Categorie archief: Marburg

Naar Frankfort

Nee, niet naar Kirchhain, naar Frankort, dat is meteen veel spannender. Als bezitter van een bejaardenkaart voor het Marburgse busvervoer mag ik in de weekends gratis door de hele streek reizen, tot Mainz, tot voorbij Darmstadt. Zo ben ik al twee keer in Frankfort geweest, de stad waar ik elf jaar gewoond heb. De 30 à 40 Euro die een treinkaartje anders kost had ik ook wel kunnen betalen, maar de prijs schrikt toch af.
.
Frankfort is duur geworden. Dat was het altijd al; vroeger was mijn salaris aan het eind van de maand altijd op, maar het is erger geworden. Dat komt door de toenemende gentrificatie en de toestroom van Brexit-vluchtelingen. Het Londense bankwezen verkast voor een deel naar Frankfort. En de stad is al zo krap; waar moeten die mensen allemaal blijven? Van een bovengrens voor dit soort vluchtelingen is geen sprake.
De hoofdstraten van de stad ken ik natuurlijk nog, maar de zijstraten was ik toch voor een deel vergeten. Dan helpt zo’n tot niets verplichtend uitstapje om de boel weer bij elkaar te krijgen.
.
Wat doe ik in Frankfort? Wandelen en rondkijken, zoals het de bezitter van een bejaardenkaart betaamt. Een vriend bezoeken—ik heb er nog twee daar. Maar ook nuttige dingen, zoals theekopjes kopen. De vorige lichting was helemaal op, en ik wil geen thee drinken uit een mok. Dat doet blijkbaar iedereen in Marburg, want daar zijn geen theekopjes te krijgen.
Ze hadden daar wel twaalf soorten theekopjes. En wat een weelde verder ook in zo’n warenhuis. In mijn provincienest was ik die rijkdom een beetje vergeten. Ik houd hier aan het eind van de maand altijd geld over.
.

Otto Dix

En in de Schirn Kunsthalle de prachtige tentoonstelling Glanz und Elend in der Weimarer Republik bekijken. Topschilderijen uit die periode, zelfs uit verre verzamelingen, die je anders nooit te zien zou krijgen. Affiches en grafiek ook, en een verstandige indeling en commentaar. De Schirn is geen museum, maar een tentoonstellingsgebouw, dat geld moet verdienen met entreekaartjes. Vandaar dat er een hang is naar het beroemde en spectaculaire, maar dat is ook niet te verachten. In opzet misschien te vergelijken met de Nieuwe Kerk in Amsterdam.
De Dame met voile en nerts van Otto Dix toont vooral de Elend. In die periode was de burgerij verarmd door de inflatie en zagen keurige huisvrouwen zich soms gedwongen in de prostitutie te gaan.

4 reacties

Opgeslagen onder Marburg, Reizen

Hervormd

Nee, Luther heeft NIET op 31 oktober 1517 zijn stellingen aan de kerkdeur van Wittenberg vastgespijkerd. Er waren wel stellingen, maar die werden, ten dele al eerder, in brieven aan bisschoppen, vorsten en de paus meegestuurd en bediscussieerd. Dat hebben historici uitgezocht. Waarom ook vastspijkeren? Ze waren in het Latijn gesteld, en dat konden die paar voorbijgangers in het stadje Wittenberg niet lezen. Dat weten en begrijpen de meeste predikanten, en daar hebben ze geen moeite mee, want het is geen geloofspunt. Maar ze doen net of het toch zo was, want er is wat te vieren vandaag: vijfhonderd jaar Hervorming, en dat moet ergens aan vastgemaakt worden. Aan die deur dan maar. Predikanten hebben daar ervaring mee: zij doen wel vaker alsof ze geloven dat iets gebeurd is, waarvan zij weten dat het niet zo is.
.
Duitsland viert het groots: een vrije dag, zodat er gisteren overal een welhaast kerstachtige drukte heerste en er haast geen brood meer te krijgen was. Wat de 28,5% Katholieken ervan denken weet ik niet; voor zover zij geen werkgever zijn denk ik dat zij de vrije dag dankbaar hebben aanvaard.
.
Zondag was er hier in Marburg een grote gedenkdienst in de Elisabetkirche, die ook op de televisie werd uitgezonden. Vandaag een nog grotere in Berlijn.
.
Eerlijk gezegd heb ik een beetje genoeg van Luther. Ik zie wel zijn grote belang voor het christendom, voor Duitsland en de hele wereldgeschiedenis, maar wij hebben hier het Lutherjaar, worden al maanden doodgegooid met Luther in de media en in tentoonstellingen, en horen honderden malen ‘Een vaste burcht…’. Een beetje overkill.

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Godsdienst, Marburg

Nieuwe wegen

Vanochtend op de fiets naar de markt geweest, zoals vroeger iedere zaterdag. Het was voor het eerst na mijn knieoperatie. Met de auto is het niets gedaan daar, de bus is te moeizaam en lopen is te ver, vooral op de terugweg. De fiets dus. Maar ik ben een beetje bangelijk geworden in het verkeer, vooral in de hoofdstraat, die nu ook nog versmald is wegens werkzaamheden.
.
Met behulp van de plattegrond heb ik nieuwe wegen gevonden, met een lus, door rustige buitenwijken, over een voetgangers- annex fietsersbrug, en ziedaar, dan ben je toch zomaar in de binnenstad. Zo groot is het hier niet. Dat had vroeger natuurlijk ook al gekund, maar daar had ik nooit aan gedacht. Die brug is nieuw en behoorlijk breed, maar daar heb je niets aan, want de medegebruikers bezetten hem over de volle breedte, ook als ze met weinigen zijn. Hij is geplaveid met akelige ribbelplanken, die waarschijnlijk het snel rijden moeten tegengaan. Dat is goed gelukt, fietsen is daar echt niet prettig. Een oplossing zou natuurlijk zijn de helft van de brug voor voetgangers te bestemmen en de andere helft voor fietsers. Maar gezien de aard van de mens is dat toch onuitvoerbaar, dus dan maar zo.
.
De markt was weer erg wennen. De aangeboden waar was uitstekend als altijd, maar dat iedereen elkaar zo in de weg loopt was ik vergeten. En wat staan de mensen lang te leuteren bij die stalletjes. Maar ja, dat vinden ze gezellig. Ook het rituele broodje haring heb ik weer genuttigd.
.
Het ergert me dat ik nu zo langzaam fiets. Het zal niemand opvallen, zo heel langzaam is het ook niet; hoogstens zullen de mensen denken, kijk daar fietst een oude man. Maar tot vorig jaar fietste ik nog als een brutale student …

3 reacties

Opgeslagen onder Fietsen, Marburg

Fietsen

Inderdaad ben ik vanmiddag naar de kelder gegaan om mijn beide fietsen te bezoeken. Van de niet-elektrische heb ik de banden opgepompt; vervolgens heb ik nog in de Tiefgarage geprobeerd wat te fietsen. De eerste pogingen waren moeizaam, zo zeer dat ik dacht dat het nooit zou lukken. Maar blijkbaar moet de nieuwe knie altijd even wennen aan nieuwe opdrachten; na een paar rondjes ging het wél. Onder één voorwaarde, net als een paar dagen geleden op die hotelfiets: ik moet niet mijn middenvoet op de trapper zetten, maar mijn hiel. Ik neem aan dat de knie door het vaker te doen beter zal gaan buigen, zodat de voet op den duur  verder naar achteren kan. Mocht dat niet zo zijn dan moet er een technische oplossing gevonden worden.
.
Toen naar buiten; daartoe moest ik even afstappen, want de korte helling van de garage naar de straat was te steil. Vroeger ook? dat geloof ik niet. Vervolgens de hele straat een keer op en neer gereden. Daar zit een helling in en die kon ik zonder elektriek in de laagste versnelling goed de baas, net als vroeger eigenlijk. Ik had de gewoonte de niet-elektrische fiets voor de stad te gebruiken en de elektrische voor langere tochten door het ommeland. Dat moest ik in oktober vorig jaar opgeven toen het oude been te zwak werd; toen werden alle ritten elektrisch. Maar die nieuwe knie is behoorlijk sterk: quasi zonder inspanning kon ik op en neer fietsen. Wel moeilijk was omkeren, de draaicirkel. Ik heb lekker staan stuntelen, maar dat gaf niet, want er was helemaal geen verkeer. De mensen zitten blijkbaar allemaal naar de voetbalwedstrijd Merkel-Schulz te kijken. Het zal echter nog enige tijd duren voor ik weer een soeverein fietsgevoel heb; straat na straat zal heroverd moeten worden. Ook valt nog te bezien of de helling die naar de binnenstad voert wel te doen is; die is wat steiler dan mijn straat. Tot overmaat van ramp wordt de belangrijkste brug in de stad binnenkort afgesloten, wegens dringend nodige herstelwerkzaamheden.
.
Het volgende project zal zijn de elektrische fiets weer te activeren. Die is zwaar en tamelijk onhandelbaar; daarom had de fysiotherapeut mij aangeraden eerst de gewone fiets te proberen. Maar zij is van mening, evenals de chirurg overigens, dat ik op den duur alle ritten per elektrische fiets moet gaan maken. Net als afgelopen winter dus; dat kan. Maar nu eerst even kalm aan met dat ding.
.
Een bijkomend voordeel van het bezoek aan de kelder was, dat ik daar nog een doosje witte wijn aantrof, waarvan ik het bestaan vergeten was.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Fietsen, Marburg, Persoonlijk

Hoog Marburg

Gisteren was ik op de zestigste verjaardag van een oud-collega. Zij woont in een van die prachtige huizen die tegen een berghelling zijn aangeplakt, zeer moeilijk bereikbaar. Ik wilde niet met de eigen auto: ik raak daar altijd de weg kwijt, vind het rijden eng en parkeren kun je er ook niet. Met een taxi leek me saai, dus ik nam de bus die er ergens in de buurt kwam. Van en naar de bus moest ik een flink stuk lopen, en dat was precies de bedoeling: mijn dagelijkse looptaak moest nog afgetippeld worden. Bus 10, een afgeknot klein busje dat naar het kasteel rijdt. Een grotere bus zou de scherpe bochten niet kunnen nemen. Dat was al bijna een avontuur: in een van die lange smalle straten kwam er een tegenligger aan, die op geruime afstand bleef stilstaan. Hij begreep niet wat er verder moest. De buschauffeur wenkte hem wat hij moest doen, maar hij zag het niet op die afstand, dus dat duurde. Hij moest namelijk even de oprit van een privé huis in rijden om plaats te maken voor de bus. Het is een lijndienst: als dat ieder uur zo gaat? Bij de halte aangekomen vond ik al spoedig de Sandweg. Maar die hield bij nummer 6 al op en ontaardde in een zandweg. Het zag er niet naar uit dat er nog huizen zouden komen, wat bevestigd werd door een dame met hond, die mij wel de goede weg wilde wijzen. Terug naar de bushalte, waar bleek dat de Sandweg ook nog om de hoek verder liep, en zo vond ik het juiste adres. Een prachtige ligging, maar de verkeerssituatie lijkt me voor het dagelijkse leven erg bezwaarlijk.

Het feestgezelschap viel in drie delen uiteen: E’s familie, vrienden en buren, en collega’s van het instituut. Bij de laatsten kon ik mij wel thuis voelen, dus ik heb niet geleden. E. is een barones, al loopt zij in de bijstand. De familie stamt namelijk uit Oost-Pruisen en bezat “niets” meer toen ze hier heen kwam, maar kon blijkbaar nog net dat kostbare huis laten bouwen. Die familie was dus ook allemaal adel: sommige dames zagen er heel voornaam uit, met van die zilvergrijze permanent waves. Ze hadden nostalgische gesprekken over de voormalige oostgebieden, en over de reisjes die ze daar naar toe hadden gemaakt, het huis zo-en-zo stond er nog, daar was nu een bibliotheek in; en over de huwelijken die ophanden waren, en dat X geparenteerd was met Y, die weer een nicht was van Z. Praat waar je niet tussen komt en ook niets mee te maken hebt, maar die door zijn zeldzaamheid toch aardig is om eens te horen.

Terug wel met een taxi, die meteen al moeite had met het keren daar (die had ik anders gehad), en toen dat ongelofelijke labyrint van smalle en toch nog volgeparkeerde straatjes en eenbaans klinkerwegen weer naar beneden. Pas daar had ik weer het idee van in de normale wereld te zijn; het is echt anders daarboven.

Dit non-avontuur heb ik zo uitvoerig verteld omdat het een soort belevenis voor me was. Ik leid verder een zo saai en beperkt leven, vandaar.

9 reacties

Opgeslagen onder Marburg, Persoonlijk

Christelijk ziekenhuis: nu echt

Ik geloof dat U de verkorte versies van dit blog veel spannender vond, maar goed, hier komen nog wat herinneringen aan het ziekenhuis in Marburg, dat ik inmiddels ver achter me gelaten heb. 1. Alles proper en vriendelijk. Personeel is competent en heeft tijd om alles zonder stress te doen. De schoonmaakkrachten maken echt schoon; niet zo maar roef roef drie minuten voor elke kamer. Dat komt omdat iedereen in dienst is van het ziekenhuis zelf, niet van een of ander citroenuitknijperig uitzendbureau. 2. Ochtendwijding om 7.30, schalt via een luidspreker de kamer binnen. ’s Zondags om 10 uur een kerkdienst van ruim een uur. De knop om dit zachter te zetten kon ik pas na tien dagen bereiken. 3. Het viel me pas na dagen op: niemand hier met een donkere huidskleur of een migratie-achtergrond. Zelfs geen hoofddoekje in de schoonmaakploeg. Blijkbaar is een actief christelijk geloof een voorwaarde voor een aanstelling hier.

4 reacties

Opgeslagen onder Godsdienst, Marburg

Christelijk ziekenhuis, 2e poging

les proper en vriendelijk hier.

5 reacties

Opgeslagen onder Marburg

Christelijk ziekenhuis

1. Alles proper en vrien

6 reacties

Opgeslagen onder Marburg

Vaarwel, tot betere tijden

Morgen naar het ziekenhuis. Naar de Zusters Delicatessen, denk ik soms, maar dat is niet juist. Integendeel, het Diakonie-Krankenhaus is min of meer berucht om zijn flauwe eten. Dat ligt vast aan de Reformatie.

Ja, diaconessen bestaan nog. Ik zie ze soms in de stad lopen: in grijze, donkerblauwe of zwarte jurken, met een gesteven wit kapje om hun hoofd waaraan menig moslimvrouw nog een puntje zou kunnen zuigen. Maar dat zijn wel meestal oudere of echt oude vrouwen; vermoedelijk zijn de verpleegkrachten in het ziekenhuis veel jonger, niet in klederdracht en misschien niet eens meer protestantse nonnen, misschien zijn er zelfs mannen bij. Als ze maar diezelfde properheid uitstralen en intolerant optreden tegen andersdenkende ziekenhuiskieuwen kiemen. Het ziekenhuis blijft bewusst missionarisch-diakonisch ausgerichtet, dus wie weet.

Het is een heerlijk klein ziekenhuis, ik ben er al even geweest. Rustig, vriendelijk, alles spic & span. Maar internet is daar niet voor de patiënten; telefoon alleen zo’n ouderwetse aan een kabel. Het zal dus even duren voor ik weer hier ben.

Dag knie, veel dank nog voor het jarenlang rondzeulen met mij, al ging het de laatste tijd niet meer zo goed. Weet je nog hoe we de vesting van Nafplio beklommen? Morgenavond lig je bij het organisch afval; het is niet aardig, maar zo is het moderne leven.

10 reacties

Opgeslagen onder Marburg, Persoonlijk

De fiets of niets

Bij de vorig jaar vernieuwde supermarkt in Cappel is met enige vertraging nu een fietsenrek geplaatst. Een verkeerd fietsenrek: zo eentje waar je niets aan hebt, omdat je de fiets nergens aan kunt vastmaken. In Italië zag ik van de zomer alleen maar prima fietsenrekken; hier gaat men nog door met verouderde goedkope prullen.

Bij dat fietsenrek stond een bordje: ‘Dank U, dat u ter wille van het milieu met de fiets bent gekomen.’ Slijmerds! Als ik met de fiets naar de supermarkt ga doe ik dat niet voor het milieu, maar omdat er niets anders op zit. Weliswaar kun je bij de supermarkt parkeren, maar in de rest van Marburg niet, dus als ik naar meer dan één bestemming moet is de fiets het aangewezen vervoermiddel. Als ik aan het milieu dacht bij het boodschappen doen, zou ik niet bij jullie kopen.

4 reacties

Opgeslagen onder Einkaufen, Fietsen, Marburg