Categorie archief: Economie/Wirtschaft

Mini-herinneringen: kooproes in Cairo

[Herblog van 2005]
Het goederenaanbod in het socialistische Egypte heeft in 1971 iets in mij gewekt wat nooit enig kapitalisme teweeg heeft gebracht: een levendige belangstelling voor dingen die je kon kopen.

Het begon met de inkt. Ik schreef met vulpen en was niet van plan die door goedkope, altijd vlekkende Egyptische ballpoints te vervangen. Er moest dus inkt komen. Massaal aangeboden werd Reid, waarschijnlijk ooit een respectabel geweest Amerikaans inktmerk, dat na de nationalisatie zijn kwaliteit verloren had. Reid droogde snel, in de pen al, en dat was in een droog klimaat onpraktisch. Parker Quink wilde ik dus hebben, met Solv-X®, dat droogt niet uit. Een lange trektocht door Cairo volgde. Het aanbod van dit geïmporteerde spul was heel gering; het prijsniveau twintig maal hoger dan bij het Egyptische product. Maar op een dag lukte het me een flesje echte Quink te bemachtigen. Gered. Later tijdens mijn verblijf heb ik geleerd meteen naar de Chawarby Pacha-straat te gaan, waar de reizigers en smokkelaars hun uit Beiroet meegenomen waar aanboden, maar dat wist ik nog niet meteen.

Thee was ook een eerste levensbehoefte. Als student kreeg je 7,5 gram thee per maand, poederthee uit Ceylon van de ergste soort. Meer van dat spul kon je kopen in de coöperatieve Ahrâm-winkels, voor weinig geld en lang in de rij staan. Het goedje was zo minderwaardig; ik wilde echte thee. Dat bracht mij wederom in de particuliere sector, ik belandde bij Ridgways’ Darjeeling, £E 1 per quarter pound!

Zover mijn behoefte aan luxe. Ach ja, pijptabak ook nog. Die kostte ook £E 1 en was niet moeilijk te krijgen. Af en toe een feestsigaar, die kreeg je haast cadeau. Die kwam uit Cuba en was tegen een socialistisch vriendenprijsje geïmporteerd. Nog goedkoper, namelijk gratis, waren de sigaren van Prins Bernhard. Die had een kistje op de ambassade staan, voor als hij op de terugweg van de eeuwige jachtvelden in Cairo een tussenlanding maakte. Dat kistje werd eens per jaar ververst, en de oude gingen dan aan rokers die toevallig in de buurt waren.

Al het andere wat ik kocht was Egyptisch. Goed was daarvan alleen het ondergoed: van de beste katoen en zeer duurzaam.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cairo, Economie/Wirtschaft

Kaalslag

Voor het eerst weer een hapje wezen eten met L. in de binnenstad. Ons favoriete eethuisje was echter gesloten; erg gesloten zelfs. Het zag eruit alsof het altijd gesloten zou blijven. Twee huizen verder, waar vroeger een boekhandel zat, is nu een nieuw eethuisje. Daar maar wat gegeten dan. Het ging, maar veel bijzonders was het niet, zeker niet in vergelijking met de grote kwaliteit die onze vroegere gastheren te bieden hadden. Bovendien was het erg koud op het terras, zelfs met dekens. Maar dat konden ze niet helpen.

De academische boekhandel is gehalveerd. Dat het zou gebeuren was al bekend. Het is een kaal en armoeiig gezicht.

Ik liep langs een nieuwe kapperszaak en besloot daar spontaan even binnen te lopen. Dat was sinds maart 2020 niet meer gebeurd. Veel haar had ik nog niet dus er viel niet veel te coifferen, maar er heerst nu weer orde op mijn hoofd en dat Corona-mutsje kan ik weer afzetten. Vreemd genoeg was deze zaak gevestigd in een majesteitelijk winkelpand op de eerste stand. Wat er vroeger in zat weet ik niet meer; iets van damesmode geloof ik. De prijzen waren laag tot normaal, het was helemaal niet zo’n prestigekapper die glaasjes sherry aanbiedt bij een knipbeurt van €40,-. Deze twee jonge knippers hadden in normale tijden de huur voor zo’n mooie grote winkel nooit kunnen betalen.

Alex is ook weer terug. Die had vroeger een fijn Grieks restaurant, dat hij op zekere dag op grond van zijn leeftijd aan zijn zoon had overgedragen. Hij kon het koken echter niet laten, dus hij was een eindje verderop een kleine ‘snackbar’ begonnen, die zich echter in werkelijkheid als een voortreffelijk restaurantje ontpopt had. Dat pand moest hij begin 2020 verlaten omdat de verhuurder de huur verhoogde en het ook vertikte, een kapotte waterleiding te repareren. Maar hoge huren kan/wil in dit tijdsgewricht niemand meer betalen, dus Alex kon er weer in kruipen, vermoedelijk tegen de oude huur. De keukeninrichting en alles stonden er nog in, dus hij kon zo weer aan de slag. Moge hij tot in lengte van dagen zo goddelijk blijven koken; daarbij denk ik vooral aan zijn gevulde aubergines!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Eten en drinken, Marburg

Het schip der woestijn

De foto van het containerschip dat vastzit in het Suez-kanaal is voor mij schokkend, omdat het me met een schok doet beseffen dat eigenlijk de hele wereldhandel aan de grond is gelopen. Misschien wist iedereen het al, maar ik had die foto nodig om het te beseffen. Het is wilde waanzin dat al die troep ergens ver weg wordt vervaardigd en naar Europa verscheept. Je moet het na een jaar weer weggooien, en tot die tijd heb je er maar weinig plezier van. Intussen zijn er enkele havens tot het wanstaltige uitgebaggerd en andere havens de vergetelheid in geschopt omdat die monsterschuiten bijna nergens kunnen aanmeren. Nu blijkt dat kanaal ook al te smal. Nee hoor: het kanaal is breed zat, het schip is te groot! En de spulletjes zijn te veel.

Het containerwezen was door Corona toch al behoorlijk ontregeld en is dat nu nog meer. De vervoerprijzen stijgen. Er zullen hier en daar tekorten ontstaan aan de gekste kleine dingen: flesopeners, kunstbloemen, luierbroekjes, en ook essentiële onderdelen voor computers of auto’s, maar dat regelt zich wel weer. Met de medicijnen, waaraan vorig jaar een tekort was, is het ook weer goedgekomen: die worden nu tot ieders voordeel gemaakt in Slowakije of zo. Misschien zouden er voortaan wat minder ‘dingen’ gemaakt kunnen worden? Zouden de mensen, door toenemend inzicht of door bijvoorbeeld flinke prijsstijgingen, er minder van gaan kopen? Laat de Chinezen lekker stikken in hun troep: ik wil weinig goederen, van Europees fabrikaat, die jarenlang meegaan.

4 reacties

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft

Eén procent!

Misschien zou het leuker zijn, de één miljoenste inenteling te vieren, maar zo veel geduld heb ik niet. Vandaag, 14 januari, zijn er in Duitsland 842.455 mensen tegen Corona ingeënt. Dat is 1% van de bevolking, dus hoera! Toch moet de champagne nog maar even dicht blijven: het is niet zo veel, en het betreft natuurlijk pas de eerste van de twee noodzakelijke inentingen, maar toch: het begin is er en het gaat versneld verder. Ik denk dat ik in april aan de beurt ben.

Intussen blijft het aantal besmettingen en doden op hetzelfde hoge niveau. Dat komt natuurlijk omdat de voorgeschreven lockdown maar half serieus is en doordat de autoriteiten in de deelstaten daar nog weer van afknabbelen, en veel burgers eens te meer. West-Europa is nu eenmaal een wat slappig en incompetent werelddeel geworden. De Nederlandse overheden verdenk ik er bovendien van, dat ze het wel best vinden als er nog meer van die onrendabele bejaarden het loodje leggen.

Duitsland was vandaag geschokt doordat de economische krimp in de Coronaperiode 5% bleek te bedragen. In China was er over diezelfde periode alleen maar groei. Tel uit je winst. Maar hadden we dan zoals China gemoeten? Nee natuurlijk, maar er zijn andere, wél democratische landen in Azië en Oceanië die het goed doen. En te verwachten is dat het hier zo zoetjes aan toch de Chinese kant op gaat. De overheden roepen in koor dat inenten niet verplicht is en gevaccineerden geen privileges zullen krijgen, maar zal dat werkelijk zo zijn? Uw kind mag nu al niet naar de kleuterschool als het niet tegen mazelen is ingeënt. Particuliere bedrijven kunnen wel degelijk een inentingsbewijs verlangen voordat ze u in hun vliegtuig of disco binnenlaten. En de markt zal de rest wel doen: veel burgers zullen zelf liever niet ergens samendrommen met mensen die mogelijk niet zijn ingeënt. Er zal dus vanzelf meer controle komen, en de deugd wordt beloond. Na zo lange tijd waarin de ondeugd werd beloond is dat misschien best weer eens aardig.
De huidige inentingsbewijzen zijn gemakkelijk te vervalsen; in de nabije toekomst zullen ze dus wel biometrisch worden.

Hieronder nog het overzicht van de wijnrode januari, tot nu toe:

Besmettingen per week per 100.000            Totaal der ingeënten, heel Duitsland
1 januari Marburg-Biedenkopf 135,2                  1e 165.575    2e 000.000
2 januari Marburg-Biedenkopf 126,3                 1e 188.553     2e 000.000
3 januari Marburg-Biedenkopf 125,9                 1e 238.809    2e 000.000
4 januari Marburg-Biedenkopf 134,4                 1e 264.952    2e 000.000
5 januari Marburg-Biedenkopf 124,2                 1e 316.962    2e 000.000
6 januari Marburg-Biedenkopf 145,3                 1e 367.331    2e 000.000
7 januari Marburg-Biedenkopf 123,0                 1e 417.060    2e 000.000
8 januari Marburg-Biedenkopf 100,0                 1e 476.959    2e 000.000
9 januari Marburg-Biedenkopf 115,3                  1e 532.878    2e 000.000
10 januari Marburg-Biedenkopf 128,7                1e 532.878    2e 000.000
11 januari Marburg-Biedenkopf 120,2                1e 613.347    2e 000.000
12 januari Marburg-Biedenkopf 117,0                1e 688.782    2e 000.000
13 januari Marburg-Biedenkopf 121,8                1e 758.093    2e 000.000
14 januari Marburg-Biedenkopf 122,6                1e 842.455    2e 000.000
15 januari Marburg-Biedenkopf 113,3                1e 961.682    2e 000.000
16 januari Marburg-Biedenkopf 106,4               1e 1.048.160    2e 000.000
17 januari Marburg-Biedenkopf 112,1                1e 1.048.160    2e 000.000
18 januari Marburg-Biedenkopf 108,1                1e 1.145.878    2e 6.581
19 januari Marburg-Biedenkopf 102,8                1e en 2e injectie 1.220.170    
Er wordt bij de tellingen blijkbaar geen verschil meer gemaakt tussen eerste en tweede inenting. Dan moeten we dus 120.000.000 inentingen bereiken. (De wappies hoeven niet.) Nu zijn we alsnog bij 1%.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Economie/Wirtschaft, Gezondheid, Marburg

Hijgende bezorgers

De bezorgdienst DHL verontschuldigde zich per mail: mijn pakje zal wegens de kerstdrukte niet vandaag, maar pas volgende week aankomen. Maar ik had pas drie dagen geleden iets besteld! Waarom toch al dat gehits en gejaag? Doe maar kalm aan jongens, als jullie er een week over doen is het ook goed.

Een andere bezorgdienst bracht gisteren een pakje waarvan de levering op 24 december was voorzegd. Was ook niet nodig geweest. Ik bestel nooit iets dat ik morgen al nodig heb.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Einkaufen

Zegeltjes

Soms is het leven net als vroeger. Tot dit wijze inzicht kwam ik bij het zegeltjes plakken. De zegeltjes van de kruidenier namelijk, de Treuepunkte. Als je daarmee een kaart hebt volgeplakt krijg je serviesgoed. Ik heb al een setje grote borden, deze week krijg ik een kaartje vol voor de ontbijtborden, later in december komen de soepborden erbij en in januari, als kroon op het plakwerk, de slabak— maar daar moet je dan wel € 2,99 voor bijbetalen. Vraagt u nu niet waar ik tot nu toe altijd van gegeten heb. Der Trend geht zum Zweitservice.
Ik heb ook al wijnglazen, een koekenpan en een haarscherp keukenmes van de zegeltjes. Geen kermiswaar, alles heel goede kwaliteit.

Toch is het niet helemaal als vroeger. Als kind mocht ik ook altijd  de zegeltjes plakken voor moeder, maar daar moest je aan likken, net als aan postzegels. Tegenwoordig zijn ze zelfklevend.

1 reactie

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Einkaufen, Vroeger

Zakelijk inzicht

Politici willen vaak dat alles zo blijft als het is. Anders schrikken hun kiezers, denken ze. Vliegmaatschappijen worden tegen de klippen op overeind gehouden, kolen, aardolie en gas moeten hoe dan ook uit de grond gehaald worden, desnoods met subsidie, ook al loopt het fossiele tijdperk duidelijk ten einde.

Mensen met geld hebben vaak een betere neus voor waar zij dat geld willen laten. Zij investeren steeds minder in fossiel en overigens ook in kernenergie.

Ook ten aanzien van Corona heerst in geldkringen dikwijls realisme. Veelal wordt geloofd dat in de zomer van 2021 alles weer min of meer normaal zal zijn. Maar het luxe-hotel Hessischer Hof in Frankfort, dat tegenover de Frankfurter Messe ligt en onlangs nog was gerenoveerd, is nu gesloten. Reden: ‘Voor Frankfort kan de komende twee jaar niet worden gerekend met een opleving van meetings, zakenreizen en beurzen en dus ook niet met een voldoende bezettingsgraad van het hotel.’

Twee jaar, dat is andere koek.

1 reactie

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft

Einde boek?

Voor mij liggen op het ogenblik twee dikke wetenschappelijke boeken, uitgegeven door Brill in Leiden. Ze kosten resp. € 252,- en € 156,45 (voor 825 en 649 blz.). Ik heb ze niet gekocht, maar uit de universiteitsbibliotheek geleend. Ze zijn zeer goed uitgegeven en perfect gedrukt, maar de band is bij beide erbarmelijk. Of liever gezegd: ze zijn helemaal niet gebonden; het zijn stapels kopieerpapier die met lijm zijn samengevoegd. Het gevolg is dat je ze niet goed kunt openslaan en geopend op tafel leggen. Ook bladeren gaat moeilijk. Waardeloos! Had er voor die prijs niet een echte band af gekund? Te voorzien is dat bibliotheekexemplaren al gauw door hun rug zullen gaan, wanneer mensen met geweld gaan proberen om ze toch open te slaan. Dan heb je voor veel geld een kapot boek, dat naar zijn aard niet gerepareerd kan worden.

Maar je hoeft ze natuurlijk niet ‘gebonden’ te kopen. De uitgeverij biedt namelijk ook de mogelijkheid deze werken als pdf te kopen. Dan kosten ze … net zo veel als de gedrukte versie! Als ik een van deze boeken zou kopen, wat ik gelukkig niet hoef, zou zelfs ik misschien, als ik klaar was met knarsetanden, voor de pdf-versie kiezen, hoewel ik er een hekel aan heb, boeken op een beeldscherm te lezen. Maar als een boek toch geen boek is, dan moet dat in vredesnaam maar. Gerede kans dat ik die honderden bladzijden zou uitprinten, om althans nog enig leescomfort te hebben.

Deze beroemde uitgeverij, die in de loop van eeuwen veel prachtigs heeft uitgegeven, houdt blijkbaar niet meer van boeken. Die zijn slechts een lastig nevenproduct bij haar digitale handel geworden.

3 reacties

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Economie/Wirtschaft

Valencia Late

Ook ik behoor tot de mensen die in principe de dag beginnen met het sap van een of twee uitgeperste sinaasappels. Maar zie aan: die vruchten zijn hier momenteel moeilijk verkrijgbaar. We krijgen ze eigenlijk alleen uit Spanje, en daar is het geen seizoen, dus we moeten het doen met late, overgespaarde vruchten, waar niet veel sap meer in zit. 

Vroeger, dat wil zeggen vorig jaar en daarvoor, was er meer variatie en ergens in de zomer werd er overgegaan op sinaasappels van het zuidelijk halfrond: Zuid-Afrikaanse, die erg op de Spaanse lijken, en Braziliaanse, die wat bleker en tropischer ogen en smaken. Marokkaanse en Italiaanse sinaasappels heb ik al een eeuwigheid niet gezien.

Wat is er aan de hand? De mooie supermarkt hier in Cappel is duidelijk ingesteld op klanten met luxe-wensen. Daar kun je zelfs passievruchten, mango’s en papaja’s uit Peru en Afrika kopen, dus waarom geen behoorlijke sinaasappels? Ik vermoed dat Corona zowel de productie als de handelswegen in de citruslanden heeft verstoord. Dat belooft nog wat als het om meer elementaire voedingsmiddelen gaat.

Op de markt zijn groente en fruit erg duur geworden. Ik schrik er telkens weer van, maar koop het toch, in de gedachte aan al het geld dat ik door Corona niet uitgeef (uitgaan, reisjes, muziekweken enz.).

Vreemd eigenlijk, dat je het hele jaar door gedachteloos sinaasappels uitperst, terwijl het toch niet bij je op zou komen om aardbeien te willen eten in februari, of asperges in oktober.

1 reactie

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Einkaufen, Eten, Marburg

Goedkoop is duurkoop

Het ware wezen van de Nederlandse Corona-bestrijding werd deze week min of meer per ongeluk duidelijk uit twee media-berichten. De grondslag daarvan is geen inzicht, hoe warrig ook, maar ordinaire vrekkigheid.
.
Minister(!) van Volksgezondheid(!!) de Jonge meende dat algemeen gebruik van mondkapjes in de verpleeghuizen niet wenselijk is. „Dat kost miljoenen mondkapjes extra, dan vergroot je de schaarste onnodig.” (DeJongeinNRC170720)
.
In Hillegom wilde een man zich laten testen, omdat hij het café De kleine beurs had bezocht, dat een hotspot was geworden. Die naam lijkt te staan voor heel Nederland. De man moest symptomen voorwenden om van de GGD een test los te krijgen, want ze testten alleen mensen met symptomen. ‘Alleen dan ben je besmettelijk en vorm je een risico,’ aldus een woordvoerder. De kans is daarnaast heel klein dat het virus wordt aangetroffen als er geen symptomen zijn. ‘Wij zetten de kostbare testen het liefst in bij mensen die het echt nodig hebben’, besluit de woordvoerder.
De cafébezoeker had het volgens de GGD niet nodig gehad. Maar hij testte wél positief. (BerichtOmroepWest220720)
.
Toegegeven, dit zijn slechts berichten uit de media, en die staan niet bekend om hun waarheidsgehalte. Maar als De Jonge bovenstaande schandalige zin niet had uitgesproken zou hij toch rectificatie hebben geëist? Hij zal hem inderdaad gezegd hebben, mogelijk alleen al om te laten zien wat een waardige premier van Nederland hij zou zijn.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Gezondheid, Nederland