Categorie archief: Fietsen

Vlier

Vandaag wilde ik een fietstochtje in westelijke richting maken, en daartoe moest ik door de stad. Overal mensen, scholieren die op bussen wachtten, winkels die open waren en waar je zonder afspraak of test naar binnen kon; zelfs het warenhuis.. Ik wist niet dat het al zover was. Alleen de afstand en de mondkapjes blijven nog over.

Over het fietstochtje is verder niet veel te melden. Een rondje dat ik al vaak gedaan heb: Neuhöfe – Elnhausen – Caldern – Cölbe en naar huis. De rondjes worden kleiner, omdat ik een oude man geworden ben.

Mijn oog viel vooral op de miljoenen vlierbloemen overal, en ik moest terugdenken aan de tijden dat we in grote teilen die bloemen gingen plukken om er limonade van te koken. Daar ben ik nu te lui voor, maar bovendien zit er ook veel te veel suiker in voor mijn tegenwoordige smaak. Wel een heerlijk aroma: Holunder.

Verder viel op dat de beroemde Lahnradweg is omgelegd. Er worden ergens grote viaducten gebouwd voor een weg die om de dorpen leidt in plaats van erdoor. Zelfs de spoorlijn moest een stukje verlegd worden. Het oude fietspad is gewoon verdwenen en er is over enkele kilometers een nieuw aangelegd, pal naast de drukke autoweg. Een prima pad, mals nieuw asfalt, maar wat een herrie naast die weg. Dat doet toch afbreuk aan de fietservaring over deze toeristische route.

Het weer was precies naar mijn smaak: een graad of 27, niet al te zonnig, maar bedekt en vochtig. Een beetje tropisch gevoel.

3 reacties

Opgeslagen onder Fietsen, Marburg

Ftsss

Toch nog onverwacht is het voorjaar geworden en het werd dus tijd om weer eens buiten de stad te gaan fietsen. Een rondje Oberrosphe had ik gedacht, maar dat viel behoorlijk tegen. Ik ben niet verder gekomen dan Reddehausen, toen was ik al uitgeput.

De winterpauze was lang, en het Corona-beeldschermleven was ook niet gunstig. Maar vooral was ik zwak, oud, moe, zeer been, de lucht is eruit. Als het ooit nog wat wordt met dat fietsen zal ik het heel geleidelijk weer moeten opbouwen. Ik ‘roei’ wel, thuis, maar dat is toch wat anders dan fietsen. En dan dat verkeer; ik houd er niet van.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Fietsen, Gezondheid

Winterkoren

Een herfstig, maar nog tamelijk warm fietstochtje in de buurt. Erg leuk was het niet: de wegen en paden, ook de kleinste, waren propvol. Ik kan het de mensen niet kwalijk nemen. Ze wilden hetzelfde als ik: er even uit op een mooie herfstdag. Maar iedere tien seconden een andere weggebruiker, dat is al bijna stadsverkeer en werkt op de zenuwen. Volgende keer bij motregen op dinsdagochtend.

2 reacties

Opgeslagen onder Fietsen, Marburg

Vakantiegevoelens

In de droom werd mijn fiets gestolen. Bij een kort bezoek aan een bakkerij had ik hem niet afgesloten, en weg was hij. Een goede aanleiding om in de werkelijkheid maar even te gaan fietsen.
.
Meteen de proef op de som: bij de goede bakker Holzapfel in Nieder-Weimar een brood gekocht en de fiets werd niet gestolen. Zo zie je maar weer, dromen zijn bedrog. Verder naar Ober-Weimar and beyond. Wat ik niet wist is dat Ober-Weimar een nieuwe, zeer welvarende wijk heeft, vol met lelijke maar dure huizen. Dat verklaart misschien waarom er van die dikke, stevige mondkapjes gedragen worden: als je veel bezit heb je iets waarvoor je wilt overleven.
.
Het was heerlijk fietsweer: licht bewolkt, vochtig maar met levendig briesje, gevoelde 25 graden. Waar is toch die hittegolf waar ze zo over zeuren? Zaterdag was het erg heet, gisteren al minder en nu is het een gewone zomerdag. Als die media altijd zo overdrijven zal het met de wereldondergang ook wel meevallen.
.
Nu heb ik me wel genoeg bewogen voor vandaag en mag ik achter de schrijftafel gaan zitten. Bij voorbeeld om de vakantiefoto’s in te plakken. Vorige week was ik namelijk op vakantie, een hele dag. Het heeft even geduurd voordat de foto’s ontwikkeld waren; vandaar pas nu de blog.
.
De reis ging eerst naar de ruïne van het cisterciënzerklooster Arnsburg bij Gießen, 45 km. van huis. Eerst dacht ik dat de nietsontziende Napoleon het had verwoest, maar dat is niet zo. Het is tijdens de Franse bezetting wel geseculariseerd, maar daarna is het ‘vanzelf’ vervallen, o.a. doordat mensen er bouwmaterialen uit sloopten. Nietsontziende protestanten zeker; daar wemelt het hier van. Een groot complex, Romaans! Men heeft de vroegere kruisgang een nieuwe functie gegeven als begraafplaats voor gestorvenen uit het laatste oorlogsjaar: soldaten, SS-ers, Gestapo-mensen, dwangarbeiders, gevangenen, terechtgestelden, alles door elkaar. Dat is indrukwekkend. In de dood zijn ze allemaal gelijk. De bijgebouwen van het klooster zijn achttiende-eeuws en die staan nog. Te samen met de mooie tuin een plaats van rust.
.
Vervolgens naar Laubach, dat als zo vaak hier eigenlijk het wormvormig aanhangsel is van het kasteel. Dat kasteel is enorm, maar niet erg prachtig, eerder een beetje rommelig. De graaf zu Solms Laubach woont er nog en is economisch actief, zoals dat hoort voor een edelman: bosbouw, jacht, congres-centrum, bibliotheek, veel cultuurfestivals (nu tijdelijk niet wegens corona), maar ook een reisbureau en een snackbar (waar een deel van de jachtbuit verkocht wordt). Op die binnenplaats zouden wij eens gezongen hebben, maar ja, corona. Als edelman heb je recht op een eigen loge in de kerk, zodat direct contact met de onderdanen op zondag vermeden wordt. Dat was ook hier het geval: een luxe-loge, maar een wat armoedige gang tussen kasteel en kerk.
.
Terug binnendoor, langs Grünberg en Ebsdorf. Grünberg is een stadje met een aardig stel vakwerkhuizen. Leuk om te zien, maar te benauwd om te wonen.
.
Ebsdorf is het mooiste dorp hier uit de buurt, prachtige boerderijen, waarvan vele nog in gebruik zijn. Een oude Wehrkirche, die vroeger ook ter verdediging in gebruik was. Ik had al enkele malen geprobeerd dat dorp te fotograferen, maar zonder succes. Nu dan maar enkele foto’s van mijn begeleiding.
.
Dit dagje uit had inderdaad het effect van een hele vakantie: ik was helemaal uit mijn gewone doen, dacht niet aan werk en verkeerde in andere sferen. En dat alles op schootsafstand. Doel bereikt, dus waarom verder gaan? Ik ben gelukkig al overal geweest en de rest van de wereld zal er ook wel zo uitzien.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dromen, Duitsland, Fietsen, Reizen

Fietsen iets anders

Mijn fietstochten werden steeds meer hetzelfde rondje, dus gisteren wilde ik wat anders. In westelijke richting de stad uit: dat betekent een zware klim over Rotenberg, maar waarom niet? Het gaat tegenwoordig immers elektrisch. Achter de berg, nog tegen de helling aan, ligt Wehrhausen, niet onaardig maar ook niet veel aandacht waard. Mooi vind ik stukken land waarop niets groeit: geen nuttige gewassen, gewoon braak. Volgende jaar misschien weer. Dan komt Elnhausen, waar nog wat feodale structuren zichtbaar zijn rond het Huis. De aanblik van een gezelschap op krakkemikkige tuinstoelen achter het Huis versterkt mijn vermoeden dat hier kraakwachten wonen. Verweerde muurtjes, een wegje, een kerk, je herkent het wel als de oude wereld. Het Huis zelf had ik hier al eens gefotografeerd. Nu kwam het onalledaagse: het pad door de Caldersche Grund naar Caldern. Enkele malen ben ik daar in de loop der jaren wel geweest, maar omdat mijn geheugen zo achteruit gaat leek het weer als nieuw. Die weg is ook oud: hij loopt van het vervallen Huis van Elnhausen naar het voormalige klooster van Caldern en verder het Lahndal in. Het is nu een pad: auto’s mogen daar niet rijden. Fietsers wel, maar ik heb er geen gezien.
.
Wat is zo’n Grund? Als ik het goed begrepen heb is het een oude rivierbodem, een Talboden. Miljoenen jaren geleden moet daar een rivier gestroomd hebben die de bodem een bepaald karakter meegaf, met name de neiging om regenwater te absorberen. Nu is het een smalle strook met sappig weideland, tussen bossen aan weerszijden. Een rivier is er niet meer, alleen een heel kleine beek. Prachtig om doorheen te fietsen.
.
Ook in Caldern was ik wel geweest, maar de oude dertiende eeuwse kerk had ik nooit bezocht. Ook nu niet: Corona!, maar ik heb hem tenminste van buiten bekeken. Een stoer gebouw, 13e-eeuws, vrijwel geheel Romaans nog. Van het cisterciënzerinnenklooster is niets overgebleven. Denk u eens in: u bent een adellijke of anderszins voorname dame, maar niet gehuwd. Weduwe misschien, of nooit door iemand gevraagd, of u hebt een misstapje begaan. De familie heeft u ingekocht in klooster Caldern, waar u een godvruchtig, arbeidzaam en vooral rustig leven kunt leiden. Dan komt in 1527 de Reformatie langs: het klooster wordt opgeheven, u krijgt een uitkoopsom en staat op straat! Dat lot is toen 41 nonnen wedervaren. Vreselijk! Terug naar de strenge ouders, als die nog leven, of als arme verwante bij familie, of een winkeltje in garen en band beginnen? Het klooster met het bijbehorende grondbezit viel toe aan de toen net opgerichte universiteit van Marburg, die de grond nog steeds uitbaat.
.
Het Lahntal-fietspad afgereden tot Sterzhausen. Om eens wat anders te doen besloot ik via Michelbach, gem. Marburg, terug te rijden. Er gaat een (nieuw?) fietspad naar toe, door een mooi natuurgebiedje.
.
Een rare plaats, dat Michelbach. Een oude kern met serieuze, traditionele boerderijen, sommige nog met mesthoop op de binnenplaats. Zo te zien een zeer besloten gemeenschap. Maar dan een groot uitbreidingsgebied: het is de overloop van Marburg en uitgesproken welvarend. Verkeerstechnisch ligt het wat ongelukkig. Het enige waar het dichtbij ligt is de grote farmaceutische fabriek van Novartis. Veel mensen die daar werken wonen in Michelbach, en ze verdienen blijkbaar goed: vette huizen, vaak met dubbele garage of met twee SUVs voor de deur. In deze wijken is blijkbaar weinig sociaal weefsel: je kunt hier prima incognito zijn, zoals dat echtpaar dat tien jaar geleden voor de Russen spioneerde.
.
Hier moest ik weer heftig stijgen en even goed rondkijken voordat ik het wegje terugvond naar de drie windmolens op de kale hoogvlakte. Een interessant waarschuwingsbord voor rondvliegende stukken ijs. Zal ’s zomers wel meevallen. Vandaar een suizende afdaling naar Wehrda en naar huis als vanouds. Nog een korte stop bij ijssalon Aroma: aardbei en vanille in een bekertje, niet rondvliegend. Dat was het. Een mooi en ontspannen tochtje.
.
Weinig opwindend allemaal. Gelukkig ben ik zelf ook een Langeweiler: meer opwinding heb ik niet nodig.

2 reacties

Opgeslagen onder Fietsen, Marburg

Kleine genoegens

Op de wekker zien dat het pas half zes is. Je mag nog anderhalf uur!
.
Een limoen opensnijden: die geur! Er zijn ook goede druppeltjes.
.
Het fietstraject tussen Kehna en Fronhausen: altijd weer prachtig.
,
Voor het eerst weer wat gegeten bij Sinan, mijn favoriete Turkse eethuis. Hij heeft vier tafeltjes staan; daarvan was er maar een bezet.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Eten en drinken, Fietsen

Varia

Prachtig voorjaarsweer wordt het, maar ik zal vóór maandag niet gaan fietsen. In het weekend zijn er de laatste tijd op de anders zo stille paden veel te veel virusspugende mensen onderweg.  De noodzakelijke lichaamsbeweging heb ik vanmorgen vroeg al genomen, in de vorm van een boswandeling achter het huis. Knapperig weer, de laatste nachtvorst nog. Daar was nog niemand, behalve één joggerin/joggeres/jogster/jogger (v). Toen ik haar goedemorgen wenste keek ze mij verbijsterd aan en groette niet terug. Die had het social distancing al helemaal verinnerlijkt.
.
Wat te lezen tijdens de afzondering? Marlen Haushofer, De wand. Amin Maalouf, Le naufrage des civilisations. En De viris illustribus natuurlijk, of hebt U dat al uit?
.
Van pure corona zou je vergeten dat er ook nog andere dingen gebeuren. In Duitsland komen er meer aandacht en een nieuw stel regels voor fietsen. Meer fietspaden en -stroken, snelfietspaden, de mogelijkheid bij een rood stoplicht rechts af te slaan. Auto’s moeten twee meter afstand houden als zij een fiets inhalen.  (Dat was tot nu toe het vage: ‘voldoende afstand’.) En verrassend: de boetes gaan sterk omhoog. Fietsen op het trottoir en links rijden gaat 55 tot 100 Euro kosten. De regels moeten nog worden ingevoerd, en dan is de vraag of er gehandhaafd wordt, maar het is toch een ontwikkeling richting fiets.

2 reacties

Opgeslagen onder Fietsen, Gezondheid, Literatur

Blijven fietsen?

Een kort fietstochtje in de buurt bleek niet zo leuk. Nu mensen niet meer naar hun werk mogen en de kinderen thuis hebben zoeken hele gezinnen vertier op de schaarse fietspaden hier.
.
Het is ook ongezond: zo’n pad is anderhalf of twee meter breed en de virussen vliegen er af en aan. Evenals allerlei stofdeeltjes trouwens, die dan kriebelen op mijn gezicht. Vroeger heb ik waarschijnlijk zonder erg over mijn gezicht gestreken, maar dat mag nu niet meer.
.
Beter is het natuurlijk, wat verder weg te gaan. Maar daartoe heb ik eigenlijk een nieuwe accu nodig voor mijn e-bike. Die is besteld, maar of hij nog geleverd wordt?
.
Onderweg zag ik nog een kennis, die ik begroet heb, en een oud-collega, met wie ik een kort gesprekje had. Volkomen alledaagse gebeurtenisjes, die nu een soort luxe waren.
.
Morgen maar eens een boswandeling.

5 reacties

Opgeslagen onder Fietsen, Gezondheid, Marburg

Vreemd voorjaar

Als altijd sprong ik om zeven uur kwiek het bed uit, vol plannen voor de dag. Dat daarvan in de loop van de dag vaak niets terecht komt is een ander hoofdstuk. Maar kan ik mijn goede humeur bewaren als ik tot ruim na Pasen thuis moet zitten en niets meer is zoals anders? Ik zal wegen moeten vinden om toch nog iets van sociaal verkeer te hebben. In ieder geval ga ik vanmiddag bij een vriendin thee drinken. Woensdag wordt er gezongen in een groepje van acht mannen. Verder, zoals gezegd, de schrijftafel.
.
Gisteren heb ik het fietsseizoen ingeluid, bij twaalf graden en zonneschijn. De (gevoeld) zes weken daarvoor had het de hele tijd geregend. Het was een beetje raar: bij de rivieren en beken kon je niet rijden omdat er overal water stond. Als de zon eenmaal schijnt denk ik niet meer aan regen, maar de watermassa‘s waren nog lang niet weg. Goed voor het land, lastig voor fietsers. Hogerop dan maar: naar het buurtschap Reddehausen, prachtig landschap als altijd, al was er natuurlijk nog geen fris jong groen. In R. zag ik een straatnaambordje: Oberrospher Straße. Dat bracht me op een briljant idee: zou die straat misschien naar het dorpje Oberrosphe leiden? Inderdaad, dat deed hij. Een boer met wie ik even sprak bevestigde het: bij de grote linde rechtsaf, dan kom je ervan zelf. Die grote linde was majesteitelijk: een indrukwekkend natuurmonument. De straat werd een smalle landweg, later bosweg, maar redelijk geasfalteerd. Veel prettiger dan de weg die ik vroeger naar O. had genomen. Vandaar dan naar Göttingen, Sarnau en naar huis.
.
Waarom staat deze prachtige weg niet op de fietskaart van de ADFC? Je zou hem zelfs kunnen inbouwen in een route.
.
Sommige weggedeeltes bij de stad waren geheel zonder verkeer. Wat anders wel prettig is, was nu een beetje spookachtig. Op de buitenpaden waren er toch heel wat gezinnetjes op de fiets, skaters e.d. onderweg. Fietsen biedt de mogelijkheid zich coronavrij te bewegen, of lijkt dat maar zo? Als ik het parfum van een tegemoetkomende joggerin kan ruiken, dan kan er toch ook een virus … ach, niet aan denken maar.
.
Bizar was de ijssalon in Cölbe. Daar was het buitenterras bij twaalf graden goed bezet. Waarschijnlijk omdat het terras nogal veel plaats heeft: de mensen hoeven daar niet dicht op elkaar te zitten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Fietsen, Gezondheid, Marburg

Ontspulling 1 en 2

Een kennis zijn fiets was gestolen. Ik heb hem mijn niet-elektrische fiets gegeven, die al een tijd ongebruikt in de kelder stond. Hij was er blij mee en ik had meer plaats in mijn berging.

Een oude computer en een oude televisie eindelijk eens naar de Recycling Hof gebracht. Ook dat lucht op, want ze stonden in de weg.

Maar een beetje pijn doet het toch ook. Niet omdat ik moest scheiden van deze goederen, maar in het geval van die technische apparaten omdat zij nog zo goed zijn: ze doen het nog prima, maar zijn technisch verouderd. Alle pogingen om ze te verkopen of aan iemand cadeau te doen waren mislukt, dus nu worden ze vernietigd. Dat is akelig.

Met de fiets is het iets anders. In Nederland kan ik nog wel op een niet-elektrische fiets rijden, maar hier in de heuvels niet en ik woon nu eenmaal hier. Te verwachten was dus dat ik nóóit meer op die fiets zou rijden. Het afscheid van de fiets was vooral een afscheid van mijn jeugdige fitheid.

1 reactie

Opgeslagen onder Computer, Fietsen, Persoonlijk