Categorie archief: Economie/Wirtschaft

Levensmiddelen goedkoper

Veel levensmiddelen zijn flink duurder geworden. Daarom geef ik er minder geld aan uit, en dat is precies waar de supermarkten zich zorgen over maken. Van de dingen die ik regelmatig koop zijn duurder geworden: brood, muesli, hummus, volkoren crackers, groente en fruit. Op het meeste kan en wil ik niet bezuinigen. Op de crackers wel: ik koop tegenwoordig vaker roggecrackers, die zijn goedkoper. Om de gestegen kosten te compenseren let ik op de aanbiedingen. Vroeger verkeerde ik in de luxe positie dat ik dat niet hoefde. Er zijn veel dingen in de aanbieding, en merkwaardigerwijs ook allerlei luxe artikelen: gerookte zalm, serrano-ham, mangga’s, garnalen, bepaalde kazen. Die zijn dus goedkoper dan voor de inflatie. En de bananen gisteren: ineens € 0,49 in plaats van € 1,99 per kilo. Prima bananen, niks mis mee. Door af te zien van echt dure spullen en te letten op de lekkere dingen die in de aanbieding zijn geef ik dus in totaal wat minder uit aan boodschappen dan vroeger. Eventuele volgende bezuinigingsrondes kan ik zeker ook overleven, tot het op een dag niet meer verder kan. Behalve voor echt arme mensen zou het in dit volvette land voor iedereen sowieso het beste zijn, slechts de helft te eten.

Ook kan er nog voordeel gehaald worden bij de keuze van de supermarkt. Daar bestaat hier te lande een soort hiërarchie in, die blijkt uit zowel de kwaliteit als de prijzen. Tegut staat bovenaan, maar Rewe is ook niet gek, Edeka is alweer minder, nog daaronder ligt Lidl, dan Aldi, dan Penny Markt. How low can you go? Het is misschien juist goed in zo’n beroerd ingerichte discounter vol kartonnen dozen te kopen: dat vermindert de eetlust. Ook daarzonder gebeurt het me vaak genoeg dat ik door de aanblik van een supermarkt geen trek meer heb.

Ooit was er een verzakking van de prijzen. Het was geloof ik in 1998, ik woonde in Frankfort en kocht in mijn woonstraat bij Tengelmann, die ik als verse immigrant uit Nederland eerder als delicatessenzaak dan als supermarkt ervoer. Maar die werd twee jaar later ineens goedkoper, onder andere omdat er allerlei producten uit de ex-DDR verschenen die lager geprijsd waren. Daarvóór had men die beneden zich geacht, gewantrouwd. Het kan echter zijn dat deze prijsval zeer lokaal was, of alleen Tengelmann betrof.

De oliecrisis is ook weer bezworen: De olijfolie is ongewijzigd. Bertolli brengt nu ook olijfolie uit die geschikt is om mee te koken. Zonnebloemolie was er een tijdje helemaal niet; toen werd het € 6,99 de fles, nu is het € 1,99. Was ooit minder dan een Euro. Zonnebloem gebruik ik alleen als ik iets Indisch kook, en ik heb nog voorraad tot september..

De bakker heeft zijn eigen truc om de gestegen tarweprijs te compenseren. Als je een gesneden brood koopt zijn de sneetjes tegenwoordig wat dunner dan voorheen. Maar daar trappen wij niet in, want dat kan alleen maar tot de consumptie van meer beleg leiden. Alternatieven zijn roggebrood en Kartoffelbrot: dat laatste is verrassend lekker.

NASCHRIFT: Dat met die luxe-aanbiedingen zal wel tijdelijk zijn. Misschien hebben de supermarkten teveel ingekocht, omdat het koopgedrag van de klanten onvoorspelbaar is geworden. Of ze zijn door lange-termijncontracten gebonden aan de inkoop van bepaalde hoeveelheden, die ze nu voor de normale prijs niet meer kunnen afzetten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Einkaufen, Eten en drinken

Event-cultuur

Duitse binnensteden worden geteisterd door leegstand. De online-handel en Corona hebben de middenstand om zeep geholpen. Gerenommeerde, lang gevestigde winkels en restaurants moesten sluiten. Nu ze weer open mogen kunnen ze geen personeel krijgen, merken ze dat een groot deel van de klandizie wegblijft en na lang dapper standhouden met overheidssteun geven ze alsnog op. Er is minder geld onder de mensen, en de prijzen zijn gestegen.

Ook Frankfort is getroffen. Zelfs de peperdure Goethestraße, een straat vol dure juweliers en modezaken, biedt een treurige aanblik. De Russen komen niet meer, de Arabieren gaan liever naar Zuid-Duitsland of Oostenrijk en de Chinezen zitten in lockdown. Wie wil er nog een must kopen bij Cartier, of een Rolex, of nog iets duurders? Het stadsbestuur ziet in dat de oude toestand niet meer terug zal komen en probeert alternatieven te vinden voor de vroeger zo levendige binnenstad. Dat moet weer een plaats van ontmoeting worden, met een Event-Kultur. Street food festivals, rooftop bars, dat soort dingen.

Igitt! Je kunt beter de Amerikanen over de vloer hebben dan de Russen, maar dit klinkt wel erg troosteloos. Ik ben blij dat ik daar niet meer woon.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Economie/Wirtschaft, Einkaufen, Eten en drinken, Taal

Mini-herinnering: Made in USSR

In maart 1972 bezocht ik de jaarbeurs in Cairo, waar industriële producten, grote zowel als kleine, tentoon werden gesteld. In Utrecht of andere steden bezoek ik nooit zo’n beurs; ze interesseren me niet. Maar in het sjofele, in zichzelf gekeerde Egypte van toen was alles wat groot, glanzend en internationaal was aantrekkelijk, dus ik ging erheen.

Egypte was toen nog vrijwel een oostblokland, dus een grote exposant was de Sovjet Unie. Ook China was royaal vertegenwoordigd. De westerse landen minder, niet uit gebrek aan belangstelling, maar omdat hun spullen voor Egypte te duur waren. Mij viel toen op wat een erbarmelijke kwaliteit de Sovjetproducten hadden. Ik heb in het geheel geen verstand van tractoren of machines, maar ook met een lekenoog kon ik zien hoe knullig ze ontworpen waren en hoe ongelofelijk slecht afgewerkt. Terwijl de Chinese producten wel wat ouderwets waren, duidelijk kopieën van Amerikaanse ontwerpen uit de jaren vijftig, maar goed gemaakt, toen al. In het huidige Rusland zijn de spullen blijkbaar nog steeds niet veel beter.

Ik denk niet dat Egypte toen, behalve wapentuig, veel Russische producten kocht. Of het moest zijn door gedwongen winkelnering. De treinstellen en de trams kwamen meestal uit Hongarije; niet te duur en toch goed.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cairo, China, Economie/Wirtschaft, Rusland

Terug tot de kern

Enkele jaren geleden had ik besloten, toch maar geen waarzegger te worden. Dat neemt niet weg dat ik soms de toekomst heel precies voor me zie. Op 1 juni 2011 blogde ik het volgende:

  • Wiskunde is niet mijn kracht, maar vaak heb ik de indruk dat het zo is: Wat in Zweden nu gebeurt, gebeurt vijf jaar later in Nederland en nog tien jaar later ook in Duitsland. Natuurlijk klopt het niet zo precies; het is maar een grote lijn. Zo bezien ziet het er met de kernenergie als volgt uit: Zweden stapt uit de kernenergie in 1997, Zweden stapt er weer in in 2010. Duitsland stapt uit de kernenergie in 2011, Duitsland stapt er weer in … in 2024?

Het ziet ernaar uit dat ik dit juist heb gezien. De Duitsers weten het nog niet, maar dat komt nog wel.

1 reactie

Opgeslagen onder Duitsland, Economie/Wirtschaft, Politiek

Hoog bezoek

Vanmiddag hoog bezoek in Marburg. Politieauto’s rijden af en aan.

Als de vaccinatie van Afrika u interesseert, lees dan ook dit.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Gezondheid, Marburg

Zelftests

Het Paul Ehrlich-Institut heeft een lijst van 199 fabrikaten van corona-zelftests opgesteld – als ik goed geteld heb, want ze zijn niet genummerd. Daarvan komen er tenminste 128 uit China; misschien veel meer, want het is goed mogelijk dat er achter een Latijnse, Engelse of Duitse naam toch een Chinees fabrikaat schuilgaat.
Dat betekent dat we ook op dit gebied verregaand van China afhankelijk zijn. Als China niet meer wil leveren omdat het boos op ons is, of als het niet meer kan leveren omdat de ziekte daar ook uitbreekt en ze de tests zelf nodig hebben, of helemaal niet meer kunnen fabriceren, of als de vervoersproblemen heel groot worden, dan zijn we de sigaar. Ik betaal nu € 3 voor zo’n test (was tot voor kort € 1,75); als dat een Europees fabrikaat moet worden, zal hij zeker een tientje gaan kosten. Maar vooral zal het een eeuwigheid duren voordat Europa op grote schaal kan gaan produceren.
Vermoedelijk is het bij de mondkapjes niet anders. Het idee, strategische voorraden aan te leggen en/of zelf zulke dingen te gaan maken is vorig jaar wel geopperd, maar blijkbaar nooit uitgevoerd.

1 reactie

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Gezondheid, Politiek

Cijfers en werkelijkheid 

Tot 1996 werkte ik aan de Letterenfaculteit van de VU. Daar nam op het laatst, zoals overal, de belangstelling voor letters geleidelijk af en die voor cijfers sterk toe. Er moest gerekend worden: bezuinigingen, de normbelasting, het rendement van studenten en docenten tot ver na de komma. Dat nam zo’n omvang aan dat de faculteit iemand in dienst nam die in een vroeger leven wiskunde had gestudeerd. Een aardige vent, ik dronk wel eens een glas met hem. Hij vertelde dat zijn baan hem niet zo bevredigde, omdat de berekeningen die hij maakte niet erg werden gewaardeerd. Als de uitkomsten niet prettig waren werd er gewoon een streep door gehaald en er een cijfer neergeschreven dat politiek opportuun was.

Twee, drie maanden geleden besloot de Nederlandse overheid wat minder vaak te gaan testen op corona. Het verheugende resultaat was dat er ook heel wat minder besmettingen geregistreerd werden; de cijfers waren niet meer zo exorbitant hoog. Wat denkt u, was er daardoor ook minder corona?

In Duitsland wil het maar niet opschieten met de vaccinatie. Het percentage volledig ingeënten kruipt tergend langzaam omhoog, het is nu 65,8%, terwijl 80% het streven is. Maar daar is nu wat op gevonden: de overheid heeft haar overtuiging kond gedaan dat er in werkelijkheid veel meer mensen ingeënt zijn, maar dat ze niet allemaal in de centrale registratie terecht zijn gekomen. Alles komt dus goed.

1 reactie

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Gezondheid, Politiek

Nieuw!

Sinds jaar en dag deed ik tot volle tevredenheid mijn was met hetzelfde wasmiddel. Hetzelfde? Zeg dat niet tegen de fabrikanten die het maken. Die vernieuwen het spul regelmatig, naar zij beweren. Nieuw! Nu met nog meer … ! Dan is er meteen weer een reclameactie: het pak is iets groter en 20% is gratis, dus als je boven uit het pak schept, was je zelfs een tijdje helemaal voor niks.

Van die vernieuwingen heb ik nooit iets gemerkt: een grammetje van dit erbij, een snufje van dat: als leek merk je daar niets van. Of misschien is het gewoon leugentaal en hebben ze helemaal niets veranderd. Maar nu is er echt een vernieuwing: met de nieuwste versie van het merk X ruikt je was anders. Minder prettig. Onaangenaam zelfs. Zo kwam de wens op, naar een ander wasmiddel om te zien.

Hoe doe je dat? Voor zulke gevallen is er de Duitse consumentengids. Daaruit heb ik de namen van de beste wasmiddelen opgepikt en zal die binnenkort gaan kopen. Maar wat hoor ik nu in het nieuws? De betrekkelijk kleine Duitse fabriek die dat goede spul maakt is failliet, en wel definitief. Naar verluidde was er door de corona-crisis minder wasmiddel verkocht. Je kunt het je voorstellen: veel mensen zaten dag in dag uit thuis in hun steeds morsiger wordende trainingspak. De redding door de versoepelingen kwam te laat.

De vreugde van goed ruikende was zal dus van korte duur zijn. Als de restvoorraden op zijn worden we gedwongen terug te keren naar de multinational met zijn stinkende A-merk.

Helaas is het niet alleen wasmiddel waarmee dit gebeurt. Verscheidene degelijke Duitse kwaliteitsproducten moesten reeds het loodje leggen en werden vervangen door de middelmatige producten van de grote jongens. Of bijna failliet gaande bedrijven worden opgekocht door een investeerder, die het merk wel aanhoudt, maar het uitholt, zodat het niet meer zo goed is.

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Economie/Wirtschaft

Feest!

En ja hoor, er zweefden drie middelgrote ballonnen boven de winkelweide. Ik zag ze al van verre en begreep het meteen: het nieuwe filiaal van de drogisterijketen is feestelijk geopend!

Wat is het leven vaak voorspelbaar.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Economie/Wirtschaft, Marburg

Uitglijder

In mijn werkkamer ligt een tapijtje, waarover ik al twee keer bijna was uitgegleden. Het leek daarom verstandig, een anti-glij-ondermat te kopen. Maar deze blijkt aan een stuk door te weg te glijden; hij is met het kleedje erop al de halve kamer door geweest. Een onzinnig en contraproductief voorwerp dus. Gelukkig was het niet duur. 

Hoe leeft iemand die zulke dingen maakt? Heeft hij geen arbeidssatisfactie nodig, de tevredenheid over een goed product? Of zou hij nu in zijn villa zitten te gniffelen omdat er weer een klant zijn waardeloze matje heeft aangeschaft? Is leedvermaak zijn product? In dat geval wens ik hem toe dat hij zelf uitglijdt, bij voorkeur op de trap.

1 reactie

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft