Categorie archief: Dieren

Mini-herinneringen Cairo: dieren als verdienmodel

Enige malen heb ik al gewezen op de liefde voor dieren die bestond in het Ottomaanse Rijk: hier en hier. In het Egypte van de jaren zeventig was het anders: daar was men soms behoorlijk wreed tegenover dieren. Waarschijnlijk kwam dat door de extreme armoede waaronder veel mensen gebukt gingen.
.
De jongetjes hadden een musje gevangen en dreigden dit dood te knijpen, tenzij … . Zij hadden goed begrepen dat de Europese dame dit niet zou willen aanzien en gauw het verlangde muntje zou overhandigen, waarna het beestje werd vrijgelaten.
.
In de dierentuin van Cairo waren de pauwen nogal gehavend. Dat kwam omdat jongetjes over het hek klommen, een veer uit de pauw trokken en die voor een muntje aanboden aan de bezoekers.
.
In dezelfde dierentuin kon men zich voor geld toegang verschaffen tot de verblijven achter de kooien om een foto te laten maken van zichzelf met een leeuwenwelp op de arm.
.
Bij Salwa Bakr las ik dat de dierenverzorgers soms het voer voor hun beesten achterhielden om het zelf op te eten. Arme drommels, arme dieren.
.
Wat voor muntjes dat waren ben ik vergeten. Een piaster misschien, of een halfje (ta‘rifa)? Kooibezoek zal wel duurder geweest zijn.
.
In het bijbelse Palestina zijn de laatste eeuwen de prijzen van offerdieren flink gestegen. ‘Are not two sparrows sold for a farthing?’ heet het in de King James vertaling (Matt. 10:29). Tegenwoordig is dat ‘for a penny’: een prijsstijging van 400%. In het Nederlands pakte men het handiger aan: ‘Worden niet twee musjes om een penningsken verkocht?’ luidt in de nieuwe vertaling: ‘Wat kosten twee mussen? Zo goed als niets.’ Net als bij de postzegels houdt men de echte prijs verborgen. ‘Zo goed als niets,’ dat is reclametaal, bedacht door mensen die zelf niet ieder dubbeltje hoeven om te draaien.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bijbel, Cairo, Dieren, Onzin

Hebben schoothondjes een ziel?

Die vraag vindt U misschien middeleeuws. Laat ik dan iets anders vragen: heeft een hond een persoonlijkheid, is een hond iemand? Ook als niet-hondenbezitter beantwoord ik deze vraag zonder aarzelen met ja. Vaak genoeg heb ik een innig van-ziel-tot-ziel contact gehad met een hond—ik weet echt geen beter woord. Met enkele andere diersoorten kan het ook, maar lang niet met alle.
.
Maar dan de vraag die mij soms bezighoudt: heeft een schoothondje ook een ziel? Zo’n juffershondje, zo’n handtas op pootjes? Ik schrik altijd als ik er een zie. Moeilijk: het is een dier, het leeft, het beweegt, heeft een stofwisseling, kent vreugde en verdriet, uit zich door spraakklanken, maar het is allemaal zo dun, zo nep, zo bijna niks. De ijsbergsla onder de dieren. Geen wonder, zegt U misschien: zulke beestjes zijn toch een product van geknoei, van genetische manipulatie? Ja, maar dat zijn grote honden eerlijk gezegd ook, ze hebben minstens vijftienduizend jaar genetische manipulatie achter zich. Ik kom er niet uit.
.
En gemanipuleerde mensen, hebben die een ziel? Ze hoeven niet eens genetisch gemanipuleerd te zijn om die vraag te laten opkomen. Iemand die dag in dag uit met zo’n luidsprekertje in zijn oor rondloopt, is dat nog iemand? Of een ondervoede slaaf in Noord-Korea, die ieder dag dezelfde routinehandelingen moet uitvoeren? Afgestompt, heet dat dan: de vooronderstelling is, dat er eerst, of in aanleg, een ziel was, maar deze vernietigd is of tot een stompje teruggebracht. Een innig zielencontact is dan niet mogelijk. Maar zo’n kapotte mens is onder ideale omstandigheden nog (ten dele? grotendeels?) te herstellen; een schoothondje niet.

5 reacties

Opgeslagen onder Dieren

Mini-herinnering: dieren in Athene

In de hete zomernachten hadden we de ramen tegenover elkaar openstaan in de slaapkamer. Dan kwamen er muggen, maar die werden afgeschrikt met een klein electrisch ding waar je een plaatje in schoof dat bij verhitting een chemische damp uitwasemde waar muggen niet van hielden. Het werkte uitstekend.
.
Niet weg te krijgen waren de honden uit de buurt, die elkaar de hele nacht toeblaften. Maar dat wende; na een poosje hoorde het geblaf zelfs tot de vertrouwde geluiden van het huis. Verder waren er reusachtige motten, die als je ze niet bestreed de tapijten opaten die ’s zomers in een hokje werden opgeslagen.
.
Eerder incidenteel was de verschijning van een groene slang voor de voordeur. Kan geen kwaad, zei M.; bovendien glipte hij snel weg. Toen ik eens een reuzenspin in huis aantrof deed ik hem in een handdoek en bracht ik hem naar buiten. Geluk gehad, zei M.: die zijn giftig.
.
Onze hond heette Hektor, een Griekse Herder; ik ging vaak met hem wandelen op de berg. Hij was al bijna een mens; daarom zal ik hier niet over hem schrijven. Een oude dame in de buurt had een schoothondje, dat Chariklia heette. Chariklia! een nuffiger naam voor een hondje kun je niet verzinnen.

2 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Griekenland, Niks

Mini-herinnering: gazon in Athene

M. had in Engeland gestudeerd en ze wilde dus beslist een gazon achter haar huis aan de Noordrand van Athene. Dat kon niet tegen droogte en moest nat worden gehouden, met water uit de kraan. Het kostte geld, maar dat had ze ervoor over. Het zal toch goedkoper geweest zijn dan de zwembaden die sommige huizen hadden. Lastig werd het tijdens de watercrisis van ik meen 1993: toen kwam het water per vrachtauto uit een gemeente waar geen schaarste was.
Waar het gazon ook niet tegen kon was schildpaddenpis. Achter het huis begon meteen de wildernis, en daarin leefden onder andere bergschildpadden, die soms de oversteek naar de beschaving waagden. Van de zenuwen moesten ze dan plassen. De tuinman klaagde dat het gras nooit meer goed werd op plaatsen waar een schildpad had gepist.
In het begin had ik wel eens de neiging naar noordelijke gewoonte in het gras te gaan liggen, maar dat ging snel over. Het gras zat vol kriebel- en jeukbeestjes, het lag daar alleen om bekeken te worden.
.
In het Athene van toen was hetzelfde aan de hand als in het Chennai (Madras) van nu. Droogte, te weinig water in de buurt, dan moet het water van een eind verderop worden aangevoerd middels aquaducten, men wist het in de Oudheid al. Maar als dat niet gedaan wordt, door gebrek aan inzicht, ambtelijke traagheid of corruptie, ontstaat er dorst.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dieren, Europa, Griekenland

Familie en dieren

Mijn zuster en zwager hadden gevraagd of ik een tijdje op hun lammetje kon passen. Het beestje zag er lief uit, maar het hapte en beet overal in: leidingen, kleding, meubels. Dat werkte zo op mijn zenuwen dat ik besloot het weg te doen. Als de eerste de beste vakantieganger zette ik het lam in de auto, reed een eind weg en liet het achter in een grazige berm. Dat luchtte op, maar nu doemde het volgende probleem op: hoe vertel ik het mijn zuster?
.
Dit was maar een droom, dat had U begrepen. Echt waar was dat mijn grootmoeder soms tegen dieren praatte. Als kinderen moesten wij daar erg om lachen. Haar “Dag geitje!” werd klassiek. En toen we eens langs een hond kwamen die voor een huisdeur zat te wachten zei ze: “Wil ik even bellen, hond?” Toen vonden wij dat ontzettend gek; nu zou ik het zelf ook zeggen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dieren, Dromen

Vegane kip

Vanmiddag heb ik min of meer per ongeluk een gerecht gegeten met daarin stukjes vegane kip. Een vegane kip is, zo begrijp ik, een knuffeldier dat een rijk en waardig leven heeft geleid met heel veel uitloop.
.
Het had een vleesachtige consistentie en je moest prettig even doorbijten, wat bij de hedendaagse niet-vegane kip, die eerder naar visstick neigt, niet altijd meer het geval is. Het was redelijk lekker, ook dankzij de bijgeleverde groentes en de goed gekruide saus, maar ik zal zoiets niet gauw nog eens bestellen. Hoe lekker het is hangt natuurlijk af van wat er verder nog te krijgen is. In een verarmd mijnstadje in de zuidelijke Oeral, waar ze alleen maar kool en oude aardappels met scheuten en putjes hebben, is zo’n gerecht beslist haute cuisine. En ook in onze Nederlandse hongerwinter zou het vlot van de hand zijn gegaan. Met de voedingswaarde zal het wel in orde zijn: de chemici hebben waarschijnlijk aan alles gedacht.
.
Vreemd vind ik vooral dat vegetariërs en veganisten hun verleden als vleeseters maar niet kwijt raken. Ze spreken van kip, vegane worst, vegetarische schnitzels; er zijn zelfs vegetarische slagers. Dat herinnert eraan dat het allemaal surrogaat is, met nep-vlees te maken heeft. Over twintig of vijftig jaar zijn er mensen die geen vleesetend verleden hebben. Ben benieuwd of zij gerechten gaan verzinnen die niet meer aan vlees doen denken.

6 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Eten

Wat vliegt daar?

Vannacht heb ik mijn lichaam ter beschikking gesteld van een mug, die er een bescheiden maar dankbaar gebruik van heeft gemaakt, en dat vrijwel zonder geluidsoverlast. Vroeger hield ik niet van muggen, hun gezoem en gezuig, maar tegenwoordig gun ik hun wel wat: er zijn er nog maar zo weinig van! Mijn vorige muggenbeet dateert van eind juni.
.
Er vliegt maar heel weinig langs tegenwoordig: af en toe een grote, bozig kijkende eenzame wesp, een enkele keer een vlieg en ’s avonds vrij consequent de dikke nachtvlinders, die met hun stomme kop telkens tegen de lamp aan beuken, hoewel deze hun geen enkele wederliefde betuigt. Zelfs fruitvliegjes en motten zijn schaars geworden.
.
Dat is snel gegaan. Moeten wij voortaan in een wereld zonder of bijna zonder insecten leven? Dan zullen wij zelf ook niet lang meer leven. Met dank aan de firma Bayer-Monsanto en consorten.
.
Toch begrijp ik het niet helemaal. Er wordt ook veel gesproken over het uitsterven van bijen. Maar je kunt nog volop honing kopen. Die is wel wat duurder geworden, maar niet heel veel.

3 reacties

Opgeslagen onder Dieren

Mantua en Padua: paarden

In het Palazzo Te in Mantua is een zaal die gewijd is aan paardenschilderingen (afb. 1). Federico Gonzaga hield namelijk van paarden, hij fokte ze zelf en schonk graag vrienden en relaties een mooi dier uit zijn stoeterij. Enkele van zijn meest geliefde paarden liet hij door zijn hofschilder Giulio Romano in fresco’s op de wand portretteren (afb. 2–4). Ze zijn optisch naar voren gehaald, zodat het net lijkt of ze dichtbij ons zijn.
.
Zelf geen paardenmens zijnde heb ik toch een idee van hoe een paard eruit ziet. Die paarden van Romano lijken anatomisch niet helemaal te kloppen. Of laat ik me voorzichtiger uitdrukken: komen niet helemaal overeen met het idee ‘paard’ dat ik in mijn hoofd heb—want dat idee is bij mij eerder door afbeeldingen ontstaan dan door de omgang met echte paarden. Maar paarden hebben toch wat bolligere buiken? Op schilderingen door mindere kunstenaars klopt er nog minder van. Olifanten, kamelen en eenhoorns worden door die Renaissance-schilders ook niet goed getroffen, maar dat is hun te vergeven, want die beesten kregen ze vrijwel nooit te zien. Paarden wél; daar liepen er honderden van door de stad.
.
In Padua staat voor de kerk van de H. Antonius ‘het’ paard: dat van Gattamelata, in brons gegoten door Donatello in 1453 (afb.5). Dat paard is wél goed gelukt, erg goed zelfs. Het eerste behoorlijke bronzen paard sinds de Romeinse tijd. Het linker voorbeen rust op een (bronzen) steen, omdat Donatello blijkbaar nog niet in staat was, het been in de lucht te laten zweven. Dat zou een tijdje later wel lukken.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dieren, Europa, Kunst

Papegaai

Hier ziet U de papegaai van de Ottomaanse sultan Abdul Hamid II (reg. 1876–1908). Die had U niet willen missen, dat weet ik zeker.

6 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Nabije Oosten

Big data

Onze bijna-buurgemeente Lohra (5500 zielen) overweegt een databank op te zetten met de genen van alle 490 honden die binnen de gemeentegrenzen leven. Er komen namelijk veel klachten binnen over hondenpoep op stoepen, paden en groenstroken, en middels een genentest zou dan precies kunnen worden getraceerd van welke hond de uitwerpselen afkomstig zijn. De hoge kosten waarmee een en ander gepaard gaat worden natuurlijk verhaald op de uitlaters zonder schepje en zakje.
Het is nog niet helemaal rond: er zijn juridische problemen, want er is nog geen wet volgens welke een hond gedwongen kan worden zijn of haar genen af te geven, en hoeveel wattenstaafjes zouden er niet gewoon worden stukgebeten? Wie moet er dokken als de buurjongen je hond uitlaat? En hoe zit het met grensoverschijtend gedrag?
Of er opzet achter zit dat dit voornemen al vóór de eerste april is uitgelekt blijft onduidelijk.
Wel heeft de gemeentereiniging laten weten dat sinds het bekend worden ervan de openbare ruimte veel schoner is en de hoeveelheid regulier in zakjes weggeworpen poep verdubbeld is!

1 reactie

Opgeslagen onder De mens, Dieren, Marburg