Categorie archief: Fietsen

Vakantiegevoelens

In de droom werd mijn fiets gestolen. Bij een kort bezoek aan een bakkerij had ik hem niet afgesloten, en weg was hij. Een goede aanleiding om in de werkelijkheid maar even te gaan fietsen.
.
Meteen de proef op de som: bij de goede bakker Holzapfel in Nieder-Weimar een brood gekocht en de fiets werd niet gestolen. Zo zie je maar weer, dromen zijn bedrog. Verder naar Ober-Weimar and beyond. Wat ik niet wist is dat Ober-Weimar een nieuwe, zeer welvarende wijk heeft, vol met lelijke maar dure huizen. Dat verklaart misschien waarom er van die dikke, stevige mondkapjes gedragen worden: als je veel bezit heb je iets waarvoor je wilt overleven.
.
Het was heerlijk fietsweer: licht bewolkt, vochtig maar met levendig briesje, gevoelde 25 graden. Waar is toch die hittegolf waar ze zo over zeuren? Zaterdag was het erg heet, gisteren al minder en nu is het een gewone zomerdag. Als die media altijd zo overdrijven zal het met de wereldondergang ook wel meevallen.
.
Nu heb ik me wel genoeg bewogen voor vandaag en mag ik achter de schrijftafel gaan zitten. Bij voorbeeld om de vakantiefoto’s in te plakken. Vorige week was ik namelijk op vakantie, een hele dag. Het heeft even geduurd voordat de foto’s ontwikkeld waren; vandaar pas nu de blog.
.
De reis ging eerst naar de ruïne van het cisterciënzerklooster Arnsburg bij Gießen, 45 km. van huis. Eerst dacht ik dat de nietsontziende Napoleon het had verwoest, maar dat is niet zo. Het is tijdens de Franse bezetting wel geseculariseerd, maar daarna is het ‘vanzelf’ vervallen, o.a. doordat mensen er bouwmaterialen uit sloopten. Nietsontziende protestanten zeker; daar wemelt het hier van. Een groot complex, Romaans! Men heeft de vroegere kruisgang een nieuwe functie gegeven als begraafplaats voor gestorvenen uit het laatste oorlogsjaar: soldaten, SS-ers, Gestapo-mensen, dwangarbeiders, gevangenen, terechtgestelden, alles door elkaar. Dat is indrukwekkend. In de dood zijn ze allemaal gelijk. De bijgebouwen van het klooster zijn achttiende-eeuws en die staan nog. Te samen met de mooie tuin een plaats van rust.
.
Vervolgens naar Laubach, dat als zo vaak hier eigenlijk het wormvormig aanhangsel is van het kasteel. Dat kasteel is enorm, maar niet erg prachtig, eerder een beetje rommelig. De graaf zu Solms Laubach woont er nog en is economisch actief, zoals dat hoort voor een edelman: bosbouw, jacht, congres-centrum, bibliotheek, veel cultuurfestivals (nu tijdelijk niet wegens corona), maar ook een reisbureau en een snackbar (waar een deel van de jachtbuit verkocht wordt). Op die binnenplaats zouden wij eens gezongen hebben, maar ja, corona. Als edelman heb je recht op een eigen loge in de kerk, zodat direct contact met de onderdanen op zondag vermeden wordt. Dat was ook hier het geval: een luxe-loge, maar een wat armoedige gang tussen kasteel en kerk.
.
Terug binnendoor, langs Grünberg en Ebsdorf. Grünberg is een stadje met een aardig stel vakwerkhuizen. Leuk om te zien, maar te benauwd om te wonen.
.
Ebsdorf is het mooiste dorp hier uit de buurt, prachtige boerderijen, waarvan vele nog in gebruik zijn. Een oude Wehrkirche, die vroeger ook ter verdediging in gebruik was. Ik had al enkele malen geprobeerd dat dorp te fotograferen, maar zonder succes. Nu dan maar enkele foto’s van mijn begeleiding.
.
Dit dagje uit had inderdaad het effect van een hele vakantie: ik was helemaal uit mijn gewone doen, dacht niet aan werk en verkeerde in andere sferen. En dat alles op schootsafstand. Doel bereikt, dus waarom verder gaan? Ik ben gelukkig al overal geweest en de rest van de wereld zal er ook wel zo uitzien.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Duitsland, Fietsen, Reizen

Fietsen iets anders

Mijn fietstochten werden steeds meer hetzelfde rondje, dus gisteren wilde ik wat anders. In westelijke richting de stad uit: dat betekent een zware klim over Rotenberg, maar waarom niet? Het gaat tegenwoordig immers elektrisch. Achter de berg, nog tegen de helling aan, ligt Wehrhausen, niet onaardig maar ook niet veel aandacht waard. Mooi vind ik stukken land waarop niets groeit: geen nuttige gewassen, gewoon braak. Volgende jaar misschien weer. Dan komt Elnhausen, waar nog wat feodale structuren zichtbaar zijn rond het Huis. De aanblik van een gezelschap op krakkemikkige tuinstoelen achter het Huis versterkt mijn vermoeden dat hier kraakwachten wonen. Verweerde muurtjes, een wegje, een kerk, je herkent het wel als de oude wereld. Het Huis zelf had ik hier al eens gefotografeerd. Nu kwam het onalledaagse: het pad door de Caldersche Grund naar Caldern. Enkele malen ben ik daar in de loop der jaren wel geweest, maar omdat mijn geheugen zo achteruit gaat leek het weer als nieuw. Die weg is ook oud: hij loopt van het vervallen Huis van Elnhausen naar het voormalige klooster van Caldern en verder het Lahndal in. Het is nu een pad: auto’s mogen daar niet rijden. Fietsers wel, maar ik heb er geen gezien.
.
Wat is zo’n Grund? Als ik het goed begrepen heb is het een oude rivierbodem, een Talboden. Miljoenen jaren geleden moet daar een rivier gestroomd hebben die de bodem een bepaald karakter meegaf, met name de neiging om regenwater te absorberen. Nu is het een smalle strook met sappig weideland, tussen bossen aan weerszijden. Een rivier is er niet meer, alleen een heel kleine beek. Prachtig om doorheen te fietsen.
.
Ook in Caldern was ik wel geweest, maar de oude dertiende eeuwse kerk had ik nooit bezocht. Ook nu niet: Corona!, maar ik heb hem tenminste van buiten bekeken. Een stoer gebouw, 13e-eeuws, vrijwel geheel Romaans nog. Van het cisterciënzerinnenklooster is niets overgebleven. Denk u eens in: u bent een adellijke of anderszins voorname dame, maar niet gehuwd. Weduwe misschien, of nooit door iemand gevraagd, of u hebt een misstapje begaan. De familie heeft u ingekocht in klooster Caldern, waar u een godvruchtig, arbeidzaam en vooral rustig leven kunt leiden. Dan komt in 1527 de Reformatie langs: het klooster wordt opgeheven, u krijgt een uitkoopsom en staat op straat! Dat lot is toen 41 nonnen wedervaren. Vreselijk! Terug naar de strenge ouders, als die nog leven, of als arme verwante bij familie, of een winkeltje in garen en band beginnen? Het klooster met het bijbehorende grondbezit viel toe aan de toen net opgerichte universiteit van Marburg, die de grond nog steeds uitbaat.
.
Het Lahntal-fietspad afgereden tot Sterzhausen. Om eens wat anders te doen besloot ik via Michelbach, gem. Marburg, terug te rijden. Er gaat een (nieuw?) fietspad naar toe, door een mooi natuurgebiedje.
.
Een rare plaats, dat Michelbach. Een oude kern met serieuze, traditionele boerderijen, sommige nog met mesthoop op de binnenplaats. Zo te zien een zeer besloten gemeenschap. Maar dan een groot uitbreidingsgebied: het is de overloop van Marburg en uitgesproken welvarend. Verkeerstechnisch ligt het wat ongelukkig. Het enige waar het dichtbij ligt is de grote farmaceutische fabriek van Novartis. Veel mensen die daar werken wonen in Michelbach, en ze verdienen blijkbaar goed: vette huizen, vaak met dubbele garage of met twee SUVs voor de deur. In deze wijken is blijkbaar weinig sociaal weefsel: je kunt hier prima incognito zijn, zoals dat echtpaar dat tien jaar geleden voor de Russen spioneerde.
.
Hier moest ik weer heftig stijgen en even goed rondkijken voordat ik het wegje terugvond naar de drie windmolens op de kale hoogvlakte. Een interessant waarschuwingsbord voor rondvliegende stukken ijs. Zal ’s zomers wel meevallen. Vandaar een suizende afdaling naar Wehrda en naar huis als vanouds. Nog een korte stop bij ijssalon Aroma: aardbei en vanille in een bekertje, niet rondvliegend. Dat was het. Een mooi en ontspannen tochtje.
.
Weinig opwindend allemaal. Gelukkig ben ik zelf ook een Langeweiler: meer opwinding heb ik niet nodig.

2 reacties

Opgeslagen onder Fietsen, Marburg

Kleine genoegens

Op de wekker zien dat het pas half zes is. Je mag nog anderhalf uur!
.
Een limoen opensnijden: die geur! Er zijn ook goede druppeltjes.
.
Het fietstraject tussen Kehna en Fronhausen: altijd weer prachtig.
,
Voor het eerst weer wat gegeten bij Sinan, mijn favoriete Turkse eethuis. Hij heeft vier tafeltjes staan; daarvan was er maar een bezet.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Eten en drinken, Fietsen

Varia

Prachtig voorjaarsweer wordt het, maar ik zal vóór maandag niet gaan fietsen. In het weekend zijn er de laatste tijd op de anders zo stille paden veel te veel virusspugende mensen onderweg.  De noodzakelijke lichaamsbeweging heb ik vanmorgen vroeg al genomen, in de vorm van een boswandeling achter het huis. Knapperig weer, de laatste nachtvorst nog. Daar was nog niemand, behalve één joggerin/joggeres/jogster/jogger (v). Toen ik haar goedemorgen wenste keek ze mij verbijsterd aan en groette niet terug. Die had het social distancing al helemaal verinnerlijkt.
.
Wat te lezen tijdens de afzondering? Marlen Haushofer, De wand. Amin Maalouf, Le naufrage des civilisations. En De viris illustribus natuurlijk, of hebt U dat al uit?
.
Van pure corona zou je vergeten dat er ook nog andere dingen gebeuren. In Duitsland komen er meer aandacht en een nieuw stel regels voor fietsen. Meer fietspaden en -stroken, snelfietspaden, de mogelijkheid bij een rood stoplicht rechts af te slaan. Auto’s moeten twee meter afstand houden als zij een fiets inhalen.  (Dat was tot nu toe het vage: ‘voldoende afstand’.) En verrassend: de boetes gaan sterk omhoog. Fietsen op het trottoir en links rijden gaat 55 tot 100 Euro kosten. De regels moeten nog worden ingevoerd, en dan is de vraag of er gehandhaafd wordt, maar het is toch een ontwikkeling richting fiets.

2 reacties

Opgeslagen onder Fietsen, Gezondheid, Literatur

Blijven fietsen?

Een kort fietstochtje in de buurt bleek niet zo leuk. Nu mensen niet meer naar hun werk mogen en de kinderen thuis hebben zoeken hele gezinnen vertier op de schaarse fietspaden hier.
.
Het is ook ongezond: zo’n pad is anderhalf of twee meter breed en de virussen vliegen er af en aan. Evenals allerlei stofdeeltjes trouwens, die dan kriebelen op mijn gezicht. Vroeger heb ik waarschijnlijk zonder erg over mijn gezicht gestreken, maar dat mag nu niet meer.
.
Beter is het natuurlijk, wat verder weg te gaan. Maar daartoe heb ik eigenlijk een nieuwe accu nodig voor mijn e-bike. Die is besteld, maar of hij nog geleverd wordt?
.
Onderweg zag ik nog een kennis, die ik begroet heb, en een oud-collega, met wie ik een kort gesprekje had. Volkomen alledaagse gebeurtenisjes, die nu een soort luxe waren.
.
Morgen maar eens een boswandeling.

5 reacties

Opgeslagen onder Fietsen, Gezondheid, Marburg

Vreemd voorjaar

Als altijd sprong ik om zeven uur kwiek het bed uit, vol plannen voor de dag. Dat daarvan in de loop van de dag vaak niets terecht komt is een ander hoofdstuk. Maar kan ik mijn goede humeur bewaren als ik tot ruim na Pasen thuis moet zitten en niets meer is zoals anders? Ik zal wegen moeten vinden om toch nog iets van sociaal verkeer te hebben. In ieder geval ga ik vanmiddag bij een vriendin thee drinken. Woensdag wordt er gezongen in een groepje van acht mannen. Verder, zoals gezegd, de schrijftafel.
.
Gisteren heb ik het fietsseizoen ingeluid, bij twaalf graden en zonneschijn. De (gevoeld) zes weken daarvoor had het de hele tijd geregend. Het was een beetje raar: bij de rivieren en beken kon je niet rijden omdat er overal water stond. Als de zon eenmaal schijnt denk ik niet meer aan regen, maar de watermassa‘s waren nog lang niet weg. Goed voor het land, lastig voor fietsers. Hogerop dan maar: naar het buurtschap Reddehausen, prachtig landschap als altijd, al was er natuurlijk nog geen fris jong groen. In R. zag ik een straatnaambordje: Oberrospher Straße. Dat bracht me op een briljant idee: zou die straat misschien naar het dorpje Oberrosphe leiden? Inderdaad, dat deed hij. Een boer met wie ik even sprak bevestigde het: bij de grote linde rechtsaf, dan kom je ervan zelf. Die grote linde was majesteitelijk: een indrukwekkend natuurmonument. De straat werd een smalle landweg, later bosweg, maar redelijk geasfalteerd. Veel prettiger dan de weg die ik vroeger naar O. had genomen. Vandaar dan naar Göttingen, Sarnau en naar huis.
.
Waarom staat deze prachtige weg niet op de fietskaart van de ADFC? Je zou hem zelfs kunnen inbouwen in een route.
.
Sommige weggedeeltes bij de stad waren geheel zonder verkeer. Wat anders wel prettig is, was nu een beetje spookachtig. Op de buitenpaden waren er toch heel wat gezinnetjes op de fiets, skaters e.d. onderweg. Fietsen biedt de mogelijkheid zich coronavrij te bewegen, of lijkt dat maar zo? Als ik het parfum van een tegemoetkomende joggerin kan ruiken, dan kan er toch ook een virus … ach, niet aan denken maar.
.
Bizar was de ijssalon in Cölbe. Daar was het buitenterras bij twaalf graden goed bezet. Waarschijnlijk omdat het terras nogal veel plaats heeft: de mensen hoeven daar niet dicht op elkaar te zitten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Fietsen, Gezondheid, Marburg

Ontspulling 1 en 2

Een kennis zijn fiets was gestolen. Ik heb hem mijn niet-elektrische fiets gegeven, die al een tijd ongebruikt in de kelder stond. Hij was er blij mee en ik had meer plaats in mijn berging.

Een oude computer en een oude televisie eindelijk eens naar de Recycling Hof gebracht. Ook dat lucht op, want ze stonden in de weg.

Maar een beetje pijn doet het toch ook. Niet omdat ik moest scheiden van deze goederen, maar in het geval van die technische apparaten omdat zij nog zo goed zijn: ze doen het nog prima, maar zijn technisch verouderd. Alle pogingen om ze te verkopen of aan iemand cadeau te doen waren mislukt, dus nu worden ze vernietigd. Dat is akelig.

Met de fiets is het iets anders. In Nederland kan ik nog wel op een niet-elektrische fiets rijden, maar hier in de heuvels niet en ik woon nu eenmaal hier. Te verwachten was dus dat ik nóóit meer op die fiets zou rijden. Het afscheid van de fiets was vooral een afscheid van mijn jeugdige fitheid.

1 reactie

Opgeslagen onder Computer, Fietsen, Persoonlijk

Brug weer dicht

De pas heropende brug in Marburg was gisteren voor enige uren weer gesloten, en wel doordat enkele honderden fietsers daar demonstreerden. Ze waren boos omdat er wel een nieuw trottoir was aangebracht, maar geen fietspad. Ze eisten verder dat de binnenstad autovrij gemaakt zou worden. Nu lijken auto’s in het algemeen op de terugtocht; over dertig jaar zullen ze er wel niet meer zijn, maar op dit moment is het  vrijwel ondoenlijk aan die eis tegemoet te komen. Er is hier gewoon te weinig plaats. Alleen de historische binnenstad, die op een berg ligt, is autovrij. Als er een fietspad of strook op die brug zou zijn zouden fietsers vóór en na de brug in benauwdheid raken. Fietsers zijn vaak erg bang: ze moeten dapper zijn: niet angstvallig langs de rand gaan rijden in de hoop dat ze niet opzij gedrukt worden, maar in het midden van de rijbaan een volwaardige plek opeisen. Ik doe dat altijd en er wordt nooit achter me getoeterd; automobilisten begrijpen dat ze ook zonder mij niet sneller vooruit komen. Grote snelheden zijn hier nu eenmaal niet te behalen en op de fiets haal je auto’s meestal makkelijk in; dat weten zij ook. Een binnenstad autovrij maken lukt alleen als er een ringweg om die stad is, en dat is hier om geografische redenen onmogelijk (bergen, rivier). We hebben juist de afgelopen maanden gezien wat voor opstoppingen er ontstaan als er één brug niet toegankelijk is; willen de boze fietsers die toestand bewaren of nog verergeren? Zij willen toch ook wel eens in Noord fietsen?
.
Er is overigens de laatste jaren “slechts” één fietser verongelukt door contact met een auto. Maar dat was ergens waar heel veel plaats was en waar eigenlijk helemaal geen contact tussen de beide voertuigen mogelijk was geweest. Het blijft een raadsel hoe dat heeft kunnen gebeuren. Het slachtoffer kan het niet navertellen, de chauffeur snapte het ook niet en had niets verkeerds gedaan. Dit ongeluk wordt wel telkens aangevoerd om te bewijzen hoe gevaarlijk Marburg is voor fietsers.
.
Wat er nu natuurlijk gaat gebeuren is dat fietsers het nieuwe trottoir op de brug in bezit nemen, zodat ze dat ook al met het trottoir aan de andere kant hadden gedaan. Daar gaan ze de voetgangers het leven zuur maken. Het omgekeerde komt ook voor. De gemeente had al een fietsroute voorzien over de rivier. Er zijn twee smalle autovrije bruggen, vrijwel naast elkaar. De ene zou voor voetgangers zijn; de andere, die mooi op een aantal fietspaden en zelfs een fietsstraat aansluit, voor fietsers. Maar geen mens houdt zich daaraan, en omdat op die plek de voetgangers in de meerderheid zijn (universiteit, winkels, bios) zijn het daar de voetgangers die de fietsers in de weg lopen. Verder zitten daar bedelaars met hond en schoteltje, verkommene Existenzen, die de paden nog smaller maken, pal onder het bordje dat dat verbiedt natuurlijk. Een bredere brug bouwen? Dat is meer naar het Zuiden gebeurd, voor fietsers én voetgangers. Maar dat helpt niet: ook daar loopt en rijdt alles zo chaotisch door elkaar dat er voor niemand een prettig doorkomen is.
.
Toen de brug dicht was heb ik gezocht naar ontwijkende fietsroutes, en ik heb enkele goede gevonden, o.a. door de voormalige botanische tuin en langs de nieuwe UB. Ik ben vaak de enige die daar rijdt; de mensen wíllen het zich domweg niet makkelijker maken. Nee, Duitsers op de fiets, dat is niets gedaan. De hemel beware ons wanneer de elektrische step hier om zich heen grijpt.

8 reacties

Opgeslagen onder Fietsen, Marburg

Tropenrooster

Denkt U niet dat ik niet fiets; dat doe ik wel degelijk, maar als het steeds dezelfde rondjes zijn is daar weinig over te vertellen. Vanochtend had ik geen gelegenheid, dan maar ’s middags fietsen. Maar hoewel het slechts 29˚ was vond ik het te warm en heb ik het kort gehouden.
.

Wat me ditmaal onderweg opviel waren de bloemranden langs akkers. Het ziet ernaar uit dat de boeren zakken gemengd bloemzaad hebben uitgestort langs hun steriele graanvelden, waarin door het gebruik van landbouwgif geen bloem meer te bekennen is.
De bedoeling is wellicht het geweten te sussen door leefruimte te bieden aan insecten, maar ik geloof niet dat veel gevleugelte erin trapt. Er bestaan ook akkers met korenbloemen en papavers tussen het graan, zoals in mijn jeugd. Helaas is het vaak zo dat zulke bio-akkers toebehoren aan boeren die hele of halve Nazi’s zijn.
.
De komende vier dagen schijnt het ruimschoots boven de 30˚ te worden, dus dan blijf ik maar thuis bij de ventilator. Tot nu toe was stand 2 genoeg; als het tegen de 40˚ loopt kan ik ook stand 3 in gebruik nemen, maar daarna weet ik niet verder. O ja, natte doeken ervoor hangen, dat schijnt te koelen.
.
Bezigheden genoeg. Drie zangstukken van Rutter instuderen voor een jubileumconcert in de herfst. Ik heb een hekel aan Rutter, maar als Tutti-Schwein in een koor moet je zingen wat de pot schaft. Niet dat Rutter niet componeren kan, maar ik heb het land aan die moderne christelijke blijdschap van hem. Doe mij maar liever een Dies iræ. Bij hetzelfde jubileum zingt een ander koor het Weihnachtsoratorium van Saint Saëns; ze hebben te weinig tenoren, dus daar spring ik in. Geen moeilijk stuk; de koorgedeelten zijn maar klein.
Veel plezier doet me het verzoek van weer een ander koor om mee te zingen met het Requiem van Mozart. Ook daar heerst een tenorentekort. Pas nog gezongen, dus dat zal wel gaan. Voor zover ik kan overzien is dat koor is een niveau hoger dan ik gewend ben; zo zing ik mezelf omhoog.
In Canticum Antiquum studeren we vijf verklankingen van Psalm 116, allemaal van omstreeks 1600. Zeer gecompliceerde muziek, snelle wisselingen van toonaard en van ritme, maar dat maakt het ook interessant..
Voor een ad hoc koor volgende week drie stukken: Locus Iste van Brückner, al eens gezongen, een eitje; Fauré, Cantique de Jean Racine, geen eitje, maar al vaak gezongen, ken ik nu wel, en Duruflé, Ubi caritas, mij onbekend, lijkt me een raar stuk.
En last, but not least: de liederen voor zangles, die half augustus weer begint. Schubert, Die böse Farbe is aan de beurt. Schubert zing ik graag; dit lied is wel bijzonder moeilijk, maar de vakantie is dan ook heel lang. Ik zou zo graag ook wat Franse liederen zingen; leraar Daniel zegt telkens dat hij het goed vindt, maar het komt er toch niet van. Ik denk dat hij bang is de Franse uitspraak niet goed onder de knie te hebben, en dat waar hij —terecht!— zoveel waarde hecht aan correct gezongen teksten. Dat doet niet iedereen: er zijn heel knappe zangers en leraren die van de uitspraak maar een potje maken. Het Duits van de overigens zo uitstekende tenor Ian Bostridge laat bij voorbeeld nogal te wensen over.
.
Dat lijkt een heleboel, toch zing ik maar een, hoogstens twee uur per dag. Verder ben ik begonnen een plan van februari te realiseren: een Engelstalig blog te maken over Oriënt en oriëntalisme. Inmiddels staan er acht teksten in, de meeste bestonden al. Het adres is https://eastbyeastwest.wordpress.com
Ik heb er grote vraagtekens bij: mijn blogs over oude islamitische teksten waren tamelijk uniek, maar over deze onderwerpen zijn er al honderden publicaties, en hierover ben ik geen vakman! En is mijn soep niet te dun geworden? En dan dat Engels: ik schrijf het tegenwoordig zo houterig! Meer dan twintig jaar Duitsland is niet goed voor de beheersing van het Engels. Natuurlijk moet een native speaker het corrigeren, maar dan nog. Ik zal het eerst een tijd aanzien en enkele mensen laten lezen voordat ik ermee doorga.
.
Nee, je moet niet tobben. Het doet er niet toe of het goed of slecht is. Als het prut wordt maakt het internet er zelf wel korte metten mee: het wordt dan niet gelezen, maar kan geen enkel kwaad. En het gaat er niet om hoe de wereld het vindt, het biedt mij zélf een leestraject. De onderwerpen interesseren me, dus lezen, overdenken en schrijven. Beschouw die teksten als je persoonlijke notities.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Fietsen, Schrijven, Zingen

Rondje Kirchhain

Vandaag had ik wel zin in fietsen, maar niet om een creatieve route te bedenken. Een rondje Kirchhain dan maar weer, en proberen dingen te zien die ik nog nooit gezien had. Het strand van Cölbe, waar Ohm en Lahn tesamen vloeien, is niet groots, maar wel aardig: een goede speelplek voor kleine kinderen (afb. 1) . Eindelijk maar eens gevolg gegeven aan het wegwijzertje Alte Kirche, dat ineens langs het fietspad opdoemt. Het bleek het kerkje van Bürgeln te zijn: oud inderdaad, maar de Verlichting staat ervóór (afb. 2, 3). Ook Bürgeln wil blijkbaar een aandeel in het Duitse fietsverkeer, dat duidelijk is toegenomen, maar één kerkje is niet genoeg. De Wehr bij Betziesdorf; nou ja, die kent U al (afb. 4). Een eh … dinges, kort voor Sausebach, een Bildstock, ik weet niet hoe dat in het Nederlands heet (afb. 5). Het is niet de enige langs de middeleeuwse Semmeweg, over welke ik verder niets kon vinden. Hij heeft zeker deel uitgemaakt van de pelgrimsroute van Leningrad naar Santiago de Compostela of zoiets. In Sausebach is op 20 juni een feest van de brandweer: U kunt er nog heen. Op het transformatorhuisje bij hun gebouwtje zag ik St. Florian, de beschermheilige van de brandweer, die met een kuip water een brandje bluste (afb. 6). Als dat niet blust, blust niemendal!
.
Wat is Kirchhain toch een sneuë plaats; maar koffie zetten kunnen ze er gelukkig. Gauw verder naar Kleinseelheim (afb. 7,8), met die treurige kerk waar de zon eigenlijk helemaal niet hoort te schijnen (afb.9; zijn er geen camera’s die dat kunnen wegwerken?) en het lugubere pension, waar nog steeds Fremdenzimmer te huur zijn (afb. 10, 11; Emigrant berichtte). Via het levenslustige Großseelheim, waar veel huizen twee garages hebben, naar Bauerbach waar dito, with room for a pony.
.
Van het kerkje in Bauerbach (gem. Marburg, maar over de bergen) is alleen de toren bezienswaardig (afb.12); mijn excuses voor de afgeknotte spits. Wel aardig van Bauerbach was het beschaafd verstoorde optreden van Alexander ‘Vogelschiss’ Gauland1 in het Bürgerhaus op 19 mei jl. Zo iemand kan op juridische gronden het gebruik van een zaal niet geweigerd worden, maar wel kan men zeggen dat er helaas alleen aan de uiterste rand van de gemeente een zaal vrij is. De samenkomst werd behoorlijk gesaboteerd, door meer dan duizend mensen. Toegangswegen werden (licht en tijdelijk) versperd en er waren misleidende verkeersborden geplaatst. Alle parkeerplaatsen in de buurt waren ruim van te voren bezet—in Bauerbach hebben veel mensen twee auto’s—en de zaal, waar driehonderd zielen ingaan, zat overwegend vol met ‘gewone mensen’, die niet erg aandachtig naar de spreker luisterden en evenmin in discussie gingen, maar de 120 AfDers die waren verschenen geen gevoel van gezellig-onder-ons gaven. Op de wand tegenover het spreekgestoelte was een grote vergroting opgehangen van een vroegere anti-Nazidemonstratie op het propvolle marktplein van Marburg: Wir sind mehr. De wat agressievere tegenstanders stonden buiten te demonstreren zoals ze dat altijd doen, maar alles is vredig gebleven.
.
Minder te spreken was ik over mijn oversteek van de Lahnbergen vanaf Bauerbach. Normaal neem ik een bosweg met een geringe stijging, maar die was afgesloten wegens werkzaamheden: iets met een waterwinningsproject. Zo was ik gedwongen de steile, smalle en druk bereden ‘chirurgensluiproute’ te nemen, ten dele de fiets duwend. Deze weg komt niet op wegwijzers voor, en maar nauwelijks op landkaarten. Bovenop de berg ligt het Academisch Ziekenhuis, beneden wonen de chirurgen: vandaar. Jammer dat er nog steeds geen behoorlijk fietspad is van dat ziekenhuis en de andere universiteitsgebouwen daar boven, waar heel veel mensen werken, naar de stad Marburg. Vroeger dacht men blijkbaar dat fietsers de bergligging niet aan zouden durven, maar nu er elektrische fietsen zijn is die geen probleem meer.

1. De Nazi-sympatisant en racist Alexander Gauland is o.a. bekend geworden doordat hij de Nazi-periode kenschetste als slechts een vogelpoepje (Vogelschiss) in de lange Duitse geschiedenis.

Marburg — Cölbe – Bürgeln – Anzefahr – Sausebach – Kirchhain – Kleinseelheim – Großseelheim – Bauerbach – Marburg

1 reactie

Opgeslagen onder Duitsland, Fietsen, Marburg