Categorie archief: Dieren

Mini-herinnering: dieren in Athene

In de hete zomernachten hadden we de ramen tegenover elkaar openstaan in de slaapkamer. Dan kwamen er muggen, maar die werden afgeschrikt met een klein electrisch ding waar je een plaatje in schoof dat bij verhitting een chemische damp uitwasemde waar muggen niet van hielden. Het werkte uitstekend.
.
Niet weg te krijgen waren de honden uit de buurt, die elkaar de hele nacht toeblaften. Maar dat wende; na een poosje hoorde het geblaf zelfs tot de vertrouwde geluiden van het huis. Verder waren er reusachtige motten, die als je ze niet bestreed de tapijten opaten die ’s zomers in een hokje werden opgeslagen.
.
Eerder incidenteel was de verschijning van een groene slang voor de voordeur. Kan geen kwaad, zei M.; bovendien glipte hij snel weg. Toen ik eens een reuzenspin in huis aantrof deed ik hem in een handdoek en bracht ik hem naar buiten. Geluk gehad, zei M.: die zijn giftig.
.
Onze hond heette Hektor, een Griekse Herder; ik ging vaak met hem wandelen op de berg. Hij was al bijna een mens; daarom zal ik hier niet over hem schrijven. Een oude dame in de buurt had een schoothondje, dat Chariklia heette. Chariklia! een nuffiger naam voor een hondje kun je niet verzinnen.

2 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Griekenland, Niks

Mini-herinnering: gazon in Athene

M. had in Engeland gestudeerd en ze wilde dus beslist een gazon achter haar huis aan de Noordrand van Athene. Dat kon niet tegen droogte en moest nat worden gehouden, met water uit de kraan. Het kostte geld, maar dat had ze ervoor over. Het zal toch goedkoper geweest zijn dan de zwembaden die sommige huizen hadden. Lastig werd het tijdens de watercrisis van ik meen 1993: toen kwam het water per vrachtauto uit een gemeente waar geen schaarste was.
Waar het gazon ook niet tegen kon was schildpaddenpis. Achter het huis begon meteen de wildernis, en daarin leefden onder andere bergschildpadden, die soms de oversteek naar de beschaving waagden. Van de zenuwen moesten ze dan plassen. De tuinman klaagde dat het gras nooit meer goed werd op plaatsen waar een schildpad had gepist.
In het begin had ik wel eens de neiging naar noordelijke gewoonte in het gras te gaan liggen, maar dat ging snel over. Het gras zat vol kriebel- en jeukbeestjes, het lag daar alleen om bekeken te worden.
.
In het Athene van toen was hetzelfde aan de hand als in het Chennai (Madras) van nu. Droogte, te weinig water in de buurt, dan moet het water van een eind verderop worden aangevoerd middels aquaducten, men wist het in de Oudheid al. Maar als dat niet gedaan wordt, door gebrek aan inzicht, ambtelijke traagheid of corruptie, ontstaat er dorst.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dieren, Europa, Griekenland

Familie en dieren

Mijn zuster en zwager hadden gevraagd of ik een tijdje op hun lammetje kon passen. Het beestje zag er lief uit, maar het hapte en beet overal in: leidingen, kleding, meubels. Dat werkte zo op mijn zenuwen dat ik besloot het weg te doen. Als de eerste de beste vakantieganger zette ik het lam in de auto, reed een eind weg en liet het achter in een grazige berm. Dat luchtte op, maar nu doemde het volgende probleem op: hoe vertel ik het mijn zuster?
.
Dit was maar een droom, dat had U begrepen. Echt waar was dat mijn grootmoeder soms tegen dieren praatte. Als kinderen moesten wij daar erg om lachen. Haar “Dag geitje!” werd klassiek. En toen we eens langs een hond kwamen die voor een huisdeur zat te wachten zei ze: “Wil ik even bellen, hond?” Toen vonden wij dat ontzettend gek; nu zou ik het zelf ook zeggen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dieren, Dromen

Vegane kip

Vanmiddag heb ik min of meer per ongeluk een gerecht gegeten met daarin stukjes vegane kip. Een vegane kip is, zo begrijp ik, een knuffeldier dat een rijk en waardig leven heeft geleid met heel veel uitloop.
.
Het had een vleesachtige consistentie en je moest prettig even doorbijten, wat bij de hedendaagse niet-vegane kip, die eerder naar visstick neigt, niet altijd meer het geval is. Het was redelijk lekker, ook dankzij de bijgeleverde groentes en de goed gekruide saus, maar ik zal zoiets niet gauw nog eens bestellen. Hoe lekker het is hangt natuurlijk af van wat er verder nog te krijgen is. In een verarmd mijnstadje in de zuidelijke Oeral, waar ze alleen maar kool en oude aardappels met scheuten en putjes hebben, is zo’n gerecht beslist haute cuisine. En ook in onze Nederlandse hongerwinter zou het vlot van de hand zijn gegaan. Met de voedingswaarde zal het wel in orde zijn: de chemici hebben waarschijnlijk aan alles gedacht.
.
Vreemd vind ik vooral dat vegetariërs en veganisten hun verleden als vleeseters maar niet kwijt raken. Ze spreken van kip, vegane worst, vegetarische schnitzels; er zijn zelfs vegetarische slagers. Dat herinnert eraan dat het allemaal surrogaat is, met nep-vlees te maken heeft. Over twintig of vijftig jaar zijn er mensen die geen vleesetend verleden hebben. Ben benieuwd of zij gerechten gaan verzinnen die niet meer aan vlees doen denken.

6 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Eten

Wat vliegt daar?

Vannacht heb ik mijn lichaam ter beschikking gesteld van een mug, die er een bescheiden maar dankbaar gebruik van heeft gemaakt, en dat vrijwel zonder geluidsoverlast. Vroeger hield ik niet van muggen, hun gezoem en gezuig, maar tegenwoordig gun ik hun wel wat: er zijn er nog maar zo weinig van! Mijn vorige muggenbeet dateert van eind juni.
.
Er vliegt maar heel weinig langs tegenwoordig: af en toe een grote, bozig kijkende eenzame wesp, een enkele keer een vlieg en ’s avonds vrij consequent de dikke nachtvlinders, die met hun stomme kop telkens tegen de lamp aan beuken, hoewel deze hun geen enkele wederliefde betuigt. Zelfs fruitvliegjes en motten zijn schaars geworden.
.
Dat is snel gegaan. Moeten wij voortaan in een wereld zonder of bijna zonder insecten leven? Dan zullen wij zelf ook niet lang meer leven. Met dank aan de firma Bayer-Monsanto en consorten.
.
Toch begrijp ik het niet helemaal. Er wordt ook veel gesproken over het uitsterven van bijen. Maar je kunt nog volop honing kopen. Die is wel wat duurder geworden, maar niet heel veel.

3 reacties

Opgeslagen onder Dieren

Mantua en Padua: paarden

In het Palazzo Te in Mantua is een zaal die gewijd is aan paardenschilderingen (afb. 1). Federico Gonzaga hield namelijk van paarden, hij fokte ze zelf en schonk graag vrienden en relaties een mooi dier uit zijn stoeterij. Enkele van zijn meest geliefde paarden liet hij door zijn hofschilder Giulio Romano in fresco’s op de wand portretteren (afb. 2–4). Ze zijn optisch naar voren gehaald, zodat het net lijkt of ze dichtbij ons zijn.
.
Zelf geen paardenmens zijnde heb ik toch een idee van hoe een paard eruit ziet. Die paarden van Romano lijken anatomisch niet helemaal te kloppen. Of laat ik me voorzichtiger uitdrukken: komen niet helemaal overeen met het idee ‘paard’ dat ik in mijn hoofd heb—want dat idee is bij mij eerder door afbeeldingen ontstaan dan door de omgang met echte paarden. Maar paarden hebben toch wat bolligere buiken? Op schilderingen door mindere kunstenaars klopt er nog minder van. Olifanten, kamelen en eenhoorns worden door die Renaissance-schilders ook niet goed getroffen, maar dat is hun te vergeven, want die beesten kregen ze vrijwel nooit te zien. Paarden wél; daar liepen er honderden van door de stad.
.
In Padua staat voor de kerk van de H. Antonius ‘het’ paard: dat van Gattamelata, in brons gegoten door Donatello in 1453 (afb.5). Dat paard is wél goed gelukt, erg goed zelfs. Het eerste behoorlijke bronzen paard sinds de Romeinse tijd. Het linker voorbeen rust op een (bronzen) steen, omdat Donatello blijkbaar nog niet in staat was, het been in de lucht te laten zweven. Dat zou een tijdje later wel lukken.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dieren, Europa, Kunst

Papegaai

Hier ziet U de papegaai van de Ottomaanse sultan Abdul Hamid II (reg. 1876–1908). Die had U niet willen missen, dat weet ik zeker.

6 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Nabije Oosten

Big data

Onze bijna-buurgemeente Lohra (5500 zielen) overweegt een databank op te zetten met de genen van alle 490 honden die binnen de gemeentegrenzen leven. Er komen namelijk veel klachten binnen over hondenpoep op stoepen, paden en groenstroken, en middels een genentest zou dan precies kunnen worden getraceerd van welke hond de uitwerpselen afkomstig zijn. De hoge kosten waarmee een en ander gepaard gaat worden natuurlijk verhaald op de uitlaters zonder schepje en zakje.
Het is nog niet helemaal rond: er zijn juridische problemen, want er is nog geen wet volgens welke een hond gedwongen kan worden zijn of haar genen af te geven, en hoeveel wattenstaafjes zouden er niet gewoon worden stukgebeten? Wie moet er dokken als de buurjongen je hond uitlaat? En hoe zit het met grensoverschijtend gedrag?
Of er opzet achter zit dat dit voornemen al vóór de eerste april is uitgelekt blijft onduidelijk.
Wel heeft de gemeentereiniging laten weten dat sinds het bekend worden ervan de openbare ruimte veel schoner is en de hoeveelheid regulier in zakjes weggeworpen poep verdubbeld is!

1 reactie

Opgeslagen onder De mens, Dieren, Marburg

Burgerlijk Afghanistan

In het kader van de huiswerkhulp die ik nog steeds aan vluchtelingen en andere buitenlanders geef, heb ik nu al twee keer met een jonge Afghaan gewerkt, die in Kabul al behoorlijk wat Duits had geleerd in het Goethe-Instituut, hier medicijnen wil gaan studeren en is opgenomen in de intensieve cursus Duits van de universiteit. Duits leren gaat hem bijzonder snel af, hij heeft een ijzeren geheugen. Hij heeft nog behoefte aan conversatie-ervaring, dus wij praten. Niet zo maar in het wilde weg, daar zijn uitgekiende programmaatjes voor en ook de gespreksonderwerpen worden telkens opgegeven. Onderwerpen waren tot nu toe: reizen en huisdieren. Zo leer je zo iemand en zijn achtergrond toch een beetje kennen.
.
Hij hield van reizen, zei hij, had in Afghanistan al veel rondgereisd, met vrienden per auto of met de bus. Vanuit Kabul naar Herat, Bamiyan, Mazar-i-Sharif. Ze logeerden dan in hotels, een enkele keer bij familie. Ze bezochten dan oude gebouwen en musea. Op mijn vraag naar de veiligheid op de wegen zei hij dat die bedroevend slecht was, er kon altijd iets gebeuren, maar daardoor liet toch niemand zich tegenhouden. Ook was hij naar India geweest, als toerist. Daar had hij olifanten gezien, een diersoort die helaas in de dierentuin van Kabul ontbrak; wel hadden ze daar een rhinoceros. Verder sprekend over dieren vertelde hij dat de dierentuin van Frankfurt hem zo beviel. De overgang naar de huisdieren was gauw gemaakt: De huisdieren waarvan hij het meest hield waren honden, zei hij. Hij had zelf ook een hond gehad, een Duitse herder die luisterde naar de naam Rex. De hond kwam echt uit Duitsland; ik vermoed dat hij vernoemd is naar de hond Rex uit die afzichtelijke televisieserie op zaterdagavond. Als ze op reis gingen met een auto mocht Rex mee, maar in de bus mocht hij niet. Veel van zijn vrienden hadden honden, vertelde hij, het was eigenlijk vrij algemeen; alleen jammer dat het hondenvoer zo duur was. Wat vrat zo’n hond dan? Hondenvoer, geïmporteerd uit Duitsland of de VS of nog een ander land, dat ben ik alweer vergeten. Niet uit het nabijere Kazakhstan of India. Kun je niet bij de slager wat slachtafval halen? Nee nee, dat ging niet, het moest wel echt hondenvoer zijn, uit een blikje of droge brokken. Wat hondenkoekjes (Hundekekse) waren wist hij gelukkig niet.
.
Het beeld rees op van een vrij welgestelde burgerjongen, die een gewoon burgerlijk leven leidde. Door toedoen van de media krijgen we hier een beeld van Afghanistan als rampland, maar er is blijkbaar ook nog veel normaliteit.

2 reacties

Opgeslagen onder Afghanistan, Dieren, Huiswerkhulp

Oorlof, mijn arme schapen

Vannacht droomde ik dat ik met drie schapen thuiskwam. De keuken was te krap voor ze, dus moesten ze maar op het balkon. Als voer kregen ze lamsbout, een heel werk nog om dat klaar te maken. Toen dat op was overwoog ik stukken vlees uit mijn eigen benen te snijden, maar daar zag ik toch tegenop en vanaf. Iets van gras dan maar? Maar hoe …? Als zo vaak was wakker worden de beste oplossing.
.
Ik had nog nooit van schapen gedroomd. De aanjager was waarschijnlijk de hier geplaatste foto van Ottomaanse Turken die schapen naar huis droegen voor het offerfeest.
.
Het balkonschaap was mij vertrouwd uit Cairo, waar een, twee dagen voor het feest schapen op balkons te zien waren. Soms ging het mis en las je in het gemengde nieuws dat er ergens zo’n schaap door de balustrade was gebroken en op straat te pletter was gevallen. Een bloedbad, en een flinke strop ook, want een dood dier dat niet op rituele wijze geslacht was mocht je niet eten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cairo, Dieren, Dromen