Wat te doen?

De griep heeft hier toegeslagen: niet zomaar het gebruikelijke wintergesnotter en gehoest, maar de echte griep, die wel twee of drie weken kan duren. Ik ben ingeënt en heb niets, maar mijn zangleraar is ziek en de koorleidster van mijn lievelingskoor eveneens. Dat betekent dat dezer dagen vele uren gemeenschappelijk of doelgericht zingen wegvallen. Natuurlijk kan ik in de badkamer doorgaan voor mezelf, maar dat is niet zo fascinerend.
.
Ook mijn bloek, Leeswerk resp. Lesewerk Arabisch geeft mij te stellen. Het wordt mij steeds duidelijker dat de techniek waarmee dat is opgezet verouderd is. Er ontstaan nieuwe … ik weet niet eens hoe dat heet. HTML kan ik begrijpen, maar CSS niet. Daarover had ik wel een cursusje willen volgen, maar dat wordt hier niet aangeboden. Een jonge nerd kent zoiets blijkbaar van nature. En nu wordt er weer gesproken van Calypso en Jetpack, allemaal weer totaal anders. Die begrippen naslaan in het internet is af te raden, want dan word je verpletterd onder onbegrijpelijke vaktaal.
Daar komt nog bij, dat het bijhouden van Leeswerk een hoop werk met zich meebrengt dat niets met schrijven te maken heeft. De inhoudsopgave moet gesaneerd worden, de kruisverwijzingen (links) moeten kloppen en af en toe worden bijgewerkt. Het is nu een beetje een zootje. Nu ik vandaag toch weinig zal zingen, nu het belastingbiljet de deur uit is en er nog andere dingen zijn voltooid, zou ik aan dat karwei kunnen beginnen, maar daar heb ik een uitgesproken weerzin tegen. Nog liever ga ik mijn boekenkast uitmesten of mijn sokkenpark uitdunnen dan zo’n rotklus uitvoeren.
Kortom, dat Leeswerk zou wel eens niet zoveel toekomst meer kunnen hebben.
.
Ik dacht dat ik me aardig met activiteiten had ingedekt, maar er is geen staat op te maken. Dan moeten er dus reservebezigheden worden gevonden. Over een paar dagen begint waarschijnlijk het fietsseizoen weer, maar dat is alleen ’s zomers. Weer nieuw denkwerk vereist.

Zie nu het vervolg.

2 reacties

Opgeslagen onder Pensioen, Persoonlijk

Afhaalchinees

Bij de huiswerkhulp zat ik ineens oog in oog met een van de koks van de kleine toko waar ik wel eens Chinees eten haal. Deze man van 28 kent al heel wat Duits, hij is ook al jaren in Duitsland. We hadden een gesprek over niet-persoonlijke, aangereikte gespreksonderwerpen, zoals reizen, vervoer en sport. Verder stonden op het program oefeningen met de trennbare Verben, hoe zouden die in het Nederlands heten? De ans brengt uitkomst: ‘scheidbare werkwoorden’. Nederlands is vaak makkelijker dan je denkt. Werkwoorden als ‘afhalen’ dus: ik haal … af, ik haal straks vijf maaltijden af, ik heb afgehaald, ik sta klaar om je af te halen. En dan in het Duits natuurlijk. Hij sloeg zich daar met bravoure doorheen.
.
Er was alleen één dingetje: hij was vrijwel niet te verstaan! Zijn uitspraak was een ramp, en dat deed de positieve indruk weer teniet. Ik zet mij daar wel overheen, maar als ik mij voorstel hoe hij een gesprek probeert aan te knopen met willekeurige mensen die hij ontmoet …, dat kan alleen tot wederzijdse frustratie leiden.
.
Hoe komt dat? Chinees als moedertaal hebben is beslist een handicap als je Duits wilt leren uitspreken, maar er zijn ook Chinezen die het wel kunnen of althans beter kunnen.
.
Het zal ook te maken met iemands persoonlijke aanleg. Ik ken een Braziliaanse arts die heel goed Duits kent, maar zo neuzelt dat het een kwelling is om naar hem te luisteren, en een Pakistaan wiens redelijk goede Duits in zijn uitspraak nauwelijks als zodanig te herkennen is. Terwijl er genoeg andere Brazilianen en Pakistanen rondlopen die wel degelijk goed Duits kunnen spreken.
.
Wat vermoedelijk ook een rol speelt is iemands ervaring bij het oppikken van de tweede taal: hoe hij daarin binnenkomt. Nemen we aan dat deze man al een paar jaar geleden door familieleden naar Duitsland is gehaald. Hij woont bij hen, werkt lange dagen met hen, spreekt altijd Chinees en leert de telwoorden plus nog twintig Duitse woorden in de typisch restaurantchinese foute uitspraak en verder niets. Hij is best nieuwsgierig en gaat ook wel eens naar de stad. Te voet, naar hij vertelde; bijna een uur lopen. Ik denk dat hij weinig geld heeft; hij weet precies wat een buskaartje kost. (Op de fiets durft hij hier niet; in China wel. Bij mij is dat juist omgekeerd.) Na één, twee jaar gaat hij een cursus Duits volgen, omdat hij begrijpt dat hij zonder die taal niet verder komt. Een mooi en dapper besluit! Maar die twee jaar ongericht gestuntel maken het moeilijker: er is dan heel veel af te leren.
.
Wat nu te doen aan die uitspraak? Die kun je leren, er is aan gewerkt, mij is wel eens een uitgebreid oefenprogramma over de Duitse uitspraak gedemonstreerd. Vele, vele uren akoestisch oefenmateriaal, perfect uitgekiend en in het internet gratis verkrijgbaar. Maar wie gaat dat gebruiken in zelfstudie? De meeste mensen zijn niet in staat zoiets zelfstandig aan te pakken en hebben bovendien andere dingen te doen. Het zou mij persoonlijk ook moeilijk vallen de discipline op te brengen voor al die eindeloze herhalingen. En wie is bereid zich te laten corrigeren door een computer? Te vrezen is dat zo’n programma alleen onder intensieve begeleiding te gebruiken is. Een maand opsluiten in een villa met een keur van geschoolde docenten, zoiets. Maar dat is in de praktijk natuurlijk niet te verwezenlijken voor een kok in een bescheiden eethuisje. Voor wie wel? Er is maar een heel klein publiek voor zoiets. Vermoedelijk is er zo’n programma op bij voorbeeld koningin Máxima losgelaten, om te voorkomen dat zij Nederlands met een sterk accent zou spreken.

1 reactie

Opgeslagen onder Huiswerkhulp, Taal

Landname

Het woord Landnahme kwam weer eens voorbij: de Landnahme van de oude Israëlieten. Hoe zou dat in het Nederlands heten? vroeg ik me af. Welnu, dat bleek nogal eenvoudig: gewoon ‘landname’. Het staat in de Wiktionary, en Van Dale wijst zelfs op de herkomst van het woord: een heer Knuttel, die in 1937 schreef over de Frankische landname, heeft het woord naar analogie van het Duits gecreëerd. Het betekent volgens Van Dale: ‘(hist.) het in-bezit-nemen van land door de oudgermaanse volkeren’— dat zullen dus die Franken van Knuttel zijn—en volgens Wiktionary: ‘settlement or occupation of (new) land (from the settlers’ or occupiers’ perspective)’.
.
Er zijn in de wereldgeschiedenis heel wat landen genomen. Duitsland door die oudgermaanse volkeren, en bij voorbeeld Hongarije, dat al meer dan duizend jaar geleden werd bezet door Magyaren uit Centraal-Azië, die het zelf ook altijd over hun Landnahme hebben. De oude Israëlieten namen Palestina; de moderne Israëli’s deden nog eens hetzelfde, ‘opdat de Schriften vervuld werden’. De Europeanen namen vrijwel geheel Amerika; de Britten koloniseerden Australië en Nieuw Zeeland.
.
Ooit was de wereld zo leeg, dat een zwervende stam zich eenvoudig ergens kon vestigen zonder anderen daardoor lastig te vallen. Maar die tijd is allang voorbij. From the settlers’ or occupiers’ perspective wordt er nog steeds wel gedaan alsof het genomen land daarvoor new was, geheel leeg dus, maar dat is niet zo. Alleen, wie daar vroeger woonde herinnert men zich liever niet meer. Kelten, Bataven, Kaninefaten, nooit meer iets van vernomen. Over de Hunnen en Avaren die in Hongarije woonden vóór de Hongaarse landname wil de doorsnee Europeaan ook niets weten. Van het oude Palestina is dank zij de Bijbel nog vaag iets bekend: ‘mijn vader was een zwervende Arameeër,’ maar die oude Israëlieten wilden sedentair worden en de Hethiet, de Fereziet, de Jebusiet en de Filistijn moesten maar een eind opzouten—die hadden sowieso de verkeerde godsdienst ook. In Amerika waren pokken, mazelen en alcohol zeer effectief in het uitdunnen van de oorspronkelijke Indiaanse bevolking, maar de nieuwe landnemers staken graag een handje toe bij de verdere uitroeiing daarvan.
.
Landname is dus geen sympathieke bezigheid, want er zijn altijd vroegere bewoners het slachtoffer van. Wat is het verschil met verovering? Ik weet het niet precies: bij verovering klinkt er iets mee van legers die een land binnentrekken en dat op militaire wijze tot overgave dwingen, terwijl het bij landname misschien eerder gaat om een gestaag binnendruppelen, een reeks van voldongen feiten. Minder soldaten, meer settlers; zoiets?
.
Wat zijn dat voor lui, die landnemers? De meesten waren en zijn economische migranten. Vaak waren zij op de vlucht voor armoe en honger (19e eeuw: Ieren, Noord- en Oosteuropeanen, Duitsers, Italianen, kortom: Europeanen). Anderen hadden weliswaar geen honger maar wilden hun positie verbeteren. De oude Israëlieten hadden genoeg van zwerven, kregen zin in melk en honing en een boerderijtje. De Hunnen, Turken en Magyaren hadden in Centraal-Azië Lebensraum genoeg, maar wilden wel eens deel hebben aan de betere levensvoorwaarden die zij onder andere in Europa ontwaarden. En niet-hongerende Europeanen trokken eveneens als schatgravers de wijde wereld in.
.
Economische migranten zijn meestal wel te onderscheiden van vluchtelingen die op de loop gaan voor oorlog of vervolging (Joden, Palestijnen, Joegoslaven, Syriërs). Daar zijn er meestal niet zo veel van; bovendien gaan zij dikwijls weer terug naar hun land van herkomst als de noodtoestand daar niet langer bestaat.
.
Hoe dan ook, een landname betekent meestal weinig goeds voor de bewoners van het land dat genomen wordt. De mensen in Europa die bang zijn voor oprukkende vreemdelingen voelen dat goed aan, misschien omdat zij wel weten hoe dat in Amerika en Palestina is gegaan. Maar wat zij niet beseffen is dat er de laatste tijd bij ons maar erg weinig economische migranten zijn verschenen. De meeste immigranten zijn immers door Europeanen als goedkope arbeidskrachten hierheen gehaald—door rechts overigens, niet door links. In de toekomst zullen dat er nog wat meer worden, omdat de verouderende arbeidsbevolking moet worden vervangen. De klantjes van Wilders en Baudet gaan namelijk geen poot uitsteken om de welvaart op peil te houden.
.
Nee, bij een echte landname gaat het om veel grotere groepen; zoiets is hier nog helemaal niet aan de orde geweest. Als Turkije (80 miljoen inwoners) zou instorten, als Egypte (95 miljoen) in chaos zou verzinken, of als er grote groepen mensen ten gevolge van de klimaatverandering in nood geraken,1 ja dán kunnen er volksverhuizingen gaan plaats vinden, en daartegen zullen rollen prikkeldraad, een ‘vluchtelingenbeleid’ of zwaaien met nationale driekleuren geen enkel effect hebben. Maar dat is nog niet actueel. De angst van de kleinburger komt dus veel te vroeg.
.
Waarom worden mensen economisch migrant? Omdat het hun in het eigen land niet zo goed gaat. Dat is goed te begrijpen en daarom herhalen we dikwijls dat ‘de vluchtoorzaken in die landen’ moeten worden weggenomen. Maar dat menen we natuurlijk niet, want armoede, uitbuiting en corruptie daarginds zijn juist noodzakelijke voorwaarden voor ‘onze manier van leven’.
.
Tja. Om met mijn vroegere hospita te spreken: dan wachten we maar af van de dingen die komen gaan.

NOOT
1. Waar blijven bij voorbeeld de 160 miljoen Bangladeshi’s als hun land onder water loopt? Het is overigens goed denkbaar dat ook Nederlanders moeten gaan verkassen. Het lieve vaderlandje is erg gevoelig voor de stijging van de zeespiegel, en een of ander kabinet Bruin III verzuimt waarschijnlijk de dijken te verstevigen. In mijn berging kan ik twee Nederlanders onderbrengen op een stapelbed, maar de rest zal toch echt onder een brug moeten slapen.

2 reacties

Opgeslagen onder De mens, Europa, Geschiedschrijving

Big data

Onze bijna-buurgemeente Lohra (5500 zielen) overweegt een databank op te zetten met de genen van alle 490 honden die binnen de gemeentegrenzen leven. Er komen namelijk veel klachten binnen over hondenpoep op stoepen, paden en groenstroken, en middels een genentest zou dan precies kunnen worden getraceerd van welke hond de uitwerpselen afkomstig zijn. De hoge kosten waarmee een en ander gepaard zal gaan worden natuurlijk verhaald op de uitlaters zonder schepje en zakje.
Het is nog niet helemaal rond: er zijn juridische problemen, want er is nog geen wet volgens welke een hond gedwongen kan worden zijn of haar genen af te geven, en hoeveel wattenstaafjes zouden er niet gewoon worden stukgebeten? Wie moet er dokken als de buurjongen je hond uitlaat? En hoe zit het met grensoverschijtend gedrag?
Of er opzet achter zit dat dit voornemen al vóór de eerste april is uitgelekt blijft onduidelijk.
Wel heeft de gemeentereiniging laten weten dat sinds het bekend worden ervan de openbare ruimte veel schoner is en de hoeveelheid regulier in zakjes weggeworpen poep verdubbeld is!

1 reactie

Opgeslagen onder De mens, Dieren, Marburg

Aimez-vous Brahms?

Met het kleine vocaal ensemble dat mijn zangleraar Daniel heeft samengesteld uit zijn leerlingen hebben we op een concertje wat liederen van Brahms gezongen. Geen zwaar programma; er waren nog twee andere ensembles.
Dat ging goed, omdat we allemaal leerlingen van Daniel en dus op elkaar afgestemd zijn. Bovendien laat hij nooit te moeilijke muziek zingen: precies wat we kunnen en dat dan tot dicht bij de perfectie, al is die ditmaal bij het laatstgenoemde lied niet helemaal bereikt. Omdat er maar drie tenoren zijn voelde ik me redelijk belangrijk. In drie liederen zingt er een voorzanger, terwijl het koor dan telkens invalt met een kort refrein. Dat bood gevorderde leerlingen de kans, een bescheiden solo te zingen. Maar wij tenoren zijn geen van drieën al aan solo’s toe. In Verstohlen geht der Mond auf waren wij dus met ons drieën de voorzanger. In  de hieronder genoemde uitvoering is het mijn leraar.
.
Ons programmaonderdeel was als volgt:
Erlaube mir, feins Mädchen.
Es stunden drei Rosen,
Nachtigall sag.
Verstohlen geht der Mond auf.
Der Gang zum Liebchen of deze opname.
Wechsellied zum Tanz

De opnamen zijn overwegend van het Chamber Choir of Europe.
.
Houd ik wel van Brahms? Heel vroeger al mocht ik graag de pianotrio’s en -kwartetten, het vioolconcert en andere instrumentale muziek beluisteren. De platen daarvan zijn vrijwel stukgedraaid. Ook de liederen zijn mooi, al hebben ze soms wat rare teksten. De Romantische Liebeslieder, waarvan ik er vroeger als bas al een paar heb meegezongen, zijn schitterend! Maar minder genietbaar is Brahms als hij christelijk of levensbeschouwelijk wordt; ik ben zelfs een keer weggelopen uit een koor dat Ein deutsches Requiem instudeerde. Nee, dat blief ik niet.
Als je in koren zingt bestaat de helft uit geestelijke muziek. Monteverdi, Bach, Schütz, zo nodig Bruckner, alles prachtig. Alleen Brahms moet wat mij betreft liever niet ‘geestelijk’ worden. Waarom begrijp ik zelf niet.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Muziek

Verdienste of genade?

Er was een slechtziende, ook nog motorisch gehandicapte vrouw, die grote moeite had, een tas op een wagentje te bevestigen. Ik hielp haar even, waarop zij sprak: ‘Dank U wel! U hebt mij zeer geholpen. Dat had ik niet verdiend.’
.
Op zoveel treurnis wist ik even geen antwoord. Strikt genomen heeft ze gelijk. Ze hád het niet verdiend, maar hey, wij zijn niet Mark Rutte! Wij zijn anderzijds ook niet God, die alles uit vrije genade schenkt. Gewoon maar mensen, die af en toe een handje toesteken, dat is alles. Geen dank hoor.

4 reacties

Opgeslagen onder De mens

Eén staat in Palestina

‘Israël neemt racistische wet aan: elke Palestijn kan z’n recht om in Jeruzalem te wonen worden ontzegd.’ Zo luidde dezer dagen een nieuwsbericht.
.
Af en toe doe ik even een gedachtenspelletje over Palestina. Ik heb geen invloed op de gang van zaken daar, dus U hoeft zich niet op te winden.
Op het grondgebied van Palestina (ik gebruik het woord nu als geografische aanduiding) bevinden zich twee staten, of anderhalve staat: Israël en de bezette Palestijnse gebieden. Die laatste vallen uiteen in Gaza en de Westoever van de Jordaan en zijn nauwelijks een staat. Israël houdt de Palestijnse gebieden immers sinds 1967(!) bezet en domineert het leven van de bewoners zodanig, dat er weinig te merken is van een eigen statelijkheid. Bovendien is er zoveel grond afgeknabbeld van die Westoever, dat er alleen nog maar zoiets als de ‘Palestijnse archipel’ is overgebleven (zie afb.).
.
Veel welmenende mensen vinden dat er daar twee echte staten zouden moeten zijn: Israël en een (tweedelige?) Palestijnse staat. Het streven daarnaar heet ‘vredesproces’ en is volstrekt onrealistisch.
Het totale gebied heeft een oppervlakte van 26.990 km2, dat is dus veel minder dan Nederland (41.543 km2)
Bijna de helft van geografisch Palestina bestaat echter uit woestijn en herbergt slechts een kleine 10% van de bevolking. In de bewoonbare streken is het dus nog krapper dan in Nederland. De aantallen inwoners zijn als volgt:
Israel: 6.600.000 Hebreeuwstaligen en 2.000.000 Arabischtaligen.
Westbank en Gazastrook: 564.000 Hebreeuwstalige ‘settlers’ en 3.750.000 Arabischtaligen.
Er leven dus ± 7.164.000 Hebreeuwstaligen en 5.750.000 Arabischtaligen in het gebiedje, dat is meer per km2 dan in het dichtst bevolkte land van Europa, Nederland.
Mijn cijferwerk zal wel niet kloppen; het is een moeilijk terrein voor mij, maar het geeft een indruk.
Op dat postzegelgrote stukje land twee staten te willen hebben is om zuiver praktische redenen gekkenwerk. Bovendien heeft Israël door zijn vestigingspolitiek van de aspirant-Palestijnse staat bij voorbaat al weinig overgelaten.
.
Nu het gedachtenspel. Hoe zou het zijn als het idee van die twee staten zou worden opgegeven, als de Palestijnse gebieden zichzelf cadeau deden aan Israël en gewoon deel gingen uitmaken van die staat? Muur weg, grens weg, road blocks weg, gewoon één land met één bestuur en één nationaliteit? Waarin Palestijnen niet alleen in Jerusalem kunnen wonen, maar ook in Tel Aviv? Israël zou dan enerzijds zijn oude droom van een groter Israël hebben verwezenlijkt, anderzijds zich doodschrikken en gedwongen zijn, snel iets met de Palestijnen aan te vangen in plaats van hen, zoals nu, in het luchtledige laten hangen. Er zou natuurlijk aanvankelijk snel een twee-klassenmaatschappij ontstaan, een apartheidsstaat van de akeligste soort. Maar het lot van de Palestijnen zou daardoor waarschijnlijk niet beroerder worden dan het nu is en de Israëli’s zouden het een stuk moeilijker krijgen. Want na niet al te lange tijd zou blijken dat het niet goed doenlijk is, zo’n apartheidsstaat te handhaven in een gebiedje waar de mensen nog aanzienlijk dichter op elkaar zitten dan in Nederland. Het zou al spoedig tot absurde situaties leiden: Israël zou dan bij voorbeeld zijn eigen olijfbomen omhakken, zijn eigen dorpen slopen. Ook menselijk zou het niet goed vallen, zelfs niet onder de meeste Israëli’s. En internationaal zou het heel vreemd overkomen; de Joden in de USA zouden zich nog meer van het landje afwenden dan ze nu al doen. Een Herrenvolk met een heleboel slaven erbij, dat is immers al bijna een emiraat, en dat in de zogenaamd ‘enige democratie in het Nabije Oosten’. Het enige wat erop zou zitten is het land toch anders in te richten, eventueel onder opgave van het wat gedateerde idee ‘Joodse staat’.
.
Er zijn intussen een kleine 700.000 ‘Israëlische Joden’ in de wereld, dw.z. Israëlische staatsburgers die in het buitenland leven, een tiende van alle Israëli’s dus. Waarom doen zij dat? Blijkbaar wordt Israël in de huidige situatie niet als een prettig woonland ervaren. Over de nog eens vier(?) miljoen Palestijnen die buiten geografisch Palestina wonen zal ik het maar niet hebben.
.
Die ene staat zal er niet komen, dat voelt U ook wel aan. Israël heeft te veel belang, of meent dat te hebben, bij af en toe babbelen over een twee-staten-oplossing, die het echter net zo min gerealiseerd wil zien als een één-staat-oplossing. Pappen en nathouden dus maar, zoals in Georgië, Oekraïne en talloze andere open wonden.

2 reacties

Opgeslagen onder Nabije Oosten, Politiek

Zwart, maar

‘Zwart ben ik, maar mooi,’ zegt de bruid van de koning in de bijbel, Hooglied 1:5. Althans volgens de christelijke traditie van West-Europa: Nigra sum sed formosa. Ik kom die tekst tegenwoordig vaak tegen in kerkmuziek. In de bijbelvertaling van het Nederlands Bijbelgenootschap heet het: ‘Donker van huid ben ik, doch bekoorlijk.’
.
Dat is een vertaalfout, die eeuwenlang is meegegaan en die vanuit de gangbare visie op rassen blijkbaar noodzakelijk werd gevonden. Zwart is lelijk, maar in dit geval bij uitzondering een keer niet: zo zag men het.
.
De nieuwste bijbelvertaling heeft de fout niet meer: ‘Donker ben ik, en mooi,’ staat daar, en zo is het goed. Het Hebreeuwse origineel heeft we en de oude Griekse vertaling der Septuaginta heeft kai. Beide woordjes betekenen gewoon ‘en’. Er was en is geen reden om een tegenstelling te creëren tussen zwart en mooi.

שְׁחוֹרָה אֲנִי וְנָאוָה, μέλαινά εἰμι καὶ καλή

2 reacties

Opgeslagen onder Bijbel, Europa

De vinger Gods?

De stemmen zijn geteld, de stemmen van de SPD-leden die mogen beslissen of Duitsland een stabiel, welvarend land blijft of niet. Met andere woorden: of de grote coalitie doorgaat of dat Duitsland in verval geraakt. De stembiljetten zullen vandaag in een vrachtauto van Leipzig naar Berlijn worden overgebracht.
.
Maar uitgerekend vandaag zendt de hemel ons ijzel; dat kan geen toeval zijn. De wegen zullen spekglad worden. Vele automobilisten blijven dus wijselijk thuis, maar de vrachtwagen van de SPD dendert door, met de hardleerse Kevin Kühnert aan het stuur. Baff, ergens midden in Brandenburg raakt de wagen in een slip, schuurt langs de pijler van een brug en belandt tenslotte in een greppel. Kevin is slechts licht gewond, maar de laadbak is opengereten: de stembiljetten waaien eruit en verspreiden zich over een aardappelveld.

6 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Duitsland, Onzin, Politiek

Geen ramp

Opgejut door de media had ook ik stiekem op een leuke ramp gehoopt. Door de koudegolf bij voorbeeld. Zoiets als wat een Zweedse kennis ooit was overkomen: twintig uur vastgezeten in een ingesneeuwde trein. Maar iets dergelijks is hier helemaal niet gebeurd. In het Noorden schijnt wel veel sneeuw gevallen te zijn, maar hier niet, zodat ik gisteren onbekommerd naar de stad kon lopen en weer terug, bij –8˚: het was wel prettig bij zulk knapperig winterweer. En doodgewoon ook: zo was het toch altijd? Een trui, een muts en handschoenen en je bent uit de zorgen. ’s Nachts is het –13˚, maar dan lig ik in bed, zonder warme kruik en zonder ijsbloemen op de dubbele ramen. De woning is zo goed geïsoleerd dat ik soms nog steeds vergeet de verwarming aan te doen.
Mijn dikke trui rook wat mufjes omdat hij drie jaar ongebruikt in de kast had gelegen, en dit was niet het ogenblik om hem te wassen. Maar ook dat is geen ramp.
.
Te voet naar de stad ja, want de brug is afgesloten. Ook dit was helaas volledig onspectaculair. Niet de geringste verkeerschaos gezien. Ik stapte de voetgangersbrug over de Lahn over en toen was ik er; op de terugweg net zo. Voor mijn geestesoog had ik beelden van Sjanghai in 1920 gehad: enorme mensenmenigten samendrommend op een smalle brug, maar er waren maar weinig mensen op straat. Naar verluidt zijn in Noord en Zuid de files in de spitsuren langer dan anders, maar die uren vermeed ik altijd al. Het voorrecht van een gepensioneerde.
.
Het enige wat er te betreuren viel was het heengaan, toch nog onverwacht, van mijn elektrische koffiemolen. Een prachtstuk van Braun, meer dan vijfentwintig jaar heeft hij mij trouw gediend. Slecht één maal een nieuw snijblad gekocht in Frankfort. Hij was vaak gebruikt, want ik maal telkens mijn bonen vers. Voor mij geen voorgemalen poeder of capsules van George Clooney. Braun maakt die molens niet meer; het is begrijpelijk dat ze niet al die tijd op me wilden wachten. Op de terugweg uit de stad dus meteen maar een nieuwe gekocht, voor weinig geld, van een onbekend merk. Die gaat niet zo lang mee, dat voel ik aan mijn water. Maar ik ga ook niet meer zo lang mee, en de laatste tien, twintig jaar van mijn leven heb ik misschien helemaal geen trek in koffie; wie zal het zeggen. Het verbruik is nu al flink gedaald.
.
Hier hebt U dus wat non-events van mij die met de beste wil niet tot een ramp op te blazen waren. Zoals U ziet heeft dit blog niets gemeen met een krant.

2 reacties

Opgeslagen onder Klimaat, Marburg