Categorie archief: Dromen

Dubbelmoord

Vannacht heb ik twee mij onbekende mannen doodgeschoten, zomaar tussendoor, zonder voorbedachten rade. Ik had een drukke dag en ze liepen nogal in de weg, vandaar. Collega G. was er getuige van; hij knikte instemmend.
.
Pas bij het terugzien op de dag (nog steeds half in den droom) viel het me op dat dit incident mij zo weinig deed. Moet je van zoiets niet ontredderd raken? Het enige wat me stoorde was het idee dat G. toch tegen me zou kunnen getuigen.
.
In het echt heb ik nog nooit iemand gedood en dat moet maar zo blijven. Ik zou er namelijk wél door van slag raken; het zou zelfs de rest van mijn leven bepalen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dromen

Angstfoto

 

De man op de voorgrond lijkt het uitzicht te genieten, maar mij boezemt mij deze foto angst in.

Hij komt overeen met de angstdromen die ik soms heb, waarin de dreiging uitgaat van een grote watervlakte.

De onafzienbaarheid … . Misschien komt het omdat ik de watersnood van 1953 heb meegemaakt. Als jongetje werd ik met een auto van het Rode Kruis uit het rampgebied weggehaald. De auto reed over een dijk en heel het omringende land stond onder water.

Hier komt de hoogte er nog bij,

 

1 reactie

Opgeslagen onder Dromen, Persoonlijk

Verloren posten

Zoëven heb ik weer eens gedroomd dat ik ontslagen werd aan de VU. Het was nogal smartelijk en gedetailleerd ditmaal: de overname van de werkkamer door iemand anders, op straat lopen zonder te weten waarheen, enzovoort.
Allemaal onzin: ik ben in 1996, na jaren ontslagdreiging, niet ontslagen maar heb ontslag genomen, heb zevenendertig jaar onafgebroken als arabist gewerkt in Leiden, Amsterdam, Frankfort en Marburg, en geniet dientengevolge nu een behoorlijk pensioen. Een levensloop die menig academicus me zal benijden.
Wel heb ik twee maal de onttakeling van een studierichting meegemaakt, die in beide gevallen nogal lang duurde en waarbij ik als laatste het licht moest uitdoen. In Marburg werd niet het instituut opgeheven, maar verzandde wel het klassieke Arabisch.
.
Al dat opheffen geschiedde in groter verband: de alfa-vakken leveren geen rendement op, dus die konden veel kleiner. Eigenlijk viel het voor de ‘kleine letterenvakken’ in Nederland lange tijd nog mee, omdat er tien jaar lang bijzondere bescherming geboden werd. Maar daarna begon ook bij Arabisch de kaalslag. Voor zover ik kan overzien is in Nederland het vak alleen nog in Leiden op volle sterkte aanwezig. In andere steden niet meer, of sterk beknot. In Duitsland komt alles pas tien jaar later. Alles is er nog, maar op veel plaatsen wel erg uitgehold: halve banen, onderbetaalde assistentschappen enz.
.
Zowel aan de VU als in Frankfort werd de wetenschappelijke semitistiek/arabistiek opgeheven. Maar kort daarna werd in beide universiteiten islamitische ‘islamwetenschap’ ingevoerd. Hoewel het beter is imams hier op te leiden dan ze uit het buitenland te halen kan ik mij daarover niet verheugen, omdat het theologie is en vele dingen dus niet gezegd mogen worden. Om maar iets te noemen: de invloed van de Grieks-Romeinse cultuur op de oude Arabieren wordt geloochend; de biografie van de profeet wordt voor zoete koek geslikt en de aan hem toegeschreven uitspraken heeft hij werkelijk gedaan. Daar pas ik niet bij.
.
De opheffing van het instituut in Frankfort was overigens wél verheugend. In 2007 werden namelijk in de deelstaat Hessen de ‘kleinere letterenvakken’ samengevoegd en in de drie universiteiten geconcentreerd. In Marburg kwam (vrijwel) alles terecht wat met het Midden-Oosten te maken had, en dus ook ik. Dat was geen bezuinigingsmaatregel; integendeel, er werd een groot en vorstelijk gefinancierd instituut opgezet, met zeven professoren en als ik het wel heb veertig medewerkers. Het bloeide en gedijde en het was een mooie tijd. Alleen was er na mijn pensionering geen plaats meer voor iemand die die ouwe boel las en onderwees. Liever nog eens Arabische lente of salafisme enzo, en waarom zou iemand klassieke poëzie lezen, of de koran in het origineel? Wie zou daar in vier jaar studietijd nog aan toe komen, als er ook nog gewerkt moet worden om wat geld te verdienen? Ik heb dus ook in Marburg op een verloren post gewerkt, maar het geeft niet hoor, ik heb toch heel wat mensen wat mee kunnen geven.
.
Ooit was de arabistiek hulpwetenschap bij de bijbelwetenschappen. In de koloniale tijd bestudeerde men Arabisch en islam bovendien om islamitische koloniën beter te kunnen besturen. In de jaren zestig, zeventig van de twintigste eeuw brak het besef door dat in het nabijer gekomen buitenland Arabisch en Turks werd gesproken, en dat er intussen ook steeds meer Marokkanen en Turken in ons land woonden, wat de bestudering van de betreffende vakken vanzelfsprekend maakte. Men probeerde afscheid te nemen van de oude, koloniaal gekleurde oriëntalistiek en de studie van het vreemde op nieuwe manieren aan te pakken. Tot er een omslag kwam en het verlangen opkwam, juist liever niets over het Midden-Oosten te weten, en vooral niets over de islam. Het ‘islamdebat’, dat nu al ruim vijftien jaar woedt, blijkt immers veel makkelijker te verlopen als je er niets over weet. Bovendien bombardeert het prettiger als je niet precies weet waar je bommen terecht komen.
.
Mijn oude vak houdt mij nogal bezig de laatste tijd. Ik zal er af en toe eens een stukje over plaatsen. Dit was een begin.

3 reacties

Opgeslagen onder Arabisch, Dromen, Islam, Marburg, Nabije Oosten, Nederland, Orient, Persoonlijk

Duits lekker: caribisch

Duitsers spreken vaak op een verzaligde toon over chocolade, maar dat doen zij ook over die Karibik, de Caribische eilanden, wanneer zij een paradijselijk oord, het vrije leven, een tweede huis of een weelderige vakantiebestemming bedoelen — voor de meesten blijft het een droom, maar heerlijk is het, daar is vrijwel iedereen het over eens. Ik zou op die eilanden niet dood gevonden willen worden, maar Duitsers die mijmeren over wat ze gaan doen als ze de Lotto winnen of succes hebben met een kraak of zwendel komen in hun gedachten heel vaak bij de Caribische eilanden uit.
.
Hoe is dit über-lekkervinden te verklaren? Ik heb op deze vraag geen antwoord, kan alleen wat tasten. Ligt het aan het feit dat Duitsland pas heel laat koloniën kreeg en genoegen moest nemen met allerlei eilanden met palmenstranden: Duits Nieuw-Guinea, de Marianen, de Karolinen en Samoa, die vervolgens postuum geïdealiseerd werden? Ik probeer maar wat. Nederlands-Indië was een land barstensvol palmenstranden, maar ik geloof niet dat ooit een Nederlander speciaal dáárnaar verlangd heeft. Omdat daar nog zoveel meer was. Op die Duitse eilanden waren vaak alléén maar palmbomen en kokosnoten.
.
De plaatjes van zo’n overhangende palmboom aan een hagelwit strand zien er net zo uit als die van Duits Nieuw-Guinea.

5 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Duitsland, Onzin, Reizen

De vinger Gods?

De stemmen zijn geteld, de stemmen van de SPD-leden die mogen beslissen of Duitsland een stabiel, welvarend land blijft of niet. Met andere woorden: of de grote coalitie doorgaat of dat Duitsland in verval geraakt. De stembiljetten zullen vandaag in een vrachtauto van Leipzig naar Berlijn worden overgebracht.
.
Maar uitgerekend vandaag zendt de hemel ons ijzel; dat kan geen toeval zijn. De wegen zullen spekglad worden. Vele automobilisten blijven dus wijselijk thuis, maar de vrachtwagen van de SPD dendert door, met de hardleerse Kevin Kühnert aan het stuur. Baff, ergens midden in Brandenburg raakt de wagen in een slip, schuurt langs de pijler van een brug en belandt tenslotte in een greppel. Kevin is slechts licht gewond, maar de laadbak is opengereten: de stembiljetten waaien eruit en verspreiden zich over een aardappelveld.

6 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Duitsland, Onzin, Politiek

Oorlof, mijn arme schapen

Vannacht droomde ik dat ik met drie schapen thuiskwam. De keuken was te krap voor ze, dus moesten ze maar op het balkon. Als voer kregen ze lamsbout, een heel werk nog om dat klaar te maken. Toen dat op was overwoog ik stukken vlees uit mijn eigen benen te snijden, maar daar zag ik toch tegenop en vanaf. Iets van gras dan maar? Maar hoe …? Als zo vaak was wakker worden de beste oplossing.
.
Ik had nog nooit van schapen gedroomd. De aanjager was waarschijnlijk de hier geplaatste foto van Ottomaanse Turken die schapen naar huis droegen voor het offerfeest.
.
Het balkonschaap was mij vertrouwd uit Cairo, waar een, twee dagen voor het feest schapen op balkons te zien waren. Soms ging het mis en las je in het gemengde nieuws dat er ergens zo’n schaap door de balustrade was gebroken en op straat te pletter was gevallen. Een bloedbad, en een flinke strop ook, want een dood dier dat niet op rituele wijze geslacht was mocht je niet eten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cairo, Dieren, Dromen

Ontslagen

Ik werd ontslagen, een half jaar voor mijn pensionering. Wegens overtolligheid.

Inderdaad zijn er weinig dingen zo overbodig als kennis van het Arabisch of — de hemel beware! — van de islam, een onderwerp dat zich, zoals vrijwel dagelijks blijkt, ook zonder kennis uitstekend laat be-debatteren..

Gelukkig was mijn ontslag maar een droom, vannacht. In werkelijkheid heb ik de vijfenzestig als arabist in functie gehaald en geniet ik nu een welverdiend pensioen. Was ik in Nederland gebleven, dan was het misschien anders geweest. Het is wel opvallend dat de arabistische opleidingen daar vrijwel alle zijn opgeheven, ingekrompen of omgedoopt. Maar gelukkig werkte ik de laatste jaren in Duitsland, een land dat in dit soort dingen vaak een jaar of tien, twintig achterloopt op de trend.

Over de nutteloosheid van arabistisch werk maak ik me geen zorgen. Anders dan bij natuur- en scheikunde zijn arabistische studies vaak vijftig of honderd jaar geldig. Stel dat er in Europa de komende dertig jaar helemaal geen belangstelling voor zou bestaan, daarna kunnen ze de boel gewoon weer uit de kast halen. En in die tussentijd bloeit het vak elders: in Brazilië misschien, in Korea of Canada.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Arabisch, Bildung und Uni, Dromen, Pensioen, Persoonlijk

Zielenvervoer

De zielenvogel bestaat niet, aldus een uitspraak van Mohammed. Er zijn of waren veel volkeren die geloofden aan het bestaan van een vogel, die de zielen van de mensen na hun dood naar elders zou overbrengen. Zo ook de Arabieren vóór de islam. Maar de profeet, of liever: degenen die in zijn naam spraken, hebben aan dat oude ‘bijgeloof’ een einde gemaakt.

Ze hadden gelijk: de zielenvogel bestaat niet. Toch zat er vannacht in de droom zo’n dier naast mijn bed met de duidelijke bedoeling mijn ziel te verhuizen. Dat is vreemd, want ik heb vaak van honden gedroomd en soms ook van leeuwen, katten en apen, maar nog nooit van een vogel.

Ga ik dan soms dood binnenkort? Het is niet uitgesloten, want ik moet geopereerd worden. Waarschijnlijk zal ik dat wel overleven, maar je weet het nooit. Net als aardse verhuizers kwam deze zielsverhuizende vogel een paar dagen van te voren het vrachtje even schatten. Hij heeft immers ingewikkelde logistieke problemen op te lossen. Maar ik houd het erop dat ik zijn diensten niet nodig heb en hem nog kan afbellen.

Godsdienstige autoriteiten kunnen nooit volledig vastleggen wat er geloofd moet of mag worden. Zo’n vogel bij voorbeeld vliegt aan via de droom, en als er maar genoeg mensen over hem dromen zit hij zo weer in de geloofsovertuiging gebeiteld.

1 reactie

Opgeslagen onder Dromen, Persoonlijk

Quodlibet

Kent U de ondiepte van Quodlibet? Ik ook niet, maar ik droomde dat daar Romeinse munten werden gevonden. Niet in een vaas, gewoon drie stuks op de zeebodem.

Ze zijn ook overal geweest, die Romeinen. En zoals de zwembroeken toen waren was het niet verwonderlijk dat iemand zijn kleingeld verloor.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Onzin

Schrikken op de fiets

Vanochtend om 6.11 uur was het weer eens zover. Opgeschrokken uit een droom zo vreselijk dat opnieuw inslapen niet mogelijk was. Ik fietste door een heuvelachtig landschap. Verderop zou een prachtig meer liggen; dat wilde ik eens gaan bekijken. En ineens was het er: ik kwam nog net tot stilstand op een randje boven dat meer, dat honderd meter onder mij lag en zich uitstrekte tot ver aan de horizon. Dat randje bleek niet meer te zijn dan een dikke ijzeren balk, die uit de rots stak. Ik was dus niet gevallen, maar hoe moest ik terug? Keine Wendemöglichkeit, niet eens plek om af te stappen. Wakker geworden met grote schrik.

Deze droom had ik in enkele varianten al eerder gehad. Altijd met de fiets, onmogelijke paden, een dreigende val in water. Toen ik nog in Nederland woonde waren er geen hoogteverschillen, dus hij moet in mijn leven gekomen zijn in Griekenland (1991–1995) of daarna in Duitsland (1996 tot heden).

3 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Fietsen, Persoonlijk