Categorie archief: Kunst

Optrekjes

In landen met grote, onderbetaalde bevolkingen, zoals Egypte, Brits- en Nederlands-Indië, konden bouwheren en architecten eens lekker uit hun dak gaan. Zowel arbeiders als materialen waren spotgoedkoop.

Het Sakakini-paleis in Cairo

.

De Indisch geïnspireerde Belgische bonbon van baron Empain in Heliopolis, bij Cairo

.

Victoria Station in Bombay. Het ding is zo groot dat het niet eens op de foto paste.

.

De villa Isola in Bandoeng, Nederlands-Indië. 1938, je kunt wel zien dat de NSB sterk was in Indië.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cairo, Kunst

Zo mooi

Zó mooi, deze foto, die moet ik gewoon even doorgeven. Angela Merkel op bezoek bij vissers, 1990.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Kunst, Politiek

Varieté

Dat was weer eens een merkwaardige Marburger avond. Een goede kennis kreeg een onderscheiding, een lintje zeg maar, al viel er niets op te spelden. Daartoe was een huldiging gepland met een buffet en daarna een varieté-avond. Dat alles in de open lucht, vanwege u weet wel. 

Het gebeurde in een restaurant dat was ingericht in een voormalige loods van de spoorwegen, waar vroeger spoorwagons in hadden gestaan. Daaraan vastgebouwd is een klein, intiem theater, maar dat kon wegens Corona niet worden gebruikt. Buiten dus. Ik ben inmiddels lang genoeg in Marburg om te weten dat ik me heel warm moest aankleden. Het weerbericht, nog om drie uur geraadpleegd, wist te vertellen dat het tot vijf uur zou regenen en daarna niet meer. Niets bleek minder waar; de toekomst voorspellen lukt nog steeds niet. De regen begon pas toen ik om tien voor vijf de woning verliet, zodat ik nat aankwam, en daarna werd hij heviger, zodat de toespraak van de vertegenwoordigster van het ministerie nauwelijks te verstaan was wegens het gekletter op het glazen dak. Was niet erg. De lofrede op de geëerde daarna was mooi en werd luid en duidelijk uitgesproken, door een echte zangeres, dus wat wil je. Dit gebeurde natuurlijk toch binnen, maar dat ging goed, want het gebouw is zeer ruim en bood met openstaande deuren voldoende lucht. Daarom was het ook gekozen: er zijn hier in de stad niet zoveel horeca-gelegenheden waar vijftig personen met veel ruimte in kunnen worden ondergebracht. Zo was het begrijpelijk dat men deze zaak had uitgezocht, die niet beroemd is om zijn goede eten. Inderdaad was het buffet zeer matig, maar dat mocht de pret niet drukken.

En toen het varieté. Inmiddels regende het niet meer, dus we gingen naar buiten, waar het theater zich alternatief had ingericht met een grote tent als toneel en rijen plastic stoelen voor het publiek. Er was zijdens de theatermensen een officiële stoelenafdroger en iedereen kreeg een dekentje, dus bij dertien graden ging het net. Sommige doorgewinterde Marburgers hadden een thermo-matje voor onder de kont meegebracht, van die dingen die je ook wel op perrons in gebruik ziet als er een uurverbinding is. Het kenmerk van de Echte Duitser. Later begon het weer zachtjes te regenen, maar iedereen besloot dit te negeren, want de voorstelling was (voor mij onverwacht) uitstekend! Varieté: ik had vage herinneringen aan de jaren zestig, beelden van rijen Amerikaanse vrouwen in badpak die synchroon een been in de lucht gooien en zo. Niet zo mijn smaak; ik had stiekem het idee het even aan te zien en me na een kwartier stilletjes terug te trekken. Maar zo ver kwam het niet, want de voorstelling was toch anders en zeer gevarieerd. Een goede jazz-band leidde de avond in en begeleidde steeds de nummers. Er was een aantal goochelaars, alle van het allerhoogste niveau. Dat konijntje kon wel inpakken, dat was maar een van de eenvoudigste trucs en verscheen waarschijnlijk alleen uit eerbied voor de traditie. Een brandende draad die in een rubberen bal veranderde en niet brandend steeds op andere plaatsen aan en zelfs in het lichaam weer opdook, die zich vermenigvuldigde en in een zakdoek of een spel kaarten veranderde. Een acrobaat met een ongelooflijk lenig lijf. Een ‘wijnkoningin’ die steeds dronkener werd en haar glas wijn in een fles veranderde, en in steeds meer flessen: ook een goochelares dus. Een gentleman-jongleur, die met drie ballen begon, maar met dozen en hoge hoeden verder ging. En zie aan, daar was toch een enkele jonge vrouw in badpak, die acrobatische kunsten uithaalde in en om een grote doorschijnende halve bol met water. Dat was ook knap, maar daar vond ik niet veel aan. Te ordinair? Nee hoor, want veel ordinairder was de in het Italiaans tierende vrouw met drie hoela hoeps, en die was schitterend. Wat die met die hoepels kon doen was ongelooflijk, ik kan het niet navertellen, maar dat was het hoogtepunt. Ter afsluiting kwamen twee van de goochelaars nog eens op, nu met een trompet en een saxofoon, en daarop konden ze ook heel goed uit de voeten. Multi-talenten.

Een prachtige voorstelling dus, die op plezierige wijze niets voorstelde, de tijd deed vergeten en afleidde van kou en regen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Eten en drinken, Kunst, Marburg

Twee geluidsopnamen uit Duitsland

Mathheüspassion, Johannespassion, dat ging allemaal niet dit jaar; u begrijpt waarom. Het maximaal haalbare, zo werd mij uitgelegd, was de Johannespassion van Schütz, in zeer kleine bezetting in een lege kerk. Schoon uit nood geboren is dit wel een prachtige uitvoering van een prachtig stuk geworden. Juist door de kleine bezetting zijn de koren heel transparant.

===========================

Iets totaal anders, maar ook erg goed in zijn soort, is de Vocaaltragedie van Nektarios Vlachopoulos. De drie Japanezen met hun contrabas zijn er niets bij. Goede kennis van het Duits is wel nodig om ervan te kunnen genieten. Zelf heb ik ongeveer 30% gemist.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Kunst, Onzin Humor, Zingen

Het lege graf?

Ethiopisch kan ik niet lezen. Zou dit ‘Het lege graf’ kunnen voorstellen? De voorafgaande plaat was de graflegging.

British Library Asian and African Or. 481, eind 17e eeuws. Online hier.

2 reacties

Opgeslagen onder Bijbel, Christen Christelijk Christendom, Kunst

Missie

Gemaakt ± 1600 in Perzië, in opdracht van de Jezuïetenmissie in Goa.
The Cleveland Museum of Art, Cleveland, Ohio

2 reacties

Opgeslagen onder Christen Christelijk Christendom, Godsdienst, Iran, Kunst

Troonzetels

Tijdloze elegantie of op het seizoen toegesneden, u zegt het maar. Mocht u overwegen een kerstgarnituur aan te schaffen voor uw bad/WC, dan is dit het moment! Ze zijn nu in de aanbieding, o.a. bij de Walmart.

3 reacties

Opgeslagen onder Kunst, Onzin Humor

Mini-herinnering: Griekse conversatie

Grieks leerde ik in cursussen, in Amsterdam en Athene. Enig Grieks dan, want genoeg was het nooit. Met mijn vriendin en de kennissen daar sprak ik Engels: de gesprekken zouden onder mijn gestuntel te zeer geleden hebben. Een vaste, heel geduldige gesprekspartner had ik echter in de bewoner van het kerkje op de bergtop achter het huis. Dat waren stevige wandelingen, en touwtrekken moest ik ook nog: met de energieke hond Hektor, die ik niet los kon laten lopen omdat hij zo slecht was opgevoed. Boven aangekomen werd ik steeds verwelkomd door de monnik? priester? heremiet? ik weet niet hoe zo iemand heet, die daar alleen in het witte kerkje woonde en die graag met mij praatte. Hij serveerde dan een beker Nescafé. We praatten over van alles en nog wat; nooit over godsdienst.

Iemand anders die mij wat Grieks bijbracht was de dochter van de buren. Die vrouw was zwakbegaafd; ze woonde in een inrichting die gedreven werd door nonnen, maar bij bijzondere gelegenheden werd ze naar huis gehaald. Zo bij voorbeeld een keer met Pasen, een heel belangrijk feest in Griekenland. Ze had gemerkt dat mijn Grieks veel slechter was dan het hare en genoot er zichtbaar van, mij wat te kunnen leren. Ze kwam bij me zitten met een fotoboek vol religieuze kunst en begon mij de beginselen van het paasfeest uit te leggen, aan de hand van die afbeeldingen. Kruisiging, kruisafneming, graflegging, dat soort woorden. Stávrosi, apokathílosi, sommige weet ik nog steeds. Langzaam en indringend bracht ze mij die woorden bij en wees daarbij op de plaatjes, waarschijnlijk net zo als zij ze een week tevoren bij de nonnen geleerd had. 

2 reacties

Opgeslagen onder Griekenland, Kunst, Taal

Perzisch meisje ± 1840

Zo maar even een portretje, door de Iraanse kunstenaar Sani al-Molk (1814–1866).
Miniatuur van 160 x 99 mm, bewaard in het prentenkabinet van de Musées d’art et d’histoire in Genève.

2 reacties

Opgeslagen onder Iran, Kunst

Prikfoto’s

Een geheel nieuw genre in de portretfotografie is de injectiefoto. Een persoon zittend in het midden, met ontblote arm, een gemaskerde arts of verpleegster bij die arm, facultatief nog een andere persoon aan de andere kant.

De geprikten zijn tot nu toe vaak bejaarden, maar dat komt vooral omdat die als eersten aan de beurt waren. Af te wachten is of jongere mensen ook op de kiek willen met een naald in hun arm. In dat geval zullen die kiekjes misschien miljoenvoudig via telefoons verspreid gaan worden, zoals de selfies nu.

Een zeldzamer subgenre is de injectiefoto van premiers, presidenten en ministers. Deze opnames dienen een duidelijk propagandistisch doel; óf kijk mij eens dapper zijn, ófwel, als er verkiezingen in aantocht zijn: stemp op mijn!

Koningen en koninginnen laten zich niet fotograferen als ze de prik krijgen. Dat vinden ze niet sjiek.

2 reacties

Opgeslagen onder Gezondheid, Kunst