Auto’s in Cairo

Na de lezing in het Instituut werd er als altijd nog iets te drinken aangeboden. Daar kwam je dan in gesprek, en zo leerde ik de heer A. kennen. Wat hij deed weet ik niet meer; het moet in 1972 geweest zijn. Wel herinner ik me dat ik na afloop mijnheer A. buiten weer tegenkwam. Hij wilde juist in zijn auto stappen en vroeg:
– U woont toch in Dokki; kan ik U een eind meenemen?
– Nee dank U, antwoordde ik, ik vind het wel prettig ’s avonds een half uur te lopen.
En zo was het ook: Cairo was ’s avonds lekker rustig en wat lichaamsbeweging in de knapperige avondlucht zou me goed doen, want ik voelde een lichte hoofdpijn opkomen. Maar de heer A. was in zijn wiek geschoten:
– Mijn  auto is U zeker te oud?
Er klonk in zijn woorden geen vrolijkheid door, maar een lichte verbittering. Op dat moment wist ik niet hoe daarop moest reageren. Ontkennen hielp niet. Natuurlijk had ik geen verachting voor oude auto’s; integendeel. Nieuwe auto’s waren onder het socialisme nogal verdacht. A.’s auto van een mij onbekend merk dateerde duidelijk uit de jaren vijftig.

– A. zal zich, ook zonder mij, hebben geschaamd voor die oude wagen, omdat zijn familie na de revolutie geen geld meer had voor een nieuwe.
– A. zal hebben gemeend, dat ik in een nieuwe Mercedes wél graag een lift had aanvaard.
– Het moet voor A. onbegrijpelijk en ongeloofwaardig zijn geweest dat ik wilde lopen. Als Europeaan was ik een persoon van hoge rang, en zulke mensen gaan in Cairo niet te voet.
– A. zal de koloniale arrogantie hebben menen te voelen van de Europeaan die ik was—die natuurlijk een tegenhanger had in zijn eveneens koloniale zelfverachting.
– A. wist of begreep blijkbaar niet, dat Europeanen oude auto’s vaak wel interessant vinden. Maar had hij dat wel geweten was het ook niet goed geweest. Als ik bij voorbeeld zijn old-timer had bewonderd alvorens naar huis te lopen, had hij me niet geloofd. En als hij me wel had geloofd was ik uit de hoogte geweest, door zijn kostbare bezit tot een curiositeit te degraderen.

Het was ook nooit goed; geen wonder dat ik soms hoofdpijn kreeg in Cairo.

===

Een auto waarin ik, vele jaren later, wél ben meegereden was een Rolls Royce Silver Cloud, eveneens uit de jaren vijftig. De nogal gebutste wagen behoorde toe aan de familie Butrus Ghali; ik kwam daarin terecht omdat ik samen met een kennis ergens mee naar toe genomen zou worden. Van de rit in deze Rolls herinner ik mij dat het comfort niet groter was dan dat van een moderne middenklasser. Wat moeten goekope auto’s vroeger dan oncomfortabel zijn geweest.

===

Een lift die ik ook heb aanvaard was die van een verkoopster in een computerzaak. In Cairo kon je Arabische software kopen die in Europa niet te krijgen was, dus ik bezocht regelmatig zo’n zaak. Het moet in de jaren negentig zijn geweest. Wat ik wilde hebben was momenteel niet in huis, zei de verkoopster, maar het was voorradig in het filiaal in Mohandisin. Zij stond op het punt daarheen te vertrekken; wilde ik soms meerijden? Graag, en zo propte ik me in een Fiat 650 naast deze jonge vrouw, die wel erg veel doeken om zich heen had. Waarom heb ik deze banale gebeurtenis onthouden? Omdat ik nu in een afgesloten ruimte alleen was met een kennelijk gelovige muslima. De islamitische regels verbieden dat, en naar het Egyptische volksgevoel staat het vrijwel gelijk aan geslachtsverkeer; daar bestaan heel wat gore moppen over. Maar deze lift was net zo normaal als hij in Nederland was geweest. Honi soit qui mal y pense.
(Werkten er toen in Nederland al vrouwen in computerzaken? Ik geloof het niet.)

===

Soms word ik ’s morgens wakker met dit soort herinneringen. Die schrijf ik dan meteen maar op.
Mijn geheugen verandert nogal. Onlangs kocht ik een reuzepak WC-papier zonder mij te herinneren dat ik dat al eerder gedaan had. Maar anderzijds komen er tegenwoordig zulke scherpe mini-herinneringen boven, en dat is wel aardig.

2 reacties

Opgeslagen onder Auto, Cairo

Lectuur voor de winter

De lucht is grauw en vochtig, de boombladeren zijn opgezogen; het wordt tijd me te installeren bij een knapperende radiator met een pot thee en goede boeken. Ik heb een stapeltje in huis gehaald, dat genoeg moet zijn tot kerst.
.
Judith Zeh, Unterleuten, Nederlands: Ons soort mensen
Hiervan heb ik al een derde gelezen. Unterleuten is een treurig boerengat in de ex-DDR (maar U mag geloof ik stiekem aan Untermenschen denken), waar het landbouwkombinat weer in handen van de vroegere grootgrondbezitter is gekomen en waar op zoek naar rust, natuur en goedkope huizen ook enkele Wessi’s zijn neergestreken. De contacten van de nieuwkomers met de oude ingezetenen lopen maar stroef en nu er een bedrijf grote windmolens wil gaan neerzetten spitst de situatie zich toe … gauw verder lezen, het boek is vrijwel unputdownable. Zeh fileert genadeloos de gedragingen en overtuigingen van alle medespelers in deze bittere tragedie—ik neem tenminste aan dat het daarop uit zal draaien.
.
Holger Gzella, De eerste wereldtaal. De geschiedenis van het Aramees
Het is duidelijk dat dit boek veel mensen niet zal interessen. Mij wel, want het Aramees heeft naast het Arabisch gelegen. En ooit heb ik Bijbels Aramees en wat Syrisch-Aramees geleerd.
Het Aramees mag best eens onder de algemene aandacht worden gebracht: Het was meer dan duizend jaar lang een wereldtaal, van Egypte tot diep in Azië. Het kende belangrijke sprekers, zoals Jezus bij voorbeeld, en er zijn belangrijke boeken in geschreven, zoals het bijbelboek Daniël; misschien ook delen van het Nieuwe Testament? dat weet ik niet; joodse bijbelcommentaren, de Talmoed en bovendien een enorm uitgebreide christelijke literatuur in het Syrisch-Aramees, die vrijwel niemand meer leest, maar die toch van groot belang is voor de geschiedschrijving van bijv. de vroege Islam, van de wetenschap en van de kerk. En gewoon om lekker te lezen bij de radiator, bij voorbeeld de reisverslagen van Nestoriaanse monniken in Centraal-Azië.
Ik heb Gzella’s boek nog niet gelezen, maar er even aan geroken. Het is opmerkelijk toegankelijk geschreven en bovendien in het Nederlands, dat is heel wat waard. De competentie van de auteur, de hoogleraar te Leiden voor Hebreeuws en Aramees, wordt algemeen erkend. Dit boek bewijst tevens dat er Duitse geleerden bestaan die leesbaar kunnen schrijven.
.
Daniel Kehlmann, Tyll (nog niet vertaald)
Nog niet aan begonnen, maar heb er wel fiducie in, want Kehlmann had al eerder een goed boek: Die Vermessung der Welt. Dit boek speelt tijdens de Dertigjarige Oorlog. Tyll is geïnspireerd op Tijl Uilenspiegel, die blijkbaar de hele boel aan elkaar moet praten.
.
David Rijser, Een telkens nieuwe Oudheid. Of: Hoe Tiberius in New Jersey belandde.
Hierop kan ik me ook verkneukelen, want vroeger heb ik met veel plezier Rijsers stukken in NRC-Handelsblad gelezen (Geloof het of niet: vroeger had Nederland kwaliteitskranten.) Het gaat om de receptie van de Oudheid in latere tijden, ook in onze tijd. Das Fortleben der Antike, zoals dat hier in Duitsland heet. Het interesseert me ook omdat ik zelf misschien eens wat wil schrijven over de rol van de Arabieren/Perzen bij dat Fortleben. Die rol is wel bekend, maar wordt nog te vaak verwaarloosd of zelfs doodgezwegen. Maakt ook Rijser zich daaraan ‘schuldig’? In het hoofdstuk over de Liebestod en de Hoofse Liefde valt dadelijk op, dat daar geen woord wordt vuilgemaakt aan de Arabieren, die deze zaken volgens mij hebben uitgevonden.
.
Elena Ferrante, De nieuwe achternaam
Het tweede deel van een vierdelige cyclus, de zog. ‘Napolitaanse romans’. Vergeleken met de bovengenoemde werken misschien een lichtgewicht, maar omdat ik het eerste deel van de cyclus al gelezen heb wil ik wel doorgaan. Hoekige en slijmerige karakters die je bijblijven en goede schildering van de samenleving in een Napolitaanse buitenwijk.

3 reacties

Opgeslagen onder Fictie, Literatur, Nabije Oosten, Taal

Niet naar Kirchhain

Wat ik bij steeds meer bejaarden gadesla en, o schrik! ook bij mij zelf, is de neiging te veel dingen op zich te nemen, die dan half af blijven en een katterig gevoel geven. Gepensioneerden hebben onbeperkt de tijd, dus ze denken dat ze dit-of-dat ook nog wel kunnen doen, dat het hoog tijd wordt om hun Latijn eens op te halen en hadden ze niet altijd al willen gaan zeezeilen?
.
Maar hun energie is niet onbeperkt, die is duidelijk minder dan vroeger, en de geheugenfunctie en het leervermogen zijn ook afgenomen.
.
Voor je het weet heb je dan ouwetjes die overwerkt raken, en toenemend wanhopig zijn omdat ze het niet allemaal meer bijsloffen. Het zijn cliché’s onder bejaarden: de Ruhestand is eerder een Unruhestand en: “Ik heb het nu drukker dan voor mijn pensioen.” En dat terwijl de geraniums staan te verpieteren in hun vensterbank.
.
Verstandig lijkt het daarom, zich te beperken tot een of twee  bezigheden, en af een toe een kleinigheidje erbij bij wijze van toefje slagroom. Als je je op weinige dingen concentreert kun je daar best nog wat in bereiken; was er laatst niet een Indiër die op zijn 86e nog een marathon gelopen had? Zijn er geen pianisten die tot hun honderdste doorgaan? (Nou ja, niet zo heel veel, maar ze zijn er.)
.
Sich verzetteln heet het in het Duits: je tijd onhandig indelen en aan te veel dingen door elkaar besteden. Dat heb ik altijd nogal gedaan, en dat gaat juist nu pas veranderen. Niet in vier koren tegelijk zingen, niet ook nog ingewikkeld Indisch willen koken, niet meer de woning zelf schoonmaken. Want laten we eerlijk zijn: juist vróeger had ik het gevoel dat tijd en energie onbeperkt aanwezig waren, terwijl die nu toch echt begrensd geworden zijn, met een onbekend, open einde.
.
Het is me nu duidelijk wat ik moet doen: zingen, een beetje stukjes schrijven in mijn Arabisch-bloek (maar volstrekt geen wetenschap) en een enkel bijlesje geven aan vluchtelingen ofzo. Bij alle drie zit een voldoende grote component aan ‘maatschappelijke dienstverlening’, zodat ik me niet helemaal een uitvreter hoef te voelen. Elke dag ook iets van beweging die gezond is voor het lichaam, maar dat telt niet echt als bezigheid.
.
Dat houdt in dat ik vandaag ook niet mijn activiteiten stressig ga comprimeren en niet af krijgen om morgen vrij te houden voor een expeditie naar Kirchhain. Morgen wordt de laatste min of meer warme dag verwacht; mij zweefde voor ogen om vóór de winter nog één keer keer een wat langere fietstocht te maken. Ja ik fiets weer na de knie-operatie, in de stad, maar daarbuiten ben ik nog niet verder gekomen dan Göttingen (Hess). Ik bouw het langzaam op. Kirchhain is helemaal niks; het was vroeger het punt van waaraf fietstochten pas interessant begonnen te worden. Maar een rondje K. is toch minstens 35 km en dat zou onder de huidige omstandigheden nog een zware klus zijn. Nee, ik doe het niet, dan raak ik vandaag niet overspannen en kan ik morgen kalmpjes wat oefeningen gaan doen in de fitness-studio. Fietsen weer in het voorjaar.

1 reactie

Opgeslagen onder De mens, Fietsen, Persoonlijk

Schuld

Op Hervormingsdag is het gepast even stil te staan bij de schuld van de mens.

Schuld 1
Er is veel gehakketak over het klimaat. Sommigen zeggen dat het klimaat helemaal niet verandert en gaan daarmee door tot het zeewater in hun golfschoenen sopt. Anderen zien wel dat het klimaat verandert, maar wijzen erop dat het altijd al aan schommelingen onderhevig is geweest en dat wij er niets aan kunnen doen. Nog anderen roepen juist dat het allemaal de schuld van de mens is, en wanneer we niet als de wiedeweerga dit-of-dat gaan doen het klimaat niet meer in de hand is te houden.

Het klimaat verandert, dat is nu de meesten wel duidelijk, maar onzeker blijft, hoe groot het aandeel van de mens daarin is. En het idee dat de mens het klimaat in de hand kan houden is grotesk. Dat maakt het betrekkelijk gemakkelijk, gewoon maar door te gaan met diesel rijden, kolenstook en dergelijke.

Echter, aan de vervuiling van de bodem en van de zee, inclusief de uitroeiing van de daarop en daarin levende dieren en micro-organismen, is de mens, die zich in zijn hovaardij homo sapiens noemt, voor de volle honderd procent schuldig. Daaraan wordt veel minder aandacht besteed, hoewel de gevolgen voor de voedselvoorziening even verwoestend kunnen zijn.

Maar er is aflaat noch vergeving voor deze schuld. Het lijkt eerder een gevalletje te worden van ‘Het kwaad straft zichzelf’.

 

Schuld 2
Nu is niet alleen president Francis Underwood aangeschoten, maar ook de acteur Kevin Spacey. Netflix zegt te willen stoppen met de serie House of Cards, omdat de president uit die serie in zijn echte leven eenendertig jaar geleden een veertienjarige jongen seksueel heeft lastig gevallen. Tja. Het is nogal een loos gebaar, want de zesde serie komt nog wél, naar ik begrijp, en daarna zou het hele spul waarschijnlijk een natuurlijke dood gestorven zijn. Presidenten zijn zo heel anders tegenwoordig.

Zo’n morele veroordeling door een filmfabriek lijkt misschien sympathiek, maar zo komen we naar ik vrees niet verder. Duizenden, honderdduizenden, miljoenen mensen hebben in hun biografie wel ergens een smerige vlek zitten. En met de moderne middelen is vrijwel ieders biografie op tafel te krijgen. Als je met terugwerkende kracht alle verrichtingen van die mensen voor besmet gaat verklaren, dan blijft er niet veel van de wereld over. Dan zouden, om met een kleinigheid te beginnen, ook de films van Woody Allen en Roman Polanski uit de circulatie moeten worden gehaald; wie zou dat willen?

Bij veel schuld bestaat er ook de mogelijkheid tot vergeving, boetedoening, straf, verjaring. Anderzijds bestaat er schuld die zo groot is dat er van de kant van de mens alleen maar veroordeling mogelijk is, bij voorbeeld in het geval Adolf Hitler. Dan zou er dus steeds moeten worden afgewogen of iemands schuld nog voor vergeving, boetedoening enz. in aanmerking komt of niet meer, en tot hoe ver in het verleden. Maar wie gaan dat doen? De reeds zwaar overwerkte rechtbanken? De publieke opinie, die zelf zonder zonde is en altijd klaar staat met de eerste steen? Brrrr. In ieder geval moet worden meegewogen hoe zwaar het slachtoffer heeft geleden, of het kan vergeven of niet, en of de aanklacht misschien vooral uit kwaaiigheid voortkwam.

De mensheid staat dus nog heel veel be- en veroordelend werk te wachten. Grote kans dat de uiteindelijk goedgekeurde daden en werken alleen maar braaf en middelmatig zijn. Maar nog grotere is de kans dat de soep niet zo heet gegeten zal worden.

 

Schuld 3
Onze voorouders hebben zich in de West schuldig gemaakt aan mensen verachtende plantageslavernij en handel in slaven. In de Oost hetzelfde op nog grotere schaal; daarenboven nog aan drugshandel (opiummonopolie).

Als daarop gewezen wordt is de reactie vaak woedend: in Indië werd iets groots verricht, de VOC was iets om trots op te zijn en waarom het eigen nest bevuilen? Misstanden reduceren tot incidenten, gauw in de doofpot, mantel der liefde eroverheen, klaar!

Een andere reactie is zich achteraf vreselijk schuldig te voelen. Wat waren wij slecht! De nazaten van de slaven, althans die uit de West, spelen daar graag op in; ja, wat waren jullie slecht!

Ook in het eerste geval is er veel schuldgevoel, maar dat wordt onderdrukt. De afschaffing van ex-koloniale instituten en bibliotheken heeft daar kennelijk ook mee te maken: er moet zo min mogelijk over Indië geweten worden.

Beide varianten van dit schuldgevoel zijn ongezond en niet nodig. Onze voorouders waren slecht, geen reden om dat te ontkennen, maar schuld is niet erfelijk. Aan wat zij hebben gedaan zij wij niet schuldig. We moeten het wel heel goed en in detail weten, zodat wij, nu, niet nog eens hetzelfde doen, en ons ook niet beter of specialer voelen dan ander boeventuig. Zijn we meteen van dat malle nationalisme af. Graag méér studie dus, meer bibliotheken over ‘ons’ Indië en de West, en het koloniale verleden opnemen in het schoolonderwijs.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De mens, Klimaat, Vroeger

Hervormd

Nee, Luther heeft NIET op 31 oktober 1517 zijn stellingen aan de kerkdeur van Wittenberg vastgespijkerd. Er waren wel stellingen, maar die werden, ten dele al eerder, in brieven aan bisschoppen, vorsten en de paus meegestuurd en bediscussieerd. Dat hebben historici uitgezocht. Waarom ook vastspijkeren? Ze waren in het Latijn gesteld, en dat konden die paar voorbijgangers in het stadje Wittenberg niet lezen. Dat weten en begrijpen de meeste predikanten, en daar hebben ze geen moeite mee, want het is geen geloofspunt. Maar ze doen net of het toch zo was, want er is wat te vieren vandaag: vijfhonderd jaar Hervorming, en dat moet ergens aan vastgemaakt worden. Predikanten hebben daar ervaring mee: zij doen wel vaker alsof ze geloven dat iets gebeurd is, waarvan zij weten dat het niet zo is.
.
Duitsland viert het groots: een vrije dag, zodat er gisteren overal een welhaast kerstachtige drukte heerste en er haast geen brood meer te krijgen was. Wat de 28,5% Katholieken ervan denken weet ik niet; voor zover zij geen werkgever zijn denk ik dat zij de vrije dag dankbaar hebben aanvaard.
.
Zondag was er hier in Marburg een grote gedenkdienst in de Elisabetkirche, die ook op de televisie werd uitgezonden. Vandaag een nog grotere in Berlijn.
.
Eerlijk gezegd heb ik een beetje genoeg van Luther. Ik zie wel zijn grote belang voor het christendom, voor Duitsland en de hele wereldgeschiedenis, maar wij hebben hier het Lutherjaar, worden al maanden doodgegooid met Luther in de media en in tentoonstellingen, en horen honderden malen ‘Een vaste burcht…’. Een beetje overkill.

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Godsdienst, Marburg

Misbruik van medemensen

Hoe zat dat ook weer met het misbruik van kinderen? Ik heb de ontwikkeling niet gevolgd, weet alleen dat het vroeger vrij algemeen was, kinderen seksueel te misbruiken en dat in onze tijd de afschuw daarvan algemeen is. Het is volstrekt taboe geworden en wordt ook zwaar bestraft. Al bestaat er een hardnekkige minderheid die het niet kan of wil laten.
.
Hoe het van een vrij algemene, zij het meestal toch verzwegen gewoonte, tot een totaal verbod is gekomen weet ik niet. Ik heb er niet op gelet; het was nooit mijn probleem. Ik heb geen kinderen en kan me zelfs in mijn geheimste zielenkrochten niet voorstellen dat seks met kinderen lekker is; integendeel. Maar er zijn dus mensen die anders in elkaar zitten.
.
Heeft er ooit een verhitte discussie plaatsgehad over seks met kinderen? Vaag herinner ik mij dat er in de jaren tachtig een school in het Odenwald bestond, waar men seks met kinderen uitdrukkelijk voor gezond hield—ja, ook voor de kinderen. Maar nu is dat al lang voorbij; zelfs de misbruikers weten (meestal) dat ze fout zijn.
.
Nu is blijkbaar het misbruik van volwassenen aan de beurt om afgekeurd te worden. Een veelbelovende aanzet was de algemene verontwaardiging toen in de nieuwjaarsnacht van 2015/16 in Keulen vele vrouwen aangerand waren of zouden zijn. Maar het onderwerp ‘misbruik van vrouwen’ had al gauw afgedaan, omdat men zich liever concentreerde op de daders: vermeende vluchtelingen, die men dientengevolge prettig kon haten, terwijl de vrouwen snel weer vergeten werden.
.
Momenteel is er een grote golf van verontwaardiging over een meneer Weinstein, een onsmakelijke dikke man die zich nooit scheert en tientallen vrouwen heeft misbruikt, die voor hun carrière in de film van hem afhankelijk waren. En in andere bedrijfstakken bleek het eigenlijk net zo te gaan. Ik kende dat al uit Egypte. Maar nooit is in onze tijd hier zo publiek zichtbaar gemaakt wat een beestenbende het is tussen de mensen.
.
Nu is er wel een discussie. Vrouwen maken verontwaardigd allerlei schandalige feiten openbaar, en mannen verdedigen zich: het ligt toch heel vaak aan de vrouwen, die willen het toch ook? Voor de carrière, of voor de seks zelf. En dan die korte rokjes! Moeten ze ook maar niet op straat lopen. Wil een vrouw in haar diepste wezen niet hard aangepakt of zelfs verkracht worden? Ook zulke mannelijke meningen komen tegenwoordig openlijk voorbij. Ook dit herinnert me aan Egypte. Bovendien hebben zich intussen mannen gemeld die eveneens misbruikt zijn
.
Ben benieuwd hoe het gaat aflopen. Zal over een paar jaar het misbruik van volwassenen net zo’n algemene afschuw opwekken en even streng gestraft worden als kindermisbruik? In ieder geval is duidelijk geworden: wat men afkeurt bij moslims is niet-moslims ook niet vreemd. Deze affaire kan in ieder geval de angel wegnemen uit het zog. ‘Islamdebat’.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Europa

Duitse Jesses 2

Jesses! Ook hier in Duitsland dreigen principes de vorming van een regering te belemmeren. Er is zoveel te doen: bestrijding van kinderarmoe, nazidom en cybercriminaliteit, om maar enkele dingen te noemen, maar de partijen kibbelen over vrijwel imaginaire problemen: de vluchtelingenproblematiek en het klimaat. Niet dat die problemen niet bestaan, maar een Duitse regering kan daar maar weinig aan doen. Als er weer een miljoen vluchtelingen voor de grens staat houdt geen grensbewaking of toverwoord van Seehofer die tegen. De belangrijkste milieubesluiten van de laatste tijd kwamen niet van de Groenen, maar van Merkel (CDU): het afzweren van de kernenergie n.a.v. Fukushima, en van de markt: de mensen kopen veel minder vieze Dieselauto’s n.a.v. het VW-schandaal. Verder heerst er nogal wat verwarring: de E10 benzine, die wordt verbouwd omdat die beter zou zijn voor het klimaat blijkt dat juist niet te zijn, enzovoort. Dus in plaats van hakketakken zou ik zeggen: aan het werk, jongens en meisjes!

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Politiek

Voedselschaarste

De nazomer is voorbijgegaan in vrijwel totale pruimenloosheid. Ik ben maar twee dozen Zwetschgen tegengekomen, die er niet goed uitzagen. En dat terwijl Duitsland in de nazomer anders altijd wordt bedolven onder miljarden pruimen. Voor appels moest ik € 3,49 per kilo betalen, de boter kost net zo veel als in de tijd dat het nog een luxeartikel was en het brood wordt ook steeds duurder. Wat is er toch aan de hand met het voedsel? Chinezen kopen onze melkprodukten; op kostbaar akkerland wordt benzine verbouwd. Was er nachtvorst in de bloeitijd van de fruitbomen? ik was toen ziek, kon er niet op letten.

Niet dat er in Duitsland nu dadelijk een hongersnood uitbreekt; nee, nog lang niet. Bovendien zou het waarschijnlijk iedereen goed doen, slechts de helft te eten van wat er nu naar binnen gewerkt wordt. En zolang er zuurkool is zullen we niet aan scheurbuik sterven. Maar als de prijzen zo stijgen kan dat de sociale onrust versterken. En het herinnert ons er even aan hoe kwetsbaar onze samenlevingen zijn. Zoiets ouderwets als voedselschaarste zou best weer terug kunnen komen.

3 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Eten

Dooi in Saoedi-Arabië?

Het Nederlands Dagblad was er vandaag snel bij; was de rest van de Nederlandse pers ook zo alert? Ik kopieer hier nooit kranten, maar dit is toch wel opmerkelijk:

Saudische kroonprins wil gematigde islam
RIYAD (ANP/DPA) – De Saudi-Arabische kroonprins Mohammed bin Salman heeft zich in ongebruikelijk klare taal voorstander getoond van liberalisering van het ultraconservatieve koninkrijk. ‘We keren terug naar de gematigde islam, die open is tegenover de wereld en alle religies,’ zei hij dinsdag tijdens een conferentie in de hoofdstad Riyad. Daar werd hij aangesproken op de radicale ideeën die nu nog overheersen in het land.
Kroonprins Mohammed stelde dat Saudi-Arabië voor 1979, het jaar van de bezetting van de grote moskee in Mekka door moslimextremisten, anders was. Hij wil niet dat het olierijke vorstendom nog dertig jaar verspilt door zich bezig te houden met radicale denkbeelden. ‘Die gaan we onmiddellijk uitbannen, te beginnen vandaag.’ De bevolking is volgens de Saudische troonopvolger, die tijdens zijn toespraak vaak werd onderbroken door applaus, toe aan een normaal leven.

Ook in de Saoedische pers is dit terug te vinden. Dat vrouwen voortaan zelf auto mogen/moeten rijden is alvast een deel van die modernisering, en er waren al andere tekenen dat er verandering in de lucht zit.

De kroonprins, een snotneus van 32, tevens Minister van Defensie, is overigens geen prettig type. Een hork, een bulldozer, maar als manager naar het schijnt wel competent. De verwoestende oorlog die hij in Jemen voert levert niet het door hem gewenste resultaat op, maar dat doen oorlogen eigenlijk nooit.

Eens kijken wat ervan komt. Hij moet dan ook nog oorlog voeren tegen die ouwe knakkers binnenslands. Misschien wordt hij wel vermoord ofzo.

8 reacties

Opgeslagen onder Nabije Oosten

Badkamer

Handig hoor, zo’n bidet. Heeft Trump vast niet.

8 reacties

Opgeslagen onder Nabije Oosten