Categorie archief: Dieren

Burgerlijk Afghanistan

In het kader van de huiswerkhulp die ik nog steeds aan vluchtelingen en andere buitenlanders geef, heb ik nu al twee keer met een jonge Afghaan gewerkt, die in Kabul al behoorlijk wat Duits had geleerd in het Goethe-Instituut, hier medicijnen wil gaan studeren en is opgenomen in de intensieve cursus Duits van de universiteit. Duits leren gaat hem bijzonder snel af, hij heeft een ijzeren geheugen. Hij heeft nog behoefte aan conversatie-ervaring, dus wij praten. Niet zo maar in het wilde weg, daar zijn uitgekiende programmaatjes voor en ook de gespreksonderwerpen worden telkens opgegeven. Onderwerpen waren tot nu toe: reizen en huisdieren. Zo leer je zo iemand en zijn achtergrond toch een beetje kennen.
.
Hij hield van reizen, zei hij, had in Afghanistan al veel rondgereisd, met vrienden per auto of met de bus. Vanuit Kabul naar Herat, Bamiyan, Mazar-i-Sharif. Ze logeerden dan in hotels, een enkele keer bij familie. Ze bezochten dan oude gebouwen en musea. Op mijn vraag naar de veiligheid op de wegen zei hij dat die bedroevend slecht was, er kon altijd iets gebeuren, maar daardoor liet toch niemand zich tegenhouden. Ook was hij naar India geweest, als toerist. Daar had hij olifanten gezien, een diersoort die helaas in de dierentuin van Kabul ontbrak; wel hadden ze daar een rhinoceros. Verder sprekend over dieren vertelde hij dat de dierentuin van Frankfurt hem zo beviel. De overgang naar de huisdieren was gauw gemaakt: De huisdieren waarvan hij het meest hield waren honden, zei hij. Hij had zelf ook een hond gehad, een Duitse herder die luisterde naar de naam Rex. De hond kwam echt uit Duitsland; ik vermoed dat hij vernoemd is naar de hond Rex uit die afzichtelijke televisieserie op zaterdagavond. Als ze op reis gingen met een auto mocht Rex mee, maar in de bus mocht hij niet. Veel van zijn vrienden hadden honden, vertelde hij, het was eigenlijk vrij algemeen; alleen jammer dat het hondenvoer zo duur was. Wat vrat zo’n hond dan? Hondenvoer, geïmporteerd uit Duitsland of de VS of nog een ander land, dat ben ik alweer vergeten. Niet uit het nabijere Kazakhstan of India. Kun je niet bij de slager wat slachtafval halen? Nee nee, dat ging niet, het moest wel echt hondenvoer zijn, uit een blikje of droge brokken. Wat hondenkoekjes (Hundekekse) waren wist hij gelukkig niet.
.
Het beeld rees op van een vrij welgestelde burgerjongen, die een gewoon burgerlijk leven leidde. Door toedoen van de media krijgen we hier een beeld van Afghanistan als rampland, maar er is blijkbaar ook nog veel normaliteit.

2 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Huiswerkhulp

Oorlof, mijn arme schapen

Vannacht droomde ik dat ik met drie schapen thuiskwam. De keuken was te krap voor ze, dus moesten ze maar op het balkon. Als voer kregen ze lamsbout, een heel werk nog om dat klaar te maken. Toen dat op was overwoog ik stukken vlees uit mijn eigen benen te snijden, maar daar zag ik toch tegenop en vanaf. Iets van gras dan maar? Maar hoe …? Als zo vaak was wakker worden de beste oplossing.
.
Ik had nog nooit van schapen gedroomd. De aanjager was waarschijnlijk de hier geplaatste foto van Ottomaanse Turken die schapen naar huis droegen voor het offerfeest.
.
Het balkonschaap was mij vertrouwd uit Cairo, waar een, twee dagen voor het feest schapen op balkons te zien waren. Soms ging het mis en las je in het gemengde nieuws dat er ergens zo’n schaap door de balustrade was gebroken en op straat te pletter was gevallen. Een bloedbad, en een flinke strop ook, want een dood dier dat niet op rituele wijze geslacht was mocht je niet eten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cairo, Dieren, Dromen

Duidelijkheid over immigratie

tumblr_ooe0d9BRlr1rasnq9o1_540

Over het aantal vluchtelingen hullen de overheden zich graag in stilzwijgen of leugens. Over het aantal panda’s is er tenminste een verduidelijkend kaartje.

3 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Nederland

Onze manier van leven

44508710Is het Paasfeest zoals Halbe Zijlstra dat kent bedreigd? Bezoeken aan twee verschillende supermarkten brachten me aan het schrikken: de chocolade paashazen en -eieren zijn voor een groot deel niet verkocht! Zonder twijfel een gevolg van de voortschrijdende islamisering, de ongebreidelde immigratie en het terrorisme. Wat zal er nog van Europa overblijven? Afgeprijsde paashazen. Maar als die op zijn, wat dan?

3 reacties

Opgeslagen onder Chocolade, Dieren, Europa

Ottomaanse liefde voor dieren

Een reactie plaatsen

5 april 2016 · 13:14

Dierendelicatessen

Heeft de Partij voor de Dieren al geprotesteerd? Het ziet ernaar uit dat vooral de dieren in Russische dierentuinen benadeeld worden door de sancties van het verdorven en oorlogszuchtige Westen. Mensen ook wel, maar die moeten niet zeuren; die kunnen immers net zo goed kool eten, en oma heeft nog heerlijke recepten voor aardappelsoep. Een citaat uit een interview van De Morgen met een medewerkster van de Moskouse dierentuin (ik ontdek zes belgicismen):

“We gebruiken over het algemeen ingevoerd voedsel, omwille van verschillende redenen: het is goedkoper en de dieren hebben het liever,” aldus de woordvoerster van de zoo. “We onderzoeken nu de mogelijkheden om het voedsel te vervangen, maar dat gaat niet eenvoudig zijn.”
De woordvoerster is vooral bezorgd over de bevoorrading van vis en verse groenten en fruit, vooral appels en selder. “Veel dieren eten appels, en die importeren we uit Polen, omdat ze niet duur zijn en van een goede kwaliteit”, zegt ze.

Vreemd toch dat een vrij groot land als Rusland nog steeds de helft van al zijn voedsel importeert.

9 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Politiek

Vakantiedroomspul

Ergens in de Alpen van Graubünden kreeg ik een droom, die op efficiënte wijze twee van mijn steeds terugkomende onderwerpen combineerde.

Bij mijn afwezigheid was X. in mijn woning binnengedrongen en had ongevraagd mijn oude bank vervangen door twee stoelen. Dat is inderdaad van jongs af aan nachtmerriestof voor mij; zie bij voorbeeld hier (Duits). Al is die bank nodig aan vervanging toe en al waren die stoelen niet slecht.

De tweede helft van de droom ging weer eens over een intelligente hond. Een tijd geleden had ik gedroomd dat ik enkele dagen op reis was gegaan zonder eten, drinken en gezelschap voor mijn hond te regelen. Nu was ik langer op reis gegaan, en ik had niet alleen een hond, maar ook een kat thuis achtergelaten. Maar ziedaar: de hond was slim genoeg geweest om in mijn woning voedsel en water te vinden voor zowel hemzelf als de kat. Het was wel geen dierenvoedsel, maar voldoende voor hen allebei om op te overleven. (Hoe ze reageerden bij mijn thuiskomst kwam in de droom niet aan de orde.)

4 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Dromen, Zwitserland

Op vakantie 1

Killer karaoke

Ik zag op het journaal hoe een slecht Nederlands sprekende politica zich opwond over een TV-programma, waarin een zangeresje in een bak met water moest doorzingen terwijl daarin kronkelende slangen werden neergelaten. Dat lukte het arme kind niet, ze zette het op een schreeuwen. Slangen hebben geen stem; daarom trad de politica als zodanig op. Tot mijn verbazing was de eerste vraag die bij dit programma opkwam: is dat niet erg voor de slangen? Nou, dat viel wel mee, verklaarde de zuil, want het water was niet zo erg koud! Enig mededogen was er ook met het meisje: de suggestie was dat zij misschien niet helemaal vrijwillig had meegedaan. Met het publiek in de zaal en de televisiekijkers was er geen erbarmen.

Hoe hoort het eigenlijk? Dit soort dingen zou niet gedaan moeten worden. En wie maakt dat uit? Een gevoel voor burgerlijke of eventueel aristocratische waarden, in omgevingen waar die nog de toon aangeven. Zoiets doe je niet. Bad taste. Of  een dominee of pastoor. Maar zowel waarden als geestelijken zijn allang uit het gezicht verdwenen. We zullen er dus mee moeten leren leven: alles moet omdat het kan. Maar dank zij kabel en Internet is gelukkig haast niemand meer op Nederlandse media aangewezen. Blijft mijn bevreemding: in Nederland is men eerst begaan met de slangen, dan eventueel een beetje met het zangeresje en helemaal niet met het publiek. Dat is echt exotisch.

Mijn persoonlijke volgorde zou zijn: eerst begaan zijn met het publiek. Voorzover het dit zelf heeft gewild moet het tegen zich zelf beschermd worden. Vervolgens met het zangeresje. Kind, ga een cursus volgen of zo; je kan vast wel iets! En dan pas met de slangen. De programmamakers een tijdje—nee, niet te lang natuurlijk—met het hoofd naar beneden in die bak. Is niet erg koud. Ik wed dat zij ook niet kunnen zingen. Zouden zij soms tot dezelfde groep behoren waaruit het Koningslied voortkwam? Vreemd genoeg werd deze op verschillende plaatsen ‘elite’ genoemd.

In Duitsland heb je ook dit soort dingen, Big Brother, Jungle Camp enz. maar je hoeft ze niet te zien, want ze komen niet op het journaal. De grote bezorgdheid voor dieren schijnt iets Nederlands te zijn. Geworden te zijn; uit mijn Nederlandse jeugd ken ik het niet. Of zou het een late doorwerking en uitvergroting zijn van Dik Trom? Daarin werd, als ik mij wel herinner, reeds afkeurend geoordeeld over het leeghalen van vogelnestjes door kwajongens.

8 reacties

Opgeslagen onder De mens, Dieren, Nederland, Persoonlijk

Dode hond

Daar heb je het nou al. Ik en een hond, dat is onverantwoord. In mijn droom was ik een weekend weggegaan, van vrijdag tot zondag, zonder aan mijn pas verworven Golden Retriever te denken. Ik had geen gezelschap voor hem geregeld en zelfs geen eten en drinken klaargezet. Pas op de terugweg dacht ik aan hem en schrok vreselijk. Thuisgekomen zag ik eerst dat de woning een ravage was, toen ontdekte ik het dier, dat zielloos neerlag. Zou hij echt helemaal dood zijn? Een kameel kan vijf dagen zonder water, een hond misschien toch drie? Maar hoe zou ik het ooit weer goed kunnen maken met hem? Gelukkig werd ik wakker voordat ik te weten kwam hoe erg het was.
Nee, in werkelijkheid had dit niet kunnen gebeuren. Ik had het uíterlijk bij vertrek gemerkt, en anders had hij zelf wel iets voorvoeld en om aandacht gevraagd.

9 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Dromen

Boeren

In de landelijke omgeving waar ik woon heb ik in de loop der jaren drie boeren leren kennen. Ik ga graag met ze om , want ik waardeer hun manier van leven, bewonder die zelfs.

Ook hier in Midden-Hessen kun je van een kleine boerderij niet meer leven. Alle drie wilden ze echter hun geërfde hoeven niet opgeven en hebben ze een deeltijdbaan erbij genomen. Een Hofladen, waar je eigen producten aan de man brengt, ligt natuurlijk voor de hand; dat is hier heel normaal. Een ander is hulpverlener op een ambulance en heeft ongeregelde diensten. En nummer drie doet aan behangen en stucadoren. Maar voor alle drie is de zin van het leven gelegen in het kleinschalige, traditionele boerenbedrijf, en ze kunnen álles: zowel land- en tuinbouw als veeteelt, inrichting en reparatie van de gebouwen, onderhoud en restauratie van oude werktuigen en ook, vaak in samenwerking met de vrouw, de verwerking en verkoop van hun producten op markten. Als ik me even concentreer op A.: die heeft een paar koeien en twaalf schapen rondlopen. Dat levert kaas en schapenkaas op, en zelf gesponnen wol. Op zijn land verbouwt hij graag vlas, wat resulteert in op het weefgetouw geweven linnen. Ik bedoel linnen zoals mijn grootmoeder in haar uitzet had: spul dat zestig jaar meegaat. Deze mensen houden er niet van dat je een stuk textiel na twee jaar al moet weggooien, en ze hebben ook geen zin om het te verkopen aan de snobbishe elitefirma Manufactum. Het komt gewoon op de markt. Ik heb ook wel eens sokken bij ze laten breien: heerlijk. A. handelt in vee, is overal op markten en is blijkbaar voldoende runderkenner om in het regionale toezichtcomité runderteelt te mogen zitten. Als er even niets te doen is zijn er nog de kippen en de bijenvolkeren. Eieren en honing verkoopt hij natuurlijk ook, en jam van het eigen fruit. En noten. Als er geslacht is komt er zelfgemaakte worst; de hele winter worden de eigen ingevroren karbonaden gegeten, met de eigen aardappels, groentes en compôte. Alles natuurlijk, alles eco, maar zonder gepraat daaromheen. Voor hen spreekt dat vanzelf.

De zin van het leven? Is het juist niet een beetje onzin, zich zo af te sloven terwijl je alles per muisklik voor een deel van de kosten uit een ver land kunt laten komen? En waarom verouderde technieken en eeuwenoude weefgetouwen en al die talloze voorwerpen waarvan U en ik naam noch functie kennen? Omdat zij dat willen, en nog een aantal collega’s dat ook wil, en er voldoende draagvak is in de tamelijk conservatieve samenleving hier. Dát verleent er de zin aan. Hun leven is gericht op het verleden, zou je ze kunnen verwijten, niet op een dynamische toekomst, maar dat is een keus. Zij hebben zware, volle, maar tevredenstellende werkdagen met veel afwisseling. Vergeleken daarmee is bij voorbeeld stucadoren maar een banaal karweitje.

Je kunt deze mensen ook een voorwerp van honderd jaar geleden voorhouden en zij weten meteen welk onderdeel van welk stuk gerei het is, en ook nog hoe het heet, en hoe het drie dorpen verderop heet. Ik denk dat het van belang is dat de kennis van het traditionele boerenvak blijft bestaan. Er kan een dag komen dat het schip uit Argentinië of China niet meer komt, en dat we weer dringend op de kennis en de praktijkervaring van zulke boeren aangewezen zullen zijn.

2 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Duitsland, Economie/Wirtschaft, Einkaufen, Eten en drinken