Zwart geloof

Carl Banzter (1857–1941), Das Abendmahl

 

idem, voorstudie

Bantzer was een schilder hier uit de buurt. Dit schilderij hangt in Marburg. Het toont dat het leven hier een eeuw geleden behoorlijk godvruchtig was.

1 reactie

Opgeslagen onder Kunst, Marburg

Slechte Russen

In Rusland is een oppositieleider vergiftigd. In Wit-Rusland wordt de oppositie op andere wijze gekoejeneerd. De hele westerse wereld, Europa voorop, is diep verontwaardigd en beraadt zich over strafmaatregelen of inmenging.
Met welk recht eigenlijk? Het recht van de sterkste? Maar het ‘Westen’ is lang niet meer zo sterk, het verbrokkelt, en iets anders dan gesis en gefluit zal het niet kunnen voortbrengen. Economische sancties zijn mogelijk, maar weinig zinvol.

Op grond van morele superioriteit? Nu wij onszelf de laatste jaren wat beter hebben leren kennen gelooft daar toch ook niemand meer in. De Westerse Waarden, my foot! Vandaag hoef ik alleen maar Moria te zeggen.

En waarom juist Rusland en Wit-Rusland? In China, India, Turkmenistan, Egypte en talloze andere landen gebeurt dit soort dingen dagelijks en op veel grotere schaal zonder dat het onze toorn wekt. Is het omdat Russen ook blanken zijn, omdat het eigenlijk ‘onze mensen’ zijn die niet willen sporen? Maar de VS en Groot-Brittannië sporen de laatste tijd ook niet. En Europa is hard op weg, hen na te volgen.

Nee, begrijpen doe ik het niet.

1 reactie

Opgeslagen onder Europa, Politiek

Hondenredding

Door toeval zag ik onlangs een drie minuten lang filmpje over de redding van een sterk vervuilde, schurftige, hongerige straathond. Toen het was afgelopen stond er meteen een volgend filmpje klaar, en nog een, en nog een. Ik begreep dat hondenreddingsorganisaties zulke filmpjes maken om geld op te halen voor hun mooie werk.  
Nu ik er een aantal heb gezien krijg ik overzicht over het genre en over bepaalde motieven.

Redders zien hond, of worden opgebeld door omwonenden die hond gezien hebben. Hond leeft op vuilnisbelt, in riool of in vervallen schuurtje. Sommige zijn in de steek gelaten en een tijdje verwaarloosd. Andere zitten aan een ketting; ze zijn misschien hun leven lang mishandeld door hun eigenaar. Andere zijn gewond, misschien na een verkeersongeluk. Schurftig en vel over been zijn de meeste. Soms is er een moederhond die de aandacht van voorbijgangers wil vestigen op haar pasgeboren kroost, dat zij voeden noch beschermen kan.
Dan komt de redding aangereden, meestal in een voor honden ingerichte stationcar met een transportkooi en een net; hondenvoer, hondensnoepjes en water zijn aanwezig. De redders (m/v) hebben meestal een korte broek aan en een shirtje en zijn dikwijls getatoëerd.

Oh my god! De redder schrikt van de aanblik. Probeert het vertrouwen van de hond te winnen, door voedsel, lekkertjes (treats) en zo nodig water aan te bieden, en vooral ook much love. Met  hun eigen lichaamsgeur proberen ze het dier te lokken en een halsband van zacht textiel om te doen. Een hond schijnt te kunnen ruiken of een mens het goed met hem meent. Snel wordt er begonnen met aanhalen, strelen, kroelen, zo nodig met handschoenen of in een doek. Heel mooi is het vrij vaak voorkomende motief dat de redder, geschokt door de aanblik, het hongerige dier zijn eigen cheeseburger aanbiedt. Blijkbaar zitten ze die zelf de hele tijd te eten. Of dat voor een hond wel gezond is? Nu ja, het is een noodgeval, en een toonbeeld van alles opofferende liefde.

De hond krijgt een naam en wordt voortdurend geprezen: good boy, good girl. De gesprekstoon is die als tegen een baby. Vaak benoemt de redder zich zelf als daddy of mama. Na korte of langere tijd zit de hond in de transportkooi en gaat het naar de shelter, waar nog vele andere honden leven. Een beetje hond is nu al dankbaar en voelt al meteen liefde voor zijn mum/dad. Er zijn honden die nog nooit de omgang met aardige mensen ten deel is gevallen, en dat schijnt juist het summum van hondengeluk te zijn. Misschien is dat ook wel zo, na 15.000 jaar genetische manipulatie. Als de hond zonder mens zou kunnen was hij een wilde hond of een wolf geweest. Maar erg was het als de eerste mens wreed was en de hond mishandelde. Ook de omgang met de andere honden in de shelter doet het probleemdier goed, soms na een heel lange gewenningstijd. 

Hij wordt gewassen en geknipt, en krijgt een zalf tegen schurft, wondbehandeling of wat hij verder nodig heeft. Dan gaat het dier naar de dierenarts en krijgt hij injecties, of fysiotherapie als er iets is met het bewegingsapparaat. Er zijn gevallen dat er van de hond een MRT-scan gemaakt moet worden en hij dagen, soms zelfs weken bij de dierenarts blijft. Soms krijgt het dier een prothese, bijv. voor een van de achterpoten, of iets met wieltjes. Dat alles moet honderden, zo niet duizenden dollars kosten, maar die zullen worden betaald uit de bijdragen die de shelters ontvangen en waarvan de redders blijkbaar ook kunnen leven, of althans cheeseburgers kopen. Sommige honden willen niet eten, zijn wantrouwig. Dan gaat de redder op een dekentje in de (nu ruim bemeten) kooi zitten met voer of koekjes en probeert het dier over te halen uit de hand te eten. 
Langzamerhand komt het dier op krachten en op gewicht, en leert hij te genieten van het spelen met zijn redders en de andere honden. De eerste keer kwispelstaarten, dat is een belangrijk motief in deze filmpjes, en natuurlijk zijn er veel meer firsts.
Het kan weken duren voordat het dier is gesocialiseerd, maar dan is het grote moment daar. De hond is rijp voor een forever home en wordt vrijgegeven voor adoptie door een loving family waarvan hij de rest van zijn leven deel zal uitmaken en die hem nooit zal mishandelen. Zijn nieuwe gezin krijg je dan ook te zien: er wordt meteen stevig gelikt en gekust en gestoeid, iedereen is gelukkig en het dier vertrekt, achterin een van.

Die filmpjes zijn sentimenteel, echte tranentrekkers. Honden kunnen immers ontzettend zielig kijken in het begin en later heel dankbaar kijken en leuk met hun staart kwispelen. Wanneer het om puppies gaat is het schattigheidsgehalte nog veel groter. Dit zal de dollars zeker doen binnenstromen. Die filmpjes zijn gewoon mal; soms heb ik zin om er tien achter elkaar te zien, zoals je soms een heel zakje drop leeg eet. 

Niet mal en niet belachelijk vind ik daarentegen het werk dat die mensen doen. Integendeel, dat is mooi en waardevol, en als die filmpjes helpen om het benodigde geld binnen te halen, toe dan maar.

Er blijven echter wel enige vragen. Als een hond langdurig is mishandeld, of heel lang in de ellende heeft geleefd, is hij dan werkelijk na een paar weken a new dog, zoals vaak gezegd wordt? Laat al dat vroegere leed geen diepe sporen na? Het heet toch altijd dat honden een ijzersterk geheugen hebben?
De belangrijkste vraag is natuurlijk deze: zouden mensen niet eerst en vooral lijdende medemensen op deze wijze moeten redden? Bij voorbeeld dakloze armen uit Haïti of weeskindertjes uit een Grieks vluchtelingenkamp? 

O, nee, maar dat is heel wat anders. Een hond is toch veel leuker?

1 reactie

Opgeslagen onder Dieren

Grensbewaking

Meestal gaan dromen heel snel, zij hebben een plot en een afsluiting. Er zijn echter ook dromen die maar doordrenzen, waarin de hele tijd niets gebeurt en die zo eerder het karakter van een foto krijgen. Zo zag ik vannacht langdurig een oude leraar van me, in militair uniform. Hij was bij de grensbewaking, zo heette het. Maar er was geen grens te bekennen en tot militair handelen was hij ook niet in staat: hij was veel te dik.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Vroeger

Winterzorgen

Zorgeloos was het zomerleven. Ondanks alle Corona-maatregelen konden er een heleboel dingen wél: elkaar bezoeken in tuinen en op balkons, in de stad gaan eten in restaurants met een tuin of terras, wandelingen en fietstochten maken, uitstapjes met de auto, alleen of in gezelschap.

Gisteren kreeg ik een voorproefje van hoe het de komende maanden zal worden. Wederom ontmoette een aantal vrienden elkaar in een grote tuin. De avonden zijn in de heuvels al koel. Ik had dus een pullover aangetrokken en een jack, beide al heel lang niet gebruikt. Ter plaatse werden er nog dekens uitgereikt en er was een kampvuur. Toch was het koud, zo koud dat ik vroeg naar huis ben gegaan en op de terugweg zat te klappertanden op de fiets. Anderen waren verstandiger geweest dan ik; die hadden geen herfstkleren aangetrokken, maar echte wintertruien.

Het is pas begin september, er kunnen nog één, twee mooie maanden komen maar zo helemaal geschikt voor buiten zullen ze allicht niet meer zijn, vooral ’s avonds niet. En dan wordt het Corona-leven wel erg beperkt.

Wel komt maandag eindelijk de verwarmingsinstallateur (Emigrant berichtte), zodat het tenminste binnen lekker warm zal zijn. Veel zingen en voetnoten schrijven dan maar, tot de prik komt. Of het volgende voorjaar. En dan zal ik toch maar zo’n roeiapparaat bestellen, dat ik regelmatig wat beweging heb.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gezondheid, Marburg

Complot

Een reactie plaatsen

31 augustus 2020 · 18:31

Oud

Hoe minder van deze voorwerpen u herkent, des te jonger bent u.

4 reacties

Opgeslagen onder Vroeger

Trump tot in eeuwigheid

Net zo onverwacht snel als het ijs aan de polen wegsmelt, smelt ook het democratische systeem weg. Een belangrijke factor daarbij is natuurlijk de tweede ambtstermijn van Trump. Er wordt vaak op gewezen dat Biden ruimschoots aan kop ligt in populariteit en te verwachten stemmen. Maar de vereeuwiging van Trump heeft slechts ten dele iets met aantallen stemmen te maken.

– Het kiesstelsel in de VS is uiterst grillig en onbegrijpelijk. Al wat ouder is het fenomeen gerrymandering, het zodanig toesnijden van een kiesdistrict, dat een meerderheid van de kiezers daarin voor een bepaalde partij stemt.

– Trumps aanhang is groot en bestaat niet alleen uit deplorables, maar ook uit gevestigde burgers die bang zijn dat er morgen zwarten in hun voortuin staan; lees dit.

– Net als de vorige keer zal er inmenging zijn van buitenaf, maar de veiligheidsdienst mag, wil of kan daar tegen niets ondernemen. It will no longer be briefing in-person on election security issues. Toegegeven, ik begrijp weinig van Amerika en ik kan deze tekst slecht duiden, maar als goed nieuws klinkt het niet. 

– Daar komt bij dat het veel burgers (zwarten, latino’s, gevangenen e.a.) domweg onmogelijk wordt gemaakt te stemmen.

– Het stemmen per post wordt gesaboteerd. Door bij voorbeeld sorteermachines weg te halen heeft men de postbezorging flink verlangzaamd.

– Bij behoefte kan er hier of daar ook een ‘hertelling’ van de stemmen worden geregeld.

Kortom, Trump blijft nog minstens één ambstermijn zitten; na hem neemt zijn dochter Ivanka het over. Einde democratie. Maar die mondkapjes zijn een plaag, vindt u ook niet?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Politiek

Luxe-koren

Langzamerhand begin ik te begrijpen hoe zeer ik het getroffen heb met mijn zangkoren. Er zijn heel wat koren en ook orkesten die door Corona gedwongen werden hun activiteiten te staken. Anders dan bij beroepsmusici heeft Corona in de sfeer van amateurmuziek geen enorme financiële gevolgen, maar door de afstands- en hygiëneregels kunnen de mensen niet meer bij elkaar komen voor repetities. Enkele koren uit de omgeving zijn officieel opgeheven, soms na een lang en eerbiedwaardig bestaan. Andere bestaan nominaal nog voort, maar zijn inactief, omdat ze geen ruimte en geen formule hebben gevonden om te blijven repeteren. Dan verdwijnen de leden en gaat de zangvaardigheid verloren. Wat er van het studentenorkest moet worden weet ik niet, maar sinds maanden is hier geen student te bekennen geweest en ook in de het wintersemester zal er alleen online college worden gegeven.

Maar voor mijn koren valt het grotendeels mee. Eén groepje van 16 vocalisten, waartoe ik eigenlijk niet behoor maar waar ik inspring omdat er te weinig tenoren waren, heeft het wel moeilijk. Eenmaal buiten gerepeteerd (Emigrant berichtte) maar dat ging niet zo fantastisch. Misschien zal het nog een maal gebeuren, maar dan is het winter en komt de zaak tot stilstand.

Ook van het grote koor Klangforum, waarmee we volgende week Haydns Die Schöpfung zouden hebben gezongen in de grote zaal van de Stadthalle, ben ik ‘eigenlijk’ geen lid, maar goed, ik zing mee. Dit koor is grotendeels gered. Dat danken we aan het toeval en aan het inzicht van de dirigent, die tevens mijn zangleraar Daniel is. Deze is namelijk ook als leraar verbonden aan een particuliere middelbare school. Omdat het openbare onderwijs blijkbaar ook hier steeds slechter wordt is er een enorme run op particulier onderwijs. De Steinmühle-school, helemaal in het zuiden van Marburg, heeft de laatste jaren flink uitgebreid. Drie nieuwe, luxe gebouwen zijn er verrezen, in een particulier tempo waarvan universiteiten alleen maar kunnen dromen. In één daarvan is een grote aula met moderne luchtverversingsapparatuur die geheel aan de Corona-eisen voldoet: de lucht circuleert niet, maar wordt voortdurend vers aangezogen van buiten. Als dan ook nog de deuren tegen elkaar opengezet worden en we drie meter uit elkaar zitten met een face shield voor ons gezicht kunnen we in die aula met 25 personen repeteren. Het koor is groter, maar is nu onderverdeeld in verschillende groepen. Daniel zegt dat we dank zij die face shields nu beter zingen. Bij amateurkoren bestaat altijd het gevaar dat men zich door de buurzanger laat meeslepen in diens fouten, maar ook in misplaatste luidheid. Met zo’n ding voor je gezicht hoor je voornamelijk jezelf en concentreert ieder zich op de eigen toon en klank.
Het Klangforum wordt ook geacht een visitekaartje van die school te zijn. Niet dat er leerlingen meezingen, maar leraren en ouders wel.

Van een vocaal ensemble onder leiding van Daniel ben ik van ganser harte lid. We zijn twee jaar geleden naar Parijs geweest en we hadden ook dit jaar … ach, vergeet het. Het ensemble bestaat uit vijftien personen en ook wij kunnen dus mooi repeteren in bovengenoemde aula.

Dan is er nog het koor voor oude muziek, bekend van o.a. zijn optredens in het kasteel. Daartoe behoor ik ook heel graag. Vijfendertig personen is te veel, zodat de dirigente die vermetel heeft opgesplitst in kleine groepjes. Iedere stemgroep is met slechts één persoon bezet, wat het geheel moeilijker, maar ook interessanter en uitdagender maakt. Daar zitten we dus met ons vijven, zessen soms, in de kerk tegenover het huis van de dirigente, met een face shield voor en de deuren tegen elkaar open. Ik vond het de eerste keer echt moeilijk bij de tenorpartij te blijven en niet het spoor bijster te raken, maar het zal wel goed komen.

Dat opsplitsen was dus een goed idee, waar andere koren veelal niet op waren gekomen, of waar de dirigent geen zin of tijd had om met meerdere groepen te gaan repeteren. En dat met die ideale oefenruimte is een gelukkig toeval, omdat Daniel als leraar aan die school daar vrijdagsavonds en in de weekends toegang toe heeft.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gezondheid, Marburg, Zingen

Toverslaapje

Steeds vaker gebeurde het dat ik midden op de dag wakker werd uit een korte, ongewenste slaap; soms in een vreemde houding of met het boek op de grond. Het zal wel met het oud worden te maken hebben: een vooruitlopen op de uiteindelijke Afwezigheid.

Het leek me beter het heft in eigen handen te nemen en vroeg in de middag een korte slaap in te lassen. De eerste seconden merk ik nog hoe alle lichaamsdelen zich ontspannen en de chaotische gedachten in het hoofd gearchiveerd worden. Daarna merk ik tien minuten helemaal niets meer, tot de kookwekker naast mijn bed mij terugroept. Dan nog twee minuten terugkomen en de dag is als nieuw! Twee dagen voor de prijs van één; ik had het veel eerder moeten doen. 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gezondheid, Persoonlijk