Categorie archief: Dromen

Samenhang

Gisterenavond heb ik voor het eerst weer met plezier oude muziek gezongen. De Missa Alleluya van Mouton staat op het programma en ik had er een hard hoofd in: zou dat ooit kunnen lukken voor de dag van uitvoering eind november? De moeilijkheid ligt niet in de jubelende delen, maar in twee lange middenstukken: hoge ligging, vrijwel nergens tijd om te rusten, ingetogen geluid gewenst. Jubelen lukt altijd wel, maar zulke vrome hoge tonen en dan zo veel: dat is moeilijk. Drie regels gaat het goed; dan ben ik op. In het Pleni sunt coeli bij voorbeeld: de zeer lang aangehouden a van et terra schiet als een aardappel in de keel  en daar komt de stem dan in de rest van het deel niet meer uit. Gisteren is er echter toch een stukje bij gewonnen dat tevoren nog niet gelukt was. Uiteindelijk is het een kwestie van ademhalen: onverstoorbaar goed ademen, telkens weer. Nee, geen Schnappatmung, dan raakt de dirigente ontstemd: goed ademen, en als er geen tijd is laat je stiekem een nootje weg. Omdat gisterenavond alles lukte is het vertrouwen ontstaan dat het allemaal nog goed zal komen. 

Blij en redelijk tevreden kwam ik gisteren thuis van de repetitiedag van het koor voor oude muziek. Normaal hebben we een heel repetitie-weekend, maar door corona is dat verkort, en bovendien zullen we eind november maar één werk uitvoeren. Niet in een concert, maar als onderdeel van een of andere bijeenkomst, ik weet niet eens welke.

De Missa Alleluya van Mouton van ± 1500, ik schreef er al eerder over LINK@ Verheugend was, dat ik de meeste stukken nu goed kon. Alleen twee stukken uit het midden gaan nog steeds niet; niet beter dan een maand geleden. Voor het Crucifixus is er hoop, want ik hoorde gisteren dat het lange Credo opgedeeld gaat worden en dat er halverwege een gedicht gezegd gaat worden. Dan kan ik even regenereren. Het bleek dat anderen daar ook wel behoefte aan hebben. In de oude tijd werden missen vaak opgeknipt, dus onverantwoord is het niet. Het Pleni sunt coeli blijft echter onmogelijk te doen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Duitsland, Zingen

Zeedadels

‘Maar Duitse zeedadels, die kan ik u meegeven, als u niemand hebt,’ zei de sympathieke apothekeres in het dorpje waar ik nu al voor de vierde keer een tussenstop maakte. Ik had er iets te eten gezocht, maar niet gevonden. Gelukkig waren er nu die zeedadels.

Dromen die je heel kort voor het ontwaken hebt zijn vaak warrig en waterig. En ja, in het Nederlands. Sinds het Corona-isolement is het Nederlands weer helemaal terug in mijn gedachten- en droomleven.

1 reactie

Opgeslagen onder Dromen, Persoonlijk

Sinterklaas

Een vreemde droom vannacht: ik werd niet in Saoedi-Arabië binnengelaten, omdat mijn papieren niet in orde waren. Het visum was wel goed; het ging om een extra formulier waarin ik had verklaard, niet in Sinterklaas te geloven. Mensen die in Sinterklaas geloven motten ze daar niet. Ik had wel zo’n verklaring, maar die was niet meer actueel; er was nu een veel langer formulier.

Voor de goede orde: Zelf ben ik nooit in Saoedi-Arabië geweest en ik heb er ook nooit heen gewild. Maar wie in of aan Sinterklaas gelooft mag er best naar toe.

Grappig: terwijl we in Europa geen salafisten blieven, zo wil men in het Arabië van mijn droom geen Sinterklaasgelovers. Beide op grond van willekeur en totale onwetendheid.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Arabisch, Dromen, Godsdienst

Verleden

Vannacht droomde ik, dat ik directeur was van een museum in Wit-Rusland. Mijn taak was, ongewenste zaken uit het verleden buiten het zicht te houden.

Zo leert men zich zelf kennen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Vroeger

Besmetting

Op een drukke dag liep ik door Amsterdam. De straten puilden uit van de mensen, alle zonder mondkapje. Afstand houden was onmogelijk. Het leek me duidelijk: ik zou met het virus besmet worden.

Het was een opluchting om wakker worden en te beseffen dat het maar een droom was. Of zou het virus ook per droom overdraagbaar zijn? De Braziliaanse variant misschien inderdaad wel.

1 reactie

Opgeslagen onder Dromen, Gezondheid

Twee dromen

Vannacht eindelijk weer eens een droom gehad, eerst behoorlijk zwaar, daarna aangenaam, want hij liep goed af. Ik hield een voordracht in het instituut over het onderwerp van mijn proefschrift. Erg lekker ging het niet: tijdens het spreken had ik de indruk dat ik flauwe soep aan het voordragen was, en een ramp werd het toen ik onder mijn papieren bladzijde vijf en volgende niet terug kon vinden; in plaats daarvan lagen andere bladen. Snel naar mijn kamer gerend om ze te zoeken, maar vergeefs. Wat nu? Ik kon de zaal boordevol collega’s en studenten niet teleurstellen, dus ik besloot de nog overblijvende twintig minuten te improviseren. Dat werd een schitterende, goed gestructureerde samenvatting van mijn proefschrift, en meer nog dan dat: de nog altijd uitstaande onderwerpen die er eigenlijk in daarin hadden gemoeten wist ik nu ook briljant uiteen te zetten. De zaal was enthousiast, en ik was ook heel gelukkig.
Dit is literaire stof, die meermalen voorkomt in academische romans, al weet ik zo gauw niet meer in welke. Het is interessant om te zien, hoe een literair motief realiteit kan worden in een droom. De droom was echter niet zo reëel, dat ik nu mijn briljante ideeën op papier kan zetten als vervolg op mijn proefschrift (van 1988). Een artikel zou erin zitten, maar dat is dan gewoon drie maanden werk, en ik doe liever andere dingen.

Ik had al een eerdere droom gehad vannacht, waaruit ik om een uur of vier door een knal ergens buiten gewekt werd. Deze droom had ook een plot en daarin was de knal geïntegreerd. Er was een reeks van gebeurtenissen waarvan die knal het noodzakelijke of althans voor de hand liggende gevolg was. Maar dat is toch onmogelijk? De ‘bedenker’ van die plot, de dromende ziel, kan niet geweten hebben dat die knal zou komen. De droom kan dus niet voor de knal plaats gehad hebben. Hij moet gelijktijdig gekomen zijn, of zelfs daarna. De tijd is een andere in dromenland.
Dit is vast al eens beschreven door een oude Griek of Arabier, en anders misschien door Schopenhauer. Tot nu toe heb ik droomboeken altijd links laten liggen; misschien toch maar eens naar kijken.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen

Collega

In de droom ging ik naar een bibliotheek in een vreemde stad. Daar kwam ik in de studiezaal naast een oudere man te zitten — maar wat heet? een oudere man is tegenwoordig al gauw jonger dan ik zelf ben — naast een man van een jaar of negenenvijftig dus, die een handschrift opensloeg. Was het Perzisch? Ik kon mij niet bedwingen en wierp er een onbescheiden blik in. Het was Arabisch: een geïllustreerd handschrift over dieren. Wat een toeval! Zelf met een dergelijk handschrift bezig, zij het zonder illustraties, wilde ik mij voorstellen en een praatje maken. Maar hij stelde daar geen prijs op, sloeg het handschrift dicht en ging een tijdschrift zitten lezen.

Deze droom vond plaats tussen zeven uur en half acht. Opmerkelijk: zoals gewoonlijk meldde zich om zeven uur de stem van de nieuwslezer, maar ik heb niets van het nieuws en de volgende muziek en gesprekken gehoord, hoewel ik vrijwel naast de radio lag. Pas om half acht hoorde ik weer iets: de theaterkritiek. Blijkbaar was er vandaag wat extra slaap nodig.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Dromen, Persoonlijk

Grensbewaking

Meestal gaan dromen heel snel, zij hebben een plot en een afsluiting. Er zijn echter ook dromen die maar doordrenzen, waarin de hele tijd niets gebeurt en die zo eerder het karakter van een foto krijgen. Zo zag ik vannacht langdurig een oude leraar van me, in militair uniform. Hij was bij de grensbewaking, zo heette het. Maar er was geen grens te bekennen en tot militair handelen was hij ook niet in staat: hij was veel te dik.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Vroeger

Vakantiegevoelens

In de droom werd mijn fiets gestolen. Bij een kort bezoek aan een bakkerij had ik hem niet afgesloten, en weg was hij. Een goede aanleiding om in de werkelijkheid maar even te gaan fietsen.
.
Meteen de proef op de som: bij de goede bakker Holzapfel in Nieder-Weimar een brood gekocht en de fiets werd niet gestolen. Zo zie je maar weer, dromen zijn bedrog. Verder naar Ober-Weimar and beyond. Wat ik niet wist is dat Ober-Weimar een nieuwe, zeer welvarende wijk heeft, vol met lelijke maar dure huizen. Dat verklaart misschien waarom er van die dikke, stevige mondkapjes gedragen worden: als je veel bezit heb je iets waarvoor je wilt overleven.
.
Het was heerlijk fietsweer: licht bewolkt, vochtig maar met levendig briesje, gevoelde 25 graden. Waar is toch die hittegolf waar ze zo over zeuren? Zaterdag was het erg heet, gisteren al minder en nu is het een gewone zomerdag. Als die media altijd zo overdrijven zal het met de wereldondergang ook wel meevallen.
.
Nu heb ik me wel genoeg bewogen voor vandaag en mag ik achter de schrijftafel gaan zitten. Bij voorbeeld om de vakantiefoto’s in te plakken. Vorige week was ik namelijk op vakantie, een hele dag. Het heeft even geduurd voordat de foto’s ontwikkeld waren; vandaar pas nu de blog.
.
De reis ging eerst naar de ruïne van het cisterciënzerklooster Arnsburg bij Gießen, 45 km. van huis. Eerst dacht ik dat de nietsontziende Napoleon het had verwoest, maar dat is niet zo. Het is tijdens de Franse bezetting wel geseculariseerd, maar daarna is het ‘vanzelf’ vervallen, o.a. doordat mensen er bouwmaterialen uit sloopten. Nietsontziende protestanten zeker; daar wemelt het hier van. Een groot complex, Romaans! Men heeft de vroegere kruisgang een nieuwe functie gegeven als begraafplaats voor gestorvenen uit het laatste oorlogsjaar: soldaten, SS-ers, Gestapo-mensen, dwangarbeiders, gevangenen, terechtgestelden, alles door elkaar. Dat is indrukwekkend. In de dood zijn ze allemaal gelijk. De bijgebouwen van het klooster zijn achttiende-eeuws en die staan nog. Te samen met de mooie tuin een plaats van rust.
.
Vervolgens naar Laubach, dat als zo vaak hier eigenlijk het wormvormig aanhangsel is van het kasteel. Dat kasteel is enorm, maar niet erg prachtig, eerder een beetje rommelig. De graaf zu Solms Laubach woont er nog en is economisch actief, zoals dat hoort voor een edelman: bosbouw, jacht, congres-centrum, bibliotheek, veel cultuurfestivals (nu tijdelijk niet wegens corona), maar ook een reisbureau en een snackbar (waar een deel van de jachtbuit verkocht wordt). Op die binnenplaats zouden wij eens gezongen hebben, maar ja, corona. Als edelman heb je recht op een eigen loge in de kerk, zodat direct contact met de onderdanen op zondag vermeden wordt. Dat was ook hier het geval: een luxe-loge, maar een wat armoedige gang tussen kasteel en kerk.
.
Terug binnendoor, langs Grünberg en Ebsdorf. Grünberg is een stadje met een aardig stel vakwerkhuizen. Leuk om te zien, maar te benauwd om te wonen.
.
Ebsdorf is het mooiste dorp hier uit de buurt, prachtige boerderijen, waarvan vele nog in gebruik zijn. Een oude Wehrkirche, die vroeger ook ter verdediging in gebruik was. Ik had al enkele malen geprobeerd dat dorp te fotograferen, maar zonder succes. Nu dan maar enkele foto’s van mijn begeleiding.
.
Dit dagje uit had inderdaad het effect van een hele vakantie: ik was helemaal uit mijn gewone doen, dacht niet aan werk en verkeerde in andere sferen. En dat alles op schootsafstand. Doel bereikt, dus waarom verder gaan? Ik ben gelukkig al overal geweest en de rest van de wereld zal er ook wel zo uitzien.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Duitsland, Fietsen, Reizen

Niet geschoten, altijd mis

In de droom was ik op bezoek bij mensen, die de buren van Baudet bleken te zijn. Vanuit hun kamer kon je hem op zijn balkon zien zitten, vrolijk koutend met wat jonge gelovigen. Ik had hem zó kunnen neerschieten, maar ik deed het niet, want dat zou laf en onethisch zijn. Bovendien had ik geen pistool bij me.

1 reactie

Opgeslagen onder Dromen, Nederland, Politiek