Categorie archief: Economie/Wirtschaft

Herinneringen: Vertaler

Toen ik nog in Nederland woonde, vroeger dus, schnabbelde ik wat bij als vertaler Arabisch. In de jaren zeventig was er nog bijna niemand die dat kon, dus er werd vet betaald. Ik kon het ook niet, maar dat gaf niet. Rijbewijzen, geboortebewijzen e.d. lukten altijd wel, evenals lijstjes met ingrediënten van levensmiddelen. Van Marokkaanse huwelijks- of verstotingsacten waren er voorbeelden; daarbij was vaak nog het moeilijkst de handschriften te ontcijferen en de namen te begrijpen. Voor vertalingen in het Arabisch riep ik de hulp in van een Egyptenaar, voor de helft van het geld.
.
Er kwamen ook wel eens lange juridische teksten uit Saoedi-Arabië, of erger nog Libië, waar veel Italiaans door het Arabisch gemengd was. In die tijd deed Nederland immers grof zaken met die landen; hele havens werden er gebouwd. Ik zei dan dat ik die teksten niet helemaal begreep, maar de opdrachtgevers smeekten handenwringend of ik het toch wilde doen, want ze hadden niemand anders. Soms gaven ze me een juriste in bruikleen, die beter gefundeerde vermoedens over de inhoud van de teksten had en bovendien het juiste juridische jargon in het Nederlands kende.
.
Bijsluiters voor medicijnen en chemische teksten weigerde ik te doen, om vergiftigingen en ontploffingen te voorkomen.
.
In de jaren tachtig kreeg ik mijn eerste computer. Die was handig voor de langdurige opdracht van de KLM: telkens de menu’s voor de eerste klasse in het Arabisch vertalen. Daar had ik geen hulp bij nodig en omdat er in grote lijnen steeds hetzelfde gegeten werd kon ik lekker copy-pasten. Nog steeds verbaas ik vriend en vijand als ik gerechten meteen in het Arabisch kan benoemen.
.
Het moeilijkst waren de reclameteksten, daarbij had ik echt hulp nodig om de juiste toon te treffen. Dat ging niet alleen om vertalen, het kwam vaak neer op herschrijven. De enthousiaste brochure over lichtmetalen jaloezieën bij voorbeeld legde grote nadruk op de exclusiviteit en de chic van het product. Maar in Saoedi-Arabië was dat onzin: er was daar niets exclusiefs aan zo’n alledaags gebruiksvoorwerp, dat niet eens van goud was; dus dan moesten we zelf wat verzinnen. Gelukkig was het reclamewezen in de Arabische wereld nog niet zo ontwikkeld, dus het was al gauw goed.
.
Een tekst over babymelk had de opdrachtgever zelf al aan de verschillende culturen aangepast. Hij leverde ter verduidelijking ook de vertalingen erbij die al in andere talen gemaakt waren. Daar stond o.a. in: ‘Uw babytje heeft per dag xx uur slaap nodig;’ welnu, het aantal uren benodigde slaap was in geen twee landen hetzelfde. De Nederlandse kinderen sliepen geloof ik het langst.
.
Een keer heb ik een serieuze en gegronde klacht gekregen. Een internationaal bekende fabrikant van kettingzagen vond dat er fouten in mijn tekst stonden, en hij had gelijk. Hopelijk zijn er door mijn fouten niet al te veel lichaamsdelen verloren gegaan. Ik vertaalde toen al zo lang dat ik dacht het ook wel zonder hulp van een native speaker af te kunnen; mis! Voordat er boze houthakkers op mijn stoep konden verschijnen ben ik toen naar Duitsland verhuisd.
.
Van de KLM heb ik ook een keer een klacht gekregen, maar die was ongegrond. Een Arabische KLM-passagier klaagde dat er lamsvlees op het menu stond, maar hij had schapenvlees te eten gekregen, ocharm. Dat kon ik echt niet helpen, daarvoor moest hij bij de catering zijn.

De Arabische teksten werden gedrukt bij de toen nog nog enige drukkerij in Nederland die dat kon. Heel praktisch dat die ook in Leiden zat, want er moesten dan ook nog drukproeven worden gecorrigeerd.
.
Waren er dan geen Arabieren die konden vertalen? Nu natuurlijk wel, maar in de jaren zeventig nog niet. Hun kennis van het Nederlands was meestal onvoldoende, maar die van het Arabisch ook, als ze schrijftaal niet voldoende beheersten. Vaak genoeg heb ik teksten van Arabieren moeten fatsoeneren: werkwoordsvormen, naamvallen, syntax en spelling. Maar dat is in de loop der jaren sterk verbeterd. En er zijn tegenwoordig veel meer migranten die goed Nederlands kennen dan Nederlanders die Arabisch kennen.
Er kwam nog bij dat de opdrachtgevers Arabieren vaak niet vertrouwden, zeker niet bij hush hush-opdrachten.
.
Waar is toch al dat extra geld gebleven? Gewoon, opgegaan aan het goede leven. Dure voorwerpen interesseerden me niet, wel reizen, uit eten gaan en diensten.
.
Toen ik naar Duitsland ging was het afgelopen met de commerciële vertalerij. Mijn Arabisch werd beter, maar mijn Duits was (en is) niet waterdicht en ik ben hier niet beëdigd.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Nabije Oosten, Nederland, Persoonlijk, Vroeger

Boeren klein krijgen

Een reeks bio-winkels in Duitsland boycot een boerenbedrijf dat bio-gierst leverde. Reden: die boer is van de AfD: een halve of hele Nazi dus. Een ongemakkelijk vermoeden dringt zich al langer aan mij op, al ontbreken me de bewijzen: er is een relatie tussen bio-landbouw en Nazi-overtuigingen.
.
Maar als er om politieke redenen geboycot gaat worden, blijft er dan wel voldoende verantwoorde gierst over voor linksige bio-mensen? Of het gelukt deze boer en/of zijn soortgenoten in het faillissement te drijven of van politieke overtuiging te doen veranderen is me niet bekend. Als zoiets lukt zal het alleen in een besloten milieu zijn, in dit geval van bio-consumenten. Het is niet mogelijk Coca Cola kapot te krijgen door dat drankje te boycotten, omdat 95% der mensheid het toch blijft drinken.
.
Naschrift 15 oktober: Intussen heeft de AfD ertoe opgeroepen ‘haar’ gierstboer te ondersteunen door daar en masse gierst te gaan kopen. Lekker hoor: Nazi-gierst van eigen bodem. De poster hiernaast stamt niet van de AfD; dat is een bitterzoete grap van tegenstanders.
.
Bij de Nederlandse boeren ligt het anders. Nederlanders kunnen hen niet boycotten, zelfs als ze dat zouden willen, want hun eten komt van Albert Heijn of Jumbo, herkomst onbekend, terwijl de producten van de boeren grotendeels naar het buitenland verkocht worden.
.
Bij mijn weten zijn de boeren die nu in Nederland protesteren geen bio-boeren, maar een beetje erg rechts en racistisch schijnen ze toch te zijn. Nu, daarin verschillen ze niet zo veel van de helft van de Nederlanders. Wat doe je aan boeren die protesteren met zware voertuigen? Ik weet het niet; de Nederlandse regering blijkbaar ook niet. Tanks inzetten is drastisch en erg on-Nederlands; ik vraag me af hoe ze dat in Frankrijk hebben aangepakt. De ergste raddraaiers van hun bed lichten en gevangenzetten gaat eigenlijk ook niet, want ze moeten oogsten, melken, ploegen en zaaien. Je kunt het land niet onbewerkt laten, het vee niet onverzorgd.
.
Deze boeren zullen zich slecht thuis kunnen voelen bij lavendelboer Baudet; bij Wilders misschien?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Economie/Wirtschaft, Eten, Nederland

Slapend rijk worden

Je ligt in bed, wordt gewekt door de vroege nieuwsberichten en verneemt dat overheidsdienaren acht procent salarisverhoging krijgen.
Uitgesmeerd over drie jaar weliswaar, maar toch, in welk land komt zoiets voor? Het geldt ook voor gepensioneerden, want pensioen geldt als salaris.
Alleen niet in mijn bondsstaat Hessen, want dat wil altijd iets aparts. Maar in de praktijk gebeurt in Hessen met enige vertraging in grote lijnen toch hetzelfde. Slapend rijk word je hier.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Economie/Wirtschaft

Godsbewijs: de Schepper voorkomt inflatie

Leeswerk Arabisch en islam: Godsbewijs: de Schepper voorkomt inflatie
.
Daar leest U o.a. over een gevolg van de islamisering waarover je moderne islamkletsers nooit hoort. Toen de islam in West-Afrika verscheen, verdween namelijk de goudplant. Ja, daar groeiden goudklompjes aan planten, ‘als peentjes; bij zonsopgang werden ze geplukt.’
Middeleeuwse onzin, zegt U? Het is echt niet gekker dan wat er tegenwoordig in de sociale media verbreid wordt.

1 reactie

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Godsdienst, Niks

Egyptische sigaretten

Een degelijk huisgezin had vroeger sigaretten in huis om aan gasten te presenteren. Er waren twee soorten: Engelse en Amerikaanse. Een zeer kleine minderheid rookte ovale Egyptische sigaretten, of liever cigarettes. Honderd jaar geleden moeten die veel populairder zijn geweest. Ik kende nog een oude Duitse dame die tot haar dood de Duitse pakjes Kyriazi Frères kocht. (Nee, daaraan is zij niet gestorven.) Als beginnend oriëntalist had ik ook een korte sigarettenfase en meende ik oriëntaalse sigaretten te moeten roken, van Sullivan Powell in de Burlington Arcade. De Duitse firma NIL vervaardigt al heel lang sigaretten in Egyptische stijl. Die zijn nog steeds verkrijgbaar. Kyriazi was zeer Egyptisch, maar had een vestiging in Duitsland. Ook andere Duitse fabrieken maakten oriëntaalse sigaretten. Bekend is de Yenidze fabriek in Dresden, waarvan het moskeevormige gebouw nog bestaat en nu een andere functie heeft.
.
Het aardige van die Egyptische sigaretten was en is nog steeds de verpakking. De onvermijdelijke pyramiden, faraonische motieven, een portret van een Griekse, Italiaanse of Duitse fabrikant en soms ‘oriëntaalse’ motieven, bij voorbeeld een odaliske die op een sofa ligt te roken, veel gekleder overigens dan op de schilderijen van de vroege negentiende eeuw. Vanwege dat oriëntalisme verzamel ik wat plaatjes, want dat houdt me bezig. De blikjes werden blijkbaar in Europa vervaardigd; de Arabische letters daarop zien er niet altijd authentiek uit. De tabak kwam overigens uit Turkije (toen nog inclusief de Balkan). Egypte zelf had maar weinig tabak, die slecht was en waarvan het verbouwen later geheel verboden werd. De enige reden dat Ottomaanse onderdanen sigaretten in Egypte gingen vervaardigen was het vermijden van de Turkse tabaksbelasting.
.
Wel te onderscheiden zijn, althans in de nieuwste tijd,  de sigaretten die voor de Egyptische markt bestemd waren (Kleopatra, Nefertiti, Belmont, Suez en blijkbaar ook de variant Damir van Coutarelli) en de veel chiquere die naar Europa, vooral naar Duitsland gingen.
Belmont was ‘in mijn tijd’ de goedkoopste sigaret in Egypte. Er werd gefluisterd dat daarin de reeds eenmaal doorgerookte tabak van ingezamelde peuken werd verwerkt.
.
Ik zie nu pas dat op dat pakje Nefertiti het plakkertje van de belastingen in (pseudo?)-hiërogliefen is gesteld!

 

P.S. Ook aan de Comeniuslaan in Naarden werd in 1915 een moskeevormige sigarettenfabriek gebouwd.

4 reacties

Opgeslagen onder Cairo, Economie/Wirtschaft, Kunst, Orient, Ostwestliches

Zakkam

Nee, die kocht ik niet meer, die zakkammen van € 4,95. Door de jammerlijke staat van de huidige zakken was ik er al drie kwijt geraakt; dat werd te duur. Daarom had ik een kleine kam van goede kwaliteit gekocht, die in mijn portemonnee paste. Tenslotte gebruik ik zo’n ding maar zelden. Onkwijtraakbaar, dit kammetje van 10 cm, behalve bij een roofoverval. In het ziekenhuis was ik het echter toch kwijtgeraakt. Gisteren vond ik het terug: het zat in het etui van de e-reader, die ik nu gebruik om Alfred Birney, De tolk van Java te lezen (aanrader!). Ik moet erg ziek zijn geweest.
.
Maar in die tussentijd, toen het ding dus weg was, heb ik herhaaldelijk bij drogisten of in supermarkten mijn ogen over het kammenrek laten glijden om een nieuw kammetje te verwerven. Welnu, de maat van 10 cm. was helemaal nergens te bekennen, maar wat erger was: ik zag alleen maar prullenboel: scherpe tanden, zichtbaar vergankelijk materiaal. Ze waren dan ook veel goedkoper dan die goede kammetjes van € 4,95, die nu misschien € 5,95 hadden moeten kosten. Eén firma had die boel blijkbaar in handen, je zag in al die zaken hetzelfde display met kammen, borstels e.d., maar allemaal om treurig van te worden. Ook hier dus dat verval van kwaliteit, omdat de mensen die te duur vinden: we zagen het al bij zo veel producten. Ja, kwaliteit kost geld: toen ik ze ging verliezen vond ik die kammetjes ook te duur. Maar dat hing weer samen met die lullige broekzakken, die zo worden gemaakt dat een mens volgend jaar alweer een nieuwe broek moet kopen. Mode, weet U wel.
.
Wat heb ik een hekel aan de derde-wereld-achtige rotzooi die ons wordt opgedrongen!

4 reacties

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft

Brexit als toverbal

Brexit lijkt soms op dat snoepgoed dat wij als kleine kinderen kregen. Als je een toverbal in je mond steekt is hij rood, maar als je hem na een tijdje sabbelen uit je mond haalt is hij geel of groen of nog iets anders.
.
Brexit heeft tot een sterke koersverlaging van het pond (Niet ‘de’ pond, mensen, zoals tegenwoordig vaak te lezen is! In wat voor wereld leven wij?) geleid. Maar het bedrijfsleven is daar blij mee en ziet ook verder enorme kansen in Engeland: verlaging van bedrijfsbelasting, het oprollen van de laatste resten welvaartsstaat, productie met veel minder werknemersrechten, dan kun je lekker los gaan, bijna op zijn Chinees. De brave ‘gewone mensen’, die alleen maar hun eerlijke haat jegens buitenlanders kond wilden doen, hebben dus weer eens voor vergroting van hun eigen armoe gestemd. Daar grossieren ze in; in Nederland net zo goed. Misschien is het zelfs wel een wezenstrek van de late democratie. Het volk dom houden en laten kiezen voor de belangen van welgestelde heren en dames.
.
Ook biedt Engeland voortaan nog betere kansen voor geldhandel, optimalisering van belastingen en andere zwendel, als de knellende banden van Europa worden geslaakt. In financieel opzicht kan Engeland een nog sterkere concurrent voor de Zuidas worden: een fors Kaaimaneiland pal voor onze kust. Op Trafalgar Square een standbeeld van mevrouw Thatcher, met handtas.

4 reacties

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Europa, Politiek

Hoop voor Somaliland?

HargeisaHet vroegere Brits Somaliland bedoel ik, Hargeisa, Berbera, niet te verwarren met het rampgebied Somalia (Mogadishu), dat ooit enkele decennia Italiaans was.

Na de zelfvernietiging van de grotere eenheidsstaat Somalia in 1991 verklaarde Somaliland zichzelf onafhankelijk. En zie aan, het ging redelijk goed daar, maar wel op een héél bescheiden niveau. Het staatje werd door de wereld niet erkend en niemand had er oog voor. Dat schijnt nu te gaan veranderen. Het zog. Westen, druk bezig met zijn eigen onttakeling, blijft afwezig, China ditmaal ook, maar Dubai stapt erin en gaat de haven uitbouwen. Daarover de Somaliland Sun en de BBC. Meer welvaart, geen prettige arbeidsvoorwaarden.

4 reacties

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Politiek

Receptabel

Vanwege mijn artrose gebruik ik soms eenvoudige hulpstukken; denkt U bijv. aan een bandage voor de knie.

Ik wilde er net een kopen, ja voor het andere been ook, en die kostte in de winkel maar liefst € 84,–. In een internetwinkel wordt het ding voor € 45,– aangeboden. Iets vergelijkbaars was onlangs het geval met een zog. Rhizo-ring: € 62,– in de winkel en € 32,– in het internet .

Als je die dingen ziet lijkt de laagste genoemde prijs nog sterk overdreven, vooral bij die ring: een stukje plastic met een klittenbandje. Maar de hogere prijzen zijn helemaal schandalig.

Hoe komt dat? Enerzijds natuurlijk omdat die dingen voor oude, gebrekkige mensen bedoeld zijn, die je alles kunt aansmeren. Maar verder omdat zij receptabel zijn: dat is mijn vertaling van rezeptfähig. In de apotheek liggen veel medicijnen die rezeptflichtig zijn en die je dus zonder recept niet meekrijgt. Receptabel wil zeggen dat ze niet op recept moeten, maar wel kúnnen worden verstrekt. En dat betekent weer dat zo’n voorwerp, als het door een arts wordt voorgeschreven, door het ziekenfonds, resp. de verzekering wordt vergoed. Daarmee is de deur geopend voor de meest neoliberale prijzen die U zich kunt voorstellen. Als de verzekering betaalt mag het immers álles kosten. Dat is ook zo met de medicijnen die de apotheken verkopen. En daarom zijn de ziektekostenverzekeringen in Duitsland zo buitengewoon duur. Een vicieuze cirkel.

Veel particulier verzekerden kunnen de premie na hun pensioen niet meer betalen: de premie stijgt omdat zij ouder worden, het inkomen daalt omdat ze niet meer werken. Maar in het ziekenfonds mogen/mochten (?) ze niet. Er zijn bij voorbeeld mensen die per maand € 600,– ziektekostenpremie moeten betalen en eenzelfde bedrag overhouden voor de overige kosten van levensbehoud/-onderhoud.

Voor Duitse ambtenaren als ik is aan deze misstand onlangs een einde gesteld. Gepensioneerde ambtenaren mogen voortaan wel in het ziekenfonds, wat zij tijdens hun werkzame periode niet mogen.

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Economie/Wirtschaft

Onverwacht ondergoed

Enkele dagen zat ik onverwacht ergens vast zonder dat ik schoon ondergoed bij me had. Als praktische oplossing bood zich het filiaal van Kik om de hoek aan. Kik is de aller-, allergoedkoopste kledingketen van Duitsland, waar ik nooit koop. Maar nu dus wel. De aanschaf bestond uit drie slips en drie onderhemden, samen voor twaalf Euro. Twee Euro per kledingstuk: dat kan natuurlijk helemaal niet, toch was het zo. Dit zal de kleding zijn die door arme meisjes in Bangladesh in elkaar wordt gezet.
De tweede schok van verbazing: het spul is van goede kwaliteit! De hemden zijn van uitstekende katoen. Bij de slips is mogelijk het elastiek wat minder duurzaam, maar dat moet nog blijken; in ieder geval is de pasvorm heel goed. Ik had nooit verwacht dat dat kon voor zo’n prijs. Een beetje griezelig blijft het.

5 reacties

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft