Categorie archief: Schrijven

Moe en ontevreden

Zaterdag en zondag waren zware dagen: twee maal meegezongen in het Requiem van Mozart met nog wat werkjes eromheen, in Alsfeld en Marburg. In Alsfeld hebben we één flinke fout gemaakt; in Marburg liep alles prima. De uitvoeringen zelf waren wel fijn om te doen, al kostten die natuurlijk ook energie: anderhalf uur staan op een smal plankier, spanning en uiterste concentratie. Werkelijk belastend vond ik echter het gedoe eromheen: een uur heen en terug in de auto naar Alsfeld, al hoefde ik niet zelf te rijden, en vele uren staand zingen tijdens de generale repetitie. Dat moet staande, want de dirigent moet weten hoe het in de uiteindelijke opstelling klinkt en wij moeten daar ook aan wennen. Dan enige uren niks, want de solisten en het orkest moeten ook nog repeteren. Dat betekent zitten duimendraaien en kletsen in een roezemoezig rothok zonder koffie, afgewisseld met een stadswandelingetje. Alsfeld was uitgestorven; in Marburg hadden we eventueel naar een café kunnen lopen, maar het was zondagmiddag en dan zitten die zaken mudvol: Kaffee und Kuchen.
Kortom, ik was bekaf, maar vreemd genoeg heb ik daar maandag en dinsdag niet veel van gemerkt. Pas gisteren kwam de klap: ik was diep vermoeid, kwam nauwelijks meer vooruit op straat en moest nodig een uurtje gaan liggen—hoewel ik ’s nachts normaal had geslapen.
Een oorzaak van deze moeheid was ook een zekere ontevredenheid. Koorzang, zelfs als het goed gaat, levert mij niet genoeg zelfwaardering op, en die heb ik nodig om voort te kunnen. Vandaar dat ik mij als een gek heb gestort op mijn andere activiteit: het schrijven van stukjes. Ik heb de helft van een tekst over de vermeende ziekte van Mohammed geschreven en ziedaar: in plaats van nog vermoeider ben ik nu fitter, want tevredener. Tot ik daar dan ook weer genoeg van krijg; nu maar even verder met Schuberts Winterreise.
.
Ik heb tegenwoordig dus twee bezigheden: zingen en schrijven, en om happy te blijven moet ik pendelen van de ene naar de andere—zoals ik dat heel vroeger deed bij liefdespartners.

3 reacties

Opgeslagen onder Schrijven, Zingen

Oriënt

Goed, ik ben nu werkelijk doende een Engelstalig blog te maken over Oriënt, oriëntalisme en oriëntalistiek: https://eastbyeastwest.wordpress.com . Het komt langzaam op gang, maar dat is ook goed, want het duurt altijd enige tijd voordat zoiets wordt opgemerkt. Eerst bevat het voornamelijk al bestaande stof, maar ik heb ook genoeg nieuwe onderwerpen. De oude Arabische literatuur en de vroege islam verdwijnen daarmee wat naar de achtergrond, hoewel ik de blogs daarover wel openhoud.

Het warme weer maakt mij actief. Dat doet het ook met de kerels die hier in de straat sinds half acht met allerlei helse apparaten in de weer zijn en een kolere-herrie maken. De ramen blijven dus dicht, de ventilator zoemt zachtkens.

Na de vakantie moet ik nodig iemand vinden die het Engels corrigeert. Moet lukken, in een universiteitsstad.

3 reacties

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Orient, Schrijven

Tropenrooster

Denkt U niet dat ik niet fiets; dat doe ik wel degelijk, maar als het steeds dezelfde rondjes zijn is daar weinig over te vertellen. Vanochtend had ik geen gelegenheid, dan maar ’s middags fietsen. Maar hoewel het slechts 29˚ was vond ik het te warm en heb ik het kort gehouden.
.

Wat me ditmaal onderweg opviel waren de bloemranden langs akkers. Het ziet ernaar uit dat de boeren zakken gemengd bloemzaad hebben uitgestort langs hun steriele graanvelden, waarin door het gebruik van landbouwgif geen bloem meer te bekennen is.
De bedoeling is wellicht het geweten te sussen door leefruimte te bieden aan insecten, maar ik geloof niet dat veel gevleugelte erin trapt. Er bestaan ook akkers met korenbloemen en papavers tussen het graan, zoals in mijn jeugd. Helaas is het vaak zo dat zulke bio-akkers toebehoren aan boeren die hele of halve Nazi’s zijn.
.
De komende vier dagen schijnt het ruimschoots boven de 30˚ te worden, dus dan blijf ik maar thuis bij de ventilator. Tot nu toe was stand 2 genoeg; als het tegen de 40˚ loopt kan ik ook stand 3 in gebruik nemen, maar daarna weet ik niet verder. O ja, natte doeken ervoor hangen, dat schijnt te koelen.
.
Bezigheden genoeg. Drie zangstukken van Rutter instuderen voor een jubileumconcert in de herfst. Ik heb een hekel aan Rutter, maar als Tutti-Schwein in een koor moet je zingen wat de pot schaft. Niet dat Rutter niet componeren kan, maar ik heb het land aan die moderne christelijke blijdschap van hem. Doe mij maar liever een Dies iræ. Bij hetzelfde jubileum zingt een ander koor het Weihnachtsoratorium van Saint Saëns; ze hebben te weinig tenoren, dus daar spring ik in. Geen moeilijk stuk; de koorgedeelten zijn maar klein.
Veel plezier doet me het verzoek van weer een ander koor om mee te zingen met het Requiem van Mozart. Ook daar heerst een tenorentekort. Pas nog gezongen, dus dat zal wel gaan. Voor zover ik kan overzien is dat koor is een niveau hoger dan ik gewend ben; zo zing ik mezelf omhoog.
In Canticum Antiquum studeren we vijf verklankingen van Psalm 116, allemaal van omstreeks 1600. Zeer gecompliceerde muziek, snelle wisselingen van toonaard en van ritme, maar dat maakt het ook interessant..
Voor een ad hoc koor volgende week drie stukken: Locus Iste van Brückner, al eens gezongen, een eitje; Fauré, Cantique de Jean Racine, geen eitje, maar al vaak gezongen, ken ik nu wel, en Duruflé, Ubi caritas, mij onbekend, lijkt me een raar stuk.
En last, but not least: de liederen voor zangles, die half augustus weer begint. Schubert, Die böse Farbe is aan de beurt. Schubert zing ik graag; dit lied is wel bijzonder moeilijk, maar de vakantie is dan ook heel lang. Ik zou zo graag ook wat Franse liederen zingen; leraar Daniel zegt telkens dat hij het goed vindt, maar het komt er toch niet van. Ik denk dat hij bang is de Franse uitspraak niet goed onder de knie te hebben, en dat waar hij —terecht!— zoveel waarde hecht aan correct gezongen teksten. Dat doet niet iedereen: er zijn heel knappe zangers en leraren die van de uitspraak maar een potje maken. Het Duits van de overigens zo uitstekende tenor Ian Bostridge laat bij voorbeeld nogal te wensen over.
.
Dat lijkt een heleboel, toch zing ik maar een, hoogstens twee uur per dag. Verder ben ik begonnen een plan van februari te realiseren: een Engelstalig blog te maken over Oriënt en oriëntalisme. Inmiddels staan er acht teksten in, de meeste bestonden al. Het adres is https://eastbyeastwest.wordpress.com
Ik heb er grote vraagtekens bij: mijn blogs over oude islamitische teksten waren tamelijk uniek, maar over deze onderwerpen zijn er al honderden publicaties, en hierover ben ik geen vakman! En is mijn soep niet te dun geworden? En dan dat Engels: ik schrijf het tegenwoordig zo houterig! Meer dan twintig jaar Duitsland is niet goed voor de beheersing van het Engels. Natuurlijk moet een native speaker het corrigeren, maar dan nog. Ik zal het eerst een tijd aanzien en enkele mensen laten lezen voordat ik ermee doorga.
.
Nee, je moet niet tobben. Het doet er niet toe of het goed of slecht is. Als het prut wordt maakt het internet er zelf wel korte metten mee: het wordt dan niet gelezen, maar kan geen enkel kwaad. En het gaat er niet om hoe de wereld het vindt, het biedt mij zélf een leestraject. De onderwerpen interesseren me, dus lezen, overdenken en schrijven. Beschouw die teksten als je persoonlijke notities.

tusse

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Fietsen, Schrijven, Zingen

Geraniums 2

Geen zin? Dan maak je maar zin! Zo werd mij ooit toegeroepen in een of andere school des levens—ik ben vergeten welke. En mijn vader zei altijd, als ik een eind weg zat te dromen: Ga eens wat doen, joh!
Sinds ik bronchitis had heb ik blijkbaar geen zin meer om tekstjes te schrijven. En dat is vreemd, want zo’n erge ziekte is dat niet. De operatie aan mijn knie was veel ingrijpender en toen wilde ik steeds nog doorschrijven.
Maar eigenlijk is het geen kwestie van geen zin. Het was altijd zo dat ik bij het wakker worden meteen een aandrang had om datgene op te schrijven wat in de nacht als het ware ‘tot mij gekomen was’. Soms voor het Leeswerk Arabisch en islam, soms voor het Emigrant-blog, ook wel eens een brief aan iemand. Als het ál te grote onzin was werd het niet verstuurd, maar geschreven werd het, meestal nog voor ontbijt en douche.
Dat is nu niet meer het geval. Ik word ’s morgens wakker in een totale leegte, zonder enige gedachte. Dat is niet erg, maar wel een beetje raar. Een bijwerking van de antibiotica? Is de hersenflora uitgeroeid?
Omdat het moet kan ik geen stukje schrijven. Hoewel ik daar in enigszins gevaarlijk vaarwater dreig te geraken. Het Midden-Oosten-tijdschrift zenith wilde, nu alweer jaren geleden, teksten van mij hebben, bij wijze van column. Ik wilde zo kort na mijn pensionering niet weer in een dwangbuis geraken en zei: druk maar af wat je wilt uit mijn Duitse Lesewerk Arabisch; je mag alles hebben, maar val mij verder niet lastig. Zo ging dat lange tijd, maar op den duur sneed ik de teksten toch een beetje op hun wensen toe; aanvankelijk alleen wat betreft de lengte, tegenwoordig zelfs in onderwerp. Kortom, ik heb ze nog zo half en half een tekst over Ibn Khaldun beloofd. Dat is bijna een verplichting, en dat doet de gepensioneerde mens geen goed. Hoe dat nu verder gaat is me nog niet duidelijk. Ik kan ook mijn medewerking aan dat blad opzeggen. Misschien is de huidige leegte een waarschuwing: blijf vrij.
.
Of moet mijn geest helemaal leeg, zodat er een vrije landingsplaats ontstaat voor een nieuwe grote impuls (quasi) van buitenaf?
.
Of wordt alles weer als vroeger? Tenslotte is ook dit tekstje weer uit de oude impuls voortgekomen, nog voor het ontbijt.

4 reacties

Opgeslagen onder Pensioen, Persoonlijk, Schrijven

Tent gesloten

Mijn artikel over de hidjra van de profeet is verschenen. Het staat in de Enc. of Islam, 3e uitgave: Art. Hidjra in EI 3. Een licht opruiend artikel, maar dat zien denk ik alleen mensen van het vak.

Het is mijn laatste wetenschappelijke artikel, ik zal er geen meer schrijven. Met het Leeswerk Arabisch en islam wil ik nog wel een tijdje doorgaan, en Emigrant blijf ik sowieso.

1 reactie

Opgeslagen onder Arabisch, Islam, Schrijven, Universiteit

Late wetenschap

Dezer dagen zit ik te schrijven aan een wetenschappelijk artikel over de hidjra van de profeet Mohammed, de emigratie van Mekka naar Medina in 622. Het mag niet meer dan 2000 woorden beslaan, maar zal wereldwijd gelezen worden, want het is voor de Encyclopaedia of Islam. Een leuke klus, vooral omdat mijn leven nu achter mij ligt, niets er meer toe doet en ik dus niet meer hoef te tobben. Tien jaar geleden zou ik vreselijk geleden hebben tijdens het werken, of liever gezegd het niet-werken, aan zoiets voor een groot publiek, maar dat schijnt over te zijn.
.
Het is ook leuk omdat het zo weinig woorden mogen zijn, terwijl er toch een heleboel in moet staan. En het wordt Grundlagenforschung! Nee, geen samenvatting van wat anderen geschreven hebben, zoals voor minder degelijke encyclopedieën gedaan wordt. Ik begin bij nul, bekijk alle bronnen en heb al enkele ideeën over dit onderwerp die nog niemand heeft gedacht. Het wordt zo origineel dat het zelfs nog maar af te wachten is of de redactie het zal accepteren. Vaak horen de mensen immers liever wat ze al weten.
.
Anders komt het in mijn bloek, maar ik zie toch wel graag weer eens iets gedrukt. Zelfs ik heb af en toe wat erkenning nodig: een zacht en anoniem applausje uit verre landen, gespreid over jaren; dat is genoeg.
.
Naschrift 22.2.2016: De redactie heeft het artikel met enthousiasme geaccepteerd.

1 reactie

Opgeslagen onder Geschiedschrijving, Schrijven

Zomerwerk

Zo, één artikel is af. Het is voor een encyclopedie en gaat over het onderwerp van mijn proefschrift. Dat was dus vooral samenvatten en de schaarse nieuwe research erdoorheen roeren.

Het volgende is voor het vakblog en gaat over vrouwelijke krijgers/strijdsters in oude Arabische volksverhalen. Het is een plicht geworden, omdat ik het beloofd heb aan het tijdschrift waarvoor ik schrijf. Hoe heten die vrouwen eigenlijk in het Nederlands? Krijgsters, vechteressen?

De dan volgende plicht doemt al op: een wat langer encyclopedieartikel over de hidjra, de migratie van de profeet van Mekka naar Medina. Ik vertrouw de gangbare verhalen daarover voor geen cent en zal dus bij nul beginnen. Het is een plicht, maar ik vind het leuk want ik denk dat ik nog nooit geziene dingen zal zien en beschrijven. Ook bevalt het me om nieuwe Grundlagenforschung wat onderkoeld te publiceren op een plaats waar vaak alleen bestofte samenvattingen te vinden zijn. En dat in 2.000 woorden; zo wordt wetenschap weer spannend.

Vrijwillig zal de stroomlijning en vooral aanvulling zijn van mijn blogartikel over Mohammed en zijn (kind?)vrouwtje Aisja. Dat wordt in dat leeswerk verreweg het meest gelezen. Het kalmeert de gemoederen en ontkracht de beschuldiging van hatend Nederland dat Mohammed een pedofiel zou zijn geweest. Twee dagen werk maar; had ik allang kunnen doen. Wat nog ontbreekt zijn de door moslims aangevoerde argumenten, naar ik meen twintig in getal, die verdedigen dat Aisja toch ouder dan zes jaar was toen ze met de profeet trouwde. Die argumenten deugen uit wetenschappelijk oogpunt geen van alle, maar het is aardig te zien hoe zij met alleen voor gelovigen geldige argumenten hun doel kunnen bereiken: de ontkrachting van een onprettige gewijde tekst zonder de fundamenten onder het geloofsgebouw weg te slaan. (Is nu klaar; 7 oktober 2015)

Verplaatsingen buitenshuis mikken op Nederland, Beieren en misschien Noord-Italië, nog afgezien van fietstochten hier in de buurt natuurlijk. Vandaag misschien al; het is helemaal niet zo heet geworden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Persoonlijk, Schrijven

Weigering

Het verhaal over Uwe K.: Een nu vijfenzestigjarige man, verflodderd, nooit een behoorlijke baan gehad, bijstandstrekker. Dat had volgens een vroegere studiegenoot van hem, die mij het verhaal vertelde, niet zo hoeven te zijn. Uwe had rechten gestudeerd, had de studie voltooid, had al zijn tentamenbriefjes bij elkaar, de scriptie was ingeleverd en goedgekeurd. Het enige wat hij nog moest doen was zich aanmelden en bepaalde documenten naar het bureau van de universiteit brengen. Dat deed hij niet, heeft hij nooit gedaan, zodat hij ook niet kon afstuderen. Vervolgens werd hij postbode, kelner en nog zo wat dingen, maar nooit voor lang.
.
Zulke verhalen grijpen mij aan, omdat ze me herinneren aan me zelf — hoewel ik wel afgestudeerd ben, een baan had en nooit zo’n extreem geval ben geweest. Maar elementen van zelfsabotage waren er bij mij zeker ook.
Van de week zocht ik bepaalde belangrijke papieren, die nergens te vinden waren. Daarom besloot ik nu eindelijk die enorme hoop ongesorteerde papieren eens door te lopen, die al sinds mijn verhuizing uit Frankfort onaangeraakt in een hoek van de kast ligt. De papieren heb ik niet gevonden, maar wel een boek en een artikel van mijn hand, beide onvoltooid, beide bijna af en zo te zien helemaal niet slecht. Bij het boek was opvallend dat ik er twee of drie keer opnieuw aan was begonnen, wat telkens tot vrijwel hetzelfde resultaat had geleid.
Gauw weer weggeborgen die troep. De nabestaanden mogen het weggooien, t.z.t.

7 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk, Schrijven, Universiteit

Openbaringen

Soms droom ik; dan schrijf ik de droom op en ben ervan af. Iemand anders heeft er niets aan.

Veel vaker gebeurt er iets anders in de toestand kort voor het ontwaken, als de geest al wakker is maar het lichaam nog niet. Dan krijg ik een idee voor iets te schrijven, soms voor dit blog, meestal voor het thematische. Hele zinnen soms, in ieder geval een grote lijn. Vervolgens zet ik theewater op en typ het neer. Het is vaak helemaal niet slecht. Later op de dag zou ik er nooit op gekomen zijn. Vaak heeft het echt al een structuur, en dat is iets waar ik in wakende toestand veel inspanning voor nodig heb. Ik kan dus wel degelijk orde scheppen, ik moet het alleen niet willen.

Het zijn natuurlijk geen echte openbaringen: ze komen niet van buiten, maar uit mezelf. Je zou beter van soesgoed kunnen spreken. Al die verstandige mensen die vérreikende besluiten nemen, landen naar de kloten helpen of oorlogen aanzwengelen zouden misschien ook wat vaker moeten soezen. Dan zien ze de grote lijn weer.

2 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Persoonlijk, Schrijven

Zelfreparatie 2

Wederom een geval van spontane zelfreparatie. Het betrof ditmaal het tablet. Volgens Van Dale is dat ‘een rechthoekige platte koek van chocolade, suiker enz.’, maar bij mij is het een electronisch ding, verwant aan de computer. Ja, ik heb er een, om er af en toe een Nederlands boek op te lezen, wat op de Kindle niet kan, en om soms in een hotelkamer te zien of dit-of-dat ook op maandag geopend is.
.
Deed het niet meer dus, na twee weken niet te zijn gebruikt. De accu was leeg; allicht. Toen die weer was opgeladen verscheen echter alleen het logo van de firma, maar de software wilde niet starten. Uitzetten kon ik hem ook niet: hij gaf volop licht, al reclame makend voor zijn maker, en ik moest hem gewoon laten liggen tot de batterij weer leeg was. Daarna weer geprobeerd te laden, nu maar half: hetzelfde laken een pak.
.
Toen volgden de bij mij gebruikelijke drie weken van berusting: weg met dat ding! Tenslotte toch maar de nota erbij gezocht en op weg naar de leverancier. Hij was immers nog zo jong! Maar ziedaar: in de fietsenkelder klonk er ineens een tingeltje van leven in mijn rugzak. Het was het tablet, dat spontaan van start ging. Vervolgens deed hij het weer alsof er niets aan de hand was. De dreiging van terugbrengen was dus genoeg geweest. Blijkbaar had hij zich alleen maar verwaarloosd gevoeld, de pest in gehad en geprobeerd mij te chanteren. Ik heb nu begrepen dat het een van die apparaten is, die het alleen doen als zij af en toe gestreeld worden.
.
Meent U nu niet dat ik een geweldige bofkont ben of bovennatuurlijke hulp geniet. De meerderheid van mijn apparaten gaat de hele tijd echt kapot, net als bij iedereen. Onlangs nog de koffiemolen.

8 reacties

Opgeslagen onder Computer, Onzin, Persoonlijk, Schrijven