Categorie archief: Dromen

Soezen 2.0

Het soezen was wel bijzonder intensief vanochtend. Het duurde precies een uur; ik weet dat omdat ik om zes uur even op de klok keek. Er kwamen vier onderwerpen aan de orde.
1. Een oude oom vroeg me: vertel me nu eens alles over je seksualiteit, en dat deed ik: álles. Hoewel er niets langs kwam wat ik niet al wist, was deze samenvatting toch behoorlijk heftig. Ik zal het ‘gesoesde’ (het soesgoed, de soesstof?) hier niet voor u weergeven. Voor mij zelf ook niet, want het was veel en complex. De stof ontglipt mij alweer: hij wilde blijkbaar verdrongen worden. Overigens: zo’n oom heb ik nooit gehad.
2. Dit ging naadloos over in de herbeleving van een rit per boemeltrein die ik eens door Turkije maakte, van İzmir naar Denizli. De tocht duurde lang, maar was erg gezellig. Er waren vrij wat mensen aanwezig die Duits kenden en graag een praatje wilden maken.
3. De prachtige leren aktentas die ik vele jaren geleden in Griekenland had gekocht, omdat het M. stoorde dat ik altijd met sjofele plastic zakken rondliep. Maar ik heb hem nooit gebruikt. Voortaan werden het schoudertassen voor de korte loopafstand, en rugzakjes voor de langere. Zou ik niet iemand met dat prachtstuk kunnen verblijden?
4. Een oude milieu- en klimaatramp: drieduizend jaar voor Christus kwamen er mensen uit het huidige Pakistan, van de oude Indus-cultuur, naar Oman in Zuidoost-Arabië om er koper te delven. Om het erts te smelten was veel brandhout nodig, wat tot grootschalige ontbossing en dus minder regenval in Oman heeft geleid. Zou het mysterieuze, Indisch-achtige Zutt-volk, waarvan enkele vroeg-islamitische teksten reppen, niet het nageslacht van die Pakistaanse koperdelvers kunnen zijn?
.
Al deze onderwerpen kwamen ‘als het ware’ ‘van buitenaf’ tot mij. Van die tas is het te begrijpen: ik zag het ding onlangs in een kast staan, na jarenlang niet. En seks is eigenlijk altijd actueel. Maar voor de nummers 2 en 4 was er geen enkele aanleiding om in mijn soezend hoofd op te doemen. Nr. 4 kwam waarschijnlijk niet zonder reden kort voor zevenen op: het was nog openbaring, maar ging al een beetje in de richting van denken, een verband leggen. Dit is het soort stof dat tot de stukjes in een van mijn blogs leidt. (Dat zal nu niet het geval zijn: ik weet er te weinig van en misschien is het onzin. Maar ik ga ze wel even naslaan, die Zutt.)
.
Wat is dat toch, dat soezen? Ik heb de onderwerpen niet aangedragen, en nagedacht heb ik evenmin, behalve misschien op het allerlaatst even. Er werd voor mij gedacht, resp. een film vertoond: een soort wakend dromen, want wakker was ik wel. Psychologen kennen het verschijnsel waarschijnlijk allang, maar ik niet, omdat ik nog pas kort soes.

3 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Persoonlijk

Geen muziek

Nee, ik geef volgende week geen orgelconcert in Lelystad, het is maar dat U het weet. Ik kan namelijk helemaal geen orgel spelen; zelfs niet een klein beetje.
.
Kennissen van me kwamen – in de droom – aanzetten met een poster waarop precies dat werd aangekondigd: een orgelconcert van mij in Lelystad. Anders dan in het geval van de bokswedstrijd in Kirchhain werd ik niet meteen wakker van de schrik, maar besloot de organisatoren van het concert te bellen. Die werden eerst kwaad en toen wanhopig en beweerden dat ik het had toegezegd. Volslagen onzin natuurlijk: soms ben ik te toegeeflijk en stem in met iets wat ik eigenlijk niet wil, maar dat kan hier niet het geval geweest zijn. Ik heb zelfs een hekel aan orgelspel, waarschijnlijk op grond van mijn jeugdervaringen in kerken. Het enige interessante wat ik aan het orgel in onze dorpskerk vond was de blinde man die de blaasbalg bediende. Elektrisch ging die toen nog niet.
.
Toch heb ik in mijn verleden wel valse beweringen en toezeggingen gedaan, maar dat was als kind. Bij de handel in jonge visjes liep alles nog verbazend goed af. Maar met Jan liep het verkeerd.
Het was nog op de lagere school. In de klas zat ook Jan, die ik aardig vond en met wie ik wel vriendje wilde zijn. Hij kreeg vioolles; toen beweerde ik dat ik ook op vioolles zat. Dat was dom natuurlijk, heel erg dom, want nu wilde Jan wel eens ervaringen uitwisselen en later zelfs samenspelen. Wat bedoeld was om mij nader tot Jan te brengen werd de oorzaak van een blijvende verwijdering, want om pijnlijkheden te voorkomen zag ik me genoodzaakt hem uit de weg te gaan. Waarheid moet je leren.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Muziek, Persoonlijk

Gedroomde stad

Elf jaar heb ik in Frankfort gewoond, veel langer dan in Athene en Cairo, maar die laatste steden zijn ook betekenisvol voor mij geweest.
.
In de loop der jaren heb ik vaak dromen gehad die over een stad gingen, of zich in een stad afspeelden die eigenlijk Frankfort was. Dat wil zeggen: de noordelijke oever van de Main klopte aardig, maar de zuidelijke helemaal niet. U kunt wel raden op welke oever ik gewoond heb. De volstrekt fictieve pleinen en looproutes waren in de meeste dromen ongeveer identiek. Soms was ik met de fiets onderweg in Zuid, maar dat viel niet mee, want in de droom was dat gedeelte heel heuvelachtig. Maar vaker gebruikte ik de U-Bahn en de bus, als Frankforts herkenbaar door de typische groene kleur. Een vast onderwerp was, dat ik niet goed wist welke lijn ik moest hebben. Ik stapte zomaar ergens in en moest dan kort voor de brug nog overstappen. Enkele malen ging ik verder, in Zuid, en dan ging de stad over in een Grieks eiland, honderden meters hoog. In al die dromen waren het steeds dezelfde fictieve trajecten die ik aflegde.
.
Bleef ik aan de noordoever dan ging ik vaak in oostelijke richting, waar de stad overliep in Cairo. Een prachtig, majesteitelijk Cairo vol witte villa’s en Jugendstil-gebouwen, niet zo krap en kapot als het bestaande Cairo. Ook hier steeds dezelfde routes en bezoeken aan eethuisjes, die dan ineens in Leiden bleken te liggen.
.
Je kunt beter soezen dan dromen. Bij soezen is het werkelijkheidsgehalte wat groter.

2 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Niks

Soezen

‘Hoe lang nog, luiaard, zul je blijven slapen, wanneer kom je uit bed? Nog even dan? Nog even slapen, nog een beetje rusten, een ogenblik nog blijven liggen?’ De bijbelschrijver (Spreuken 6:9–10) moedigt dit niet aan: er moet gewerkt worden, anders ligt de armoe op de loer.
.
Voor mij geldt dat niet: mijn pensioen komt toch wel, of ik langer of korter slaap doet er niet toe. Ik sluimer en soes tegenwoordig wel twee uur per nacht. Dat is niet omdat ik lui ben en geen zin heb om de koeien te melken of het graan te dorsen, maar omdat er iets is veranderd in mijn slaappatroon. Vroeger ging ik om twaalf uur op bed liggen, viel als een blok in slaap en werd om zeven uur in precies dezelfde houding weer wakker, vrijwel altijd dromeloos. Tegenwoordig lig ik nog steeds van twaalf tot zeven in bed, val snel in slaap, maar word meestal om een uur of vijf wakker. De twee uren die nog resten breng ik soezend door. Ik word vanzelf helemaal wakker om 6:59 en zet de wekker af, die op zeven uur staat, luister naar het nieuws en begin met de dag.
.
Overdag ben ik niet moe, dus vijf uur slaap schijnt genoeg te zijn. Maar die twee uur ‘blijven liggen’ zijn waarschijnlijk toch nodig voor het lichamelijk welzijn. En anders toch zeer gewenst om wat er door mijn hoofd gaat.
.
Wie slaapt, verwerkt het vooraf geleefde door te dromen. Soms wordt hij zelf zo’n droom gewaar, maar dat gebeurt niet zo vaak en het duurt ook maar heel kort. Tijdens het soezen daarentegen ben je bij bewustzijn en gaan er de hele tijd gedachten en vooral herinneringen door het hoofd. Ik bezoek weer bepaalde plaatsen waar ik ooit was, soms lang geleden, ontmoet personen, hoor flarden van gesprekken, kortom: haal herinneringen op. Alles veel realistischer dan echte dromen, want het is ‘echt gebeurd’—al zal de geschiedschrijver in je hoofd onvermijdelijk vertekeningen aanbrengen. Zo houd je je boeltje bij elkaar, blijf je wie je bent. Soms denk ik ook wat na, maar nooit erg diepgaand. Wel mengen zich kort voor zevenen voornemens, of liever ingevingen door de herinneringen: er wordt min of meer beslist wat ik vandaag zal gaan doen, of waar het te schrijven stukje over zal gaan. Bij het ontbijt zie ik ook mijn agenda liggen, met misschien afspraken of verplichtingen erin. Geheel vrij om de ingevingen van de nacht te volgen ben ik dan niet meer, maar er is goed mee te leven.

Naar Soezen 2.0

2 reacties

Opgeslagen onder De mens, Dromen, Gezondheid, Pensioen, Persoonlijk

Familie en dieren

Mijn zuster en zwager hadden gevraagd of ik een tijdje op hun lammetje kon passen. Het beestje zag er lief uit, maar het hapte en beet overal in: leidingen, kleding, meubels. Dat werkte zo op mijn zenuwen dat ik besloot het weg te doen. Als de eerste de beste vakantieganger zette ik het lam in de auto, reed een eind weg en liet het achter in een grazige berm. Dat luchtte op, maar nu doemde het volgende probleem op: hoe vertel ik het mijn zuster?
.
Dit was maar een droom, dat had U begrepen. Echt waar was dat mijn grootmoeder soms tegen dieren praatte. Als kinderen moesten wij daar erg om lachen. Haar “Dag geitje!” werd klassiek. En toen we eens langs een hond kwamen die voor een huisdeur zat te wachten zei ze: “Wil ik even bellen, hond?” Toen vonden wij dat ontzettend gek; nu zou ik het zelf ook zeggen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dieren, Dromen

Postzegels

Steeds vaker kijk ik met welbehagen naar de haarscherpe foto’s van postzegels die mij ongevraagd worden toegezonden. Ik zocht eens een afbeelding van een bepaalde postzegel, en sindsdien denkt Pinterest dat ik een filatelist ben. Misschien word ik dat ook wel weer, maar ik hoef de zegels niet te bezitten. Kijken is genoeg.
Tot mijn zeventiende ongeveer spaarde ik fanatiek postzegels. Dat ik ze nu weer leuk vind, na jarenlang niet, zal wel te maken hebben met een teruggrijpen op de jeugd.
De postzegelarij bracht enige eigenschappen van mij aan het licht. Om te beginnen was ik door en door koloniaal. Natuurlijk had ik wel postzegels van Nederland, maar de echte thrill kwam toch van de zegels uit Indië. En nog spannender waren die uit de Britse koloniën. Engeland had zoveel gebieden en eilanden, en ze namen de moeite om voor ieder eilandje aparte postzegels te maken. Het idee, een postzegel van de Falkland Islands die afgestempeld was, die ooit op een echte brief gezeten had: een uiterste zeldzaamheid. Ik zag het ook meteen voor me; hoe zo’n eenzame schaapherder daar een brief schreef aan zijn tante Georgina in Schotland, of een missionaris in Nyassaland onder een petroleumlamp, vloekend omdat de zegels in dat klimaat zo op elkaar kleven.
Door en door slecht was ik ook. Van drie mensen heb ik postzegels gestolen uit de albums die ze mij in vertrouwen lieten doorbladeren. Een hoogte- en tevens dieptepunt was een vervalsing die ik maakte en voor ƒ 10,- verkocht. In 1963 was dat geld, voor een jongen. Een hele postzegel vervalsen kon ik natuurlijk niet, maar wel kon ik met een fijne stift de opdruk JAVA aanbrengen op een goedkope zegel. En wat een triomf toen de koper erin trapte!
Ik was jong en mijn geweten was nog niet gerijpt. Mijn zedelijkheid bestond toen in de opvatting dat alles was toegestaan zolang je niet werd betrapt. Nu is dat anders hoor: U kunt met een gerust hart uw albums aan mij toevertrouwen. Het geweten kwam toen ik omstreeks twintig was; het koloniale ging eraf na mijn eerste bezoek aan Egypte.
Mooie postzegels zijn perfecte grafische werkjes, soms zelfs kunstwerkjes. Maar ik hoef geen kleurige afbeeldingen van paddenstoelen, voetbalteams  of schilderijen op de zegels. Nee, sober moeten ze zijn. De regerend vorst en hoogstens een enkel detail dat de kolonie in kwestie illustreert, of iets van het koningshuis.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Kunst, Persoonlijk

Droom van Parijs

In de droom was ik even buiten Parijs gelogeerd en ik ging te voet op weg om in de stad te gaan kijken. Ineens bevond ik mij in water: het was weer een van die watervlakten die zo vaak in mijn dromen en soms ook in de werkelijkheid voorkomen. Maar tot mijn verbazing werd ik niet nat. Het water werd niet dieper, ik liep gewoon door en weldra stond ik weer op droog land. In de rommelige voorstad kon ik mij niet oriënteren, maar al gauw zag ik een bordje: Funiculaire Sacré-Cœur. Het doel zou worden bereikt, het droompje werd geen nachtmerrie.
Dan zal deze dag ook wel lukken.

2 reacties

Opgeslagen onder Dromen

Fakfak

Kent U het haventje van Fakfak, op West-Nieuw-Guinea? Ik ook niet, maar het was daar dat ik, in de droom, een transportbedrijf bedreef. Goederen werden aangevoerd uit Indonesië, overgeladen in spoorwagons en langs de noordkust naar het Australische deel van het eiland vervoerd, waar zij in schepen werden geladen die naar de eilanden van Melanesië voeren.
En dat terwijl er op heel Nieuw-Guinea geen meter rails ligt, en vervoer per schip altijd voordeliger is dan met de trein.

3 reacties

Opgeslagen onder Dromen

Not guilty, Your Honor

De berichten over die drukdoenerige aspirant-opperrechter in de VS probeer ik niet te volgen, maar door het massieve aanbod van de media lukt dat niet. Al zou de vent nooit iemand verkracht hebben, zijn gedrag van nu toont toch dat hij niet geschikt is voor dat hoge ambt? Hij zal het dus wel worden.
.
Al die herrie heeft ertoe geleid dat ik vannacht gedroomd heb dat ik door twee vrouwen, F. en E., werd aangeklaagd. Ik zou hen, vele jaren geleden, seksueel hebben lastig gevallen. F. riep dat ze me kapot zou maken en ervoor zou zorgen dat ik ontslagen werd. Maar gelukkig heb ik geen baan, en me misdragen had ik ook niet. Niets aan de hand dus.

5 reacties

Opgeslagen onder De mens, Dromen, Politiek

Dubbelmoord

Vannacht heb ik twee mij onbekende mannen doodgeschoten, zomaar tussendoor, zonder voorbedachten rade. Ik had een drukke dag en ze liepen nogal in de weg, vandaar. Collega G. was er getuige van; hij knikte instemmend.
.
Pas bij het terugzien op de dag (nog steeds half in den droom) viel het me op dat dit incident mij zo weinig deed. Moet je van zoiets niet ontredderd raken? Het enige wat me stoorde was het idee dat G. toch tegen me zou kunnen getuigen.
.
In het echt heb ik nog nooit iemand gedood en dat moet maar zo blijven. Ik zou er namelijk wél door van slag raken; het zou zelfs de rest van mijn leven bepalen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dromen