Categorie archief: Schrijven

Late wetenschap

Dezer dagen zit ik te schrijven aan een wetenschappelijk artikel over de hidjra van de profeet Mohammed, de emigratie van Mekka naar Medina in 622. Het mag niet meer dan 2000 woorden beslaan, maar zal wereldwijd gelezen worden, want het is voor de Encyclopaedia of Islam. Een leuke klus, vooral omdat mijn leven nu achter mij ligt, niets er meer toe doet en ik dus niet meer hoef te tobben. Tien jaar geleden zou ik vreselijk geleden hebben tijdens het werken, of liever gezegd het niet-werken, aan zoiets voor een groot publiek, maar dat schijnt over te zijn.

Het is ook leuk omdat het zo weinig woorden mogen zijn, terwijl er toch een heleboel in moet staan. En het wordt Grundlagenforschung! Nee, geen samenvatting van wat anderen geschreven hebben, zoals voor minder degelijke encyclopedieën gedaan wordt. Ik begin bij nul, bekijk alle bronnen en heb al enkele ideeën over dit onderwerp die nog niemand heeft gedacht. Het wordt zo origineel dat het zelfs nog maar af te wachten is of de redactie het zal accepteren. Vaak horen de mensen immers liever wat ze al weten.

Anders komt het in mijn bloek, maar ik zie toch wel graag weer eens iets gedrukt. Zelfs ik heb af en toe wat erkenning nodig: een zacht en anoniem applausje uit verre landen, gespreid over jaren; dat is genoeg.

Naschrift 22.2.2016: De redactie heeft het artikel met enthousiasme geaccepteerd.

1 reactie

Opgeslagen onder Geschiedschrijving, Schrijven

Wordprexit?

WordPress, de host die dit en andere blogs verzorgt, wordt een steeds grotere bron van irritatie. Zal deze door steeds meer mensen gebruikte dienst binnenkort aan zijn eigen omvang of aan zijn vormgevingsijver te gronde gaan?

Eindeloze wachttijden om te beginnen tot de pagina’s verschijnen. Aan mijn verbinding of hardware ligt het niet; andere webpagina’s springen vrolijk en snel te voorschijn. De leesversie gaat nog wel, maar het dasboard, de wp-admin-bladzijden zijn hopeloos langzaam. Het invoeren van een nieuw blog en eventueel nog wat layouten duurt soms een kwartier of een half uur. Ik heb gelukkig zoveel tijd, maar vele anderen waarschijnlijk niet.

Teksten die verdwijnen, die verlangen nieuw geopend te worden maar dan is de tekst weg. Ik overweeg voortaan in spijkerschrift te gaan publiceren.

Gek makend is ook de automatische spellingcorrectie, die blijkbaar niet uit te schakelen is; of heeft iemand een tip? Vaak ziet het program niet eens welke taal het voor ogen heeft. Met mijn vreemde woorden weet het helemaal geen raad; dat is niet erg, maar laat het dan zijn mond houden.

Dan heeft men bij de bewerkingen en bij de statistiek nieuwe bewerkingspagina’s ingevoerd, die blijkbaar nog lang niet klaar zijn. Hoofddoel schijn te zijn geweest het geheel een wat moderner aanzien te geven. Dit is wat mij betreft mislukt. Wat heb je aan design als allerlei nuttige functies wegvallen?

Je ziet bij voorbeeld alleen de beginwoorden van de zoekvragen die mensen naar de pagina geleid hebben. Daar moet je toch weer voor naar de oude stats-pagina.

Insights page: overbodig, alles wordt nog moeizamer en vergroot niet het inzicht.

De verkorte url is in de nieuwe versie niet te zien. Daarvoor moet je ook naar de oude admin-pagina.

Het ergste is dat je tekst in verknipte vorm op het scherm komt. De indeling van de pagina is dan vernietigd. Niet altijd; maar tamelijk vaak, blijkbaar vooral als het druk is op het net. En je hebt het soms ook niet meteen in de gaten: vaak is het begin van de bladzijde in orde, maar het einde niet. Als je dan per ongeluk opslaat kun je weer opnieuw beginnen met je layout.

Een andere ellende is dat vaak een draft als definitieve versie wordt gesaved. Dat zal theoretisch wel mijn ‘eigen schuld’ zijn, maar je moet verrekte goed uitkijken dat je telkens de draft knop blijft indrukkken en niet toch een keer per ongeluk de publish knop. Als je dat doet staat je half-affe klad in het net en de abonné’s krijgen bericht dat er iets te lezen valt. In de oude versie bestond dit probleem niet.

Onbruikbaar dus, die nieuwe werkpagina’s, en als je slim bent ga je je bewerkingen meteen maar doen in het oude kader, dat gelukkig nog (net?) niet weggegooid is. Daar vind je dan ook je verkorte URL’s weer terug. Je komt er wel, maar via een omweg, en waar is dat goed voor? Het maakt de overbelasting van de servers nog groter. Vanzelfsprekend roept de firma dat nu alles beter en mooier is dan ooit; quod non.

Een beetje schuldgevoel hebben ze wel bij WordPress: als het heel lang duurt met de nieuw werkpagina’s bieden ze soms zelf aan om te schakelen naar de snellere oude.

8 reacties

Opgeslagen onder Computer, Schrijven

Zomerwerk

Zo, één artikel is af. Het is voor een encyclopedie en gaat over het onderwerp van mijn proefschrift. Dat was dus vooral samenvatten en de schaarse nieuwe research erdoorheen roeren.

Het volgende is voor het vakblog en gaat over vrouwelijke krijgers/strijdsters in oude Arabische volksverhalen. Het is een plicht geworden, omdat ik het beloofd heb aan het tijdschrift waarvoor ik schrijf. Hoe heten die vrouwen eigenlijk in het Nederlands? Krijgsters, vechteressen?

De dan volgende plicht doemt al op: een wat langer encyclopedieartikel over de hidjra, de migratie van de profeet van Mekka naar Medina. Ik vertrouw de gangbare verhalen daarover voor geen cent en zal dus bij nul beginnen. Het is een plicht, maar ik vind het leuk want ik denk dat ik nog nooit geziene dingen zal zien en beschrijven. Ook bevalt het me om nieuwe Grundlagenforschung wat onderkoeld te publiceren op een plaats waar vaak alleen bestofte samenvattingen te vinden zijn. En dat in 2.000 woorden; zo wordt wetenschap weer spannend.

Vrijwillig zal de stroomlijning en vooral aanvulling zijn van mijn blogartikel over Mohammed en zijn (kind?)vrouwtje Aisja. Dat wordt in dat leeswerk verreweg het meest gelezen. Het kalmeert de gemoederen en ontkracht de beschuldiging van hatend Nederland dat Mohammed een pedofiel zou zijn geweest. Twee dagen werk maar; had ik allang kunnen doen. Wat nog ontbreekt zijn de door moslims aangevoerde argumenten, naar ik meen twintig in getal, die verdedigen dat Aisja toch ouder dan zes jaar was toen ze met de profeet trouwde. Die argumenten deugen uit wetenschappelijk oogpunt geen van alle, maar het is aardig te zien hoe zij met alleen voor gelovigen geldige argumenten hun doel kunnen bereiken: de ontkrachting van een onprettige gewijde tekst zonder de fundamenten onder het geloofsgebouw weg te slaan. (Is nu klaar; 7 oktober 2015)

Verplaatsingen buitenshuis mikken op Nederland, Beieren en misschien Noord-Italië, nog afgezien van fietstochten hier in de buurt natuurlijk. Vandaag misschien al; het is helemaal niet zo heet geworden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Persoonlijk, Schrijven

Weigering

Het verhaal over Uwe K.: Een nu vijfenzestigjarige man, verflodderd, nooit een behoorlijke baan gehad, bijstandstrekker. Dat had volgens een vroegere studiegenoot van hem, die mij het verhaal vertelde, niet zo hoeven te zijn. Uwe had rechten gestudeerd, had de studie voltooid, had al zijn tentamenbriefjes bij elkaar, de scriptie was ingeleverd en goedgekeurd. Het enige wat hij nog moest doen was zich aanmelden en bepaalde documenten naar het bureau van de universiteit brengen. Dat deed hij niet, heeft hij nooit gedaan, zodat hij ook niet kon afstuderen. Vervolgens werd hij postbode, kelner en nog zo wat dingen, maar nooit voor lang.

Zulke verhalen grijpen mij aan, omdat ze me herinneren aan me zelf — hoewel ik wel afgestudeerd ben, een baan had en nooit zo’n extreem geval ben geweest. Maar elementen van zelfsabotage waren er bij mij zeker ook.
Van de week zocht ik bepaalde belangrijke papieren, die nergens te vinden waren. Daarom besloot ik nu eindelijk die enorme hoop ongesorteerde papieren eens door te lopen, die al sinds mijn verhuizing uit Frankfort onaangeraakt in een hoek van de kast ligt. De papieren heb ik niet gevonden, maar wel een boek en een artikel van mijn hand, beide onvoltooid, beide bijna af en zo te zien helemaal niet slecht. Bij het boek was opvallend dat ik er twee of drie keer opnieuw aan was begonnen, wat telkens tot vrijwel hetzelfde resultaat had geleid.
Gauw weer weggeborgen die troep. De nabestaanden mogen het weggooien, t.z.t.

7 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk, Schrijven, Universiteit

Openbaringen

Soms droom ik; dan schrijf ik de droom op en ben ervan af. Iemand anders heeft er niets aan.

Veel vaker gebeurt er iets anders in de toestand kort voor het ontwaken, als de geest al wakker is maar het lichaam nog niet. Dan krijg ik een idee voor iets te schrijven, soms voor dit blog, meestal voor het thematische. Hele zinnen soms, in ieder geval een grote lijn. Vervolgens zet ik theewater op en typ het neer. Het is vaak helemaal niet slecht. Later op de dag zou ik er nooit op gekomen zijn. Vaak heeft het echt al een structuur, en dat is iets waar ik in wakende toestand veel inspanning voor nodig heb. Ik kan dus wel degelijk orde scheppen, ik moet het alleen niet willen.

Het zijn natuurlijk geen echte openbaringen: ze komen niet van buiten, maar uit mezelf. Je zou beter van soesgoed kunnen spreken. Al die verstandige mensen die vérreikende besluiten nemen, landen naar de kloten helpen of oorlogen aanzwengelen zouden misschien ook wat vaker moeten soezen. Dan zien ze de grote lijn weer.

2 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Persoonlijk, Schrijven

Zelfreparatie 2

Wederom een geval van spontane zelfreparatie. Het betrof ditmaal het tablet. Volgens Van Dale is dat ‘een rechthoekige platte koek van chocolade, suiker enz.’, maar bij mij is het een electronisch ding, verwant aan de computer. Ja, ik heb er een, om er af en toe een Nederlands boek op te lezen, wat op de Kindle niet kan, en om soms in een hotelkamer te zien of dit-of-dat ook op maandag geopend is.

Deed het niet meer dus, na twee weken niet te zijn gebruikt. De accu was leeg; allicht. Toen die weer was opgeladen verscheen echter alleen het logo van de firma, maar de software wilde niet starten. Uitzetten kon ik hem ook niet: hij gaf volop licht, al reclame makend voor zijn maker, en ik moest hem gewoon laten liggen tot de batterij weer leeg was. Daarna weer geprobeerd te laden, nu maar half: hetzelfde laken een pak.

Toen volgden de bij mij gebruikelijke drie weken van berusting: weg met dat ding! Tenslotte toch maar de nota erbij gezocht en op weg naar de leverancier. Hij was immers nog zo jong! Maar ziedaar: in de fietsenkelder klonk er ineens een tingeltje van leven in mijn rugzak. Het was het tablet, dat spontaan van start ging. Vervolgens deed hij het weer alsof er niets aan de hand was. De dreiging van terugbrengen was dus genoeg geweest. Blijkbaar had hij zich alleen maar verwaarloosd gevoeld, de pest in gehad en geprobeerd mij te chanteren. Ik heb nu begrepen dat het een van die apparaten is, die het alleen doen als zij af en toe gestreeld worden.

Meent U nu niet dat ik een geweldige bofkont ben of bovennatuurlijke hulp geniet. De meerderheid van mijn apparaten gaat de hele tijd echt kapot, net als bij iedereen. Onlangs nog de koffiemolen.

8 reacties

Opgeslagen onder Computer, Onzin, Persoonlijk, Schrijven

Het tikkende ik

Typen heb ik nooit geleerd; toch ging het met twee vingers altijd wel tamelijk vlug. Ik werk nog altijd met het virtuele Nederlandse (=Engelse) toetsenbord in mijn hoofd, al ligt er hier steeds een Duits hardware exemplaar voor me. Naar de letters die daarop staan kijk ik maar met een half oog.

Door de computer is het typen meer ontspannen geworden, want het geeft niet als je een fout maakt. Dat was vroeger met schrijfmachines wel anders, vooral als het in het net moest. Ik maak (dan ook?) steeds meer fouten; of zou het al de ontspannenheid van de oude dag wezen? Vooral veel spaties verschijnen gewoon niet meer meteen op het scherm, die moet ik later toevoegen. Wonderlijk is ook de verwarring die binnen woorden ontstaat, bij voorbeeld avotnuur of goernte of ozu. Ook wel eens dubbele omwisseling, zoals valredand. Dat had ik vroeger niet. Een coördinatieprobleem, blijkbaar.

Een verhaal apart is de tweede ziel in mijn borst, die soms gewoon meetypt. Ik zit Nederlands te schrijven en wil bij voorbeeld het woordje of typen. Maar ziedaar: op het scherm staat dan ineens oder.  Ik heb op zo’n moment niet in het Duits gedácht, dat weet ik zeker.

13 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk, Schrijven

Tot tnut van talgemeen

Toen ik nog werkte heb ik nooit getwijfeld aan de zin van mijn bezigheden voor de maatschappij. Nu is dat minder geworden, maar af en toe zijn er toch nog dingen die ergens goed voor zijn. Deze week stond/staat op het program:

– Een opschrift op een Perzische zegelring uit 1680 ontcijferen, die in het Koninklijk Paleis te Stockholm ligt. Kon blijkbaar niemand in Zweden.

– Een soort fatwa uit koranverzen samenstellen voor een psychologe, die een Turks meisje in behandeling heeft dat van haar ouders te horen had gekregen dat ze naar de hel zou gaan als ze haar ouders niet gehoorzaamde. Die gehoorzaamheid hield ook seksueel geweld en incest in. Gelukkig blijkt God een stuk barmhartiger te zijn dan zijn aanhangers. Het ziet er eerder naar uit dat die ouders met een lang verblijf in de hel moeten rekenen. De eerder geraadpleegde moslims waren blijkbaar niet in staat die teksten bij elkaar te lezen.

– Een docent vervangen die in het ziekenhuis is opgenomen.

Zo is er altijd wel wat. Een constante vormen de kleine stukjes die ik in het internet en in een tijdschrift schrijf over oude Arabische en islamitische onderwerpen. Ik weet niet door wie en waar die dingen worden gelezen, maar ze bieden info die anders bljkbaar nergens te krijgen is. En in een kalm tempo vors ik nog wat.

Natuurlijk ga ik ook wel eens op vakantie. Vorige week nog; misschien schrijf ik daar nog wat over.

4 reacties

Opgeslagen onder Schrijven, Universiteit

Persvrijheid, nadelen van

De verblijfplaats van de door  Boko Haram ontvoerde meisjes is nu bekend. Bij de autoriteiten in Nigeria, en U en ik en de hele wereld weten het ook, want alle media doen het luide kond. Boko Haram weet nu ook dat wij weten dat de verblijfplaats bekend is en zal dus de meisjes moeten vermoorden of naar elders overbrengen. Leuk hoor. Bij militaire conflicten komt het ook steeds vaker voor dat de te volgen strategie meteen in de krant staat, zodat de vijand alvast gewaarschuwd is. Wat heb je nou aan zulke media?

2 reacties

Opgeslagen onder Schrijven

Stilte

Nu de Hel de deur uit is zit ik lekker te werken aan een tekst over de muildieren en ezels van de profeet, een onderwerp dat, zoals u begrijpt, dringend hernieuwde studie behoeft.
Omdat het koud is zijn de ramen dicht. De buren houden zich gedeisd, de woning is goed geïsoleerd en ik hoor dus helemaal niets, de hele dag niet. Dat is zo heerlijk! Hoe komen mensen er toch bij te menen dat herrie fijn is?
Als het warmer wordt gaan de ramen weer open en dan hoor ik de vogels. Die dieren krijgt men echter alleen te horen in combinatie met de geluiden van auto’s in de verte en grasmaaiers en heggezagen bij de buren.

3 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk, Schrijven