Oriënt

Goed, ik ben nu werkelijk doende een Engelstalig blog te maken over Oriënt, oriëntalisme en oriëntalistiek: https://eastbyeastwest.wordpress.com . Het komt langzaam op gang, maar dat is ook goed, want het duurt altijd enige tijd voordat zoiets wordt opgemerkt. Eerst bevat het voornamelijk al bestaande stof, maar ik heb ook genoeg nieuwe onderwerpen. De oude Arabische literatuur en de vroege islam verdwijnen daarmee wat naar de achtergrond, hoewel ik de blogs daarover wel openhoud.

Het warme weer maakt mij actief. Dat doet het ook met de kerels die hier in de straat sinds half acht met allerlei helse apparaten in de weer zijn en een kolere-herrie maken. De ramen blijven dus dicht, de ventilator zoemt zachtkens.

Na de vakantie moet ik nodig iemand vinden die het Engels corrigeert. Moet lukken, in een universiteitsstad.

3 reacties

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Orient, Schrijven

Oh dear, oh dear, the End is near!

Gaat U op vakantie, maar wilt U het naderende einde in het oog houden? Degenen die naar Engeland gaan zal dat vanzelf wel lukken. De anderen geef ik graag een leestip door, die ik van een goede vriendin had gekregen: John Wyndham, The Kraken Wakes.
In dit boek van 1953 wordt het kwaad aangericht door geheimzinnige wezens uit de ruimte die zich diep in de oceanen nestelen. Hoewel ze aanvankelijk niets doen worden er absurde maatregelen getroffen om ze te bestrijden, waarbij een atoombom niet wordt geschuwd. Dat maakt de wezens kwaad en ze gaan terugvechten. Eerst maken ze de menselijke scheepvaart zo goed als onmogelijk. Vervolgens verschijnen ze met geheimzinnige tanks op de stranden, waar zij mensen ‘oogsten’. Tenslotte veranderen ze de golfstromen van de oceanen, zodat het ijs van de polen smelt, de zeespiegel snel stijgt en grote delen van Engeland onder water komen te staan—ja, ook Londen natuurlijk. En Nederland, niet te vergeten: wie de vloed overleeft vlucht naar Duitsland.
.
Er gebeurt wat in onze tijd ook gebeurt. Verstandige wetenschappelijke berichten over de verschijnselen worden door politici weggewuifd en de betreffende geleerden worden verdacht gemaakt of op een zijspoor gerangeerd. Met behulp van enkele onbenullige, onverstandige autoriteiten wordt er intussen verkondigd dat er geen reden is tot ongerustheid. De media zijn al even marktgericht bezig als tegenwoordig en neigen tot fake news. De bevolking schrikt na iedere ramp wel even op, maar vergeet snel, gaat lekker op weekend of drinkt nog wat.
.
Dit boek is natuurlijk geen informatiebron over klimaatverandering of zeespiegelstijging, maar het laat wel uitstekend en met veel humor zien hoe politiek, ambtenarij en journalistiek in tijden van crisis werken, hoe kort de aandachtsspanne van de mens is, hoe knullig en hulpeloos hij is. Vooral de ondergang van Londen wordt indringend beschreven, al krijgen we de talloze ronddrijvende lijken niet te zien. Uiteindelijk is er een straaltje hoop: na een aantal jaren vinden de Japanners een middel om de aliens te vernietigen en heeft de sterk uitgedunde mensheid weer een toekomst. Gelukkig maar; het is tenslotte vakantie. U kunt ook een Amerikaanse rampenfilm gaan zien, maar The Kraken Wakes is intelligenter. En het end is minder happy.

5 reacties

Opgeslagen onder De mens, Klimaat, Literatur, Medien

Mini-herinnering: dieren in Athene

In de hete zomernachten hadden we de ramen tegenover elkaar openstaan in de slaapkamer. Dan kwamen er muggen, maar die werden afgeschrikt met een klein electrisch ding waar je een plaatje in schoof dat bij verhitting een chemische damp uitwasemde waar muggen niet van hielden. Het werkte uitstekend.
.
Niet weg te krijgen waren de honden uit de buurt, die elkaar de hele nacht toeblaften. Maar dat wende; na een poosje hoorde het geblaf zelfs tot de vertrouwde geluiden van het huis. Verder waren er reusachtige motten, die als je ze niet bestreed de tapijten opaten die ’s zomers in een hokje werden opgeslagen.
.
Eerder incidenteel was de verschijning van een groene slang voor de voordeur. Kan geen kwaad, zei M.; bovendien glipte hij snel weg. Toen ik eens een reuzenspin in huis aantrof deed ik hem in een handdoek en bracht ik hem naar buiten. Geluk gehad, zei M.: die zijn giftig.
.
Onze hond heette Hektor, een Griekse Herder; ik ging vaak met hem wandelen op de berg. Hij was al bijna een mens; daarom zal ik hier niet over hem schrijven. Een oude dame in de buurt had een schoothondje, dat Chariklia heette. Chariklia! een nuffiger naam voor een hondje kun je niet verzinnen.

2 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Griekenland, Niks

Mini-herinnering: gazon in Athene

M. had in Engeland gestudeerd en ze wilde dus beslist een gazon achter haar huis aan de Noordrand van Athene. Dat kon niet tegen droogte en moest nat worden gehouden, met water uit de kraan. Het kostte geld, maar dat had ze ervoor over. Het zal toch goedkoper geweest zijn dan de zwembaden die sommige huizen hadden. Lastig werd het tijdens de watercrisis van ik meen 1993: toen kwam het water per vrachtauto uit een gemeente waar geen schaarste was.
Waar het gazon ook niet tegen kon was schildpaddenpis. Achter het huis begon meteen de wildernis, en daarin leefden onder andere bergschildpadden, die soms de oversteek naar de beschaving waagden. Van de zenuwen moesten ze dan plassen. De tuinman klaagde dat het gras nooit meer goed werd op plaatsen waar een schildpad had gepist.
In het begin had ik wel eens de neiging naar noordelijke gewoonte in het gras te gaan liggen, maar dat ging snel over. Het gras zat vol kriebel- en jeukbeestjes, het lag daar alleen om bekeken te worden.
.
In het Athene van toen was hetzelfde aan de hand als in het Chennai (Madras) van nu. Droogte, te weinig water in de buurt, dan moet het water van een eind verderop worden aangevoerd middels aquaducten, men wist het in de Oudheid al. Maar als dat niet gedaan wordt, door gebrek aan inzicht, ambtelijke traagheid of corruptie, ontstaat er dorst.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dieren, Europa, Griekenland

Tropenrooster

Denkt U niet dat ik niet fiets; dat doe ik wel degelijk, maar als het steeds dezelfde rondjes zijn is daar weinig over te vertellen. Vanochtend had ik geen gelegenheid, dan maar ’s middags fietsen. Maar hoewel het slechts 29˚ was vond ik het te warm en heb ik het kort gehouden.
.

Wat me ditmaal onderweg opviel waren de bloemranden langs akkers. Het ziet ernaar uit dat de boeren zakken gemengd bloemzaad hebben uitgestort langs hun steriele graanvelden, waarin door het gebruik van landbouwgif geen bloem meer te bekennen is.
De bedoeling is wellicht het geweten te sussen door leefruimte te bieden aan insecten, maar ik geloof niet dat veel gevleugelte erin trapt. Er bestaan ook akkers met korenbloemen en papavers tussen het graan, zoals in mijn jeugd. Helaas is het vaak zo dat zulke bio-akkers toebehoren aan boeren die hele of halve Nazi’s zijn.
.
De komende vier dagen schijnt het ruimschoots boven de 30˚ te worden, dus dan blijf ik maar thuis bij de ventilator. Tot nu toe was stand 2 genoeg; als het tegen de 40˚ loopt kan ik ook stand 3 in gebruik nemen, maar daarna weet ik niet verder. O ja, natte doeken ervoor hangen, dat schijnt te koelen.
.
Bezigheden genoeg. Drie zangstukken van Rutter instuderen voor een jubileumconcert in de herfst. Ik heb een hekel aan Rutter, maar als Tutti-Schwein in een koor moet je zingen wat de pot schaft. Niet dat Rutter niet componeren kan, maar ik heb het land aan die moderne christelijke blijdschap van hem. Doe mij maar liever een Dies iræ. Bij hetzelfde jubileum zingt een ander koor het Weihnachtsoratorium van Saint Saëns; ze hebben te weinig tenoren, dus daar spring ik in. Geen moeilijk stuk; de koorgedeelten zijn maar klein.
Veel plezier doet me het verzoek van weer een ander koor om mee te zingen met het Requiem van Mozart. Ook daar heerst een tenorentekort. Pas nog gezongen, dus dat zal wel gaan. Voor zover ik kan overzien is dat koor is een niveau hoger dan ik gewend ben; zo zing ik mezelf omhoog.
In Canticum Antiquum ben ik gevraagd een solopartij te zingen, d.w.z. niet alleen, maar samen met een ander. Zo wordt dat vaak gedaan bij amateurmusici die nog niet helemaal te vertrouwen zijn met een solopartij: dubbel bezetten, dan ondersteunen ze elkaar. Voor mij ook een stap vooruit. Het betreft een deel uit Melchior Franck, Psalm 116.
Voor een ad hoc koor volgende week drie stukken: Locus Iste van Brückner, al eens gezongen, een eitje; Fauré, Cantique de Jean Racine, geen eitje, maar al vaak gezongen, ken ik nu wel, en Duruflé, Ubi caritas, mij onbekend, lijkt me een raar stuk.
En last, but not least: de liederen voor zangles, die half augustus weer begint. Schubert, Die böse Farbe is aan de beurt. Schubert zing ik graag; dit lied is wel bijzonder moeilijk, maar de vakantie is dan ook heel lang. Ik zou zo graag ook wat Franse liederen zingen; leraar Daniel zegt telkens dat hij het goed vindt, maar het komt er toch niet van. Ik denk dat hij bang is de Franse uitspraak niet goed onder de knie te hebben, en dat waar hij —terecht!— zoveel waarde hecht aan correct gezongen teksten. Dat doet niet iedereen: er zijn heel knappe zangers en leraren die van de uitspraak maar een potje maken. Het Duits van de overigens zo uitstekende tenor Ian Bostridge laat bij voorbeeld nogal te wensen over.
.
Dat lijkt een heleboel, toch zing ik maar een, hoogstens twee uur per dag. Verder ben ik begonnen een plan van februari te realiseren: een Engelstalig blog te maken over Oriënt en oriëntalisme. Inmiddels staan er acht teksten in, de meeste bestonden al. Het adres is https://eastbyeastwest.wordpress.com
Ik heb er grote vraagtekens bij: mijn blogs over oude islamitische teksten waren tamelijk uniek, maar over deze onderwerpen zijn er al honderden publicaties, en hierover ben ik geen vakman! En is mijn soep niet te dun geworden? En dan dat Engels: ik schrijf het tegenwoordig zo houterig! Meer dan twintig jaar Duitsland is niet goed voor de beheersing van het Engels. Natuurlijk moet een native speaker het corrigeren, maar dan nog. Ik zal het eerst een tijd aanzien en enkele mensen laten lezen voordat ik ermee doorga.
.
Nee, je moet niet tobben. Het doet er niet toe of het goed of slecht is. Als het prut wordt maakt het internet er zelf wel korte metten mee: het wordt dan niet gelezen, maar kan geen enkel kwaad. En het gaat er niet om hoe de wereld het vindt, het biedt mij zélf een leestraject. De onderwerpen interesseren me, dus lezen, overdenken en schrijven. Beschouw die teksten als je persoonlijke notities.

tusse

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Fietsen, Schrijven, Zingen

Margarine

Ik vroeg me al heel lang af waarom Nederlanders honderd jaar geleden in plaats van boter het surrogaat margarine zijn gaan eten. Een passage bij Sir William Temple, Observations upon the United Provinces of the Netherlands, London 1676, blz. 158-9, laat zien dat de daartoe benodigde geestesgesteldheid in ons land al eeuwen lang aanwezig was (onderstreping van mij):

  • By this we find out the Foundation of the Riches of Holland, as of their Trade by the Circumstances already rehearsed. For never any Country traded so much, and consumed so little: They buy infinitely, but ‘tis to sell again, either upon improvement of the Commodity, or at a better Market. They are the great Masters of the Indian Spices, and of the Persian Silks; but wear plain Woollen, and feed upon their own Fish and Roots. Nay, they sell the finest of their own Cloth to France, and buy coarse out of England for their own wear. They send abroad the best of their own Butter, into all parts, and buy the cheapest out of Ireland, or the North of England, for their own use. In short, they furnish infinite Luxury, which they never practise; and traffique in Pleasures, which they never taste.

Goede boter verkopen, zelf slechtere eten. Er is dus toch zoiets als een Nederlandse identiteit. Zou het moderne adagium ‘Slecht is beter dan goed’ ook al zo oud zijn?

5 reacties

Opgeslagen onder Eten en drinken, Nederland

De vluchtigheid van elektronische kennisdragers

Niets is hier blijvend, maar databanken in het internet zijn het vluchtigst van al.
Boze machten kunnen het internet afsluiten voor bepaalde webpagina’s: China, Turkije, Iran, Rusland, er zijn veel meer voorbeelden. Trump kan op een dag ook op dat idee komen.
In het vrije Westen is dat nog niet aan de orde, maar gaat het dikwijls om geld: auteursrechten.
.
Er zijn al ontelbare boeken op elektronische wijze opgeslagen. Je kunt ze aanklikken en je hebt ze in een paar seconden voor je. Ik noem bij voorbeeld de héle Bibliothèque Nationale van Parijs, en op kleinere schaal: www.dbnl.org, waar heel wat Nederlandse literatuur is opgeslagen, en www.delpher.nl/ voor oude kranten en tijdschriften.
Het kan echter akelig mislopen met de elektronische verbreiding van kennis.
.
Google Books heeft bij miljoenen gescande boeken voor Europa de toegang beperkt tot telkens een beperkt aantal bladzijden. Er was een probleem met auteursrechten, vandaar.
Een geschil daarover heeft ook een prachtige website over Duitse literatuur getroffen: http://www.Gutenberg.org. Sinds maart 2018 zijn alle 56.000 publicaties niet meer in Duitsland toegankelijk. Gelukkig is er hier te lande nog wel aan gedrukte Duitse boeken te komen, al ga ik die natuurlijk niet bij de uitgeverij S. Fischer bestellen, die heel die ellende heeft aangezwengeld.
.
Als arabist ben ik benadeeld door het wegvallen van de website hadith.al-islam.com. Daarop stonden alle belangrijke Arabische hadithverzamelingen, maar ook de biografie van de profeet, korancommentaren enzovoort. Zeer goed ingericht en met uitmuntende zoekmogelijkheden. De thuisbasis was Saudi-Arabië, dus geld zat; met de religieuze inhouden zal ook niets mis geweest zijn. Die site is nu gewoon verdwenen. Nu moet ik moeizaam op minderwaardige websites zoeken en vanochtend heb ik zelfs een halve bladzijde uit een Arabisch boek overgetikt dat allang online stond. Ik kan mijn bescheiden bibliotheek van oude Arabische teksten dus nog niet wegdoen.
Wat zit erachter? Wordt kennis in het algemeen als bedreigend ervaren? Immers, wie al die grotendeels gewijde teksten echt kan lezen en vergelijkend naast elkaar leggen zal wellicht van zijn geloof vallen, wat niet de bedoeling was. Of heeft een of andere mecenas opgehouden geld te sturen? Maar het kan ook zijn dat er niets achter zit: gewoon knulligheid. De Arabische wereld is elektronisch gesproken nogal onderontwikkeld. 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Computer, Nabije Oosten

Niet meer van deze tijd

Ergerlijk: ik dacht dat ik het naslagwerk van Ibn al-Athīr over de metgezellen van de profeet, Usd al-ghāba (‘De leeuwen van het woud’) zelf bezat, maar dat blijkt niet het geval. Straks maar even naar de bibliotheek dan. O nee, toch niet, want zoëven kwam het boek toevallig langs op het internet, in de editie Cairo 1869–71, maar met een handige index uit 1923. In tien tellen had ik de gewenste pagina’s voor me.
Dat ik dat telkens weer vergeet! Ik wéét het wel, er zijn hele bibliotheken online, vooral oudere boeken, maar ik denk daar vaak niet aan.
.
Dan moet ik maar apart een eindje gaan wandelen, want een beetje lichaamsbeweging moet ik toch hebben.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Gezondheid, Persoonlijk

 Freundlich

‘In het Zuiden is het bedekt en valt er hier en daar lichte regen, voor het Noorden wordt freundliches Wetter verwacht.’ Dat betekende vanouds: ‘mooi weer’, niet te koud en niet te warm, geen harde wind, de zon schijnt, de lucht is blauw; er kunnen ook decoratieve wolken zijn, maar regenen doet het niet.
.
Bij alle veranderingen in klimaat en leefomgeving loopt de taal een beetje achter. Freundlich zou het weer nu juist zijn als het eens een paar dagen flink regende. Die eindeloze droogte is inclement weather.
.
Er zijn ook woorden die binnenkort geheel zullen verdwijnen, zoals bij voorbeeld hor, horrengaas, mottenballen en andere mottenbestrijdingsmiddelen, bij gebrek aan de diertjes die daarmee buiten de deur gehouden moesten worden. En hangt bij de autowasinstallatie nog altijd die hogedrukspuit waarmee je dode insecten van de voorkant van de auto weg kon spuiten? Ik heb ook na langere ritten geen dode beestjes meer op de wagen gezien.

7 reacties

Opgeslagen onder Klimaat, Taal

Vakantiedagen in Stresa

Wie zag er vorige week drie zebra’s, twee lama’s, vele pauwen en nog ettelijke andere dieren? Ik, in het park van de Villa Pallavicini in Stresa (afb. 1). Die villa zelf staat leeg; de eigenaar, de laatste vertegenwoordiger van dit roemrijke geslacht, woont in Genua en is waarschijnlijk te oud om meer dan één huis tegelijk te kunnen bewonen. Pal tegenover de villa is Aphrodite aan de schuimende baren ontstegen en in een bosje hortensia’s geland (afb. 2).
.
Inderdaad, ik was enige dagen ‘op vakantie’ in Stresa aan het Lago Maggiore, met mijn eeuwenoude Australische vriend. Stresa is de mooiste plek aan dat meer. Daarom staan er majesteitelijke villa’s en ook Grands Hôtels (afb. 3), want de plaats ligt ook nog eens gunstig aan een spoorlijn van Milaan naar Zwitserland. Ooit stopte hier de Orient Express. Maar de meeste villa’s zijn gesloten en staan te vervallen (afb. 4; bah! wil ik een ruïne fotograferen, maakt het mobieltje er weer een prachtobject van), en bij die hotels stoppen nu ook bussen met groepen toeristen. Wat is er toch met de rijkdom gebeurd? Het was mooi geweest als de rijken van vroeger hun geld met de armen hadden gedeeld, maar dat is niet gebeurd. Het is gewoon weg; waarschijnlijk verdwenen in de zakken van nieuwe rijken. Enfin, de dierentuin bij de villa wordt door de overheid tiptop onderhouden, evenals de prachtige andere parken en tuinen in en om Stresa. De botanische tuin van de Villa Taranto bij voorbeeld bleek desgevraagd vijftien tuinlieden te hebben; dat is heel wat meer dan het grote park van Rauischholzhausen bij Marburg. De mensen de vroeger dienaar waren van een prins of graaf snoeien nu heggen of verzorgen zebra’s in overheidsdienst en wij mogen die tuinen en huizen bekijken: toch netto winst dus.
.
Het Lago Maggiore is een gezegend meer (afb. 5–6). De magie van vroeger: je komt uit het kille Noorden ineens in een land met een zonnig en mild klimaat, is een beetje verdwenen: het is er niet warmer dan thuis; eerder iets koeler zelfs, wat overigens goed gelegen kwam. Maar het licht is prachtig, het ruikt er heerlijk naar bloemen, er heerst een ontspannen levensstijl en langs de oever kun je promeneren. Pontveren verzorgen de verbindingen met andere plaatsen en eilanden. De vergezichten op de bergen, de eilanden en de andere oever zijn wondermooi. Er zijn veel mensen die lekker kunnen koken. Vrijwel iedereen kan er koffie zetten en doet dat ook.
.
Isola Bella is het mooiste eiland, zoals de naam al zegt (afb.7–9). In het paleis van de familie Borromei is oneindig veel te zien en de ‘hangende’ tuinen (afb. 10–11) zijn prachtig, maar ik wil hier alleen even stilstaan bij de Galleria degli arazzi, de zaal met zes grote Vlaamse gobelins, waarop dieren zijn afgebeeld (afb. 12–13). De kunstenaars hadden de meeste van die beesten blijkbaar nooit gezien, maar dat hindert niet, het is toch een plezier om naar te kijken. Boven ieder doek staan bijbelverzen of wijze woorden; zo bij voorbeeld Libera me de ore leonis et a cornibus unicornium humilitatem meam: ‘Bevrijd mij uit de muil van de leeuw, en mijn nederigheid van de horens der eenhoorns,’ een psalmvers (22:22) dat tegenwoordig terecht heel anders wordt vertaald. Dat was heel toepasselijk, want de eenhoorn is het wapendier van de Borromei’s en humilitas is hun lijfspreuk—nou ja, wil dat wel lukken als je een hele provincie bezit?
.
De bootjes voeren je overal naar toe, naar Baveno bij voorbeeld, waar mijn reisgenoot nodig een villa moest bekijken waar Wagner ooit had geslapen, samen met koningin Victoria geloof ik—maar ik luister niet meer naar die Wagnerverhalen van hem—terwijl ik liever het stokoude kerkje bekeek (afb. 14), waarvan een deel nog uit de Romeinse tijd stamt. En het dichtbevolkte Isola dei Pescatori, het eiland van de vissers (afb. 15–17), waarop wel een aardig dorpje ligt, dat echter onder de voet wordt gelopen door mensen zoals wij: toeristen. Het Isola Madre heeft een grote botanische tuin en een bescheiden, strenger ingerichte villa met poppen en decors van het familietheater. Hier passeerde in 2006 een tornado, die vele planten en bomen vernielde. Een reusachtige, uiterst zeldzame Kashmir-cipres werd ontworteld (afb. 18), men is al jaren bezig de boom weer met zijn wortels in de grond te krijgen en te houden; dat lijkt te lukken.
.
Als U denkt dat dit meer alleen schoonheid te bieden heeft, hebt U het mis. Het stadsdeel Intra van de gemeente Verbania is pretty afzichtelijk, maar ja, ergens moet er geld verdiend worden. De kroon spant een zwartgrijs monstrueus bouwsel (afb. 19) dat de aanblik van de oever kilometers lang bederft. Wat is het? Een geheim laboratorium? De keutels van een buitenaards wezen? Nee hoor: het is een theater, of liever gezegd een Centro Eventi Multifunzionale. Op de webpagina van de inrichting zelf wordt een afbeelding van het bouwwerk zorgvuldig vermeden.
.
Maar als je verder vaart kom je bij Cannobio: een stadje waar ik zó een paar maanden zou willen intrekken (afb. 20–23). Een nadeel is dat het op een steenworp van Zwitserland ligt, zodat er de hele tijd Zwitsers koopjes komen halen. Maar te vermoeden is dat de sympathieke boekhandel in deze kleine plaats alleen kan overleven door Italiaanstalige Zwitserse lezers, dus vooruit, laat ze maar komen dan.
.
Soms denk ik dat ik in een klooster wil, maar dan toch niet in Santa Caterina, dat aan de Lombardische oever van het meer tegen een rotswand aangeplakt ligt (afb. 24–26). Mooi om even te zien, maar erg weinig uitloop. Daar moet je de Heer wel heel innig liefhebben om het uit te houden. En de WC is een Plumpsklo, met grof schurend closetpapier. Eerlijk gezegd ben ik niet zo van de versterving (afb. 27). Salute!

P.S. De nieuwe inrichting van WordPress gooit alle nummers door de war. Bekijkt U het maar.

StresaGrandeurDéchue1

4. Grandeur déchue

VillaPallvicini

1. Villa Pallavicini

KerkBaveno

14. Kerk Baveno

IsolaBella2

9. Isola Bella

IsolaBella6

11. Isola Bella

IsolaBella1

7. Isola Bella

Arazzo1

12. Gobelin Isola Bella

Cannobbio1

20. Cannobbio 1

IsolaBella3

8. Isola Bella

IsolaDeiPescatori1

15. Isola dei Pescatori 1

Cannobbio3

23. Cannobbio 4

VenusInSTresa

2. Venus in Stresa

CipresIsolaMadre

18. Kashmir-cipres

StaCaterina2

26. Sta. Caterina 3

GrandHôtel

3. Grand Hôtel des Îles Borrommées

IsolaBella5

10. Isola Bella

IkInStresa2019

27. Salute!

Lago1

6. Lago

TeatroVerbania

19. Centro Eventi Multifunzionale, Verbania

Arazzo2

13. Gobelin Isola Bella

Lago2

5. Lago

IsolaDeiPescatori

16. Isola dei Pescatori 2

Cannobbio4

21. Cannobbio 2

Cannobbio2

22. Cannobbio 3

StaCaterina4

25. Sta. Caterina 2

IsolaDeiPescatori2

17. Isola dei Pescatori 3

SantaCaterina1

24. Sta Caterina 1

 

5 reacties

Opgeslagen onder Niks