Dameskleding

tradmuslimkledingTradMoslimvrouwen

1 reactie

Opgeslagen onder Islam

Gewezen plekken

Dat was boffen, er reed net iemand weg, zodat ik vlak voor de ingang van het gebouw kon parkeren. Toen ik uit de auto stapte had ik uitzicht op mijn vroegere parkeerplaats: een fietsenrek (zie afb.). En zo gaat het de hele tijd in Marburg: steeds wordt ik geconfronteerd met plekken uit mijn fietsleven: fietsenrekken, fietsstroken, stoplichten voor fietsen. De fiets is nu helemaal uit mijn leven verdwenen; hopelijk niet voorgoed, maar tenminste voor de komende maanden.

Lopen heeft ook voordelen: je ziet dingen van veel dichterbij: narcissen en andere bloemen waarvan ik de naam niet ken, je ruikt ze ook.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Fietsen, Persoonlijk

Haat

Daar was laatst die man die negers haatte. Geen erg agressief type, tamelijk aardig, een jaar of vijfendertig; niks geen skinhead of zo. Licht gealcoholiseerd, zodat hij openhartig was. Ja, hij haatte negers en hij genoot als hij beelden zag van creperende of bijna verdrinkende negers. Dat is een beetje bizar: tegenwoordig haat men toch vooral moslims, en enkele achterlijke types doen het nog met joden. Op mijn vraag of hij slechte ervaringen had met zwarten antwoordde hij ontkennend. Dat zou ook niet eenvoudig geweest zijn; er zijn er maar weinig in deze buurt. Voor grotere aantallen moet je naar Frankfort. Welke eigenschappen van zwarten vond hij dan bijzonder aanstootgevend? Ook op die vraag bleef hij het antwoord schuldig. Meestal hebben racisten toch zo’n lijstje: ze stinken, het zijn seksuele maniakken enzovoort, maar dat ontbrak bij hem. Hij had alleen, hij zei het heel eerlijk, dat gevoel van wellust als hij ze haatte.

Hij leek me een beginnend hater, die het allemaal nog niet zo op een rijtje had. De media hier doen ook weinig om hem op gang te helpen; die kletsen vooral over moslims en dat ook maar mondjesmaat. Als de media al zover heen waren als in Nederland of de VS zou hij verder komen. En hij zou misschien een groep gevoelsgenoten behoeven, waarbinnen het haten gestimuleerd en verdiept werd. Er zijn natuurlijk wel zulke groepen: Neo-Nazi’s enzo, maar daar ga je als normale burger niet zomaar heen.

Een akelige mode, al dat gehaat. Waar komt het vandaan? Het christendom predikte altijd liefde. Je naaste als jezelf, und überhaupt. Daar kwam heel vaak niets van terecht, maar er zweefde tenminste een ideaal boven de samenleving waarop men zich kon oriënteren. Maar haat? Je hebt satanisme en rock-muziek die dweept met evil, maar hebben die zo’n geweldige invloed? Wat een flauwekul trouwens, dat satanisme: God afschaffen omdat die niet bestaat, en dan zou diens creatuur de Satan wel bestaan?

Ik ben waarschijnlijk zo naïef over dit onderwerp omdat ik zelf slecht kan haten. Ik heb ooit maar twee mensen gehaat en die zijn allebei niet door mijn toedoen gestorven. Mensen als Wilders, Baudet, Trump e.d. kunnen van mij alleen een portie verachting krijgen. Haat is een te dure emotie om aan dat soort lui te besteden. En het verband tussen haat en wellust in de onderbuik is me altijd volkomen vreemd geweest, terwijl het verband tussen liefde en onderbuik overduidelijk aanwezig is.

Vernietigingsdrang, dat komt er misschien bij kijken. Destroy, destroy, destroy! Er zijn wel heel veel mensen die graag iets kapot maken. Ik ben zelf eerder een bouwer, of eerder nog een restaurator. Nee, begrijpen doe ik het niet.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De mens

Hoog Marburg

Gisteren was ik op de zestigste verjaardag van een oud-collega. Zij woont in een van die prachtige huizen die tegen een berghelling zijn aangeplakt, zeer moeilijk bereikbaar. Ik wilde niet met de eigen auto: ik raak daar altijd de weg kwijt, vind het rijden eng en parkeren kun je er ook niet. Met een taxi leek me saai, dus ik nam de bus die er ergens in de buurt kwam. Van en naar de bus moest ik een flink stuk lopen, en dat was precies de bedoeling: mijn dagelijkse looptaak moest nog afgetippeld worden. Bus 10, een afgeknot klein busje dat naar het kasteel rijdt. Een grotere bus zou de scherpe bochten niet kunnen nemen. Dat was al bijna een avontuur: in een van die lange smalle straten kwam er een tegenligger aan, die op geruime afstand bleef stilstaan. Hij begreep niet wat er verder moest. De buschauffeur wenkte hem wat hij moest doen, maar hij zag het niet op die afstand, dus dat duurde. Hij moest namelijk even de oprit van een privé huis in rijden om plaats te maken voor de bus. Het is een lijndienst: als dat ieder uur zo gaat? Bij de halte aangekomen vond ik al spoedig de Sandweg. Maar die hield bij nummer 6 al op en ontaardde in een zandweg. Het zag er niet naar uit dat er nog huizen zouden komen, wat bevestigd werd door een dame met hond, die mij wel de goede weg wilde wijzen. Terug naar de bushalte, waar bleek dat de Sandweg ook nog om de hoek verder liep, en zo vond ik het juiste adres. Een prachtige ligging, maar de verkeerssituatie lijkt me voor het dagelijkse leven erg bezwaarlijk.

Het feestgezelschap viel in drie delen uiteen: E’s familie, vrienden en buren, en collega’s van het instituut. Bij de laatsten kon ik mij wel thuis voelen, dus ik heb niet geleden. E. is een barones, al loopt zij in de bijstand. De familie stamt namelijk uit Oost-Pruisen en bezat “niets” meer toen ze hier heen kwam, maar kon blijkbaar nog net dat kostbare huis laten bouwen. Die familie was dus ook allemaal adel: sommige dames zagen er heel voornaam uit, met van die zilvergrijze permanent waves. Ze hadden nostalgische gesprekken over de voormalige oostgebieden, en over de reisjes die ze daar naar toe hadden gemaakt, het huis zo-en-zo stond er nog, daar was nu een bibliotheek in; en over de huwelijken die ophanden waren, en dat X geparenteerd was met Y, die weer een nicht was van Z. Praat waar je niet tussen komt en ook niets mee te maken hebt, maar die door zijn zeldzaamheid toch aardig is om eens te horen.

Terug wel met een taxi, die meteen al moeite had met het keren daar (die had ik anders gehad), en toen dat ongelofelijke labyrint van smalle en toch nog volgeparkeerde straatjes en eenbaans klinkerwegen weer naar beneden. Pas daar had ik weer het idee van in de normale wereld te zijn; het is echt anders daarboven.

Dit non-avontuur heb ik zo uitvoerig verteld omdat het een soort belevenis voor me was. Ik leid verder een zo saai en beperkt leven, vandaar.

9 reacties

Opgeslagen onder Marburg, Persoonlijk

Al-Hakim: een gek op de troon?

Leeswerk Arabsich en islam: Al-Hākim: een gek op de troon?

Eindelijk weer eens een stukje voor het bloek geschreven dus. Of het wat is, kan ik pas later zien.

Het schrijven eraan viel me niet mee. Niet dat de stof zoveel problemen opleverde, maar sinds mijn terugkeer uit ziekenhuis en revalidatie voel ik mij vervreemd van mijn vroegere werk, en van mijn pen. Moet ik er niet eens mee ophouden? Indertijd had ik me voorgenomen het maar een paar jaar te doen, om af te kicken. Dit zou een moment zijn.

Maar ik wil niet ophouden omdat ik verzwakt uit een ziekenhuis teruggekomen ben. Eerst de oude kracht herwinnen, en dan van daaruit een besluit nemen over hoe het verder gaat.

De Duitse uitgever wil een heel boek met dat spul. Ik weet niet of ik daar wel zin in heb.

2 reacties

Opgeslagen onder Niks

Tweede taal

‘De tweede taal in Duitsland is het Engels,’ hoorde ik iemand beweren. Wie het was weet ik niet meer, in elk geval een gezaghebbende meneer in een van de media, niet iemand in een café op de hoek. De bewering is onjuist, en niet zo’n beetje ook.

In Duitsland wonen drie miljoen mensen die tot het Turkse volk behoren. Van hen spreekt een mij onbekend, maar beslist zeer groot aantal mensen Turks; pakweg 2.500.000 misschien?

De tweede taal in Duitsland is dus Turks. Er wordt vaak gezeurd over Turken die zich niet aanpassen, niet geïnteresserd zijn in democratie en rechtsstaat, op nare types stemmen en noem maar op. Maar hoe zou dat nou toch komen, als Duitsers hen al tientallen jaren niet eens zien staan? Zou er wel eens een Duitser Turks gaan leren, zomaar uit nieuwsgierigheid?

5 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Europa

Duidelijkheid over immigratie

tumblr_ooe0d9BRlr1rasnq9o1_540

Over het aantal vluchtelingen hullen de overheden zich graag in stilzwijgen of leugens. Over het aantal panda’s is er tenminste een verduidelijkend kaartje.

3 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Nederland

Ottomaanse vogelzorg

Niet alleen honden en katten was men in het oude Ottomaanse rijk goed gezind, ook voor vogels werd gezorgd.

Wist U dat de eerste kliniek voor ooievaars in de Turkse stad Boersa stond?

En de fraai ontworpen en degelijk gebouwde vogelhuisjes of liever paleisjes doen vermoeden dat ook de zorg voor andere vogels op hoog niveau stond. Click vooral to enlarge:

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nabije Oosten

Nieuwe routes

1. Deze dag, dacht ik, wordt de zwartste van het jaar, maar dat viel mee. Ik moest een nieuwe router: nieuw telefoonnet, iets met glasvezels, en voortaan de telefoon ook via Internet. De installatie van de vorige router heeft me dagen gekost, en menig telefoontje met de hot line, die maar zelden te bereiken was. Maar nu, ziedaar: het was in een half uurtje gepiept. Zonder app, zonder hotline, zonder technicus aan huis à 100 Euro. Ben ik zoveel slimmer geworden de laatste jaren? Te vrezen is van niet, maar de Telekom heeft eindelijk begrepen dat ze het de klanten makkelijker moest maken.

2. Ik wilde wat ouwe troep naar de kelder brengen. Niet zwaar, wel onhandig van formaat. Hoe kon ik dat vasthouden op de trap en tegelijk ook mijn beide krukken? De oplossing was als volgt: ik heb de krukken helemaal niet meegenomen. Het begin van een begin.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Persoonlijk

Identiteit

Langs de Lahn liepen twee jonge Chinese vrouwen, studentes denk ik. Zij spraken Chinees, maar gooiden er af en toe flarden Nederlands doorheen. Zo houd ik van Europa en van de mensheid in het algemeen. Zo’n mono-identiteit als Baudet en al die Nazi-achtigen willen, daar is gewoon niks aan.

3 reacties

Opgeslagen onder De mens, Europa