Categorie archief: Dromen

Aan de wandel

In een indringende droom, die ik nog niet kwijt ben, heb ik een flink stuk gelopen. Het was in een wandelclub en we begonnen ten Oosten van de stad — maar dat landschap met veel water was volstrekt fictief. Ik maakte me zorgen: zal er niet een onoverkomelijk obstakel komen? maar dat viel mee. Onderweg moest er een keer een vrij groot hoogteverschil overwonnen worden. Dadelijk waren er helpende handen die mij omhoog hielpen, maar dat was niet eens nodig geweest, want ik had allang een strategie en een kleine omweg bedacht waardoor ik toch op dat rotsje had kunnen komen — zoals ik tegenwoordig in werkelijkheid zo vaak doe. Toen kwam er een loodrecht uit water oprijzende rotspartij, waarlangs géén pad was. De bedoeling was dat je met je voeten steeds steun zocht langs uitstekende stenen en je er dan langs wurmde. Het was al bijna alpinisme. Dat lukte de groep, en mij ook. Vervolgens kwam er een uitloper van een meer, waarover een loopbrug was gebouwd van bijna een kilometer lang. Hierover te lopen was gemakkelijk; ik had ook voldoende vertrouwen dat de brug niet zou instorten en kwam moeiteloos aan de overkant. Daar moesten we het laatste stukje toch nog door een grote plas water lopen; ik begreep dat mijn schoenen nat zouden worden maar dat was niet erg. Daar lokte al een uitspanning, waar een lunch geserveerd werd: groentetaart.

Momenteel kan ik door de slechte toestand van mijn niet geopereerde been helemaal niet zo ver lopen. In de droom deed ik steeds dingen die ik eigenlijk niet kan, maar die toch lukten. Om te beginnen lopen in een groep. In het werkelijke leven doe ik dat ongaarne, omdat ik altijd de langzaamste ben. Natuurlijk houden ze rekening met me en gaan ze ook wat langzamer lopen, maar dat houden mensen maar drie minuten vol en daarna gaan ze op een drafje verder, zodat ik mij moet forceren of achterblijven. Maar in den droom dacht ik steeds: als deze wandelaars het kunnen, kan ik het ook. De gelopen afstand was voor mijn doen geweldig lang, zeker vijf kilometer! En dan was er nog dat water. Hier was niet het lopen het probleem, maar de aanblik van een grote watervlakte en daar ‘middenin’ zijn, zelfs een beetje nat worden. Normaal beangstigt zoveel water mij altijd, maar ditmaal was het geen probleem. Ik voelde me gesteund door de groep, die dit ook durfde.

Voor een deel was dit misschien een wensdroom, voor een deel een aanmoediging. Blijft echter dat ik zo’n wandeling, zelfs in een tamme wandelgroep, nu niet (meer) kan.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Gezondheid, Persoonlijk

Hagelslag

Van chocolade hagelslag ben ik geen liefhebber. Als kind was ik het misschien wel, dat weet ik niet meer. Maar ik weet natuurlijk wat het is; je bent Nederlander of je bent het niet.

In den droom was ik bezig, in een bord een bergje hagelslag door wat melk te roeren, zodat het net onder kwam te staan. Doordat ik wakker werd hoefde ik het niet op te eten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Chocolade, Dromen, Eten en drinken, Nederland

Ei zo na

Er werd een reusachtig chocolade paasei bezorgd, ter grootte van een flinke hond. Het zat verpakt in oranje papier met daaromheen cellofaan. Het ei vond gemakkelijk zijn weg naar den gebruiker, maar de verpakking stapelde zich op in het halletje en werd een probleem. Wohin damit? Dromen kunnen soms zo doordrenzen; toen ik eindelijk wakker werd had ik nog steeds geen antwoord op deze brandende vraag gevonden.

Waarschijnlijk heb ik dit ei te danken aan de uitdrukking ‘ei zo na’ die ik gisteren heb geleerd. Zij betekent: ‘op een haartje na, op het nippertje’ en is naar verluidt vooral in Vlaanderen in gebruik. Maar vanaf nu niet meer natuurlijk. Het is een leuke uitdrukking en ik zal haar voortaan ook in Midden-Hessen gebruiken.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Ei

Verwerking

Overdag leef ik gewoon door, alsof er niets aan de hand is. Maar mijn dromen en nachtgedachten gaan vooral over Oekraïne. Een manier van verwerken, blijkbaar.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Oorlog

Hete kerk

Gisterenavond hoorde ik op televisie een flard van een discussie over kindermisbruik in de katholieke kerk. Iemand zei dat de kerk zo ijskoud op het rapport had gereageerd, terwijl er toch juist warmte en medeleven van haar mocht worden verwacht.

In den droom werd ik op zijn wenken bediend. Er was een kerk, waarin het door de nabijheid van een vulkaan altijd warm was. ’s Zomers was het er niet te harden, dan kwamen er hoogstens een paar nieuwsgierige toeristen. Maar ’s winters zat de mis altijd vol, dan kwamen de gelovigen zich eens lekker doorwarmen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Christen Christelijk Christendom, Dromen

Samenhang

Gisterenavond heb ik voor het eerst weer met plezier oude muziek gezongen. De Missa Alleluya van Mouton staat op het programma en ik had er een hard hoofd in: zou dat ooit kunnen lukken voor de dag van uitvoering eind november? De moeilijkheid ligt niet in de jubelende delen, maar in twee lange middenstukken: hoge ligging, vrijwel nergens tijd om te rusten, ingetogen geluid gewenst. Jubelen lukt altijd wel, maar zulke vrome hoge tonen en dan zo veel: dat is moeilijk. Drie regels gaat het goed; dan ben ik op. In het Pleni sunt coeli bij voorbeeld: de zeer lang aangehouden a van et terra schiet als een aardappel in de keel  en daar komt de stem dan in de rest van het deel niet meer uit. Gisteren is er echter toch een stukje bij gewonnen dat tevoren nog niet gelukt was. Uiteindelijk is het een kwestie van ademhalen: onverstoorbaar goed ademen, telkens weer. Nee, geen Schnappatmung, dan raakt de dirigente ontstemd: goed ademen, en als er geen tijd is laat je stiekem een nootje weg. Omdat gisterenavond alles lukte is het vertrouwen ontstaan dat het allemaal nog goed zal komen. 

Blij en redelijk tevreden kwam ik gisteren thuis van de repetitiedag van het koor voor oude muziek. Normaal hebben we een heel repetitie-weekend, maar door corona is dat verkort, en bovendien zullen we eind november maar één werk uitvoeren. Niet in een concert, maar als onderdeel van een of andere bijeenkomst, ik weet niet eens welke.

De Missa Alleluya van Mouton van ± 1500, ik schreef er al eerder over LINK@ Verheugend was, dat ik de meeste stukken nu goed kon. Alleen twee stukken uit het midden gaan nog steeds niet; niet beter dan een maand geleden. Voor het Crucifixus is er hoop, want ik hoorde gisteren dat het lange Credo opgedeeld gaat worden en dat er halverwege een gedicht gezegd gaat worden. Dan kan ik even regenereren. Het bleek dat anderen daar ook wel behoefte aan hebben. In de oude tijd werden missen vaak opgeknipt, dus onverantwoord is het niet. Het Pleni sunt coeli blijft echter onmogelijk te doen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Duitsland, Zingen

Zeedadels

‘Maar Duitse zeedadels, die kan ik u meegeven, als u niemand hebt,’ zei de sympathieke apothekeres in het dorpje waar ik nu al voor de vierde keer een tussenstop maakte. Ik had er iets te eten gezocht, maar niet gevonden. Gelukkig waren er nu die zeedadels.

Dromen die je heel kort voor het ontwaken hebt zijn vaak warrig en waterig. En ja, in het Nederlands. Sinds het Corona-isolement is het Nederlands weer helemaal terug in mijn gedachten- en droomleven.

1 reactie

Opgeslagen onder Dromen, Persoonlijk

Sinterklaas

Een vreemde droom vannacht: ik werd niet in Saoedi-Arabië binnengelaten, omdat mijn papieren niet in orde waren. Het visum was wel goed; het ging om een extra formulier waarin ik had verklaard, niet in Sinterklaas te geloven. Mensen die in Sinterklaas geloven motten ze daar niet. Ik had wel zo’n verklaring, maar die was niet meer actueel; er was nu een veel langer formulier.

Voor de goede orde: Zelf ben ik nooit in Saoedi-Arabië geweest en ik heb er ook nooit heen gewild. Maar wie in of aan Sinterklaas gelooft mag er best naar toe.

Grappig: terwijl we in Europa geen salafisten blieven, zo wil men in het Arabië van mijn droom geen Sinterklaasgelovers. Beide op grond van willekeur en totale onwetendheid.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Arabisch, Dromen, Godsdienst

Verleden

Vannacht droomde ik, dat ik directeur was van een museum in Wit-Rusland. Mijn taak was, ongewenste zaken uit het verleden buiten het zicht te houden.

Zo leert men zich zelf kennen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Vroeger

Besmetting

Op een drukke dag liep ik door Amsterdam. De straten puilden uit van de mensen, alle zonder mondkapje. Afstand houden was onmogelijk. Het leek me duidelijk: ik zou met het virus besmet worden.

Het was een opluchting om wakker worden en te beseffen dat het maar een droom was. Of zou het virus ook per droom overdraagbaar zijn? De Braziliaanse variant misschien inderdaad wel.

1 reactie

Opgeslagen onder Dromen, Gezondheid