Categorie archief: Kunst

Troonzetels

Tijdloze elegantie of op het seizoen toegesneden, u zegt het maar. Mocht u overwegen een kerstgarnituur aan te schaffen voor uw bad/WC, dan is dit het moment! Ze zijn nu in de aanbieding, o.a. bij de Walmart.

3 reacties

Opgeslagen onder Kunst, Onzin Humor

Mini-herinnering: Griekse conversatie

Grieks leerde ik in cursussen, in Amsterdam en Athene. Enig Grieks dan, want genoeg was het nooit. Met mijn vriendin en de kennissen daar sprak ik Engels: de gesprekken zouden onder mijn gestuntel te zeer geleden hebben. Een vaste, heel geduldige gesprekspartner had ik echter in de bewoner van het kerkje op de bergtop achter het huis. Dat waren stevige wandelingen, en touwtrekken moest ik ook nog: met de energieke hond Hektor, die ik niet los kon laten lopen omdat hij zo slecht was opgevoed. Boven aangekomen werd ik steeds verwelkomd door de monnik? priester? heremiet? ik weet niet hoe zo iemand heet, die daar alleen in het witte kerkje woonde en die graag met mij praatte. Hij serveerde dan een beker Nescafé. We praatten over van alles en nog wat; nooit over godsdienst.

Iemand anders die mij wat Grieks bijbracht was de dochter van de buren. Die vrouw was zwakbegaafd; ze woonde in een inrichting die gedreven werd door nonnen, maar bij bijzondere gelegenheden werd ze naar huis gehaald. Zo bij voorbeeld een keer met Pasen, een heel belangrijk feest in Griekenland. Ze had gemerkt dat mijn Grieks veel slechter was dan het hare en genoot er zichtbaar van, mij wat te kunnen leren. Ze kwam bij me zitten met een fotoboek vol religieuze kunst en begon mij de beginselen van het paasfeest uit te leggen, aan de hand van die afbeeldingen. Kruisiging, kruisafneming, graflegging, dat soort woorden. Stávrosi, apokathílosi, sommige weet ik nog steeds. Langzaam en indringend bracht ze mij die woorden bij en wees daarbij op de plaatjes, waarschijnlijk net zo als zij ze een week tevoren bij de nonnen geleerd had. 

2 reacties

Opgeslagen onder Griekenland, Kunst, Taal

Perzisch meisje ± 1840

Zo maar even een portretje, door de Iraanse kunstenaar Sani al-Molk (1814–1866).
Miniatuur van 160 x 99 mm, bewaard in het prentenkabinet van de Musées d’art et d’histoire in Genève.

2 reacties

Opgeslagen onder Iran, Kunst

Prikfoto’s

Een geheel nieuw genre in de portretfotografie is de injectiefoto. Een persoon zittend in het midden, met ontblote arm, een gemaskerde arts of verpleegster bij die arm, facultatief nog een andere persoon aan de andere kant.

De geprikten zijn tot nu toe vaak bejaarden, maar dat komt vooral omdat die als eersten aan de beurt waren. Af te wachten is of jongere mensen ook op de kiek willen met een naald in hun arm. In dat geval zullen die kiekjes misschien miljoenvoudig via telefoons verspreid gaan worden, zoals de selfies nu.

Een zeldzamer subgenre is de injectiefoto van premiers, presidenten en ministers. Deze opnames dienen een duidelijk propagandistisch doel; óf kijk mij eens dapper zijn, ófwel, als er verkiezingen in aantocht zijn: stemp op mijn!

Koningen en koninginnen laten zich niet fotograferen als ze de prik krijgen. Dat vinden ze niet sjiek.

2 reacties

Opgeslagen onder Gezondheid, Kunst

Tijdverschijnsel

Is dat niet praktisch, haakjes voor de schone mondkapjes aan de voordeur, zodat je ze nooit meer vergeet, net zo min als de sleutel die in het slot steekt? Eerst hingen ze aan de deurklink, maar dat was wat onhandig met het hanteren van de klink en het grijpen naar de sleutel. Ik vond nog twee kleefhaakjes en die kwamen goed van pas.

Deze oplossing is uitgesproken lelijk, dat is waar, maar zij is ook niet voor de eeuwigheid gedacht. Optimist die ik ben ga ik ervan uit, dat de haakjes er volgend jaar weer af mogen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gezondheid, Kunst

Zwart geloof

Carl Banzter (1857–1941), Das Abendmahl

 

idem, voorstudie

Bantzer was een schilder hier uit de buurt. Dit schilderij hangt in Marburg. Het toont dat het leven hier een eeuw geleden behoorlijk godvruchtig was.

1 reactie

Opgeslagen onder Kunst, Marburg

Grote mannen

En één grote vrouw, maar die is alleen maar symbolisch. Het is Germania, wier standbeeld op de Rijnoever bij Rüdesheim al vanuit de trein heel duidelijk zichtbaar is (afb. 1). Ze lijkt een flinke kei in haar hand te hebben; misschien omdat ze op een steenworp afstand staat van het klooster van Hildegard van Bingen, die écht een grote vrouw was.

De andere personen van wie ik oversized standbeelden tegenkwam zijn allemaal mannen. Wat vindt u bijvoorbeeld van de zwaar verzilverde Djengiz Khan, in Mongolië, 10 + 30 m.? (afb. 2) Zou dat een gezellig theehuis zijn, daar onder hem? In Centraal Azië is men dol op standbeelden; een beetje dictator moet zo‘n ding hebben. Niazov in Turkmenistan van goud, in een pak van C&A (afb. 3) Zijn opvolger Arkadag wilde nog hogerop, maar had niet genoeg goud, dus die heeft een flink rotsblok bestegen (4). Als het geld schaars is komt er veel sokkel en weinig beeld, dat zien we overal. Ook Mao Tse Tung werd in goud uitgevoerd, maar dat beeld heeft men bij nader inzien toch maar vernietigd (5). Wel staat in China een reusachtig beeld van de oorlogsgod (6), dus weest gewaarschuwd! In Sahrisabz, Uzbekistan, staat Timoer Lenk (7). Timoer had een kapotte knie; men zal hem niet vaak staand hebben gezien.

De Boeddha is op vele plaatsen meer dan levensgroot uitgebeeld; in Hanoi is hij nog in aanbouw (72 m.; afb. 8). En vlakt u Jezus niet uit: 38 meter hoog in Rio (9). Maar ook die godsdienststichters hebben hun beelden niet zelf besteld.

Ook Europa kent zijn grote historische mannen, bij voorbeeld Alexander de Grote in Skopje (afb. 10). En natuurlijk zijn er nog veel meer reuzen, en hogere ook.

Van de Trumpjes zijn er tot nu toe alleen maar spottende beelden te vinden: van hem een in papier mâché (?; 11), en een houten van Melania (12). In haar geboorteland Slovenië heeft men daar de brand in gestoken. Dat was geen standbeeld, dat was eerder een voodoo-pop. Maar tijdens Trumps tweede ambtstermijn gaat dat natuurlijk veranderen. Zijn kop uitgehakt in Mount Rushmore, en in Washington nog iets metershoogs van goud?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De mens, Kunst

Waaier

De Salzburger Festspiele gaan wel door dit jaar, onder corona-voorwaarden natuurlijk, en daartoe behoort dat u uw waaier thuis moet laten. Men heeft de pretentie dat uw aerosolen door de airco loodrecht naar boven worden gezogen en wil voorkomen dat zij door waaiers zijwaarts door de zaal worden geduwd.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gezondheid, Kunst, Muziek

Mini-herinnering: Bad Wildbad

In juli 2004 reed ik eens, nog vanuit Frankfurt, naar Bad Wildbad om het oriëntaalse badhuis te bekijken. Met de trein naar Pforzheim, geen mooie plaats, en vervolgens met de S-Bahn tot Bad Wildbad, dat ingeklemd ligt in een smal dal, waar je uit kunt ontsnappen met een klein bergtreintje. Het badhuis was interessant vanwege het oriëntalisme. De koning van Württemberg had daar in 1847 boven de heetste bron een badgebouw neergezet, een normaal, saai Europees gebouw in Rundbogenstil, met een vorstenbad, heren- en damesbaden en aan de achterkant zelfs een armenbad, zodat de armen ook eens konden badderen. Van 1896 tot 1901 werd het echter maurisiert, d.w.z. in oosterse stijl omgebouwd. Moors was destijds in de mode en werd spannend en chic gevonden, waarom begrijp ik nog steeds niet. Ik besloot twee Anwendungen te nemen, om dat ook eens mee te maken. Wellness zou dat tegenwoordig heten. Iets met kneden en iets met modder, nogal vervelend, maar de badinrichting heb ik in ieder geval van alle kanten gezien. Verder stond de plaats vol klinieken en herstellingsoorden, waaronder erg lelijke. Het zou nog jaren duren voordat ik zelf ziek genoeg was om een kuuroord nodig te hebben, dus ik onderging het geheel met enige verbazing.
.
Maar Bad Wildbad had een verrassing te bieden: er was juist een Rossini-festival aan de gang, en dat bleek wellness voor de ziel. Was er nog een kaartje? Ja, dat was er, voor Ciro in Babilonia, ossia La Caduta di Baldassare, ofwel Belsazars Feest. Nog meer oriëntalisme dus. En een kamer in hotel Bären was er ook nog; dat bestaat nu niet meer. De klad zit in het kuurwezen; er moet nu op mountainbikes door de bossen geragd worden.
.
De uitvoering vond plaats in het kleine Kurtheater en was voor mij een openbaring. Tegenwoordig zul je niet gauw vervelende Rossini-uitvoeringen meer meemaken, maar vroeger wel. Het was een componist die in de twintigste eeuw niet meer goed begrepen was; daar kwam nog bij dat Rossini-geschoolde zangers nog zeldzaam waren. Ciro dateert van 1812 en was in de negentiende eeuw geen succes. Maar die festivals, soms in Bad Wildbad, soms in Pesaro of Spoleto, stelden zich ten doel vergeten opera’s weer boven water te halen en het oorspronkelijke Rossiniaanse belcanto in ere te herstellen; ze hebben daar groots werk verricht. Dus daar hoorde ik voor het eerst een ‘echte’ Rossini-uitvoering. Ook mensen die niet zo van opera houden kunnen met Rossini een lollige avond hebben: easy listening, alles glijdt lekker uit de kelen en iedereen heeft plezier. Van die uitvoering in 2004 bestaat zelfs een CD, maar die heb ik niet. Een indruk van Ciro in B. krijgt u hier.
Het hotel zat vol met internationale operakenners. Omdat ik zelf nog niet zo bekend was met opera luisterde ik verbaasd naar de gespecialiseerde gesprekken: vergelijkingen met de uitvoeringen in Spoleto, waar de sopraan toch nét even … enfin, dat soort inside-praat.

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Kunst, Muziek, Trein&tram, Zingen

Corona in de kunst

Hoe ziet het Corona-virus eruit? Het is heel klein, zo veel is zeker, en waarschijnlijk hebben alleen een paar virologen het met behulp van een sterke microscoop kunnen zien. De mensheid hunkert echter naar afbeeldingen. Omdat er tegenwoordig niets meer zonder illustratie gaat, hebben honderden kunstenaars besloten aan deze hunkering tegemoet te komen. Toen ik googelde ‘corona virus foto’ stuitte ik op ettelijke verzamelingen van afbeeldingen, waaronder bij voorbeeld ‘700+ kostenlose Coronavirus und Corona-Bilder’. Zevenhonderd! En dat is slechts één webpagina; er zijn er ettelijke meer. Een regerend vorst mag blij zijn als er zoveel foto’s van hem circuleren. Oh wacht: corona ís een regerend vorst, zoals de naam ook al zegt, en het is iedere dag Koningsdag.
.
Het wordt tijd dat er een team van geleerden deze artists’ impressions voor ons gaat analyseren. Tot nu toe hebben zij het te druk met talkshows, maar die tijd moeten ze nemen. Een grove voorsortering is al te maken.
Er zijn foto’s van het virus met pootjes, afgebonden voetjes, tentakels, zuignapjes op steeltjes en broccoli-achtige uitgroeisels, alsmede armpjes met kleine bokshandschoenen. Wat dat alles beduidt is nog niet duidelijk. Wijst het op verschillende geslachten? Man, vrouw, onzijdig en nog iets anders— waarom zou een virus slechts drie geslachten kennen? Of zijn het de verschijningsvormen in verschillende levensfasen? Ontwikkelt een virus dat aanvakelijk pootjes heeft in de paartijd misschien zuignapjes? We weten het niet. En de kern, waaruit bestaat die? Sommige afbeeldingen tonen iets als een bitterbal, terwijl andere met een stalen bol of een soort hemellichaam aan komen zetten.
En dan de veelheid van kleuren. Aan te nemen is dat het virus in werkelijkheid in zwart-wit is uitgevoerd, zoals vanouds de hele wereld. Maar in onze tijd wil men nu eenmaal kleur, alles wordt nagekleurd en dus biedt men kleur. Bruin, grijs, rood, paars of gifgroen; grijze bollen of smurfblauwe golfballen met bordeauxrode of oranje kruidnagels erin gestoken: het kan niet op. Dat is niet helemaal eerlijk: die kleuren zijn pure verzinsels, laten we dat blijven beseffen.
.
Ontroerend is dat ook de textiele kunst zich al van het schepseltje heeft meester gemaakt. De betreffende kunstenaars slagen er vaak goed in, het boosaardige karakter van het virus tot uitdrukking te brengen. Bovendien hebben zij er oog voor, dat het ook oogjes heeft. Tientallen gebreide en gehaakte virussen zijn er al in omloop. Het virus mag immers in geen gezellig Hollands huisgezin ontbreken. Oh, pardon!

3 reacties

Opgeslagen onder Kunst, Onzin Humor