Categorie archief: Dromen

Sinterklaas

Een vreemde droom vannacht: ik werd niet in Saoedi-Arabië binnengelaten, omdat mijn papieren niet in orde waren. Het visum was wel goed; het ging om een extra formulier waarin ik had verklaard, niet in Sinterklaas te geloven. Mensen die in Sinterklaas geloven motten ze daar niet. Ik had wel zo’n verklaring, maar die was niet meer actueel; er was nu een veel langer formulier.

Voor de goede orde: Zelf ben ik nooit in Saoedi-Arabië geweest en ik heb er ook nooit heen gewild. Maar wie in of aan Sinterklaas gelooft mag er best naar toe.

Grappig: terwijl we in Europa geen salafisten blieven, zo wil men in het Arabië van mijn droom geen Sinterklaasgelovers. Beide op grond van willekeur en totale onwetendheid.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Arabisch, Dromen, Godsdienst

Verleden

Vannacht droomde ik, dat ik directeur was van een museum in Wit-Rusland. Mijn taak was, ongewenste zaken uit het verleden buiten het zicht te houden.

Zo leert men zich zelf kennen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Vroeger

Besmetting

Op een drukke dag liep ik door Amsterdam. De straten puilden uit van de mensen, alle zonder mondkapje. Afstand houden was onmogelijk. Het leek me duidelijk: ik zou met het virus besmet worden.

Het was een opluchting om wakker worden en te beseffen dat het maar een droom was. Of zou het virus ook per droom overdraagbaar zijn? De Braziliaanse variant misschien inderdaad wel.

1 reactie

Opgeslagen onder Dromen, Gezondheid

Twee dromen

Vannacht eindelijk weer eens een droom gehad, eerst behoorlijk zwaar, daarna aangenaam, want hij liep goed af. Ik hield een voordracht in het instituut over het onderwerp van mijn proefschrift. Erg lekker ging het niet: tijdens het spreken had ik de indruk dat ik flauwe soep aan het voordragen was, en een ramp werd het toen ik onder mijn papieren bladzijde vijf en volgende niet terug kon vinden; in plaats daarvan lagen andere bladen. Snel naar mijn kamer gerend om ze te zoeken, maar vergeefs. Wat nu? Ik kon de zaal boordevol collega’s en studenten niet teleurstellen, dus ik besloot de nog overblijvende twintig minuten te improviseren. Dat werd een schitterende, goed gestructureerde samenvatting van mijn proefschrift, en meer nog dan dat: de nog altijd uitstaande onderwerpen die er eigenlijk in daarin hadden gemoeten wist ik nu ook briljant uiteen te zetten. De zaal was enthousiast, en ik was ook heel gelukkig.
Dit is literaire stof, die meermalen voorkomt in academische romans, al weet ik zo gauw niet meer in welke. Het is interessant om te zien, hoe een literair motief realiteit kan worden in een droom. De droom was echter niet zo reëel, dat ik nu mijn briljante ideeën op papier kan zetten als vervolg op mijn proefschrift (van 1988). Een artikel zou erin zitten, maar dat is dan gewoon drie maanden werk, en ik doe liever andere dingen.

Ik had al een eerdere droom gehad vannacht, waaruit ik om een uur of vier door een knal ergens buiten gewekt werd. Deze droom had ook een plot en daarin was de knal geïntegreerd. Er was een reeks van gebeurtenissen waarvan die knal het noodzakelijke of althans voor de hand liggende gevolg was. Maar dat is toch onmogelijk? De ‘bedenker’ van die plot, de dromende ziel, kan niet geweten hebben dat die knal zou komen. De droom kan dus niet voor de knal plaats gehad hebben. Hij moet gelijktijdig gekomen zijn, of zelfs daarna. De tijd is een andere in dromenland.
Dit is vast al eens beschreven door een oude Griek of Arabier, en anders misschien door Schopenhauer. Tot nu toe heb ik droomboeken altijd links laten liggen; misschien toch maar eens naar kijken.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen

Collega

In de droom ging ik naar een bibliotheek in een vreemde stad. Daar kwam ik in de studiezaal naast een oudere man te zitten — maar wat heet? een oudere man is tegenwoordig al gauw jonger dan ik zelf ben — naast een man van een jaar of negenenvijftig dus, die een handschrift opensloeg. Was het Perzisch? Ik kon mij niet bedwingen en wierp er een onbescheiden blik in. Het was Arabisch: een geïllustreerd handschrift over dieren. Wat een toeval! Zelf met een dergelijk handschrift bezig, zij het zonder illustraties, wilde ik mij voorstellen en een praatje maken. Maar hij stelde daar geen prijs op, sloeg het handschrift dicht en ging een tijdschrift zitten lezen.

Deze droom vond plaats tussen zeven uur en half acht. Opmerkelijk: zoals gewoonlijk meldde zich om zeven uur de stem van de nieuwslezer, maar ik heb niets van het nieuws en de volgende muziek en gesprekken gehoord, hoewel ik vrijwel naast de radio lag. Pas om half acht hoorde ik weer iets: de theaterkritiek. Blijkbaar was er vandaag wat extra slaap nodig.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Dromen, Persoonlijk

Grensbewaking

Meestal gaan dromen heel snel, zij hebben een plot en een afsluiting. Er zijn echter ook dromen die maar doordrenzen, waarin de hele tijd niets gebeurt en die zo eerder het karakter van een foto krijgen. Zo zag ik vannacht langdurig een oude leraar van me, in militair uniform. Hij was bij de grensbewaking, zo heette het. Maar er was geen grens te bekennen en tot militair handelen was hij ook niet in staat: hij was veel te dik.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Vroeger

Vakantiegevoelens

In de droom werd mijn fiets gestolen. Bij een kort bezoek aan een bakkerij had ik hem niet afgesloten, en weg was hij. Een goede aanleiding om in de werkelijkheid maar even te gaan fietsen.
.
Meteen de proef op de som: bij de goede bakker Holzapfel in Nieder-Weimar een brood gekocht en de fiets werd niet gestolen. Zo zie je maar weer, dromen zijn bedrog. Verder naar Ober-Weimar and beyond. Wat ik niet wist is dat Ober-Weimar een nieuwe, zeer welvarende wijk heeft, vol met lelijke maar dure huizen. Dat verklaart misschien waarom er van die dikke, stevige mondkapjes gedragen worden: als je veel bezit heb je iets waarvoor je wilt overleven.
.
Het was heerlijk fietsweer: licht bewolkt, vochtig maar met levendig briesje, gevoelde 25 graden. Waar is toch die hittegolf waar ze zo over zeuren? Zaterdag was het erg heet, gisteren al minder en nu is het een gewone zomerdag. Als die media altijd zo overdrijven zal het met de wereldondergang ook wel meevallen.
.
Nu heb ik me wel genoeg bewogen voor vandaag en mag ik achter de schrijftafel gaan zitten. Bij voorbeeld om de vakantiefoto’s in te plakken. Vorige week was ik namelijk op vakantie, een hele dag. Het heeft even geduurd voordat de foto’s ontwikkeld waren; vandaar pas nu de blog.
.
De reis ging eerst naar de ruïne van het cisterciënzerklooster Arnsburg bij Gießen, 45 km. van huis. Eerst dacht ik dat de nietsontziende Napoleon het had verwoest, maar dat is niet zo. Het is tijdens de Franse bezetting wel geseculariseerd, maar daarna is het ‘vanzelf’ vervallen, o.a. doordat mensen er bouwmaterialen uit sloopten. Nietsontziende protestanten zeker; daar wemelt het hier van. Een groot complex, Romaans! Men heeft de vroegere kruisgang een nieuwe functie gegeven als begraafplaats voor gestorvenen uit het laatste oorlogsjaar: soldaten, SS-ers, Gestapo-mensen, dwangarbeiders, gevangenen, terechtgestelden, alles door elkaar. Dat is indrukwekkend. In de dood zijn ze allemaal gelijk. De bijgebouwen van het klooster zijn achttiende-eeuws en die staan nog. Te samen met de mooie tuin een plaats van rust.
.
Vervolgens naar Laubach, dat als zo vaak hier eigenlijk het wormvormig aanhangsel is van het kasteel. Dat kasteel is enorm, maar niet erg prachtig, eerder een beetje rommelig. De graaf zu Solms Laubach woont er nog en is economisch actief, zoals dat hoort voor een edelman: bosbouw, jacht, congres-centrum, bibliotheek, veel cultuurfestivals (nu tijdelijk niet wegens corona), maar ook een reisbureau en een snackbar (waar een deel van de jachtbuit verkocht wordt). Op die binnenplaats zouden wij eens gezongen hebben, maar ja, corona. Als edelman heb je recht op een eigen loge in de kerk, zodat direct contact met de onderdanen op zondag vermeden wordt. Dat was ook hier het geval: een luxe-loge, maar een wat armoedige gang tussen kasteel en kerk.
.
Terug binnendoor, langs Grünberg en Ebsdorf. Grünberg is een stadje met een aardig stel vakwerkhuizen. Leuk om te zien, maar te benauwd om te wonen.
.
Ebsdorf is het mooiste dorp hier uit de buurt, prachtige boerderijen, waarvan vele nog in gebruik zijn. Een oude Wehrkirche, die vroeger ook ter verdediging in gebruik was. Ik had al enkele malen geprobeerd dat dorp te fotograferen, maar zonder succes. Nu dan maar enkele foto’s van mijn begeleiding.
.
Dit dagje uit had inderdaad het effect van een hele vakantie: ik was helemaal uit mijn gewone doen, dacht niet aan werk en verkeerde in andere sferen. En dat alles op schootsafstand. Doel bereikt, dus waarom verder gaan? Ik ben gelukkig al overal geweest en de rest van de wereld zal er ook wel zo uitzien.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Duitsland, Fietsen, Reizen

Niet geschoten, altijd mis

In de droom was ik op bezoek bij mensen, die de buren van Baudet bleken te zijn. Vanuit hun kamer kon je hem op zijn balkon zien zitten, vrolijk koutend met wat jonge gelovigen. Ik had hem zó kunnen neerschieten, maar ik deed het niet, want dat zou laf en onethisch zijn. Bovendien had ik geen pistool bij me.

1 reactie

Opgeslagen onder Dromen, Nederland, Politiek

Salarisverhoging

Vannacht ben ik weer eens ontslagen, in de droom, maar ditmaal werd ‘alleen maar’ mijn functie opgeheven. Ik kon gewoon in dienst blijven, maar zou dan een bestuurlijke functie krijgen, die zelfs nog wat beter verdiende.
.
Kunnen en willen lesgeven, maar het niet mogen: daaraan gaat het onderwijs te gronde. Ach, was het alleen maar een droom.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Universiteit

Soezen 2.0

Het soezen was wel bijzonder intensief vanochtend. Het duurde precies een uur; ik weet dat omdat ik om zes uur even op de klok keek. Er kwamen vier onderwerpen aan de orde.
1. Een oude oom vroeg me: vertel me nu eens alles over je seksualiteit, en dat deed ik: álles. Hoewel er niets langs kwam wat ik niet al wist, was deze samenvatting toch behoorlijk heftig. Ik zal het ‘gesoesde’ (het soesgoed, de soesstof?) hier niet voor u weergeven. Voor mij zelf ook niet, want het was veel en complex. De stof ontglipt mij alweer: hij wilde blijkbaar verdrongen worden. Overigens: zo’n oom heb ik nooit gehad.
2. Dit ging naadloos over in de herbeleving van een rit per boemeltrein die ik eens door Turkije maakte, van İzmir naar Denizli. De tocht duurde lang, maar was erg gezellig. Er waren vrij wat mensen aanwezig die Duits kenden en graag een praatje wilden maken.
3. De prachtige leren aktentas die ik vele jaren geleden in Griekenland had gekocht, omdat het M. stoorde dat ik altijd met sjofele plastic zakken rondliep. Maar ik heb hem nooit gebruikt. Voortaan werden het schoudertassen voor de korte loopafstand, en rugzakjes voor de langere. Zou ik niet iemand met dat prachtstuk kunnen verblijden?
4. Een oude milieu- en klimaatramp: drieduizend jaar voor Christus kwamen er mensen uit het huidige Pakistan, van de oude Indus-cultuur, naar Oman in Zuidoost-Arabië om er koper te delven. Om het erts te smelten was veel brandhout nodig, wat tot grootschalige ontbossing en dus minder regenval in Oman heeft geleid. Zou het mysterieuze, Indisch-achtige Zutt-volk, waarvan enkele vroeg-islamitische teksten reppen, niet het nageslacht van die Pakistaanse koperdelvers kunnen zijn?
.
Al deze onderwerpen kwamen ‘als het ware’ ‘van buitenaf’ tot mij. Van die tas is het te begrijpen: ik zag het ding onlangs in een kast staan, na jarenlang niet. En seks is eigenlijk altijd actueel. Maar voor de nummers 2 en 4 was er geen enkele aanleiding om in mijn soezend hoofd op te doemen. Nr. 4 kwam waarschijnlijk niet zonder reden kort voor zevenen op: het was nog openbaring, maar ging al een beetje in de richting van denken, een verband leggen. Dit is het soort stof dat tot de stukjes in een van mijn blogs leidt. (Dat zal nu niet het geval zijn: ik weet er te weinig van en misschien is het onzin. Maar ik ga ze wel even naslaan, die Zutt.)
.
Wat is dat toch, dat soezen? Ik heb de onderwerpen niet aangedragen, en nagedacht heb ik evenmin, behalve misschien op het allerlaatst even. Er werd voor mij gedacht, resp. een film vertoond: een soort wakend dromen, want wakker was ik wel. Psychologen kennen het verschijnsel waarschijnlijk allang, maar ik niet, omdat ik nog pas kort soes.

3 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Persoonlijk