Categorie archief: Dromen

Oorlof, mijn arme schapen

Vannacht droomde ik dat ik met drie schapen thuiskwam. De keuken was te krap voor ze, dus moesten ze maar op het balkon. Als voer kregen ze lamsbout, een heel werk nog om dat klaar te maken. Toen dat op was overwoog ik stukken vlees uit mijn eigen benen te snijden, maar daar zag ik toch tegenop en vanaf. Iets van gras dan maar? Maar hoe …? Als zo vaak was wakker worden de beste oplossing.
.
Ik had nog nooit van schapen gedroomd. De aanjager was waarschijnlijk de hier geplaatste foto van Ottomaanse Turken die schapen naar huis droegen voor het offerfeest.
.
Het balkonschaap was mij vertrouwd uit Cairo, waar een, twee dagen voor het feest schapen op balkons te zien waren. Soms ging het mis en las je in het gemengde nieuws dat er ergens zo’n schaap door de balustrade was gebroken en op straat te pletter was gevallen. Een bloedbad, en een flinke strop ook, want een dood dier dat niet op rituele wijze geslacht was mocht je niet eten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cairo, Dieren, Dromen

Ontslagen

Ik werd ontslagen, een half jaar voor mijn pensionering. Wegens overtolligheid.

Inderdaad zijn er weinig dingen zo overbodig als kennis van het Arabisch of — de hemel beware! — van de islam, een onderwerp dat zich, zoals vrijwel dagelijks blijkt, ook zonder kennis uitstekend laat be-debatteren..

Gelukkig was mijn ontslag maar een droom, vannacht. In werkelijkheid heb ik de vijfenzestig als arabist in functie gehaald en geniet ik nu een welverdiend pensioen. Was ik in Nederland gebleven, dan was het misschien anders geweest. Het is wel opvallend dat de arabistische opleidingen daar vrijwel alle zijn opgeheven, ingekrompen of omgedoopt. Maar gelukkig werkte ik de laatste jaren in Duitsland, een land dat in dit soort dingen vaak een jaar of tien, twintig achterloopt op de trend.

Over de nutteloosheid van arabistisch werk maak ik me geen zorgen. Anders dan bij natuur- en scheikunde zijn arabistische studies vaak vijftig of honderd jaar geldig. Stel dat er in Europa de komende dertig jaar helemaal geen belangstelling voor zou bestaan, daarna kunnen ze de boel gewoon weer uit de kast halen. En in die tussentijd bloeit het vak elders: in Brazilië misschien, in Korea of Canada.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Arabisch, Bildung und Uni, Dromen, Pensioen, Persoonlijk

Zielenvervoer

De zielenvogel bestaat niet, aldus een uitspraak van Mohammed. Er zijn of waren veel volkeren die geloofden aan het bestaan van een vogel, die de zielen van de mensen na hun dood naar elders zou overbrengen. Zo ook de Arabieren vóór de islam. Maar de profeet, of liever: degenen die in zijn naam spraken, hebben aan dat oude ‘bijgeloof’ een einde gemaakt.

Ze hadden gelijk: de zielenvogel bestaat niet. Toch zat er vannacht in de droom zo’n dier naast mijn bed met de duidelijke bedoeling mijn ziel te verhuizen. Dat is vreemd, want ik heb vaak van honden gedroomd en soms ook van leeuwen, katten en apen, maar nog nooit van een vogel.

Ga ik dan soms dood binnenkort? Het is niet uitgesloten, want ik moet geopereerd worden. Waarschijnlijk zal ik dat wel overleven, maar je weet het nooit. Net als aardse verhuizers kwam deze zielsverhuizende vogel een paar dagen van te voren het vrachtje even schatten. Hij heeft immers ingewikkelde logistieke problemen op te lossen. Maar ik houd het erop dat ik zijn diensten niet nodig heb en hem nog kan afbellen.

Godsdienstige autoriteiten kunnen nooit volledig vastleggen wat er geloofd moet of mag worden. Zo’n vogel bij voorbeeld vliegt aan via de droom, en als er maar genoeg mensen over hem dromen zit hij zo weer in de geloofsovertuiging gebeiteld.

1 reactie

Opgeslagen onder Dromen, Persoonlijk

Quodlibet

Kent U de ondiepte van Quodlibet? Ik ook niet, maar ik droomde dat daar Romeinse munten werden gevonden. Niet in een vaas, gewoon drie stuks op de zeebodem.

Ze zijn ook overal geweest, die Romeinen. En zoals de zwembroeken toen waren was het niet verwonderlijk dat iemand zijn kleingeld verloor.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Onzin

Schrikken op de fiets

Vanochtend om 6.11 uur was het weer eens zover. Opgeschrokken uit een droom zo vreselijk dat opnieuw inslapen niet mogelijk was. Ik fietste door een heuvelachtig landschap. Verderop zou een prachtig meer liggen; dat wilde ik eens gaan bekijken. En ineens was het er: ik kwam nog net tot stilstand op een randje boven dat meer, dat honderd meter onder mij lag en zich uitstrekte tot ver aan de horizon. Dat randje bleek niet meer te zijn dan een dikke ijzeren balk, die uit de rots stak. Ik was dus niet gevallen, maar hoe moest ik terug? Keine Wendemöglichkeit, niet eens plek om af te stappen. Wakker geworden met grote schrik.

Deze droom had ik in enkele varianten al eerder gehad. Altijd met de fiets, onmogelijke paden, een dreigende val in water. Toen ik nog in Nederland woonde waren er geen hoogteverschillen, dus hij moet in mijn leven gekomen zijn in Griekenland (1991–1995) of daarna in Duitsland (1996 tot heden).

3 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Fietsen, Persoonlijk

Plaatsgebrek

Droompje: Geen plaats in de herberg, maar ook niet op de kerstkaart die ik wilde versturen. De postzegels van negentig waren op, dus er moesten vier zegels van twintig en een van tien op. Maar die pasten niet op het envelopje, dat nauwelijks groter was dan twee visitekaartjes. Tijd om wakker te worden.

Dan wens ik U maar op deze manier goede kerstdagen en een dito jaarwisseling.

6 reacties

Opgeslagen onder Dromen

Niet gebokst

In de droom moest ik naar een andere plaats — was het Kirchhain? — om een wedstrijd te boksen. Een busje bracht me erheen. Er waren eerst twee andere wedstrijden als voorprogramma; ik was de main event. De mij onbekende tegenstander liep zich al snuivend op te warmen. Naarmate het moment dichterbij kwam dat ik de ring in moest kreeg ik daar een steeds grotere tegenzin in. Nee, ik wilde dat niet, maar hoe eronder uit te komen?
De oplossing was even laf als eenvoudig: wakker worden!

3 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Persoonlijk

Twee, drie droompjes

Met mijn vroegere Amsterdamse studenten D en P. zou ik een fietstocht gaan maken vanuit Frankfort. Maar we hadden meteen al meningsverschillen. Terwijl ik altijd zo min mogelijk grammen bagage meeneem hadden zij een hele picknickset mee. P. had ook zijn beroemde, overigens zeer te waarderen rugzakje met ‘alles voor uw noodgeval’ bij zich. Bovendien wilden zij midden in Frankfort beginnen, terwijl ik graag eerst twintig kilometer per S-Bahn naar buiten de stad reed om al die voorsteden niet te hoeven zien.

Een oplossing voor een parkeerprobleem op een moeilijke plek in Marburg gevonden. Ik zette er een bord neer met de volgende tekst: ‘Dit terrein behoort toe aan de Mafia. Parkeren alleen voor kaderleden.’

Het derde droompje ben ik alweer vergeten.

Hoe dan ook, na een studieweek voor oude muziek in Bad Waldsee, vorige week, vind ik nog steeds geen rust in bed. Dat was hard werken daar, en als ik mijn ogen dichtdeed hoorde ik de engelen meerkorig zingen, de hele nacht door leek het wel. Dat was inderdaad een heel mooi voorproefje van de hemel, mocht ik daar ooit terecht komen. En het was allemaal protestantse muziek (Schütz, Praetorius e. a.). Kort na de reformatie konden protestanten in de kerk nog wél muziek maken.
Dromen was dat niet, daar in Waldsee, of toch? Het was de buitendroomse verwerking van té veel indrukken, die de slaper niet aankon.

In die week kwam ik muzikaal wat uit het slop. Er lag immers nog die dwarsfluit, waarop ik al negentien (!) jaar niet gespeeld had en die ik niet meer durf aan te raken. Toen ik twee weken geleden mijn bladmuziek tevoorschijn haalde schoten me de tranen haast in de ogen. Zo veel herinneringen, maar ik zal dat nooit meer kunnen spelen. Nee, ik zal niet naar de blazerij terugkeren, maar zangles nemen. Tenminste zo zie ik het nu. Wil iemand een Muramatsufluit met open kleppen kopen?

4 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Muziek, Persoonlijk

Droom van narcis

Droomde ik gisteren met mijn grieperige kop nog van kameraad Angela Merkelova — ja, dan ben je ziek —, vandaag ging het al beter. Het dichtknopen van mijn rechterschoenveter ging wat moeizaam, het lukte pas bij de derde keer. En weldra werd duidelijk waarom: er bloeide plotseling een narcis op  het strikje!

Het wordt voorjaar.

1 reactie

Opgeslagen onder Dromen

Openbaringen

Soms droom ik; dan schrijf ik de droom op en ben ervan af. Iemand anders heeft er niets aan.

Veel vaker gebeurt er iets anders in de toestand kort voor het ontwaken, als de geest al wakker is maar het lichaam nog niet. Dan krijg ik een idee voor iets te schrijven, soms voor dit blog, meestal voor het thematische. Hele zinnen soms, in ieder geval een grote lijn. Vervolgens zet ik theewater op en typ het neer. Het is vaak helemaal niet slecht. Later op de dag zou ik er nooit op gekomen zijn. Vaak heeft het echt al een structuur, en dat is iets waar ik in wakende toestand veel inspanning voor nodig heb. Ik kan dus wel degelijk orde scheppen, ik moet het alleen niet willen.

Het zijn natuurlijk geen echte openbaringen: ze komen niet van buiten, maar uit mezelf. Je zou beter van soesgoed kunnen spreken. Al die verstandige mensen die vérreikende besluiten nemen, landen naar de kloten helpen of oorlogen aanzwengelen zouden misschien ook wat vaker moeten soezen. Dan zien ze de grote lijn weer.

2 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Persoonlijk, Schrijven