Categorie archief: Dromen

Postzegels

Steeds vaker kijk ik met welbehagen naar de haarscherpe foto’s van postzegels die mij ongevraagd worden toegezonden. Ik zocht eens een afbeelding van een bepaalde postzegel, en sindsdien denkt Pinterest dat ik een filatelist ben. Misschien word ik dat ook wel weer, maar ik hoef de zegels niet te bezitten. Kijken is genoeg.
Tot mijn zeventiende ongeveer spaarde ik fanatiek postzegels. Dat ik ze nu weer leuk vind, na jarenlang niet, zal wel te maken hebben met een teruggrijpen op de jeugd.
De postzegelarij bracht enige eigenschappen van mij aan het licht. Om te beginnen was ik door en door koloniaal. Natuurlijk had ik wel postzegels van Nederland, maar de echte thrill kwam toch van de zegels uit Indië. En nog spannender waren die uit de Britse koloniën. Engeland had zoveel gebieden en eilanden, en ze namen de moeite om voor ieder eilandje aparte postzegels te maken. Het idee, een postzegel van de Falkland Islands die afgestempeld was, die ooit op een echte brief gezeten had: een uiterste zeldzaamheid. Ik zag het ook meteen voor me; hoe zo’n eenzame schaapherder daar een brief schreef aan zijn tante Georgina in Schotland, of een missionaris in Nyassaland onder een petroleumlamp, vloekend omdat de zegels in dat klimaat zo op elkaar kleven.
Door en door slecht was ik ook. Van drie mensen heb ik postzegels gestolen uit de albums die ze mij in vertrouwen lieten doorbladeren. Een hoogte- en tevens dieptepunt was een vervalsing die ik maakte en voor ƒ 10,- verkocht. In 1963 was dat geld, voor een jongen. Een hele postzegel vervalsen kon ik natuurlijk niet, maar wel kon ik met een fijne stift de opdruk JAVA aanbrengen op een goedkope zegel. En wat een triomf toen de koper erin trapte!
Ik was jong en mijn geweten was nog niet gerijpt. Mijn zedelijkheid bestond toen in de opvatting dat alles was toegestaan zolang je niet werd betrapt. Nu is dat anders hoor: U kunt met een gerust hart uw albums aan mij toevertrouwen. Het geweten kwam toen ik omstreeks twintig was; het koloniale ging eraf na mijn eerste bezoek aan Egypte.
Mooie postzegels zijn perfecte grafische werkjes, soms zelfs kunstwerkjes. Maar ik hoef geen kleurige afbeeldingen van paddenstoelen, voetbalteams  of schilderijen op de zegels. Nee, sober moeten ze zijn. De regerend vorst en hoogstens een enkel detail dat de kolonie in kwestie illustreert, of iets van het koningshuis.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Kunst, Persoonlijk

Droom van Parijs

In de droom was ik even buiten Parijs gelogeerd en ik ging te voet op weg om in de stad te gaan kijken. Ineens bevond ik mij in water: het was weer een van die watervlakten die zo vaak in mijn dromen en soms ook in de werkelijkheid voorkomen. Maar tot mijn verbazing werd ik niet nat. Het water werd niet dieper, ik liep gewoon door en weldra stond ik weer op droog land. In de rommelige voorstad kon ik mij niet oriënteren, maar al gauw zag ik een bordje: Funiculaire Sacré-Cœur. Het doel zou worden bereikt, het droompje werd geen nachtmerrie.
Dan zal deze dag ook wel lukken.

2 reacties

Opgeslagen onder Dromen

Fakfak

Kent U het haventje van Fakfak, op West-Nieuw-Guinea? Ik ook niet, maar het was daar dat ik, in de droom, een transportbedrijf bedreef. Goederen werden aangevoerd uit Indonesië, overgeladen in spoorwagons en langs de noordkust naar het Australische deel van het eiland vervoerd, waar zij in schepen werden geladen die naar de eilanden van Melanesië voeren.
En dat terwijl er op heel Nieuw-Guinea geen meter rails ligt, en vervoer per schip altijd voordeliger is dan met de trein.

3 reacties

Opgeslagen onder Dromen

Not guilty, Your Honor

De berichten over die drukdoenerige aspirant-opperrechter in de VS probeer ik niet te volgen, maar door het massieve aanbod van de media lukt dat niet. Al zou de vent nooit iemand verkracht hebben, zijn gedrag van nu toont toch dat hij niet geschikt is voor dat hoge ambt? Hij zal het dus wel worden.
.
Al die herrie heeft ertoe geleid dat ik vannacht gedroomd heb dat ik door twee vrouwen, F. en E., werd aangeklaagd. Ik zou hen, vele jaren geleden, seksueel hebben lastig gevallen. F. riep dat ze me kapot zou maken en ervoor zou zorgen dat ik ontslagen werd. Maar gelukkig heb ik geen baan, en me misdragen had ik ook niet. Niets aan de hand dus.

5 reacties

Opgeslagen onder De mens, Dromen, Politiek

Dubbelmoord

Vannacht heb ik twee mij onbekende mannen doodgeschoten, zomaar tussendoor, zonder voorbedachten rade. Ik had een drukke dag en ze liepen nogal in de weg, vandaar. Collega G. was er getuige van; hij knikte instemmend.
.
Pas bij het terugzien op de dag (nog steeds half in den droom) viel het me op dat dit incident mij zo weinig deed. Moet je van zoiets niet ontredderd raken? Het enige wat me stoorde was het idee dat G. toch tegen me zou kunnen getuigen.
.
In het echt heb ik nog nooit iemand gedood en dat moet maar zo blijven. Ik zou er namelijk wél door van slag raken; het zou zelfs de rest van mijn leven bepalen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dromen

Angstfoto

 

De man op de voorgrond lijkt het uitzicht te genieten, maar mij boezemt mij deze foto angst in.

Hij komt overeen met de angstdromen die ik soms heb, waarin de dreiging uitgaat van een grote watervlakte.

De onafzienbaarheid … . Misschien komt het omdat ik de watersnood van 1953 heb meegemaakt. Als jongetje werd ik met een auto van het Rode Kruis uit het rampgebied weggehaald. De auto reed over een dijk en heel het omringende land stond onder water.

Hier komt de hoogte er nog bij,

 

1 reactie

Opgeslagen onder Dromen, Persoonlijk

Verloren posten

Zoëven heb ik weer eens gedroomd dat ik ontslagen werd aan de VU. Het was nogal smartelijk en gedetailleerd ditmaal: de overname van de werkkamer door iemand anders, op straat lopen zonder te weten waarheen, enzovoort.
Allemaal onzin: ik ben in 1996, na jaren ontslagdreiging, niet ontslagen maar heb ontslag genomen, heb zevenendertig jaar onafgebroken als arabist gewerkt in Leiden, Amsterdam, Frankfort en Marburg, en geniet dientengevolge nu een behoorlijk pensioen. Een levensloop die menig academicus me zal benijden.
Wel heb ik twee maal de onttakeling van een studierichting meegemaakt, die in beide gevallen nogal lang duurde en waarbij ik als laatste het licht moest uitdoen. In Marburg werd niet het instituut opgeheven, maar verzandde wel het klassieke Arabisch.
.
Al dat opheffen geschiedde in groter verband: de alfa-vakken leveren geen rendement op, dus die konden veel kleiner. Eigenlijk viel het voor de ‘kleine letterenvakken’ in Nederland lange tijd nog mee, omdat er tien jaar lang bijzondere bescherming geboden werd. Maar daarna begon ook bij Arabisch de kaalslag. Voor zover ik kan overzien is in Nederland het vak alleen nog in Leiden op volle sterkte aanwezig. In andere steden niet meer, of sterk beknot. In Duitsland komt alles pas tien jaar later. Alles is er nog, maar op veel plaatsen wel erg uitgehold: halve banen, onderbetaalde assistentschappen enz.
.
Zowel aan de VU als in Frankfort werd de wetenschappelijke semitistiek/arabistiek opgeheven. Maar kort daarna werd in beide universiteiten islamitische ‘islamwetenschap’ ingevoerd. Hoewel het beter is imams hier op te leiden dan ze uit het buitenland te halen kan ik mij daarover niet verheugen, omdat het theologie is en vele dingen dus niet gezegd mogen worden. Om maar iets te noemen: de invloed van de Grieks-Romeinse cultuur op de oude Arabieren wordt geloochend; de biografie van de profeet wordt voor zoete koek geslikt en de aan hem toegeschreven uitspraken heeft hij werkelijk gedaan. Daar pas ik niet bij.
.
De opheffing van het instituut in Frankfort was overigens wél verheugend. In 2007 werden namelijk in de deelstaat Hessen de ‘kleinere letterenvakken’ samengevoegd en in de drie universiteiten geconcentreerd. In Marburg kwam (vrijwel) alles terecht wat met het Midden-Oosten te maken had, en dus ook ik. Dat was geen bezuinigingsmaatregel; integendeel, er werd een groot en vorstelijk gefinancierd instituut opgezet, met zeven professoren en als ik het wel heb veertig medewerkers. Het bloeide en gedijde en het was een mooie tijd. Alleen was er na mijn pensionering geen plaats meer voor iemand die die ouwe boel las en onderwees. Liever nog eens Arabische lente of salafisme enzo, en waarom zou iemand klassieke poëzie lezen, of de koran in het origineel? Wie zou daar in vier jaar studietijd nog aan toe komen, als er ook nog gewerkt moet worden om wat geld te verdienen? Ik heb dus ook in Marburg op een verloren post gewerkt, maar het geeft niet hoor, ik heb toch heel wat mensen iets mee kunnen geven.
.
Ooit was de arabistiek hulpwetenschap bij de bijbelwetenschappen. In de koloniale tijd bestudeerde men Arabisch en islam bovendien om islamitische koloniën beter te kunnen besturen. In de jaren zestig, zeventig van de twintigste eeuw brak het besef door dat in het nabijer gekomen buitenland Arabisch en Turks werd gesproken, en dat er intussen ook steeds meer Marokkanen en Turken in ons land woonden, wat de bestudering van de betreffende vakken vanzelfsprekend maakte. Men probeerde afscheid te nemen van de oude, koloniaal gekleurde oriëntalistiek en de studie van het vreemde op nieuwe manieren aan te pakken. Tot er een omslag kwam en het verlangen opkwam, juist liever niets over het Midden-Oosten te weten, en vooral niets over de islam. Het ‘islamdebat’, dat nu al ruim vijftien jaar woedt, blijkt immers veel makkelijker te verlopen als je er niets over weet. Bovendien bombardeert het prettiger als je niet precies weet waar je bommen terecht komen.
.
Mijn oude vak houdt mij nogal bezig de laatste tijd. Ik zal er af en toe eens een stukje over plaatsen. Dit was een begin.

3 reacties

Opgeslagen onder Arabisch, Dromen, Islam, Marburg, Nabije Oosten, Nederland, Orient, Persoonlijk

Duits lekker: caribisch

Duitsers spreken vaak op een verzaligde toon over chocolade, maar dat doen zij ook over die Karibik, de Caribische eilanden, wanneer zij een paradijselijk oord, het vrije leven, een tweede huis of een weelderige vakantiebestemming bedoelen — voor de meesten blijft het een droom, maar heerlijk is het, daar is vrijwel iedereen het over eens. Ik zou op die eilanden niet dood gevonden willen worden, maar Duitsers die mijmeren over wat ze gaan doen als ze de Lotto winnen of succes hebben met een kraak of zwendel komen in hun gedachten heel vaak bij de Caribische eilanden uit.
.
Hoe is dit über-lekkervinden te verklaren? Ik heb op deze vraag geen antwoord, kan alleen wat tasten. Ligt het aan het feit dat Duitsland pas heel laat koloniën kreeg en genoegen moest nemen met allerlei eilanden met palmenstranden: Duits Nieuw-Guinea, de Marianen, de Karolinen en Samoa, die vervolgens postuum geïdealiseerd werden? Ik probeer maar wat. Nederlands-Indië was een land barstensvol palmenstranden, maar ik geloof niet dat ooit een Nederlander speciaal dáárnaar verlangd heeft. Omdat daar nog zoveel meer was. Op die Duitse eilanden waren vaak alléén maar palmbomen en kokosnoten.
.
De plaatjes van zo’n overhangende palmboom aan een hagelwit strand zien er net zo uit als die van Duits Nieuw-Guinea.

5 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Duitsland, Onzin, Reizen

De vinger Gods?

De stemmen zijn geteld, de stemmen van de SPD-leden die mogen beslissen of Duitsland een stabiel, welvarend land blijft of niet. Met andere woorden: of de grote coalitie doorgaat of dat Duitsland in verval geraakt. De stembiljetten zullen vandaag in een vrachtauto van Leipzig naar Berlijn worden overgebracht.
.
Maar uitgerekend vandaag zendt de hemel ons ijzel; dat kan geen toeval zijn. De wegen zullen spekglad worden. Vele automobilisten blijven dus wijselijk thuis, maar de vrachtwagen van de SPD dendert door, met de hardleerse Kevin Kühnert aan het stuur. Baff, ergens midden in Brandenburg raakt de wagen in een slip, schuurt langs de pijler van een brug en belandt tenslotte in een greppel. Kevin is slechts licht gewond, maar de laadbak is opengereten: de stembiljetten waaien eruit en verspreiden zich over een aardappelveld.

6 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Duitsland, Onzin, Politiek

Oorlof, mijn arme schapen

Vannacht droomde ik dat ik met drie schapen thuiskwam. De keuken was te krap voor ze, dus moesten ze maar op het balkon. Als voer kregen ze lamsbout, een heel werk nog om dat klaar te maken. Toen dat op was overwoog ik stukken vlees uit mijn eigen benen te snijden, maar daar zag ik toch tegenop en vanaf. Iets van gras dan maar? Maar hoe …? Als zo vaak was wakker worden de beste oplossing.
.
Ik had nog nooit van schapen gedroomd. De aanjager was waarschijnlijk de hier geplaatste foto van Ottomaanse Turken die schapen naar huis droegen voor het offerfeest.
.
Het balkonschaap was mij vertrouwd uit Cairo, waar een, twee dagen voor het feest schapen op balkons te zien waren. Soms ging het mis en las je in het gemengde nieuws dat er ergens zo’n schaap door de balustrade was gebroken en op straat te pletter was gevallen. Een bloedbad, en een flinke strop ook, want een dood dier dat niet op rituele wijze geslacht was mocht je niet eten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cairo, Dieren, Dromen