Categorie archief: Dieren

Duidelijkheid over immigratie

tumblr_ooe0d9BRlr1rasnq9o1_540

Over het aantal vluchtelingen hullen de overheden zich graag in stilzwijgen of leugens. Over het aantal panda’s is er tenminste een verduidelijkend kaartje.

3 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Nederland

Onze manier van leven

44508710Is het Paasfeest zoals Halbe Zijlstra dat kent bedreigd? Bezoeken aan twee verschillende supermarkten brachten me aan het schrikken: de chocolade paashazen en -eieren zijn voor een groot deel niet verkocht! Zonder twijfel een gevolg van de voortschrijdende islamisering, de ongebreidelde immigratie en het terrorisme. Wat zal er nog van Europa overblijven? Afgeprijsde paashazen. Maar als die op zijn, wat dan?

3 reacties

Opgeslagen onder Chocolade, Dieren, Europa

Ottomaanse liefde voor dieren

Een reactie plaatsen

5 april 2016 · 13:14

Dierendelicatessen

Heeft de Partij voor de Dieren al geprotesteerd? Het ziet ernaar uit dat vooral de dieren in Russische dierentuinen benadeeld worden door de sancties van het verdorven en oorlogszuchtige Westen. Mensen ook wel, maar die moeten niet zeuren; die kunnen immers net zo goed kool eten, en oma heeft nog heerlijke recepten voor aardappelsoep. Een citaat uit een interview van De Morgen met een medewerkster van de Moskouse dierentuin (ik ontdek zes belgicismen):

“We gebruiken over het algemeen ingevoerd voedsel, omwille van verschillende redenen: het is goedkoper en de dieren hebben het liever,” aldus de woordvoerster van de zoo. “We onderzoeken nu de mogelijkheden om het voedsel te vervangen, maar dat gaat niet eenvoudig zijn.”
De woordvoerster is vooral bezorgd over de bevoorrading van vis en verse groenten en fruit, vooral appels en selder. “Veel dieren eten appels, en die importeren we uit Polen, omdat ze niet duur zijn en van een goede kwaliteit”, zegt ze.

Vreemd toch dat een vrij groot land als Rusland nog steeds de helft van al zijn voedsel importeert.

9 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Politiek

Vakantiedroomspul

Ergens in de Alpen van Graubünden kreeg ik een droom, die op efficiënte wijze twee van mijn steeds terugkomende onderwerpen combineerde.

Bij mijn afwezigheid was X. in mijn woning binnengedrongen en had ongevraagd mijn oude bank vervangen door twee stoelen. Dat is inderdaad van jongs af aan nachtmerriestof voor mij; zie bij voorbeeld hier (Duits). Al is die bank nodig aan vervanging toe en al waren die stoelen niet slecht.

De tweede helft van de droom ging weer eens over een intelligente hond. Een tijd geleden had ik gedroomd dat ik enkele dagen op reis was gegaan zonder eten, drinken en gezelschap voor mijn hond te regelen. Nu was ik langer op reis gegaan, en ik had niet alleen een hond, maar ook een kat thuis achtergelaten. Maar ziedaar: de hond was slim genoeg geweest om in mijn woning voedsel en water te vinden voor zowel hemzelf als de kat. Het was wel geen dierenvoedsel, maar voldoende voor hen allebei om op te overleven. (Hoe ze reageerden bij mijn thuiskomst kwam in de droom niet aan de orde.)

4 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Dromen, Zwitserland

Op vakantie 1

Killer karaoke

Ik zag op het journaal hoe een slecht Nederlands sprekende politica zich opwond over een TV-programma, waarin een zangeresje in een bak met water moest doorzingen terwijl daarin kronkelende slangen werden neergelaten. Dat lukte het arme kind niet, ze zette het op een schreeuwen. Slangen hebben geen stem; daarom trad de politica als zodanig op. Tot mijn verbazing was de eerste vraag die bij dit programma opkwam: is dat niet erg voor de slangen? Nou, dat viel wel mee, verklaarde de zuil, want het water was niet zo erg koud! Enig mededogen was er ook met het meisje: de suggestie was dat zij misschien niet helemaal vrijwillig had meegedaan. Met het publiek in de zaal en de televisiekijkers was er geen erbarmen.

Hoe hoort het eigenlijk? Dit soort dingen zou niet gedaan moeten worden. En wie maakt dat uit? Een gevoel voor burgerlijke of eventueel aristocratische waarden, in omgevingen waar die nog de toon aangeven. Zoiets doe je niet. Bad taste. Of  een dominee of pastoor. Maar zowel waarden als geestelijken zijn allang uit het gezicht verdwenen. We zullen er dus mee moeten leren leven: alles moet omdat het kan. Maar dank zij kabel en Internet is gelukkig haast niemand meer op Nederlandse media aangewezen. Blijft mijn bevreemding: in Nederland is men eerst begaan met de slangen, dan eventueel een beetje met het zangeresje en helemaal niet met het publiek. Dat is echt exotisch.

Mijn persoonlijke volgorde zou zijn: eerst begaan zijn met het publiek. Voorzover het dit zelf heeft gewild moet het tegen zich zelf beschermd worden. Vervolgens met het zangeresje. Kind, ga een cursus volgen of zo; je kan vast wel iets! En dan pas met de slangen. De programmamakers een tijdje—nee, niet te lang natuurlijk—met het hoofd naar beneden in die bak. Is niet erg koud. Ik wed dat zij ook niet kunnen zingen. Zouden zij soms tot dezelfde groep behoren waaruit het Koningslied voortkwam? Vreemd genoeg werd deze op verschillende plaatsen ‘elite’ genoemd.

In Duitsland heb je ook dit soort dingen, Big Brother, Jungle Camp enz. maar je hoeft ze niet te zien, want ze komen niet op het journaal. De grote bezorgdheid voor dieren schijnt iets Nederlands te zijn. Geworden te zijn; uit mijn Nederlandse jeugd ken ik het niet. Of zou het een late doorwerking en uitvergroting zijn van Dik Trom? Daarin werd, als ik mij wel herinner, reeds afkeurend geoordeeld over het leeghalen van vogelnestjes door kwajongens.

8 reacties

Opgeslagen onder De mens, Dieren, Nederland, Persoonlijk

Dode hond

Daar heb je het nou al. Ik en een hond, dat is onverantwoord. In mijn droom was ik een weekend weggegaan, van vrijdag tot zondag, zonder aan mijn pas verworven Golden Retriever te denken. Ik had geen gezelschap voor hem geregeld en zelfs geen eten en drinken klaargezet. Pas op de terugweg dacht ik aan hem en schrok vreselijk. Thuisgekomen zag ik eerst dat de woning een ravage was, toen ontdekte ik het dier, dat zielloos neerlag. Zou hij echt helemaal dood zijn? Een kameel kan vijf dagen zonder water, een hond misschien toch drie? Maar hoe zou ik het ooit weer goed kunnen maken met hem? Gelukkig werd ik wakker voordat ik te weten kwam hoe erg het was.
Nee, in werkelijkheid had dit niet kunnen gebeuren. Ik had het uíterlijk bij vertrek gemerkt, en anders had hij zelf wel iets voorvoeld en om aandacht gevraagd.

9 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Dromen

Boeren

In de landelijke omgeving waar ik woon heb ik in de loop der jaren drie boeren leren kennen. Ik ga graag met ze om , want ik waardeer hun manier van leven, bewonder die zelfs.

Ook hier in Midden-Hessen kun je van een kleine boerderij niet meer leven. Alle drie wilden ze echter hun geërfde hoeven niet opgeven en hebben ze een deeltijdbaan erbij genomen. Een Hofladen, waar je eigen producten aan de man brengt, ligt natuurlijk voor de hand; dat is hier heel normaal. Een ander is hulpverlener op een ambulance en heeft ongeregelde diensten. En nummer drie doet aan behangen en stucadoren. Maar voor alle drie is de zin van het leven gelegen in het kleinschalige, traditionele boerenbedrijf, en ze kunnen álles: zowel land- en tuinbouw als veeteelt, inrichting en reparatie van de gebouwen, onderhoud en restauratie van oude werktuigen en ook, vaak in samenwerking met de vrouw, de verwerking en verkoop van hun producten op markten. Als ik me even concentreer op A.: die heeft een paar koeien en twaalf schapen rondlopen. Dat levert kaas en schapenkaas op, en zelf gesponnen wol. Op zijn land verbouwt hij graag vlas, wat resulteert in op het weefgetouw geweven linnen. Ik bedoel linnen zoals mijn grootmoeder in haar uitzet had: spul dat zestig jaar meegaat. Deze mensen houden er niet van dat je een stuk textiel na twee jaar al moet weggooien, en ze hebben ook geen zin om het te verkopen aan de snobbishe elitefirma Manufactum. Het komt gewoon op de markt. Ik heb ook wel eens sokken bij ze laten breien: heerlijk. A. handelt in vee, is overal op markten en is blijkbaar voldoende runderkenner om in het regionale toezichtcomité runderteelt te mogen zitten. Als er even niets te doen is zijn er nog de kippen en de bijenvolkeren. Eieren en honing verkoopt hij natuurlijk ook, en jam van het eigen fruit. En noten. Als er geslacht is komt er zelfgemaakte worst; de hele winter worden de eigen ingevroren karbonaden gegeten, met de eigen aardappels, groentes en compôte. Alles natuurlijk, alles eco, maar zonder gepraat daaromheen. Voor hen spreekt dat vanzelf.

De zin van het leven? Is het juist niet een beetje onzin, zich zo af te sloven terwijl je alles per muisklik voor een deel van de kosten uit een ver land kunt laten komen? En waarom verouderde technieken en eeuwenoude weefgetouwen en al die talloze voorwerpen waarvan U en ik naam noch functie kennen? Omdat zij dat willen, en nog een aantal collega’s dat ook wil, en er voldoende draagvak is in de tamelijk conservatieve samenleving hier. Dát verleent er de zin aan. Hun leven is gericht op het verleden, zou je ze kunnen verwijten, niet op een dynamische toekomst, maar dat is een keus. Zij hebben zware, volle, maar tevredenstellende werkdagen met veel afwisseling. Vergeleken daarmee is bij voorbeeld stucadoren maar een banaal karweitje.

Je kunt deze mensen ook een voorwerp van honderd jaar geleden voorhouden en zij weten meteen welk onderdeel van welk stuk gerei het is, en ook nog hoe het heet, en hoe het drie dorpen verderop heet. Ik denk dat het van belang is dat de kennis van het traditionele boerenvak blijft bestaan. Er kan een dag komen dat het schip uit Argentinië of China niet meer komt, en dat we weer dringend op de kennis en de praktijkervaring van zulke boeren aangewezen zullen zijn.

2 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Duitsland, Economie/Wirtschaft, Einkaufen, Eten en drinken

Kattendruk

De werkdruk was erg groot deze weken, en er komen er nog twee. Het is alleen uit te houden omdat er daarna nóóit meer werkdruk zal zijn, tot in der eeuwigheid niet. Een gevolg is dat ik slecht slaap, en als dat een paar nachten aanhoudt raak je in een onaangenaam slechte conditie.
Vrijdagnacht heb ik in een hotel in Aken doorgebracht, om zaterdag op tijd bij een familiebijeenkomst in Nederland te kunnen zijn. Ik had in Aken niets te doen en besloot na een warm bad om tien uur naar bed te gaan, met open einde, dat immerhin 7.45 bleek te zijn. Daar lag ik dan, in een comfortabel bed. Het lichaam was onbeweeglijk, de ademhaling rustig. Een waarnemer zou gedacht hebben dat ik sliep, maar de geest ging als een razende te keer. Zoals het Schriftwoord zegt:

Ik sliep, maar mijn hart was wakker (Hooglied 5:2),

een eigenschap die in de literatuur over Mohammed aan profeten wordt toegeschreven. Zou er voor mij nog een late roeping …? nee, daar wil ik niet aan denken.
Te tobben viel er niets. Maar alles maalde in hoog tempo door elkaar heen: gevoerde gesprekken, nog te voeren gesprekken, monologen, liederen, opsommingen, Griekse straatnamen: Dragatsaniou, Charilaou Trikoupi, Perikleous enzovoort. Nooit heb ik bij mezelf zo een scheiding tussen geest/ziel en lichaam kunnen waarnemen. Blijkbaar wordt dan de harde schijf gedefragmenteerd, de geheugenstof opnieuw gerangschikt; misschien het overtollige gewist (hoewel dat meestal tegenvalt). Vermoedelijk is dit het wat wij doen wanneer wij slapen, en bij uitzondering kon ik er nu eens getuige van zijn.
Wel wat geslapen nog, maar met strak aangespannen armen en benen en zere voeten wakker geworden. Een ‘verkwikkende slaap’ was het niet geweest. Toch was ik wel weer fit genoeg om de resterende tweeëneenhalf uur naar West-Brabant nog te rijden. De dag tevoren was ik eerlijk gezegd een gevaar op de weg.

Droompjes gehad; het laatste herinner ik me, omdat ik er wakker van werd. Ik was in een huis waar gebrekkige dieren, of dieren die in ellendige omstandigheden waren gevonden werden verzorgd. Er was daar een prachtige grijs-blauwe poes, groot en zwaar, die erg aanhankelijk was en zelfs opdringerig. Behoorlijk getikt, voor een poes. Blijkbaar had ze in haar jeugd weinig liefde ontvangen en was er ook niemand onder de indruk geweest van haar nobele uiterlijk. Toen ik eenmaal in bed lag bleek de poes te zijn meegekomen, hoewel ik haar uitdrukkelijk had buitengesloten. Ze lag zwaar bovenop mij, ik wilde haar wegduwen maar ze verzette zich. Bij het ontwaken bleek ik bezig te zijn met mijn ene hand tegen de andere aan te duwen.

3 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Dromen, Persoonlijk

Architectonisch lichtpuntje

Deze week ben ik onder de indruk geraakt van de Dom van Aken, die ik bezocht heb. Vooral van het deel dat Karel de Grote heeft laten bouwen, hoewel het koor, met zijn grote vensters en vrijwel zonder dragende zuilen ook indrukwekkend is.
Omstreeks achthonderd was het achthoekige deel van de dom een klein architectonisch lichtpuntje in het toen zo woeste West-Europa. Een achthoek als in Ravenna en Constantinopel (Kleine Aya Sofia), maar inmiddels ook als in de Rotskoepel in Jeruzalem. Bogen die óók aan Córdoba herinneren; zuiltjes als in Syrië. De eenheid van de Oudheid even hersteld: een waarlijk kosmopolitisch gebouw. Daarna zou het een paar eeuwen duren voordat er weer wat kwam, en dat werd eerder Europees dan mondiaal.

Foto Holger Weinandt

De achthoek is maar klein en heeft een ommegang die ook niet royaal bemeten is. Toch heeft de architect iets bijzonders weten te bewerken: als je in het midden staat biedt een blik door de bogen naar de buitenste schil uitzicht op de oneindigheid. Als je naar boven kijkt zie je sowieso de hemel.
De ornamentiek en de mozaïeken zijn wel in hoofdzaak negentiende-eeuws, maar schitterend gelukt. Gemaakt net in de tijd dat Byzantijns in de mode was.

De olifant, die een bakker heeft geportretteerd in taai-taai (ook met glazuur), zal wel het exemplaar zijn dat kalief Harun al-Rashid aan Karel de Grote heeft geschonken, of zou hebben geschonken. Laten we hopen dat het niet echt gebeurd is; als het geen fictie was heeft het dier erg geleden.

3 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Duitsland, Europa