de reisgids het beste, meest klassieke hotel van de stad moest opzoeken en dat we daarheen koers zouden zetten. Omdat we van boven kwamen en het stadscentrum lager lag, slaagden we erin grotendeels zonder motor naar de benedenstad af te dalen en vlak voor het hotel te belanden. Dat heette Infante de Sagres, en had precies die ouderwetse klasse die we nodig hadden. Hier konden we de sleutel bij de portier afgeven en zeggen: Ach, er is een probleempje met onze wagen; kan er misschien even iemand naar kijken? We hadden een mooie laatste dag en reden de volgende dag onbekommerd naar het vliegveld.
Dit alles kostte wel wat extra, maar in die tijd was Portugal vrijwel te geef, door de voor ons gunstige wisselkoers van de Escudo.

1 reactie

Opgeslagen onder Auto, Europa, Reizen

Verdrongen Oudheid: het Oostromeinse Rijk

Een herziene en vooral uitgebreide uitgave van het eerdere artikeltje ‘Byzantijns’: https://ghurabalbayn.wordpress.com/2020/11/15/verdrongen-oudheid-het-oostromeinse-rijk/

2 reacties

Opgeslagen onder Geschiedschrijving, Griekenland, Nabije Oosten, Orient

Zonnebad

De bovenloop van het Rotes Wasser moest even wachten, omdat ik een probleem heb met mijn been. Daarom vandaag een korte, makkelijke wandeling, over vlak, bijna Nederlands aandoend terrein. Scherp licht, en een passende wind erbij. Over het overstromingsbekken bij Schönbach had ik al eens geschreven. Bij de plaquette voor Herr Dr. h.c. Dr. e.h. Zinn zijn we begonnen en toen een stuk over de dijk; een blik geworpen op een vogelplas en weer terug.
Mooi weer om buiten te eten, maar dat ging niet, want alles is de hele maand november gesloten.

De bijbehorende foto’s zijn er niet meer; ik heb ze per ongeluk gewist.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gezondheid, Marburg