Categorie archief: Fietsen

Gewezen plekken

Dat was boffen, er reed net iemand weg, zodat ik vlak voor de ingang van het gebouw kon parkeren. Toen ik uit de auto stapte had ik uitzicht op mijn vroegere parkeerplaats: een fietsenrek (zie afb.). En zo gaat het de hele tijd in Marburg: steeds wordt ik geconfronteerd met plekken uit mijn fietsleven: fietsenrekken, fietsstroken, stoplichten voor fietsen. De fiets is nu helemaal uit mijn leven verdwenen; hopelijk niet voorgoed, maar tenminste voor de komende maanden.

Lopen heeft ook voordelen: je ziet dingen van veel dichterbij: narcissen en andere bloemen waarvan ik de naam niet ken, je ruikt ze ook.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Fietsen, Persoonlijk

Schrikken op de fiets

Vanochtend om 6.11 uur was het weer eens zover. Opgeschrokken uit een droom zo vreselijk dat opnieuw inslapen niet mogelijk was. Ik fietste door een heuvelachtig landschap. Verderop zou een prachtig meer liggen; dat wilde ik eens gaan bekijken. En ineens was het er: ik kwam nog net tot stilstand op een randje boven dat meer, dat honderd meter onder mij lag en zich uitstrekte tot ver aan de horizon. Dat randje bleek niet meer te zijn dan een dikke ijzeren balk, die uit de rots stak. Ik was dus niet gevallen, maar hoe moest ik terug? Keine Wendemöglichkeit, niet eens plek om af te stappen. Wakker geworden met grote schrik.

Deze droom had ik in enkele varianten al eerder gehad. Altijd met de fiets, onmogelijke paden, een dreigende val in water. Toen ik nog in Nederland woonde waren er geen hoogteverschillen, dus hij moet in mijn leven gekomen zijn in Griekenland (1991–1995) of daarna in Duitsland (1996 tot heden).

3 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Fietsen, Persoonlijk

De fiets of niets

Bij de vorig jaar vernieuwde supermarkt in Cappel is met enige vertraging nu een fietsenrek geplaatst. Een verkeerd fietsenrek: zo eentje waar je niets aan hebt, omdat je de fiets nergens aan kunt vastmaken. In Italië zag ik van de zomer alleen maar prima fietsenrekken; hier gaat men nog door met verouderde goedkope prullen.

Bij dat fietsenrek stond een bordje: ‘Dank U, dat u ter wille van het milieu met de fiets bent gekomen.’ Slijmerds! Als ik met de fiets naar de supermarkt ga doe ik dat niet voor het milieu, maar omdat er niets anders op zit. Weliswaar kun je bij de supermarkt parkeren, maar in de rest van Marburg niet, dus als ik naar meer dan één bestemming moet is de fiets het aangewezen vervoermiddel. Als ik aan het milieu dacht bij het boodschappen doen, zou ik niet bij jullie kopen.

4 reacties

Opgeslagen onder Einkaufen, Fietsen, Marburg

Kehna en verder

Op een van mijn fietstochten kwam ik door Kehna. Dat gebeurt wel vaker, ik ben er dan in een paar tellen doorheen. Het is een buurtschap die bestaat uit misschien vijf boerderijen. Dit keer viel mij een cafeterras op, en omdat ik wel zin had in koffie heb ik daar gepauzeerd. Het is eigenlijk een eco koffiebranderij, maar sinds kort ook met terras. Prettig toeven daar, en de mensen die er in en uit liepen hadden ook een rustige en vriendelijke uitstraling. Een korte wandeling langs de andere hoeven bleek een aangename verrassing. Wat een mooi gehucht, en al die panden zo prachtig opgeknapt en onderhouden! Ik moest toch weer eens vaststellen dat je als fietser eigenlijk te snel bent om iets te zien.

Pas thuis in het internet heb ik gezien wat dat is, Kehna. Omstreeks 1990 moet het erg vervallen zijn geweest; een stichting kocht het en heeft er een werk- en woonplek voor geestelijk minder bemiddelde mensen van gemaakt: die Gemeinschaft. Het geheel heeft nu 90 inwoners. Zeg maar een soort sociale werkplaats, of liever gezegd meteen vier. Die koffiebranderij, een weverij, een timmermanswerkplaats en iets met natuurbeheer. Blijkbaar is het een groot succes, de mensen die daar rondliepen maakten allemaal een gelukkige indruk en wie zou dat niet worden in zo’n paradijselijke omgeving. (Natuurlijk zijn het ook mensen en ik zie de rottenis best voor me: verduistering van stichtingsgelden, sektarisme, misbruik van zwak begaafden, moord; er zit best een Krimi in. Die moord moet dan met een hamer.)

Vervolgens koos ik voor een traject dat ik nog nooit gereden had. Het was ook niet zo makkelijk te vinden, maar met behulp van boeren op het land en mijn mobieltje lukte het. Want tot mijn verbazing had dit lege land prima internetontvangst. Via Stedebach en Holzhausen naar Fronhausen, dat in het dal van de Lahn ligt en vrijwel onvermijdelijk is voor Lahnfietsers.

Stedebach, met nog maar 25 inwoners, is ook iets aparts. Het lijkt niet van deze wereld, een grote boerderij en drie, vier kleintjes. Hier komt Demeter-voedsel vandaan, verbouwd en gegroeid volgens de strengste eco-normen. Inderdaad zag je een flinke Gutshof zoals in de oude tijd. In-gelukkige koeien, of misschien deden ze maar alsof, want de lage melkprijs zal ze te stellen geven. Als U denkt dat U daar met de bus heen kunt hebt U het mis: misschien rijdt er twee keer per dag een schoolbus; anders moet U aan de zog. ‘grote weg’ uitstappen, lijn 32, ieder uur een bus en dan nog een stuk lopen.

Holzhausen was geloof ik niet zo veel aan. maar ik had toch al geen energie meer om nog meer indrukken op te nemen. Wat vooral prachtig was waren de paden door het landschap, deels steil, deels golvend.

Geen foto’s van mezelf ditmaal; had de camera niet bij me. Op de weinig sfeervolle foto’s uit het internet ontbreekt vooral de bloemenpracht op de binnenhoven. Misschien zet ik er later nog eens iets van eigen hand in.

1 reactie

Opgeslagen onder Fietsen, Marburg

Fietsstrook

Waaraan herkent men een fietsstrook, hier in Duitsland? Aan de onderbroken witte lijn, aan de erop aangebrachte afbeelding van een fiets en dikwijls ook aan de erop stilstaande of parkerende auto’s. Of dat laatste is toegestaan weet ik eigenlijk niet; het komt zo vaak voor, dat het kennelijk niet bestraft wordt.
Hoe dan ook, ik reed door een straat waar een auto stopte die het eens anders wilde doen. Hij liet de fietsstrook vrij en stopte op de rijbaan. Dat had tot gevolg dat achter hem zich een rij wachtende auto’s vormde. Dat vond ik, als fietser, onprettig. Om eraan voorbij te komen moest ik zowat op de linker rijbaan. De vrijgelaten fietsstrook kon ik toch niet gebruiken: de eerste auto zwaaide de portieren open en twee mensen begonnen tassen en zakken uit te laden en naar een huis te dragen. Was het niet in ieders belang geweest als de auto toch op de fietsstrook had gestopt? De andere auto’s hadden er dan makkelijker voorbij gekund, en ik ook.

5 reacties

Opgeslagen onder Fietsen

Naar boven

Een tweedaags fietstochtje naar het Sauerland, waarbij ik voor het begintraject de nieuwe treinverbinding naar het Noorden heb gebruikt. Het lijkt al zo vanzelfsprekend: Marburg heeft nu directe treinen naar Korbach – Willingen – Brilon – Bestwig. Dat is al bijna Nederland! Voeger gingen er vanuit Amsterdam directe treinwagons naar Brilon en Bad Wildungen.
Maar zover ben ik niet gegaan. Ik heb de trein genomen tot Herzhausen en ben daar begonnen te fietsen. Het dorp is troosteloos. Ik dacht nog een stuk Edersee mee te pikken en dan af te slaan naar Vöhl. Dat was meteen het zwaarste en meest teleurstellende traject. Het pad langs de Edersee maakt deel uit van de interregionale Hessische fietsroute R5, maar ik heb zelden zo’n smal, beroerd, stenig pad gezien. En bij tijden gevaarlijk zelfs, want aan de rechterkant gaapte een ijselijke afgrond. De Edersee zelf was ook teleurstellend, want er zat geen water in. Wat heb je nou aan een stuwmeer zonder water? In de toekomst zullen we champagne moeten drinken. Alleen op de bodem, heel in de diepte, waren nog wat waterlopen en verder allerlei wuivende grassen. Ik heb teruggezwaaid, maar niet van harte. Bevrijdend leek de wegwijzer naar Vöhl, maar bij het volgende kruispunt stond geen wegwijzer zodat ik een paar km. verkeerd gereden ben. En weer terug, inderdaad. Dat was niet zo erg geweest als het niet ook zo’n slecht pad was geweest. Over de theoretisch zes km. naar Vöhl heb ik wel een uur gedaan. Het dorpje stelde niets voor, maar daarna kwam de bevrijding, waren de wegen en paden goed, de landschappen prachtig, was de bewegwijzering soms goed, soms knudde, zoals hier gangbaar is. Dat schijnt per gemeente anders te zijn. Het weer was zowel donderdag als vrijdag stralend zonnig.
Korbach is een mooi oud stadje, maar dat heb ik nu niet bekeken, omdat ik dat bij andere gelegenheden al uitvoerig had gedaan, inclusief Spalte. Willingen is een groot dorp; ik had het uitgezocht omdat ik daar wel een goede herberg vermoedde. Welnu, daarvan wemelde het; een echte toeristenplaats. Ik ben aan de rand van het plaatsje goed geslaagd, maar het centrum was niet prettig: Jubel, Trubel, Heiterkeit.
Deze streek moet het vooral van zijn prachtige, soms ontroerend mooie landschappen hebben. De bergen zijn wat hoger dan in het welige heuvelland bij Marburg.
Medebach is een oude Hansestad, maar daar merk je niets meer van. De stad is in de Dertigjarige Oorlog totaal vernietigd: iets met Soennieten tegen Sjiïeten of zo. Er staan nog wat vakwerkboerderijen; verder is het een beetje sjofel en arm.
Hallenberg is een mooi historisch stadje met veel oude huizen, met nog een twaalfde-eeuwse kapel. Omdat het inwoneraantal dalende is, zoals vaak in deze streek, blijft men gespaard voor de aanblik van nieuwbouwwijken.
Er waren momenten van lichamelijke en geestelijke zwakte, waarop ik ernaar verlangde de fiets maar weer op de trein te zetten. Maar dat ging niet; ik moest verder en later op de dag was ik door de vermoeidheid heen. Blijkbaar heb ik nog reserves op dit gebied. Maar dat ik verdwaald ben bij Niederasphe moet toch aan vermoeidheid hebben gelegen, want eigenlijk ken ik die streek. Eenmaal thuis was ik  niet uitzonderlijk moe. Morgen zou ik zo weer verder kunnen, maar de plichten van samenzijn en zitten roepen weer.
Zo’n bergachtig land vreet de accu leeg, vooral als je soms de verkeerde berg oprijdt. Gisteren morgen ging het bijzonder snel; dat kan ook aan de nachtvorst gelegen hebben. Toen ik om half tien wegreed lag de rijp nog op de daken. Ik zag het al somber in, maar bij een vriendelijk stopcontact onderweg kon ik even wat bijladen. Later op de dag, in de vlakte, was het weer gewoon 20 graden.
Vlak voor thuiskomst nog even de supermarkt in. Dat moest wel, want vandaag is het Wereldduitsersdag; dan is alles dicht.
Neveneffect van het tochtje: mijn broek zakt af. Gewicht verliezen gaat snel als je wat doet.

For the record: Herzhausen slecht pad naar Vöhl – Marienhagen – Korbach – Rhrena – Welleringhausen – Usseln – Willingen – Usseln – Oberschledorn – Medebach – Medelon – Dreislar – Braunshausen – Hallenberg – Allendorf/Eder – Battenberg – Laisa – mooi! naar Overasphe – Niederasphe – verdwaald, terecht gekomen in Münchhausen – Simtshausen – Wetter – Sarnau – Cölbe – supermarkt – thuis

3 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Fietsen

Terugfietsen

Het Middenhessische landschap, hoe mooi ook, verveelt me soms als decor voor mijn fietstochten, omdat ik het allemaal al ken. Daarom heb ik het vandaag anders aangepakt: een tour achterste voren gemaakt. Dat blijkt een ei van Columbus, ofwel een Kolumbusei; ziet U, zo kan het inderdaad ook. Alles ziet er ineens uit als nieuw. Het pad van Marburg-Noord over de Lahnbergen naar Braubach blijkt de mildste manier überhaupt te zijn om over die heuvels te geraken. Naar Großseelheim kwam ik in een zucht, omdat de weg daar zachtjes naar beneden glijdt. Normaal ben ik daar altijd moe, omdat het aan het einde van de tocht ligt, maar nu lag het aan het begin. Nu heb ik ook de kerk eens gezien, en het café van de meer dan riante schuttersvereniging. (Zal ik de wereld ooit begrijpen?) Zoals de naam al zegt is Großseelheim een ruimhartige plaats met een open karakter. Dat is niet alleen mijn waarneming; daarom staat het hier bekend. Een plaats waar veel gedaan wordt en veel kan, en met raadselachtig veel geld. Dit in tegenstelling tot het verderop gelegen Kleinseelheim, dat zijn naam ook alle eer aandoet en benepen is, een beetje eng zelfs. Vooral dat pension tegenover het kerkhof: een oud huis in grijs en bruin, met daaraan in Oudduits schrift een bordje Fremdenzimmer bevestigd. Psycho-achtig—of nee, ik denk dat ze daar geen douches hebben, maar lampetkannen.
Waarom Himmelsberg zo heet was me niet meteen duidelijk. Even dacht ik dat het was omdat je van bovenop de berg het kasteel van Marburg in de verte kunt zien liggen. Maar nee, toen ik het dorp verliet zag ik het: een adembenemend glooiend vergezicht in de diepte met beneden de grote kerk van Stausebach en de vlakte daarachter en de heuvels daar weer achter. Een foto heb ik daarvan niet; ik weet nooit hoe je indrukwekkende landschappen moet fotograferen. Op de kalenders van de Elf Provinciën, vroeger, zorgden ze altijd dat ze een boom of wat lover op de voorgrond hadden, maar dat kan toch niet alles zijn? Lijkt me te banaal. Nee, U zult er zelf naar toe moeten. Met de fiets of de auto, want er stopt daar vast geen bus.
Van Schönbach kon ik geen chocola maken. Er was geen beek, en ook geen muziek van Bach. Er is daar helemaal niets moois. Wel heb ik een oud echtpaar in klederdracht gezien. Dat een oude vrouw zo’n dracht aan heeft komt wel vaker voor, maar mannen dragen het heel zelden. Zo’n dracht is leuk om te zien, maar vaak zitten er aartsconservatieve, benepen mensen in.
Het dorpje is omgeven door dijklichamen, een heel Nederlands gezicht. Men heeft daar een groot stuwbekken voor de overloop van het water van de Ohm ingericht. U kent misschien de Lahn, maar zelfs als die vol bruisende bruine drab uit het Sauerland aan komt zakken kan die niet zo veel kwaad. Af en toe een verdronken auto op een parkeerterrein, dat is alles. Het zijn de wilde vloeden van de zijrivier de Ohm die een groter gevaar vormen voor Marburg, en daarvan hebt U waarschijnlijk nooit gehoord. 8.30 meter hoog is het bekken! Ik voel me veilig. Meestal staat er helemaal geen water in en kan er van alles grazen. Als de nood echt aan de man zou komen kunnen ze nog een stel weilanden in Marburg-Noord laten vollopen, waar nu een winkelcentrum op staat. Dat levert schade op, maar niet zo immens als wanneer de stad zou onderlopen. Zover is het sinds ruim een eeuw niet meer gekomen, maar je weet nooit. We kunnen de dubbelgeëerde Dr. h.c. Dr. E.h. Georg-August Zinn dankbaar zijn dat hij een halve eeuw geleden het loffelijke initiatief tot die stuw genomen heeft. Danke schön, Herr Doktor Doktor!

7 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Fietsen, Marburg

Duits fietsnieuws

FietskaartMünchhDe ADFC, het Duitse equivalent van de Fietsersbond, heeft een mooie activiteit gestart: een soort Wegenwacht voor fietsers: www.adfc.de/pannenhilfe. 24 uur per dag hulp bij pech onderweg, een hotline, verwijzingen naar de dichtsbijzijnde werkplaats, maar ook een reparatie- en afhaaldienst, leenfietsen, overnachtingskosten bij noodgevallen, ziekentransport naar huis. ADFC-leden betalen slechts € 11,90 per jaar. Aan deze mogelijkheid had ik nooit durven denken; wel denk ik regelmatig: als je ergens in deze pampa pech krijgt moet je tien of twintig kilometer lopen. Niet dat me dat tegenhield, maar het is toch mooi dat er nu hulp bij pech onderweg is.

Diezelfde ADFC maakt ook de beste fietskaarten voor Duitsland. Op de regionale kaarten met een schaal van 1:75.000 wordt aangegeven of een fietspad vrij ligt of  naast een autoweg, hoe steil de hellingen zijn en of het wegdek slecht is, mitsgaders de ligging van stations, schuilhutten, uitspanningen en fietsenmakers. Suggesties voor mooie tochten worden ook gegeven. Die kaarten behoeden voor je slecht uitzicht en doodlopende of te drukke wegen.

3 reacties

Opgeslagen onder Fietsen

Tochtje rond de stad

Waarheen te fietsen op deez’ mooie dag? Het is een vrije dag (Sacramentsdag) en dus zijn de offciële fietsroutes door het Lahntal en naar Frankenberg te mijden: die zijn dan overbevolkt, en niet alleen met fietsers. Ook de fietsruimten in de treinen zijn dan overvol.

Tannenberg 2900LA Stadtwald, Areal ehme. Kaserne, Foto SEG.jpg.69730Eerst maar eens naar het Stadtwald dan; daar ben ik nauwelijks ooit geweest. Het is een bos ja, maar ook de naam van een wijkje dat zo heet. Onder de nazi’s is het als kazernecomplex gebouwd. Die gebouwen zijn te stevig om af te breken, dus zijn er scholen in ondergebracht. De leerlingen worden aangevoerd met bussen. Het geheel is doorspekt met nieuwe huizen die er helemaal niet slecht uitzien. Maar omdat dit gebied erg geïsoleerd is, is het alleen al daardoor een achterstandswijkje geworden. Niemand wil er wonen, niemand wil erheen. Goed te begrijpen: de weg ernaar toe is buitengewoon steil, zelfs voor een electrische fiets. Langs de Stadtwaldweg staan mooie huizen; tuinen en uitzicht hebben ze ook nog, maar hoe kun je daar wonen? Als je even naar de bakker wilt heb je al een probleem. Lopen is zwoegen, fietsen zonder electriciteit vrijwel onmogelijk. Autorijden gaat goed, maar waar wou je dat ding beneden in de stad neerzetten? In Marburg is nergens een parkeerplek, en al helemaal niet bij een bakker voor de deur.

Een doods wijkje inderdaad, dat Stadtwald. Die kazernes zijn wel fris geverfd en alle straten zijn vernoemd naar Anne Frank, Hannah Arendt en allerlei verzetshelden. Toch blijft er een luchtje aan; het is een beetje onheilspellend. Er is geen winkel, geen café. Af en toe schiet er een gesluierde vrouw weg; in oude loodsen zijn wat onduidelijke bedrijfjes.

Gauw afdalen naar Cyriaxweimar dus. Behalve de rare naam — bedoeld is de heilige martelaar Cyriacus, die postuum o.a. voor goed weer zorgt – heeft het vlek niets te bieden. De weg naar beneden is even steil als naar boven; wie zal het verbazen. Er reed mij wel een electrische rolstoel tegemoet; de berijdster wilde zeker boven op de hoogvlakte even een luchtje scheppen. Dat gaat lukken; ik denk dat ze boven komt. Wel zal het met zo’n ding naar beneden moeilijker zijn dan naar boven. Ik zie dan dadelijk het ongeluk voor mijn geestesoog, maar zal U niet met de details belasten.

ElnhausenHaddamshausen, Hermershausen, Elnhausen. In het laatstgenoemde dorp staat een Huis. Op de foto ziet het er redelijk uit, maar het is erg vervallen. Er woont misschien een familie Flodder in, of een kraakwacht. Ook dit is Duits verleden: de feodale tijd is nog overal te zien.

1024px-Hannah-Arendt-Haus_MarburgIk kreeg er gauw genoeg van, al die cabrio’s en kolonnes motorrijders tussen de dorpen. Tenslotte besloot ik in Marburg de straatjes — of moet ik het bergpaden noemen? — ten westen van het kasteel maar eens te bekijken. Smalle straten vernoemd naar Luther en Calvijn; geen wonder dat ze steil zijn. Maar kinderkopjes hebben ze ook nog, en dat maakt ze onfietsbaar. Daar staan de mooiste villa’s van Marburg, een jaar of honderd oud, zeer solide. Vaak zitten er akelige studentendisputen in. De verkeerssituatie is zeer moeilijk; die studenten kunnen wel lopen, maar het moet een eeuw geleden lastig zijn geweest met een rijtuig en dat is het nu met auto’s nog. Als je er eenmaal bent is het wel prachtig daar: veel oud geboomte en vrijwel hangende tuinen.

Op verzoek van een dame draag ik tegenwoordig een fietshelm; het ding weegt bijna niets en is minder ongerieflijk dan het eruit ziet. Mocht hij gestolen worden vind ik dat helemaal niet erg. Nee, U krijgt geen selfie.

4 reacties

Opgeslagen onder Fietsen, Marburg

Stralsund e.o.: fietsen naar Klausdorf

1024px-Klausdorf,_Bodden_(2011-05-21)Niets bijzonders, een klein ochtendrondje. We hadden niet zoveel tijd, want ’s middags zou het nog naar Greifswald. Langs de kust richting westen gefietst tot Klausdorf; met een lus door het binnenland terug. Matige wind, geen heuvels. Het zeewater is erg ondiep, langs de kustlijn dus blubber en grasachtige vegetatie, want hier is geen eb en vloed en veel zout zit er ook niet in het water. De bekende zeelucht ontbreekt. Hier heb je het zogenaamde boddenlandschap. Een bodden is een binnenzee, met maar één of twee smalle toegangen tot de zee.

Verscheidene kapotte landhuizen en Herrensitze gezien, en één nog intacte. Junkerland in Bauernhand. De dorpjes zijn nietig en tamelijk keutelig. Van de DDR is daar niet veel meer te merken, of het zou het ontbreken van espresso moeten zijn. Overal kant-en-klaar-huizen van Westduits fabrikaat; wel meer Skoda’s dan Volkswagens. Tussen de dorpen liggen soms nog betonplaten als plaveisel, maar meestal glad solidariteitsasfalt. En ja, opvallend is wel de enorme omvang van sommige veeboerderijen. Dat waren vroeger vast Kombinate.

Het fijnste was de leegheid en de weidsheid van het licht glooiende landschap. Hier wonen niet veel mensen. Dat is misschien slecht voor de economie, maar een verademing voor de geplaagde stadsmens.

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Fietsen