Categorie archief: Schrijven

Nog een stervend koninkrijk

De Rutte van Groot-Brittanië is veel erger dan die van Nederland, maar dat land heeft (nog altijd) een kritische pers. Naast de ongelofelijke smerigheid van de grote-letterkranten zijn er ook bladen die zeer leesbare kritische analyses te bieden hebben. Of eigenlijk ken ik er maar één: The Guardian. Daarin stond gisteren weer zo’n verpletterende column over de regering Johnson, in de beste Britse traditie. Zulke stukken zou ik Nederland ook toewensen.

Eén citaat: “The prime minister approaches truth the way a toddler handles broccoli. He understands the idea that it contains some goodness, but it will touch his lips only if a higher authority compels it there.”

https://www.theguardian.com/commentisfree/2021/apr/28/court-king-boris-brexit-covid-prime-minister-politics

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Niks, Politiek, Schrijven

Schijf ter ziele

Een vriendin haar computer had het begeven. De geraadpleegde computerchirurg had slecht nieuws: hij was niet meer te redden. De harde schijf, waarop haar ‘alles’ stond — dingen van de universiteit, wetenschappelijk werk, foto‘s, brieven, adreslijsten, belastingaangiften — was onherroepelijk verloren, en copieën had ze nooit gemaakt. Een ramp, zou ik denken, maar zij vatte het heel gelaten op. Ja, van de foto’s was het jammer, maar ze gaf toch geen college meer, en haar werk was allemaal al gedrukt. Ze kocht een nieuwe computer en begon opnieuw.

Ik ben ineens vreselijk jaloers. Was mijn harde schijf ook maar kapot! Maar geen schijn van kans: ik heb twee computers, een cloud en copieer alles. Er zou trouwens iets veel drastischers moeten gebeuren: mijn werkkamer zou eens in vlammen moeten opgaan, zodat al die boeken ook weg waren en ik daar nooit meer iets mee hoefde te doen.

De rest van de woning moet wel gered worden: tenslotte moet ik ook nog eten en slapen, en het wonen hier bevalt prima. En in de woonkamer staat momenteel die grote doos met brieven, waar ik het al over had. Waarschijnlijk zou ik daarmee dan iets gaan doen: na weggooiing van een hoop ballast zou ik een aantal correspondenties overhouden (nou ja, telkens de helft dan) en op grond daarvan zou ik misschien een boek schrijven. Nee, geen autobiografie, met zoiets moet je de wereld niet lastig vallen, maar er moet iets anders uit te distilleren zijn. Een geschiedwerk, een tijdsbeeld.

En zou het dan zo moeilijk zijn, een heel nieuw leven te beginnen? Juist uit die correspondenties blijkt dat ik dat al meermalen heb gedaan. En na mijn pensionering ben ik toch ook opnieuw begonnen, en toen Corona kwam nog een keer? Ja, maar er was altijd die constante van dat rare intellect, dat mij al sinds mijn kinderjaren opvreet, dat wil onderzoeken en het dan toch niet doet. Dat krijg je niet zo makkelijk weg, daartoe zou de harde schijf in mijn schedel vernietigd moeten worden.

Wacht maar, dat komt nog wel.

2 reacties

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Computer, Persoonlijk, Schrijven

Correspondenties

Daar zat ik dan ineens met die enorme doos waarvan het deksel niet meer dicht kon naast mijn stoel, en ik geraakte behoorlijk van slag. De bedoeling was het ding eens te saneren en de inhoud waar mogelijk flink uit te dunnen.

De doos bevat brieven van bijna zestig jaren. Brieven van vrienden en familieleden, met wie ik nog altijd zeer verbonden ben; dat wist ik wel, al heb ik hun brieven ook jaren lang niet meer gelezen. Maar ook veel omvangrijke correspondenties met mensen van wie ik mij nu hoogstens een detail of een situatie herinner, maar met wie ik toen gedurende een langere periode uitvoerig schreef. Email bestond nog niet, opbellen naar het buitenland was duur en moeizaam en in het binnenland ook niet prettig, want een telefoongesprek vervluchtigt zo snel. Je schreef dus. De uitvoerigste correspondenties zijn uit de jaren zeventig t/m negentig, met personen in verscheidene landen, ook over diepgravende en intieme onderwerpen. Het zijn natuurlijk alleen hun brieven; de mijne liggen bij hen of al jaren in een papierbak.

Zo’n onverwachte confrontatie met tientallen jaren verleden gaan niet ongemerkt aan me voorbij; het leidt tot een verhoogde hartslag. Ik weet nu even niet wat ik hiermee aan moet. Veel weggooien zal ik niet kunnen, want waarom de ene persoon wel en de andere niet? Waarschijnlijk zal ik van iedere persoon het hele stapeltje gaan doorlezen, om de betrokkene terug te brengen in mijn herinnering. Als iemand helemaal niets (meer) voor me betekent zou hij of zij alsnog weg kunnen. Zoals Dominique G., geen idee wie dat was, kennelijk ooit ontmoet in Venetië, blijkt volgens Google nu een romanschrijver in Frankrijk te zijn. Of J., een Portugees, die eerst in Rome, later in Groningen woonde, mij verder onbekend. En zo zijn er minstens nog tien onbekenden.

Opvallend is dat al die mensen mij zo’n warm hart toedroegen. Was dat omgekeerd ook het geval? Ik kan het me nauwelijks voorstellen, heb mezelf nooit als een aardig mens gezien.

Dat verlangen om weg te gooien is op zich niet onredelijk: als ik het niet doe moet mijn zuster het doen, als ik later dood ben. Maar om bij leven iets af te snijden wat toch ook je leven was, dat is misschien geen goed idee. Het uitdunnen zou kunnen gebeuren door het weggooien van ansichtkaarten en kerstkaarten waar alleen een simpele groet op staat.

5 reacties

Opgeslagen onder Schrijven, Vroeger

Mini-herinnering: wat bedoelde ik?

In 1991 schreef ik een paar bladzijden voor het Dictionnaire des philosophes antiques. Gelukkig was er toen op het instituut een secretaresse die hielp bij het Frans. Na het insturen gebeurde er niets. Tien jaar later schreef de redacteur dat het eindelijk zover was: het werk zou nu gedrukt worden—wat in 2003 inderdaad geschiedde—, maar hij begreep één zin van mij niet en of ik kon uitleggen wat ik daarmee bedoeld had. Ik deed mijn best, maar begreep die zin zelf ook niet. En het onderwerp lag intussen te ver van mij af om alsnog iets te bedoelen. De redacteur schreef nog twee mails, maar ik kon hem niet helpen, ik had geen idee en liet het maar zo. De man dacht waarschijnlijk dat het aan mijn Frans lag, maar ik wist bijna zeker dat het iets inhoudelijks was. Zo droeg ik nog een on-zin bij aan deze wereld.
Als ik de tekst nog eens doorlees geloof ik dat ik die ene zin nu gemakkelijk zou kunnen herschrijven. Hij is inhoudelijk niet onzinnig, maar onduidelijk geformuleerd. Intussen begrijp ik weer wat ik bedoelde.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Persoonlijk, Schrijven

Impuls

Gepensioneerd en geïsoleerd als ik ben was ik het een beetje vergeten, maar een impuls van buitenaf kan soms tot actie aanzetten. Iemand had een ingezonden brief gestuurd op mijn artikel over het uiterlijk van de profeet Mohammed in het tijdschrift zenith. Ik besloot dadelijk terug te schrijven, en ziedaar, vanochtend tussen acht en tien heb ik een flink stuk geschreven; zeg maar de helft van wat een volgend artikel voor dat tijdschrift kan zijn. Een snelheidsrecord. Er zit nog zo veel in mijn hoofd; als iemand af en toe even een zetje geeft, werkt dat wonderen. Ik kan niet altijd zelfontbrander zijn.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Persoonlijk, Schrijven

Uit de clausuur

Het moet maar eens afgelopen zijn met die Corona-soberheid. Vandaag waren er aardbeien en asperges, ja, geplukt en gestoken door onderbetaalde Roemenen zonder mondkapje, ik weet het wel, maar toch; en twee bossen bloemen heb ik ook gekocht, wat ik anders nooit doe. Ter ondersteuning van de bloemenman, en omdat het een leuk gezicht is. Als ik die roosjes nou naast de computer zet, dan heb ik er de hele dag plezier van.
.
Wandelen vandaag rond zonsondergang, dan is het rustig buiten. ’s Ochtends vroeg gaat het ook, maar vandaag was ik om zeven uur al bij de supermarkt; dan moet ik daarna weer even bijkomen, en ontbijten. Ach, tot nu toe valt het allemaal nogal mee.
.
En de mondkapjes komen volgende week per post (worden verplicht hier). Zijn er al modekoningen opgestaan die die dingen eigentijds hebben vormgegeven? Tigerprint, shocking pink? Kleuren die passen bij die van de handtas, briljantjes? Ook deze tijd biedt mogelijkheden voor creatieve zakenlui.

4 reacties

Opgeslagen onder Eten, Gezondheid, Schrijven

Bukken

Waarom had ik nu ineens een kleine stagnatie in het werkje dat verder zo voorspoedig verliep? Ik moet het me zelf maar toegeven: omdat het achtdelige werk dat ik steeds nodig heb op de onderste plank staat en ik daar niet meer zo makkelijk naar grijp. Nu heb ik alle banden op het bureau gezet en in de toekomst moeten ze maar op een hogere plank staan. Daarmee gaat de systematiek in de boekenkast wel verloren, maar dat moet dan maar.

2 reacties

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Schrijven

Moe en ontevreden

Zaterdag en zondag waren zware dagen: twee maal meegezongen in het Requiem van Mozart met nog wat werkjes eromheen, in Alsfeld en Marburg. In Alsfeld hebben we één flinke fout gemaakt; in Marburg liep alles prima. De uitvoeringen zelf waren wel fijn om te doen, al kostten die natuurlijk ook energie: anderhalf uur staan op een smal plankier, spanning en uiterste concentratie. Werkelijk belastend vond ik echter het gedoe eromheen: een uur heen en terug in de auto naar Alsfeld, al hoefde ik niet zelf te rijden, en vele uren staand zingen tijdens de generale repetitie. Dat moet staande, want de dirigent moet weten hoe het in de uiteindelijke opstelling klinkt en wij moeten daar ook aan wennen. Dan enige uren niks, want de solisten en het orkest moeten ook nog repeteren. Dat betekent zitten duimendraaien en kletsen in een roezemoezig rothok zonder koffie, afgewisseld met een stadswandelingetje. Alsfeld was uitgestorven; in Marburg hadden we eventueel naar een café kunnen lopen, maar het was zondagmiddag en dan zitten die zaken mudvol: Kaffee und Kuchen.
Kortom, ik was bekaf, maar vreemd genoeg heb ik daar maandag en dinsdag niet veel van gemerkt. Pas gisteren kwam de klap: ik was diep vermoeid, kwam nauwelijks meer vooruit op straat en moest nodig een uurtje gaan liggen—hoewel ik ’s nachts normaal had geslapen.
Een oorzaak van deze moeheid was ook een zekere ontevredenheid. Koorzang, zelfs als het goed gaat, levert mij niet genoeg zelfwaardering op, en die heb ik nodig om voort te kunnen. Vandaar dat ik mij als een gek heb gestort op mijn andere activiteit: het schrijven van stukjes. Ik heb de helft van een tekst over de vermeende ziekte van Mohammed geschreven en ziedaar: in plaats van nog vermoeider ben ik nu fitter, want tevredener. Tot ik daar dan ook weer genoeg van krijg; nu maar even verder met Schuberts Winterreise.
.
Ik heb tegenwoordig dus twee bezigheden: zingen en schrijven, en om happy te blijven moet ik pendelen van de ene naar de andere—zoals ik dat heel vroeger deed bij liefdespartners.

3 reacties

Opgeslagen onder Schrijven, Zingen

Oriënt

Goed, ik ben nu werkelijk doende een Engelstalig blog te maken over Oriënt, oriëntalisme en oriëntalistiek: https://eastbyeastwest.wordpress.com . Het komt langzaam op gang, maar dat is ook goed, want het duurt altijd enige tijd voordat zoiets wordt opgemerkt. Eerst bevat het voornamelijk al bestaande stof, maar ik heb ook genoeg nieuwe onderwerpen. De oude Arabische literatuur en de vroege islam verdwijnen daarmee wat naar de achtergrond, hoewel ik de blogs daarover wel openhoud.

Het warme weer maakt mij actief. Dat doet het ook met de kerels die hier in de straat sinds half acht met allerlei helse apparaten in de weer zijn en een kolere-herrie maken. De ramen blijven dus dicht, de ventilator zoemt zachtkens.

Na de vakantie moet ik nodig iemand vinden die het Engels corrigeert. Moet lukken, in een universiteitsstad.

3 reacties

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Orient, Schrijven

Tropenrooster

Denkt U niet dat ik niet fiets; dat doe ik wel degelijk, maar als het steeds dezelfde rondjes zijn is daar weinig over te vertellen. Vanochtend had ik geen gelegenheid, dan maar ’s middags fietsen. Maar hoewel het slechts 29˚ was vond ik het te warm en heb ik het kort gehouden.
.

Wat me ditmaal onderweg opviel waren de bloemranden langs akkers. Het ziet ernaar uit dat de boeren zakken gemengd bloemzaad hebben uitgestort langs hun steriele graanvelden, waarin door het gebruik van landbouwgif geen bloem meer te bekennen is.
De bedoeling is wellicht het geweten te sussen door leefruimte te bieden aan insecten, maar ik geloof niet dat veel gevleugelte erin trapt. Er bestaan ook akkers met korenbloemen en papavers tussen het graan, zoals in mijn jeugd. Helaas is het vaak zo dat zulke bio-akkers toebehoren aan boeren die hele of halve Nazi’s zijn.
.
De komende vier dagen schijnt het ruimschoots boven de 30˚ te worden, dus dan blijf ik maar thuis bij de ventilator. Tot nu toe was stand 2 genoeg; als het tegen de 40˚ loopt kan ik ook stand 3 in gebruik nemen, maar daarna weet ik niet verder. O ja, natte doeken ervoor hangen, dat schijnt te koelen.
.
Bezigheden genoeg. Drie zangstukken van Rutter instuderen voor een jubileumconcert in de herfst. Ik heb een hekel aan Rutter, maar als Tutti-Schwein in een koor moet je zingen wat de pot schaft. Niet dat Rutter niet componeren kan, maar ik heb het land aan die moderne christelijke blijdschap van hem. Doe mij maar liever een Dies iræ. Bij hetzelfde jubileum zingt een ander koor het Weihnachtsoratorium van Saint Saëns; ze hebben te weinig tenoren, dus daar spring ik in. Geen moeilijk stuk; de koorgedeelten zijn maar klein.
Veel plezier doet me het verzoek van weer een ander koor om mee te zingen met het Requiem van Mozart. Ook daar heerst een tenorentekort. Pas nog gezongen, dus dat zal wel gaan. Voor zover ik kan overzien is dat koor is een niveau hoger dan ik gewend ben; zo zing ik mezelf omhoog.
In Canticum Antiquum studeren we vijf verklankingen van Psalm 116, allemaal van omstreeks 1600. Zeer gecompliceerde muziek, snelle wisselingen van toonaard en van ritme, maar dat maakt het ook interessant..
Voor een ad hoc koor volgende week drie stukken: Locus Iste van Brückner, al eens gezongen, een eitje; Fauré, Cantique de Jean Racine, geen eitje, maar al vaak gezongen, ken ik nu wel, en Duruflé, Ubi caritas, mij onbekend, lijkt me een raar stuk.
En last, but not least: de liederen voor zangles, die half augustus weer begint. Schubert, Die böse Farbe is aan de beurt. Schubert zing ik graag; dit lied is wel bijzonder moeilijk, maar de vakantie is dan ook heel lang. Ik zou zo graag ook wat Franse liederen zingen; leraar Daniel zegt telkens dat hij het goed vindt, maar het komt er toch niet van. Ik denk dat hij bang is de Franse uitspraak niet goed onder de knie te hebben, en dat waar hij —terecht!— zoveel waarde hecht aan correct gezongen teksten. Dat doet niet iedereen: er zijn heel knappe zangers en leraren die van de uitspraak maar een potje maken. Het Duits van de overigens zo uitstekende tenor Ian Bostridge laat bij voorbeeld nogal te wensen over.
.
Dat lijkt een heleboel, toch zing ik maar een, hoogstens twee uur per dag. Verder ben ik begonnen een plan van februari te realiseren: een Engelstalig blog te maken over Oriënt en oriëntalisme. Inmiddels staan er acht teksten in, de meeste bestonden al. Het adres is https://eastbyeastwest.wordpress.com
Ik heb er grote vraagtekens bij: mijn blogs over oude islamitische teksten waren tamelijk uniek, maar over deze onderwerpen zijn er al honderden publicaties, en hierover ben ik geen vakman! En is mijn soep niet te dun geworden? En dan dat Engels: ik schrijf het tegenwoordig zo houterig! Meer dan twintig jaar Duitsland is niet goed voor de beheersing van het Engels. Natuurlijk moet een native speaker het corrigeren, maar dan nog. Ik zal het eerst een tijd aanzien en enkele mensen laten lezen voordat ik ermee doorga.
.
Nee, je moet niet tobben. Het doet er niet toe of het goed of slecht is. Als het prut wordt maakt het internet er zelf wel korte metten mee: het wordt dan niet gelezen, maar kan geen enkel kwaad. En het gaat er niet om hoe de wereld het vindt, het biedt mij zélf een leestraject. De onderwerpen interesseren me, dus lezen, overdenken en schrijven. Beschouw die teksten als je persoonlijke notities.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Fietsen, Schrijven, Zingen