Categorie archief: Economie/Wirtschaft

Zelftests

Het Paul Ehrlich-Institut heeft een lijst van 199 fabrikaten van corona-zelftests opgesteld – als ik goed geteld heb, want ze zijn niet genummerd. Daarvan komen er tenminste 128 uit China; misschien veel meer, want het is goed mogelijk dat er achter een Latijnse, Engelse of Duitse naam toch een Chinees fabrikaat schuilgaat.
Dat betekent dat we ook op dit gebied verregaand van China afhankelijk zijn. Als China niet meer wil leveren omdat het boos op ons is, of als het niet meer kan leveren omdat de ziekte daar ook uitbreekt en ze de tests zelf nodig hebben, of helemaal niet meer kunnen fabriceren, of als de vervoersproblemen heel groot worden, dan zijn we de sigaar. Ik betaal nu € 3 voor zo’n test (was tot voor kort € 1,75); als dat een Europees fabrikaat moet worden, zal hij zeker een tientje gaan kosten. Maar vooral zal het een eeuwigheid duren voordat Europa op grote schaal kan gaan produceren.
Vermoedelijk is het bij de mondkapjes niet anders. Het idee, strategische voorraden aan te leggen en/of zelf zulke dingen te gaan maken is vorig jaar wel geopperd, maar blijkbaar nooit uitgevoerd.

1 reactie

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Gezondheid, Politiek

Cijfers en werkelijkheid 

Tot 1996 werkte ik aan de Letterenfaculteit van de VU. Daar nam op het laatst, zoals overal, de belangstelling voor letters geleidelijk af en die voor cijfers sterk toe. Er moest gerekend worden: bezuinigingen, de normbelasting, het rendement van studenten en docenten tot ver na de komma. Dat nam zo’n omvang aan dat de faculteit iemand in dienst nam die in een vroeger leven wiskunde had gestudeerd. Een aardige vent, ik dronk wel eens een glas met hem. Hij vertelde dat zijn baan hem niet zo bevredigde, omdat de berekeningen die hij maakte niet erg werden gewaardeerd. Als de uitkomsten niet prettig waren werd er gewoon een streep door gehaald en er een cijfer neergeschreven dat politiek opportuun was.

Twee, drie maanden geleden besloot de Nederlandse overheid wat minder vaak te gaan testen op corona. Het verheugende resultaat was dat er ook heel wat minder besmettingen geregistreerd werden; de cijfers waren niet meer zo exorbitant hoog. Wat denkt u, was er daardoor ook minder corona?

In Duitsland wil het maar niet opschieten met de vaccinatie. Het percentage volledig ingeënten kruipt tergend langzaam omhoog, het is nu 65,8%, terwijl 80% het streven is. Maar daar is nu wat op gevonden: de overheid heeft haar overtuiging kond gedaan dat er in werkelijkheid veel meer mensen ingeënt zijn, maar dat ze niet allemaal in de centrale registratie terecht zijn gekomen. Alles komt dus goed.

1 reactie

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Gezondheid, Politiek

Nieuw!

Sinds jaar en dag deed ik tot volle tevredenheid mijn was met hetzelfde wasmiddel. Hetzelfde? Zeg dat niet tegen de fabrikanten die het maken. Die vernieuwen het spul regelmatig, naar zij beweren. Nieuw! Nu met nog meer … ! Dan is er meteen weer een reclameactie: het pak is iets groter en 20% is gratis, dus als je boven uit het pak schept, was je zelfs een tijdje helemaal voor niks.

Van die vernieuwingen heb ik nooit iets gemerkt: een grammetje van dit erbij, een snufje van dat: als leek merk je daar niets van. Of misschien is het gewoon leugentaal en hebben ze helemaal niets veranderd. Maar nu is er echt een vernieuwing: met de nieuwste versie van het merk X ruikt je was anders. Minder prettig. Onaangenaam zelfs. Zo kwam de wens op, naar een ander wasmiddel om te zien.

Hoe doe je dat? Voor zulke gevallen is er de Duitse consumentengids. Daaruit heb ik de namen van de beste wasmiddelen opgepikt en zal die binnenkort gaan kopen. Maar wat hoor ik nu in het nieuws? De betrekkelijk kleine Duitse fabriek die dat goede spul maakt is failliet, en wel definitief. Naar verluidde was er door de corona-crisis minder wasmiddel verkocht. Je kunt het je voorstellen: veel mensen zaten dag in dag uit thuis in hun steeds morsiger wordende trainingspak. De redding door de versoepelingen kwam te laat.

De vreugde van goed ruikende was zal dus van korte duur zijn. Als de restvoorraden op zijn worden we gedwongen terug te keren naar de multinational met zijn stinkende A-merk.

Helaas is het niet alleen wasmiddel waarmee dit gebeurt. Verscheidene degelijke Duitse kwaliteitsproducten moesten reeds het loodje leggen en werden vervangen door de middelmatige producten van de grote jongens. Of bijna failliet gaande bedrijven worden opgekocht door een investeerder, die het merk wel aanhoudt, maar het uitholt, zodat het niet meer zo goed is.

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Economie/Wirtschaft

Feest!

En ja hoor, er zweefden drie middelgrote ballonnen boven de winkelweide. Ik zag ze al van verre en begreep het meteen: het nieuwe filiaal van de drogisterijketen is feestelijk geopend!

Wat is het leven vaak voorspelbaar.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Economie/Wirtschaft, Marburg

Uitglijder

In mijn werkkamer ligt een tapijtje, waarover ik al twee keer bijna was uitgegleden. Het leek daarom verstandig, een anti-glij-ondermat te kopen. Maar deze blijkt aan een stuk door te weg te glijden; hij is met het kleedje erop al de halve kamer door geweest. Een onzinnig en contraproductief voorwerp dus. Gelukkig was het niet duur. 

Hoe leeft iemand die zulke dingen maakt? Heeft hij geen arbeidssatisfactie nodig, de tevredenheid over een goed product? Of zou hij nu in zijn villa zitten te gniffelen omdat er weer een klant zijn waardeloze matje heeft aangeschaft? Is leedvermaak zijn product? In dat geval wens ik hem toe dat hij zelf uitglijdt, bij voorkeur op de trap.

1 reactie

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft

Mini-herinnering: dure dames

Op een dag omstreeks 1964 zette ik mijn fiets neer tegen het Hirsch-gebouw op het Amsterdamse Leidseplein. Daar was indertijd o.a. een corsettenwinkel in gevestigd, en zo viel door de etalageruit mijn oog op een corset met aangebouwde BH, als ik mij wel herinner, een setje of ensemble; het kernstuk was in elk geval een corset. Hoe het er precies uitzag weet ik niet meer; het artikel had niet mijn belangstelling. Wél herinner ik mij het prijskaartje: ƒ 900,- ! Dat was geld, in 1964. Het kostte dus véél geld om een dame in model te houden. Voor menigeen zal dat een maandloon geweest zijn, of nog meer.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Vroeger

Mini-herinneringen: kooproes in Cairo

[Herblog van 2005]
Het goederenaanbod in het socialistische Egypte heeft in 1971 iets in mij gewekt wat nooit enig kapitalisme teweeg heeft gebracht: een levendige belangstelling voor dingen die je kon kopen.

Het begon met de inkt. Ik schreef met vulpen en was niet van plan die door goedkope, altijd vlekkende Egyptische ballpoints te vervangen. Er moest dus inkt komen. Massaal aangeboden werd Reid, waarschijnlijk ooit een respectabel geweest Amerikaans inktmerk, dat na de nationalisatie zijn kwaliteit verloren had. Reid droogde snel, in de pen al, en dat was in een droog klimaat onpraktisch. Parker Quink wilde ik dus hebben, met Solv-X®, dat droogt niet uit. Een lange trektocht door Cairo volgde. Het aanbod van dit geïmporteerde spul was heel gering; het prijsniveau twintig maal hoger dan bij het Egyptische product. Maar op een dag lukte het me een flesje echte Quink te bemachtigen. Gered. Later tijdens mijn verblijf heb ik geleerd meteen naar de Chawarby Pacha-straat te gaan, waar de reizigers en smokkelaars hun uit Beiroet meegenomen waar aanboden, maar dat wist ik nog niet meteen.

Thee was ook een eerste levensbehoefte. Als student kreeg je 7,5 gram thee per maand, poederthee uit Ceylon van de ergste soort. Meer van dat spul kon je kopen in de coöperatieve Ahrâm-winkels, voor weinig geld en lang in de rij staan. Het goedje was zo minderwaardig; ik wilde echte thee. Dat bracht mij wederom in de particuliere sector, ik belandde bij Ridgways’ Darjeeling, £E 1 per quarter pound!

Zover mijn behoefte aan luxe. Ach ja, pijptabak ook nog. Die kostte ook £E 1 en was niet moeilijk te krijgen. Af en toe een feestsigaar, die kreeg je haast cadeau. Die kwam uit Cuba en was tegen een socialistisch vriendenprijsje geïmporteerd. Nog goedkoper, namelijk gratis, waren de sigaren van Prins Bernhard. Die had een kistje op de ambassade staan, voor als hij op de terugweg van de eeuwige jachtvelden in Cairo een tussenlanding maakte. Dat kistje werd eens per jaar ververst, en de oude gingen dan aan rokers die toevallig in de buurt waren.

Al het andere wat ik kocht was Egyptisch. Goed was daarvan alleen het ondergoed: van de beste katoen en zeer duurzaam.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cairo, Economie/Wirtschaft

Kaalslag

Voor het eerst weer een hapje wezen eten met L. in de binnenstad. Ons favoriete eethuisje was echter gesloten; erg gesloten zelfs. Het zag eruit alsof het altijd gesloten zou blijven. Twee huizen verder, waar vroeger een boekhandel zat, is nu een nieuw eethuisje. Daar maar wat gegeten dan. Het ging, maar veel bijzonders was het niet, zeker niet in vergelijking met de grote kwaliteit die onze vroegere gastheren te bieden hadden. Bovendien was het erg koud op het terras, zelfs met dekens. Maar dat konden ze niet helpen.

De academische boekhandel is gehalveerd. Dat het zou gebeuren was al bekend. Het is een kaal en armoeiig gezicht.

Ik liep langs een nieuwe kapperszaak en besloot daar spontaan even binnen te lopen. Dat was sinds maart 2020 niet meer gebeurd. Veel haar had ik nog niet dus er viel niet veel te coifferen, maar er heerst nu weer orde op mijn hoofd en dat Corona-mutsje kan ik weer afzetten. Vreemd genoeg was deze zaak gevestigd in een majesteitelijk winkelpand op de eerste stand. Wat er vroeger in zat weet ik niet meer; iets van damesmode geloof ik. De prijzen waren laag tot normaal, het was helemaal niet zo’n prestigekapper die glaasjes sherry aanbiedt bij een knipbeurt van €40,-. Deze twee jonge knippers hadden in normale tijden de huur voor zo’n mooie grote winkel nooit kunnen betalen.

Alex is ook weer terug. Die had vroeger een fijn Grieks restaurant, dat hij op zekere dag op grond van zijn leeftijd aan zijn zoon had overgedragen. Hij kon het koken echter niet laten, dus hij was een eindje verderop een kleine ‘snackbar’ begonnen, die zich echter in werkelijkheid als een voortreffelijk restaurantje ontpopt had. Dat pand moest hij begin 2020 verlaten omdat de verhuurder de huur verhoogde en het ook vertikte, een kapotte waterleiding te repareren. Maar hoge huren kan/wil in dit tijdsgewricht niemand meer betalen, dus Alex kon er weer in kruipen, vermoedelijk tegen de oude huur. De keukeninrichting en alles stonden er nog in, dus hij kon zo weer aan de slag. Moge hij tot in lengte van dagen zo goddelijk blijven koken; daarbij denk ik vooral aan zijn gevulde aubergines!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Eten en drinken, Marburg

Het schip der woestijn

De foto van het containerschip dat vastzit in het Suez-kanaal is voor mij schokkend, omdat het me met een schok doet beseffen dat eigenlijk de hele wereldhandel aan de grond is gelopen. Misschien wist iedereen het al, maar ik had die foto nodig om het te beseffen. Het is wilde waanzin dat al die troep ergens ver weg wordt vervaardigd en naar Europa verscheept. Je moet het na een jaar weer weggooien, en tot die tijd heb je er maar weinig plezier van. Intussen zijn er enkele havens tot het wanstaltige uitgebaggerd en andere havens de vergetelheid in geschopt omdat die monsterschuiten bijna nergens kunnen aanmeren. Nu blijkt dat kanaal ook al te smal. Nee hoor: het kanaal is breed zat, het schip is te groot! En de spulletjes zijn te veel.

Het containerwezen was door Corona toch al behoorlijk ontregeld en is dat nu nog meer. De vervoerprijzen stijgen. Er zullen hier en daar tekorten ontstaan aan de gekste kleine dingen: flesopeners, kunstbloemen, luierbroekjes, en ook essentiële onderdelen voor computers of auto’s, maar dat regelt zich wel weer. Met de medicijnen, waaraan vorig jaar een tekort was, is het ook weer goedgekomen: die worden nu tot ieders voordeel gemaakt in Slowakije of zo. Misschien zouden er voortaan wat minder ‘dingen’ gemaakt kunnen worden? Zouden de mensen, door toenemend inzicht of door bijvoorbeeld flinke prijsstijgingen, er minder van gaan kopen? Laat de Chinezen lekker stikken in hun troep: ik wil weinig goederen, van Europees fabrikaat, die jarenlang meegaan.

4 reacties

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft

Eén procent!

Misschien zou het leuker zijn, de één miljoenste inenteling te vieren, maar zo veel geduld heb ik niet. Vandaag, 14 januari, zijn er in Duitsland 842.455 mensen tegen Corona ingeënt. Dat is 1% van de bevolking, dus hoera! Toch moet de champagne nog maar even dicht blijven: het is niet zo veel, en het betreft natuurlijk pas de eerste van de twee noodzakelijke inentingen, maar toch: het begin is er en het gaat versneld verder. Ik denk dat ik in april aan de beurt ben.

Intussen blijft het aantal besmettingen en doden op hetzelfde hoge niveau. Dat komt natuurlijk omdat de voorgeschreven lockdown maar half serieus is en doordat de autoriteiten in de deelstaten daar nog weer van afknabbelen, en veel burgers eens te meer. West-Europa is nu eenmaal een wat slappig en incompetent werelddeel geworden. De Nederlandse overheden verdenk ik er bovendien van, dat ze het wel best vinden als er nog meer van die onrendabele bejaarden het loodje leggen.

Duitsland was vandaag geschokt doordat de economische krimp in de Coronaperiode 5% bleek te bedragen. In China was er over diezelfde periode alleen maar groei. Tel uit je winst. Maar hadden we dan zoals China gemoeten? Nee natuurlijk, maar er zijn andere, wél democratische landen in Azië en Oceanië die het goed doen. En te verwachten is dat het hier zo zoetjes aan toch de Chinese kant op gaat. De overheden roepen in koor dat inenten niet verplicht is en gevaccineerden geen privileges zullen krijgen, maar zal dat werkelijk zo zijn? Uw kind mag nu al niet naar de kleuterschool als het niet tegen mazelen is ingeënt. Particuliere bedrijven kunnen wel degelijk een inentingsbewijs verlangen voordat ze u in hun vliegtuig of disco binnenlaten. En de markt zal de rest wel doen: veel burgers zullen zelf liever niet ergens samendrommen met mensen die mogelijk niet zijn ingeënt. Er zal dus vanzelf meer controle komen, en de deugd wordt beloond. Na zo lange tijd waarin de ondeugd werd beloond is dat misschien best weer eens aardig.
De huidige inentingsbewijzen zijn gemakkelijk te vervalsen; in de nabije toekomst zullen ze dus wel biometrisch worden.

Hieronder nog het overzicht van de wijnrode januari, tot nu toe:

Besmettingen per week per 100.000            Totaal der ingeënten, heel Duitsland
1 januari Marburg-Biedenkopf 135,2                  1e 165.575    2e 000.000
2 januari Marburg-Biedenkopf 126,3                 1e 188.553     2e 000.000
3 januari Marburg-Biedenkopf 125,9                 1e 238.809    2e 000.000
4 januari Marburg-Biedenkopf 134,4                 1e 264.952    2e 000.000
5 januari Marburg-Biedenkopf 124,2                 1e 316.962    2e 000.000
6 januari Marburg-Biedenkopf 145,3                 1e 367.331    2e 000.000
7 januari Marburg-Biedenkopf 123,0                 1e 417.060    2e 000.000
8 januari Marburg-Biedenkopf 100,0                 1e 476.959    2e 000.000
9 januari Marburg-Biedenkopf 115,3                  1e 532.878    2e 000.000
10 januari Marburg-Biedenkopf 128,7                1e 532.878    2e 000.000
11 januari Marburg-Biedenkopf 120,2                1e 613.347    2e 000.000
12 januari Marburg-Biedenkopf 117,0                1e 688.782    2e 000.000
13 januari Marburg-Biedenkopf 121,8                1e 758.093    2e 000.000
14 januari Marburg-Biedenkopf 122,6                1e 842.455    2e 000.000
15 januari Marburg-Biedenkopf 113,3                1e 961.682    2e 000.000
16 januari Marburg-Biedenkopf 106,4               1e 1.048.160    2e 000.000
17 januari Marburg-Biedenkopf 112,1                1e 1.048.160    2e 000.000
18 januari Marburg-Biedenkopf 108,1                1e 1.145.878    2e 6.581
19 januari Marburg-Biedenkopf 102,8                1e en 2e injectie 1.220.170    
Er wordt bij de tellingen blijkbaar geen verschil meer gemaakt tussen eerste en tweede inenting. Dan moeten we dus 120.000.000 inentingen bereiken. (De wappies hoeven niet.) Nu zijn we alsnog bij 1%.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Economie/Wirtschaft, Gezondheid, Marburg