Categorie archief: Marburg

Hoog Marburg

Gisteren was ik op de zestigste verjaardag van een oud-collega. Zij woont in een van die prachtige huizen die tegen een berghelling zijn aangeplakt, zeer moeilijk bereikbaar. Ik wilde niet met de eigen auto: ik raak daar altijd de weg kwijt, vind het rijden eng en parkeren kun je er ook niet. Met een taxi leek me saai, dus ik nam de bus die er ergens in de buurt kwam. Van en naar de bus moest ik een flink stuk lopen, en dat was precies de bedoeling: mijn dagelijkse looptaak moest nog afgetippeld worden. Bus 10, een afgeknot klein busje dat naar het kasteel rijdt. Een grotere bus zou de scherpe bochten niet kunnen nemen. Dat was al bijna een avontuur: in een van die lange smalle straten kwam er een tegenligger aan, die op geruime afstand bleef stilstaan. Hij begreep niet wat er verder moest. De buschauffeur wenkte hem wat hij moest doen, maar hij zag het niet op die afstand, dus dat duurde. Hij moest namelijk even de oprit van een privé huis in rijden om plaats te maken voor de bus. Het is een lijndienst: als dat ieder uur zo gaat? Bij de halte aangekomen vond ik al spoedig de Sandweg. Maar die hield bij nummer 6 al op en ontaardde in een zandweg. Het zag er niet naar uit dat er nog huizen zouden komen, wat bevestigd werd door een dame met hond, die mij wel de goede weg wilde wijzen. Terug naar de bushalte, waar bleek dat de Sandweg ook nog om de hoek verder liep, en zo vond ik het juiste adres. Een prachtige ligging, maar de verkeerssituatie lijkt me voor het dagelijkse leven erg bezwaarlijk.

Het feestgezelschap viel in drie delen uiteen: E’s familie, vrienden en buren, en collega’s van het instituut. Bij de laatsten kon ik mij wel thuis voelen, dus ik heb niet geleden. E. is een barones, al loopt zij in de bijstand. De familie stamt namelijk uit Oost-Pruisen en bezat “niets” meer toen ze hier heen kwam, maar kon blijkbaar nog net dat kostbare huis laten bouwen. Die familie was dus ook allemaal adel: sommige dames zagen er heel voornaam uit, met van die zilvergrijze permanent waves. Ze hadden nostalgische gesprekken over de voormalige oostgebieden, en over de reisjes die ze daar naar toe hadden gemaakt, het huis zo-en-zo stond er nog, daar was nu een bibliotheek in; en over de huwelijken die ophanden waren, en dat X geparenteerd was met Y, die weer een nicht was van Z. Praat waar je niet tussen komt en ook niets mee te maken hebt, maar die door zijn zeldzaamheid toch aardig is om eens te horen.

Terug wel met een taxi, die meteen al moeite had met het keren daar (die had ik anders gehad), en toen dat ongelofelijke labyrint van smalle en toch nog volgeparkeerde straatjes en eenbaans klinkerwegen weer naar beneden. Pas daar had ik weer het idee van in de normale wereld te zijn; het is echt anders daarboven.

Dit non-avontuur heb ik zo uitvoerig verteld omdat het een soort belevenis voor me was. Ik leid verder een zo saai en beperkt leven, vandaar.

9 reacties

Opgeslagen onder Marburg, Persoonlijk

Christelijk ziekenhuis: nu echt

Ik geloof dat U de verkorte versies van dit blog veel spannender vond, maar goed, hier komen nog wat herinneringen aan het ziekenhuis in Marburg, dat ik inmiddels ver achter me gelaten heb. 1. Alles proper en vriendelijk. Personeel is competent en heeft tijd om alles zonder stress te doen. De schoonmaakkrachten maken echt schoon; niet zo maar roef roef drie minuten voor elke kamer. Dat komt omdat iedereen in dienst is van het ziekenhuis zelf, niet van een of ander citroenuitknijperig uitzendbureau. 2. Ochtendwijding om 7.30, schalt via een luidspreker de kamer binnen. ’s Zondags om 10 uur een kerkdienst van ruim een uur. De knop om dit zachter te zetten kon ik pas na tien dagen bereiken. 3. Het viel me pas na dagen op: niemand hier met een donkere huidskleur of een migratie-achtergrond. Zelfs geen hoofddoekje in de schoonmaakploeg. Blijkbaar is een actief christelijk geloof een voorwaarde voor een aanstelling hier.

4 reacties

Opgeslagen onder Godsdienst, Marburg

Christelijk ziekenhuis, 2e poging

les proper en vriendelijk hier.

5 reacties

Opgeslagen onder Marburg

Christelijk ziekenhuis

1. Alles proper en vrien

6 reacties

Opgeslagen onder Marburg

Vaarwel, tot betere tijden

Morgen naar het ziekenhuis. Naar de Zusters Delicatessen, denk ik soms, maar dat is niet juist. Integendeel, het Diakonie-Krankenhaus is min of meer berucht om zijn flauwe eten. Dat ligt vast aan de Reformatie.

Ja, diaconessen bestaan nog. Ik zie ze soms in de stad lopen: in grijze, donkerblauwe of zwarte jurken, met een gesteven wit kapje om hun hoofd waaraan menig moslimvrouw nog een puntje zou kunnen zuigen. Maar dat zijn wel meestal oudere of echt oude vrouwen; vermoedelijk zijn de verpleegkrachten in het ziekenhuis veel jonger, niet in klederdracht en misschien niet eens meer protestantse nonnen, misschien zijn er zelfs mannen bij. Als ze maar diezelfde properheid uitstralen en intolerant optreden tegen andersdenkende ziekenhuiskieuwen kiemen. Het ziekenhuis blijft bewusst missionarisch-diakonisch ausgerichtet, dus wie weet.

Het is een heerlijk klein ziekenhuis, ik ben er al even geweest. Rustig, vriendelijk, alles spic & span. Maar internet is daar niet voor de patiënten; telefoon alleen zo’n ouderwetse aan een kabel. Het zal dus even duren voor ik weer hier ben.

Dag knie, veel dank nog voor het jarenlang rondzeulen met mij, al ging het de laatste tijd niet meer zo goed. Weet je nog hoe we de vesting van Nafplio beklommen? Morgenavond lig je bij het organisch afval; het is niet aardig, maar zo is het moderne leven.

10 reacties

Opgeslagen onder Marburg, Persoonlijk

De fiets of niets

Bij de vorig jaar vernieuwde supermarkt in Cappel is met enige vertraging nu een fietsenrek geplaatst. Een verkeerd fietsenrek: zo eentje waar je niets aan hebt, omdat je de fiets nergens aan kunt vastmaken. In Italië zag ik van de zomer alleen maar prima fietsenrekken; hier gaat men nog door met verouderde goedkope prullen.

Bij dat fietsenrek stond een bordje: ‘Dank U, dat u ter wille van het milieu met de fiets bent gekomen.’ Slijmerds! Als ik met de fiets naar de supermarkt ga doe ik dat niet voor het milieu, maar omdat er niets anders op zit. Weliswaar kun je bij de supermarkt parkeren, maar in de rest van Marburg niet, dus als ik naar meer dan één bestemming moet is de fiets het aangewezen vervoermiddel. Als ik aan het milieu dacht bij het boodschappen doen, zou ik niet bij jullie kopen.

4 reacties

Opgeslagen onder Einkaufen, Fietsen, Marburg

Natte sneeuw

Het is weer zover: natte sneeuw, nasser Schnee, sleet, neige fondante. Hoewel het op de daken hier en daar blijft liggen. Er zit nog veel blad aan de bomen, omdat het helemaal niet gestormd heeft. Toch is dit ook het seizoen van de bladerstofzuigers (grrr!!!). De vraag die algemeen omgaat is: Heb jij ze er al op? Bedoeld is natuurlijk: de winterbanden. Ja hoor, ik wel; laat de winter maar komen.

1 reactie

Opgeslagen onder Klimaat, Marburg

Duitsland leren kennen

Al woon ik sinds twintig jaar in Duitsland, dat wil niet zeggen dat ik het land ken. Twee nieuwe fenomenen ontdekt deze week.

1 – Haast in Marburg. Marburg wil een tramlijn aanleggen naar het academisch ziekenhuis op de Lahnbergen (4,5 km). Of het menens is weet ik niet; natuurlijk is met de eerste herfstregens de komkommertijd (Sommerloch) net afgelopen en hoor je dus niet meer over een zweefbaantje daarnaar toe. Dan moet er een serieuzer onderwerp komen. Hoe dan ook: de Oberhessische Presse publiceerde van de week het volgende tijdschema. Bouw zes jaren: 2017–2023, ingebruikneming 2030. Ter vergelijking: China heeft nu al 7.531 km. hogesnelheidstreinen, in 2020 zullen het er 16.000 zijn. Goed, China is iets groter.

Klosettrollenhauben

Klosettrollenhauben

2 – Mutsje! Vorige week moest ik een nacht in Bonn doorbrengen. Alle hotels in de binnenstad waren volgeboekt, er was zeker iets te doen daar. Zo belandde ik in een soort zelfgeknutseld B&B in Noord. Alles schoon, heerlijk ambachtelijk ontbijt, maar de inrichting en vooral de badkamer waren het werk van Beun de Haas. De uitbaatster was een laten we zeggen creatieve vrouw, die het hele huis had opgetuigd met frutseltjes en tutseltjes en ook veel kunstwerken van eigen hand, over welke mijn oordeel gelukkig niet werd gevraagd. De grootste verrassing kwam in de badkamer. Boven de closetrolhouder lag er op een plankje een reserverol, die kuiselijk aan het zicht was onttrokken door een gehaakt turkooisgroen mutsje! Dit had ik nog nooit gezien. Is dit Deutsche Leitkultur, of komt het ook voor in de Benelux, Denemarken en Zuid-Scandinavië; in Groot-Brittannië misschien? Zuid-Europees, Turks of Arabisch is het niet.

10 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Kunst, Marburg

Camp dicht

Een jaar geleden schreef ik over het Marburgse Camp voor de eerste opvang van vluchtelingen, wat in Nederland een AZC zou heten. Kort daarna stonden er een paar struise, goed verwarmbare houten gebouwen. Nu moet dit camp op bevel van de deelstaat gesloten worden. Begrijpelijk, enerzijds, want er komen maar weinig vluchtelingen meer. Maar onze stad heeft met zoveel liefde aan en in dit camp gewerkt. Marburg wil vluchtelingen, Marburg kan vluchtelingen, waarom mag het dan geen vluchtelingen? De verontwaardiging over de sluiting is groot hier. Nu worden die mensen misschien naar plekken in de pampa gestuurd waar de inheemsen een hekel aan buitenlanders hebben, terwijl hier beide groepen aardig op elkaar ingeschoten waren en zijn. Onbegrijpelijk.

NASCHRIFT: Ik begrijp het nu iets beter. Die andere camps waar de mensen naar toe moeten, worden niet door een linksige overheid maar door particuliere firma’s bedreven. In Rotenburg aan de Fulda bij voorbeeld, waar de grond en de huren lekker laag zijn—niet zonder reden natuurlijk. Een dubbele achteruitgang voor de vluchtelingen. Ze mógen domweg niet integreren.

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Marburg, Vluchtelingen

Kehna en verder

Op een van mijn fietstochten kwam ik door Kehna. Dat gebeurt wel vaker, ik ben er dan in een paar tellen doorheen. Het is een buurtschap die bestaat uit misschien vijf boerderijen. Dit keer viel mij een cafeterras op, en omdat ik wel zin had in koffie heb ik daar gepauzeerd. Het is eigenlijk een eco koffiebranderij, maar sinds kort ook met terras. Prettig toeven daar, en de mensen die er in en uit liepen hadden ook een rustige en vriendelijke uitstraling. Een korte wandeling langs de andere hoeven bleek een aangename verrassing. Wat een mooi gehucht, en al die panden zo prachtig opgeknapt en onderhouden! Ik moest toch weer eens vaststellen dat je als fietser eigenlijk te snel bent om iets te zien.

Pas thuis in het internet heb ik gezien wat dat is, Kehna. Omstreeks 1990 moet het erg vervallen zijn geweest; een stichting kocht het en heeft er een werk- en woonplek voor geestelijk minder bemiddelde mensen van gemaakt: die Gemeinschaft. Het geheel heeft nu 90 inwoners. Zeg maar een soort sociale werkplaats, of liever gezegd meteen vier. Die koffiebranderij, een weverij, een timmermanswerkplaats en iets met natuurbeheer. Blijkbaar is het een groot succes, de mensen die daar rondliepen maakten allemaal een gelukkige indruk en wie zou dat niet worden in zo’n paradijselijke omgeving. (Natuurlijk zijn het ook mensen en ik zie de rottenis best voor me: verduistering van stichtingsgelden, sektarisme, misbruik van zwak begaafden, moord; er zit best een Krimi in. Die moord moet dan met een hamer.)

Vervolgens koos ik voor een traject dat ik nog nooit gereden had. Het was ook niet zo makkelijk te vinden, maar met behulp van boeren op het land en mijn mobieltje lukte het. Want tot mijn verbazing had dit lege land prima internetontvangst. Via Stedebach en Holzhausen naar Fronhausen, dat in het dal van de Lahn ligt en vrijwel onvermijdelijk is voor Lahnfietsers.

Stedebach, met nog maar 25 inwoners, is ook iets aparts. Het lijkt niet van deze wereld, een grote boerderij en drie, vier kleintjes. Hier komt Demeter-voedsel vandaan, verbouwd en gegroeid volgens de strengste eco-normen. Inderdaad zag je een flinke Gutshof zoals in de oude tijd. In-gelukkige koeien, of misschien deden ze maar alsof, want de lage melkprijs zal ze te stellen geven. Als U denkt dat U daar met de bus heen kunt hebt U het mis: misschien rijdt er twee keer per dag een schoolbus; anders moet U aan de zog. ‘grote weg’ uitstappen, lijn 32, ieder uur een bus en dan nog een stuk lopen.

Holzhausen was geloof ik niet zo veel aan. maar ik had toch al geen energie meer om nog meer indrukken op te nemen. Wat vooral prachtig was waren de paden door het landschap, deels steil, deels golvend.

Geen foto’s van mezelf ditmaal; had de camera niet bij me. Op de weinig sfeervolle foto’s uit het internet ontbreekt vooral de bloemenpracht op de binnenhoven. Misschien zet ik er later nog eens iets van eigen hand in.

1 reactie

Opgeslagen onder Fietsen, Marburg