Categorie archief: Universiteit

Het Oog van Mosul

Tijdens de bezetting van de Iraakse stad Mosul door de ‘Islamitische Staat’ en de daarop volgende verwoestingen was er een blogger die zich het ‘Oog van Mosul’ noemde en met gevaar voor eigen leven de wereld op de hoogte hield van wat daar gebeurde. Nu de bezetting over is zet hij zich actief in voor het herstel van de universiteit en de bibliotheek aldaar. Hij houdt nu o.a. een tweetalig Twitter-account bij, waarin hij verslag doet van de wederopbouw van de stad en van zijn eigen huidige activiteiten. Inmiddels heeft hij al verschillende Europese landen en de USA bezocht om daarvoor aandacht te vragen en fondsen te werven. In juni komt hij ook naar Duitsland. Onlangs kwam ik op het idee, mijn vakboeken aan de bibliotheek van Mosul te schenken. Een betere bestemming kan ik er niet voor bedenken. Probleem is nog, hoe ze daarheen te krijgen. Ook daarom is het goed dat er op Duits of zelfs Europees niveau iets wordt opgezet.
Aan de universiteit alhier, waar ik tot 2012 heb gewerkt, heb ik nog contacten en die heb ik voorgesteld het Oog van Mosul ook naar Marburg uit te nodigen. Dat is voor elkaar gekomen en hij komt hierheen. Dat doet me buitengewoon veel plezier!
.
21.6.2018: zie nu het vervolg hier.

3 reacties

Opgeslagen onder Marburg, Nabije Oosten, Universiteit

Wat te doen – vervolg

Vervolg op Wat te doen?

De zieken zullen wel weer beter worden, zodat er nog verder gezongen kan worden tot mijn stem het begeeft. En zelfs bij een totale instorting van WordPress of het Internet zijn er alternatieven te vinden voor mijn geschrijf, desnoods met een kroontjespen. Maar zo’n moment van stagnatie en twijfel geeft aanleiding tot even wat inhouden en bezinnen.
.
Zingen tot het niet meer gaat, dat is nogal eenvoudig, maar je niet laten verrassen als het ineens ophoudt.
.
Met het bloek doorgaan totdat dat niet meer kan, maar op een zacht pitje misschien. Ooit was ik ermee begonnen om mijn arme landgenoten wat tegeninformatie te bieden tegen het gezwatel over de islam van Wilders en de media, die inmiddels al vijftien jaar dezelfde onzin verkondigen, waar niemand ooit genoeg van lijkt te krijgen. In mijn onschuld meende ik toen nog dat kennis zou helpen en dat mensen graag iets meer zouden weten.
.
Eerder dan allerlei wetenswaardigheden over de oude Arabieren en moslims aan te bieden zou ik misschien moeten werken over wat Europa dwars zit: het onverwerkte verleden, in het geval van Nederland vooral Indië, de VOC en de WIC en de negentiende eeuw, en de omgang met het Buiteneuropese in het algemeen: oriëntalisme en oriëntalistiek. Rassenleer en migratiekunde zijn natuurlijk ook belangrijk, maar daar kan ik slecht over meepraten.
.
Er lijkt ook schot te komen in het opruimen van mijn boeken. Ik zou zo graag een lege woning hebben, maar zolang ik nog een beetje werk kan ik die vakliteratuur niet missen. Bovendien wil niemand die boeken hebben, voor geld niet en voor nop niet, en weggooien is ook zonde. Boeken weggooien kun je tegenwoordig beter aan bibliotheken overlaten. Maar nu was ik in contact gekomen met iemand van de Universiteitsbibliotheek in Mosul, Irak. Daar is de bibliotheek door de ‘Islamitische Staat’ volledig verwoest, en een aantal geëngageerde jonge onderzoekers spannen zich in om de restanten te redden en weer iets op te bouwen. Welnu, dát lijkt me nu de ideale bestemming voor mijn boeken. Er moet alleen nog een weg gevonden worden om het spul daarheen te krijgen, maar daar wordt aan gewerkt. Mocht het U interesseren kunt U eens hier kijken.
.
Het aardige is dat de persoon met wie ik in Mosul correspondeer, vroeger werkte aan de afdeling Oriëntalistiek van de universiteit. In Irak en Saoedi-Arabië waren/zijn er leerstoelen die de oriëntalistiek bestuderen, die gesticht zijn uit haat tegen mijn soort mensen. Maar dat is langzamerhand wel verleden tijd geloof ik. We kunnen elkaar gezellig een beetje pesten, bantering.

Naschrift 4 mei 2018: Die persoon komt nu naar Marburg! Zie hier.

1 reactie

Opgeslagen onder Literatur, Nabije Oosten, Persoonlijk, Universiteit

Tent gesloten

Mijn artikel over de hidjra van de profeet is verschenen. Het staat in de Enc. of Islam, 3e uitgave: Art. Hidjra in EI 3. Een licht opruiend artikel, maar dat zien denk ik alleen mensen van het vak.

Het is mijn laatste wetenschappelijke artikel, ik zal er geen meer schrijven. Met het Leeswerk Arabisch en islam wil ik nog wel een tijdje doorgaan, en Emigrant blijf ik sowieso.

1 reactie

Opgeslagen onder Arabisch, Islam, Schrijven, Universiteit

Inspector Lewis en de kleur

Mijn nieuwe televisie heeft veel meer zenders dan de vorige, en zo kon ik in drie weken drie afleveringen van de Engelse serie Inspector Lewis zien. Die speelt in Oxford, en ik geniet van het weerzien met die prachtstad, waaraan ik zulke goede herinneringen heb.
.
Nu valt mij daarbij op dat er in die serie veel mensen met een Afrikaanse of Caraïbische achtergrond rondlopen, die dus een donkere huidskleur hebben, en bovendien wat onbestemde mensen ‘met een tintje’. En dat tot in de hoogste kringen. Toen ik nog in Oxford kwam, voor het laatst was het in 2009, liepen daar natuurlijk ook migranten en buitenlandse studenten en onderzoekers rond, maar niet zo heel veel. Zouden het er in die paar jaar zo veel meer geworden zijn?
.
Of heeft de maker van de serie gewoon besloten dat dit Engelse bolwerk voortaan multiculti moest zijn? Dat kan ik best waarderen, zoals ook de zwarte zangers onlangs in La clemenza di Tito. Maar in deze serie is het een beetje overdreven, geforceerd, de proporties zijn uit het oog verloren. En nog vreemder: je ziet er helemaal geen Indiërs of Arabieren, zelfs niet als figuranten. Terwijl ik weet dat er daar wel degelijk heel wat Arabieren zijn; hele leerstoelen worden gefinancierd met geld uit het Midden-Oosten; en Indiërs zijn in Engeland toch overal? De poging van die serie om in te spelen op de realiteit van het huidige Engeland, hoe goed bedoeld ook, is dus helaas mislukt.

4 reacties

Opgeslagen onder Europa, Ostwestliches, Universiteit

Technisch inzicht

De wasmachine deed het niet meer. Hij is al erg oud, dus het was wel te verwachten. Ik zat al in het internet te kijken naar aanbiedingen voor een nieuwe, toen ik ineens aan mijn studietijd in Egypte dacht. Daar wist men wel raad met weerspannige apparaten. Even krachtig heen en weer schudden, zo ging dat daar. En ja hoor, hij is nu weer vrolijk aan het brommen. Maar wie krijgt er tegenwoordig nog zo’n degelijke opleiding?

6 reacties

Opgeslagen onder Cairo, Universiteit

Weigering

Het verhaal over Uwe K.: Een nu vijfenzestigjarige man, verflodderd, nooit een behoorlijke baan gehad, bijstandstrekker. Dat had volgens een vroegere studiegenoot van hem, die mij het verhaal vertelde, niet zo hoeven te zijn. Uwe had rechten gestudeerd, had de studie voltooid, had al zijn tentamenbriefjes bij elkaar, de scriptie was ingeleverd en goedgekeurd. Het enige wat hij nog moest doen was zich aanmelden en bepaalde documenten naar het bureau van de universiteit brengen. Dat deed hij niet, heeft hij nooit gedaan, zodat hij ook niet kon afstuderen. Vervolgens werd hij postbode, kelner en nog zo wat dingen, maar nooit voor lang.

Zulke verhalen grijpen mij aan, omdat ze me herinneren aan me zelf — hoewel ik wel afgestudeerd ben, een baan had en nooit zo’n extreem geval ben geweest. Maar elementen van zelfsabotage waren er bij mij zeker ook.
Van de week zocht ik bepaalde belangrijke papieren, die nergens te vinden waren. Daarom besloot ik nu eindelijk die enorme hoop ongesorteerde papieren eens door te lopen, die al sinds mijn verhuizing uit Frankfort onaangeraakt in een hoek van de kast ligt. De papieren heb ik niet gevonden, maar wel een boek en een artikel van mijn hand, beide onvoltooid, beide bijna af en zo te zien helemaal niet slecht. Bij het boek was opvallend dat ik er twee of drie keer opnieuw aan was begonnen, wat telkens tot vrijwel hetzelfde resultaat had geleid.
Gauw weer weggeborgen die troep. De nabestaanden mogen het weggooien, t.z.t.

7 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk, Schrijven, Universiteit

Weer lesgeven

Omdat er een docent ziek was geworden ben ik gevraagd tot het eind van het semester enkele colleges te geven. Vier weken, twee colleges Klassiek Arabisch à twee uur, tweede- en vierdejaars. Docenten die dat nog kennen zijn intussen met een lantarentje te zoeken, vandaar.

Natuurlijk moest ik constateren dat de studenten weer minder kunnen dan vroeger. De neergang van de universiteiten gaat ononderbroken door. Arme kinders; sommige willen best wat leren, maar dan moeten ze naar Engeland ofzo. Twee gaan er inderdaad naar het SOAS in Londen; als ze slagen voor het toelatingsexamen tenminste. Bij ons krijgt iedereen natuurlijk wel een diploma.

Ik val in een programma dat die andere docent heeft opgesteld. Hij leest met de tweedejaars meteen klassieke poëzie. Dat vind ik mooi; zelf had ik dat nooit gedurfd, maar het heeft zin. Als ze de gedichten ook horen voordragen en eventueel uit hun hoofd leren bouwen ze een bezit op. En poëzie was altijd al het hoofddeel van de Arabische letterkunde.

Sommige van die studenten heb ik nog gehad toen ik nog vast werkte. Er zijn zeer goede bij, die indertijd met glans voor hun tentamens zijn geslaagd, en ik weet precies over welke stof. Maar opvallend is, dat nu die stof van toen af en toe ter sprake komt of zelfs toegepast moet worden ze zich die niet herinneren. Dat vind ik merkwaardig. Ik ben al oud en mijn geheugen loopt duidelijk achteruit; toch weet ik het meeste van vroeger nog, en zeker de vakkennis is nog paraat. Maar wat zíj alles in korte tijd al vergeten zijn, dat is ongelooflijk! En ik heb het nu over de beste studenten; de slechte komen sowieso geen Klassiek-Arabisch doen. Zou het komen door het lawaaiige, elektronische, gefragmenteerde leven dat zij leiden, waarin helemaal geen plaats meer is voor concentratie? À bas les portables!

En hoe gaat het met mij, nu ik als een hond ben die terugkeert naar zijn eigen braaksel? 1 Moe ja, duidelijk vermoeider dan vroeger na zo’n les. Ik ben ook merkbaar ouder geworden. En het heeft ook te maken met de betrekkelijke zinloosheid van het geheel, met het feit dat je steeds weer bij nul moet beginnen, omdat de basiskennis is weggezakt. Maar anderzijds ben ik ineens ook fitter. Ik voel me actief, voel de hartslag, de adrenaline en een zekere opwinding, en dat bevalt me wel. Alleen een schrijftafelleven leiden is toch wat weinig vitaal. Eigenlijk ben ik nu wel genoeg uitgerust.

NOOT
1. ‘Een hond keert terug naar zijn eigen braaksel’: 2 Petrus 2:22; ook verkrijgbaar als hadith van de profeet, ككلب يعود الى قيئه.

1 reactie

Opgeslagen onder Persoonlijk, Universiteit

Tot tnut van talgemeen

Toen ik nog werkte heb ik nooit getwijfeld aan de zin van mijn bezigheden voor de maatschappij. Nu is dat minder geworden, maar af en toe zijn er toch nog dingen die ergens goed voor zijn. Deze week stond/staat op het program:
.
– Een opschrift op een Perzische zegelring uit 1680 ontcijferen, die in het Koninklijk Paleis te Stockholm ligt. Kon blijkbaar niemand in Zweden.
.
– Een soort fatwa uit koranverzen samenstellen voor een psychologe, die een Turks meisje in behandeling heeft dat van haar ouders te horen had gekregen dat ze naar de hel zou gaan als ze haar ouders niet gehoorzaamde. Die gehoorzaamheid hield ook seksueel geweld en incest in. Gelukkig blijkt God een stuk barmhartiger te zijn dan zijn aanhangers. Het ziet er eerder naar uit dat die ouders met een lang verblijf in de hel moeten rekenen. De eerder geraadpleegde moslims waren blijkbaar niet in staat die teksten bij elkaar te lezen.
.
– Een docent vervangen die in het ziekenhuis is opgenomen.
.
Zo is er altijd wel wat. Een constante vormen de kleine stukjes die ik in het internet en in een tijdschrift schrijf over oude Arabische en islamitische onderwerpen. Ik weet niet door wie en waar die dingen worden gelezen, maar ze bieden info die anders bljkbaar nergens te krijgen is. En in een kalm tempo vors ik nog wat.
.
Natuurlijk ga ik ook wel eens op vakantie. Vorige week nog; misschien schrijf ik daar nog wat over.

4 reacties

Opgeslagen onder Schrijven, Universiteit

Vorsen

Ik vors. Nee, niet zoals in : ‘Ik Vors, bij de gratie Gods koning van Prutsloot en onderhorigheden, enzovoort enzovoort.’ Denkt U veeleer aan het werkwoord vorsen, forschen, onderzoek doen.
.
Nauwelijks gepensioneerd zit ik aan een wetenschappelijk artikel te zwoegen. Het had vorige week af zullen zijn, en ook al de week daarvoor, en in januari, maar het is niet af. Het lijkt het nieuwe vliegveld van Berlijn wel, dat heel misschien in 2021 opengaat, na een jaarlijks offer van een of twee miljard. Het is ook als de oude Arabische Hel, het onderwerp van mijn studie. Telkens als je bijna gaar gegrilld bent krijg je een nieuw lichaam met een nieuwe huid en begint het opnieuw.
.
Wat is er fout gegaan? Nu ik oud en tot rust gekomen ben en er niemand meer met deadlines achter mij aan jaagt is dit de gelegenheid om eens te kijken waarom ik niet (of althans: nog niet) een groot onderzoeker geworden ben, met welke kwellingen ik mij telkens heb gesaboteerd. Het zit hem denk ik vooral in mijn zielsstructuur, daar zal niet veel meer aan te doen zijn. Himmelhoch jauchzend und zum Tode betrübt is het principe.
.
Een wisseling van twee houdingen. Eerst denk ik: een artikel over dit-of-dat? O ja, dat doe ik wel, ik heb al een, twee ideeën, ik ga eraan zitten en in een weekje is het klaar. Maar dat is het dan niet en dan komt het andere gevoel: dit kan ik niet, het is te moeilijk; zie je wel, het wordt nooit wat. Omdat onderzoek altijd iets is van de langere adem loop ik daar vaak in vast. En dan dat Engels, dat steeds moeizamer wordt omdat ik in Duitsland woon.
.
Meesurfend op een positieve golf heb ik al heel wat kleinere artikelen geschreven, voor kranten, tijdschriften en blogs. Met inhoud en lef, vaak ook fouten, maar die ziet toch bijna niemand. Erg prettig voor iemand als ik is de mogelijkheid van een blog of een bloek, waarin ik geheel vrijblijvend aan kleine dingen knutsel die ooit samengevoegd misschien iets groots worden. Daarin kunnen uit enthousiasme voortgekomen fouten stilzwijgend nog gecorrigeerd worden.
.
Die positieve stemming heeft mij ditmaal regelrecht in de negatieve geleid. Ten eerste kon ik allerlei teksten niet vinden (negatief), ten tweede was ik vergeten dat ik bepaalde dingen allang gedaan had (positief én negatief, omdat ik er net al opnieuw aan was begonnen). Een grote tegenslag (negatief) was dat ik moest merken dat ik vijftien bladzijden van de te behandelen oude tekst nog helemaal nooit gelezen had! Goed, dacht ik met mijn nieuwe gepensioneerde zelfvertrouwen van wat-doet-het-er-nog-toe: die lees ik dan morgen. Weer fout: het blijkt een erg taaie tekst te zijn met veel onbegrijpelijks erin; bovendien moest ik de tekst, alvorens hem te lezen, eerst nog vaststellen aan de hand van zes handschriften. Dat doe je echt niet in een dag, dat wéét je toch? Dit heeft me nu al twee weken gekost, twee weken waarin ik niets anders kon doen, omdat de dagen er van vroeg tot laat mee gevuld zijn.
.
Gaat onderzoek niet altijd zo tobberig? Nee hoor, je hebt recht-toe-recht-aners, elke-dag-een-ei-leggers en bulldozers ook; ze bestaan echt. Die produceren meerdelige werken, die de loop der geschiedenis veranderen. Niet dat ik ze lees, maar als naslagwerk zijn ze soms handig.
.
En waartoe dit alles, vraagt U? Dat is een vraag die me nooit zo bezig houdt. Vorsen is spannender dan alle andere bezigheden die ik ken of nog kan, leuker dan patience leggen; meer kan ik er niet van zeggen. Onderzoek over oude Arabische teksten lijkt minder zin te hebben dan ooit, nu de Russen voor de deur staan om Europa nog kapotter te maken. Maar dat mag de pret niet drukken. De waarde van onderzoek wordt altijd pas later en ergens anders geconstateerd, door onbekende mensen. Of niet.
.
Kom, aan de werktafel nu. Morgenavond kan het af zijn.

1 reactie

Opgeslagen onder Onzin, Persoonlijk, Universiteit

Uitstel der Middeleeuwen?

Nog even is er geld in Duitsland, weggezogen uit de rest van Europa. Minister Schäuble heeft verklaard dat Duitsland bijna 41 miljard aan de Eurocrisis heeft verdiend. Nu het land een beetje wakker is geworden kan daarmee het definitieve verval misschien nog een keer afgewend worden. Het verval in:

Spoorwegen. Van de spoorwegen is niet veel meer over. Vele lijnen zijn opgeheven; over de nog bestaande is het reizen vaak moeizaam. Het personeel is oud of ontslagen; voor jonge mensen is werken bij het spoor weinig aantrekkelijk.

Autowegen. De snelwegen hebben te kampen met slecht onderhouden wegdek, dat bij grote hitte soms spontaan openbarst. Het aantal doden dientengevolge is nog minder dan tien, dus daaraan zal nog niet veel worden gedaan. Met de bruggen is het erger. Vele Autobahnbruggen hadden al dertig jaar geleden onderhoudsbeurten gehad moeten hebben. Men heeft het laten versloffen. Nu krijgen ze een noodsanering en binnenkort moeten ze voor een deel geheel vernieuwd worden. Dat gaat voor nog meer vertraging zorgen, maar dan kan het systeem tenminste weer een tijdje mee. Op de minder belangrijke wegen moet er vaak langzaam gereden worden wegens kuilen en brokkelend asfalt. Sommige K- en L-wegen zijn helemaal gesloten.

Vliegen. De luchthaven van Berlijn is nog steeds niet klaar en komt misschien wel nooit klaar.

Waterwering. De enorme overstromingen in Oostduitsland zijn grotendeels te wijten aan zeer heftige regenval. Dat is de hand Gods, daar is niets aan te doen. Maar men had wel betere waterkeringen, opvangbekkens en sterkere dijken kunnen aanleggen; daarmee was tenminste een deel van de ellende en de miljardenschade voorkomen. Is niet gebeurd, hoewel het besef van de noodzakelijkheid al lang aanwezig was.

Onderwijs en wetenschap. De rottenis begint al op de basisschool. Het middelbare schooldiploma is niet veel meer waard. Als de jongelui op de universiteit belanden hebben ze weinig gelezen en kunnen ze vaak nog geen begrijpelijk Duits schrijven; Engels of iets anders zeker niet.
Bibliotheken gooien tegenwoordig systematisch boeken weg in plaats van ze te verzamelen en ter beschikking te stellen. Dat doe ik zelf overigens ook; ik gebruik nu electronische leesmogelijkheden. Maar hoe lang gaat dat goed? Het internet en de vrije toegang daartoe zijn zeer, zeer kwetsbaar.

Verval van de staat. Beieren ligt vaak wat dwars, maar een nieuwe Kleinstaaterei zoals vroeger is in Duitsland nog niet te vrezen. Wél in Europa; het zal erom spannen of dat land zich duurzaam zal kunnen verenigen.

Hunnen of Vandalen zijn niet meer nodig om het verval te bewerkstelligen. We doen het zelf, en laten bovendien alle ruimte aan alles kaalvretende internationale financiële sprinkhanen. Ook tegen hen is de verdediging maar mondjesmaat op gang gekomen. De mensen zijn moe en willen slagroomtaart. De minister van BuZa sprak al eens van spätrömische Dekadenz. Dan zijn de Middeleeuwen niet ver.

8 reacties

Opgeslagen onder De mens, Duitsland, Europa, Trein&tram, Universiteit