Categorie archief: De mens

Samenwonende mannen

Twee mannen kunnen niet samen in een huis wonen. Of ja, het kan natuurlijk wel, maar dan moeten ze seks met elkaar hebben. Dan zijn ze namelijk gecertificeerd homoseksueel en dan kunnen de fiolen van de tolerantie over hen worden uitgestort.
.
Een mini-herinnering voerde mij terug naar het flatgebouw in Leiden waar ik in de zeventiger jaren enkele jaren een driekamerwoning had. Het was een fijne flat, waar de meeste bewoners zo om de dertig waren. We kenden elkaar, mochten elkaar, gaven elkaars planten water, liepen bij elkaar in en uit en vierden af een toe een feest. Op de hoogste verdieping was een groot penthouse: zes kamers en dienovereenkomstig duur. Deze woning was gehuurd door Hans en Johan, twee aardige kerels, die telkens maar weer moesten uitleggen dat zij die flat samen hadden gehuurd omdat hij zo groot en mooi was en door de hoge huur zo makkelijk te krijgen was geweest, maar dat zij verder ieder voor zich waren. Een woongemeenschap dus, wel bekend uit Londen en Duitsland, maar in Nederland blijkbaar minder. Hans leerde ik wat nader kennen en hij vertelde mij grinnikend dat hij en Johan dikwijls voor een paar gehouden werden, en als hij dat ontkende er toch vaak een vreselijke verdenking in de lucht bleef hangen. Het kon hem niet schelen; hij had een eigen leven, waarin ook vrouwen voorkwamen.
Ik herinner mij een flatfeest waarbij de beide heren apart naar beneden kwamen, om niet als paar op te treden. Dat vond iedereen nogal van de zotte, maar door schade en schande wijs geworden vonden die twee dat kennelijk het verstandigst.
.
In Flauberts roman Bouvard et Pécuchet (verschenen 1881, geschreven tussen 1872 en 1880) raken twee copyisten bevriend. Een van hen wordt rijk, ze kopen samen een groot huis op het land, waar zij een onwaarschijnlijk aantal wetenschappen najagen, de ene op nog amateuristischer manier dan de andere. Daarbij gaat er van alles mis, en de inwoners van het dorp raken steeds meer geïrriteerd door die twee rare snuiters, maar dat hele erge, nee dat wordt hen niet verweten. Tenslotte besluiten ze maar weer copyist te worden. Bevriend blijven ze natuurlijk, en uiteindelijk laten ze een bureau maken waar ze samen aan kunnen zitten.
.
De ontdekking of uitvinding van de homoseksualiteit aan het eind van de negentiende eeuw heeft vriendschap een stuk moeilijker gemaakt. Bouvard en Pécuchet zouden nu niet meer samen een huis kopen.

1 reactie

Opgeslagen onder De mens, Niks

Landname

Het woord Landnahme kwam weer eens voorbij: de Landnahme van de oude Israëlieten. Hoe zou dat in het Nederlands heten? vroeg ik me af. Welnu, dat bleek nogal eenvoudig: gewoon ‘landname’. Het staat in de Wiktionary, en Van Dale wijst zelfs op de herkomst van het woord: een heer Knuttel, die in 1937 schreef over de Frankische landname, heeft het woord naar analogie van het Duits gecreëerd. Het betekent volgens Van Dale: ‘(hist.) het in-bezit-nemen van land door de oudgermaanse volkeren’— dat zullen dus die Franken van Knuttel zijn—en volgens Wiktionary: ‘settlement or occupation of (new) land (from the settlers’ or occupiers’ perspective)’.
.
Er zijn in de wereldgeschiedenis heel wat landen genomen. Duitsland door die oudgermaanse volkeren, en bij voorbeeld Hongarije, dat al meer dan duizend jaar geleden werd bezet door Magyaren uit Centraal-Azië, die het zelf ook altijd over hun Landnahme hebben. De oude Israëlieten namen Palestina; de moderne Israëli’s deden nog eens hetzelfde, ‘opdat de Schriften vervuld werden’. De Europeanen namen vrijwel geheel Amerika; de Britten koloniseerden Australië en Nieuw Zeeland.
.
Ooit was de wereld zo leeg, dat een zwervende stam zich eenvoudig ergens kon vestigen zonder anderen daardoor lastig te vallen. Maar die tijd is allang voorbij. From the settlers’ or occupiers’ perspective wordt er nog steeds wel gedaan alsof het genomen land daarvoor new was, geheel leeg dus, maar dat is niet zo. Alleen, wie daar vroeger woonde herinnert men zich liever niet meer. Kelten, Bataven, Kaninefaten, nooit meer iets van vernomen. Over de Hunnen en Avaren die in Hongarije woonden vóór de Hongaarse landname wil de doorsnee Europeaan ook niets weten. Van het oude Palestina is dank zij de Bijbel nog vaag iets bekend: ‘mijn vader was een zwervende Arameeër,’ maar die oude Israëlieten wilden sedentair worden en de Hethiet, de Fereziet, de Jebusiet en de Filistijn moesten maar een eind opzouten—die hadden sowieso de verkeerde godsdienst ook. In Amerika waren pokken, mazelen en alcohol zeer effectief in het uitdunnen van de oorspronkelijke Indiaanse bevolking, maar de nieuwe landnemers staken graag een handje toe bij de verdere uitroeiing daarvan.
.
Landname is dus geen sympathieke bezigheid, want er zijn altijd vroegere bewoners het slachtoffer van. Wat is het verschil met verovering? Ik weet het niet precies: bij verovering klinkt er iets mee van legers die een land binnentrekken en dat op militaire wijze tot overgave dwingen, terwijl het bij landname misschien eerder gaat om een gestaag binnendruppelen, een reeks van voldongen feiten. Minder soldaten, meer settlers; zoiets?
.
Wat zijn dat voor lui, die landnemers? De meesten waren en zijn economische migranten. Vaak waren zij op de vlucht voor armoe en honger (19e eeuw: Ieren, Noord- en Oosteuropeanen, Duitsers, Italianen, kortom: Europeanen). Anderen hadden weliswaar geen honger maar wilden hun positie verbeteren. De oude Israëlieten hadden genoeg van zwerven, kregen zin in melk en honing en een boerderijtje. De Hunnen, Turken en Magyaren hadden in Centraal-Azië Lebensraum genoeg, maar wilden wel eens deel hebben aan de betere levensvoorwaarden die zij onder andere in Europa ontwaarden. En niet-hongerende Europeanen trokken eveneens als schatgravers de wijde wereld in.
.
Economische migranten zijn meestal wel te onderscheiden van vluchtelingen die op de loop gaan voor oorlog of vervolging (Joden, Palestijnen, Joegoslaven, Syriërs). Daar zijn er meestal niet zo veel van; bovendien gaan zij dikwijls weer terug naar hun land van herkomst als de noodtoestand daar niet langer bestaat.
.
Hoe dan ook, een landname betekent meestal weinig goeds voor de bewoners van het land dat genomen wordt. De mensen in Europa die bang zijn voor oprukkende vreemdelingen voelen dat goed aan, misschien omdat zij wel weten hoe dat in Amerika en Palestina is gegaan. Maar wat zij niet beseffen is dat er de laatste tijd bij ons maar erg weinig economische migranten zijn verschenen. De meeste immigranten zijn immers door Europeanen als goedkope arbeidskrachten hierheen gehaald—door rechts overigens, niet door links. In de toekomst zullen dat er nog wat meer worden, omdat de verouderende arbeidsbevolking moet worden vervangen. De klantjes van Wilders en Baudet gaan namelijk geen poot uitsteken om de welvaart op peil te houden.
.
Nee, bij een echte landname gaat het om veel grotere groepen; zoiets is hier nog helemaal niet aan de orde geweest. Als Turkije (80 miljoen inwoners) zou instorten, als Egypte (95 miljoen) in chaos zou verzinken, of als er grote groepen mensen ten gevolge van de klimaatverandering in nood geraken,1 ja dán kunnen er volksverhuizingen gaan plaats vinden, en daartegen zullen rollen prikkeldraad, een ‘vluchtelingenbeleid’ of zwaaien met nationale driekleuren geen enkel effect hebben. Maar dat is nog niet actueel. De angst van de kleinburger komt dus veel te vroeg.
.
Waarom worden mensen economisch migrant? Omdat het hun in het eigen land niet zo goed gaat. Dat is goed te begrijpen en daarom herhalen we dikwijls dat ‘de vluchtoorzaken in die landen’ moeten worden weggenomen. Maar dat menen we natuurlijk niet, want armoede, uitbuiting en corruptie daarginds zijn juist noodzakelijke voorwaarden voor ‘onze manier van leven’.
.
Tja. Om met mijn vroegere hospita te spreken: dan wachten we maar af van de dingen die komen gaan.

NOOT
1. Waar blijven bij voorbeeld de 160 miljoen Bangladeshi’s als hun land onder water loopt? Het is overigens goed denkbaar dat ook Nederlanders moeten gaan verkassen. Het lieve vaderlandje is erg gevoelig voor de stijging van de zeespiegel, en een of ander kabinet Bruin III verzuimt waarschijnlijk de dijken te verstevigen. In mijn berging kan ik twee Nederlanders onderbrengen op een stapelbed, maar de rest zal toch echt onder een brug moeten slapen.

2 reacties

Opgeslagen onder De mens, Europa, Geschiedschrijving

Big data

Onze bijna-buurgemeente Lohra (5500 zielen) overweegt een databank op te zetten met de genen van alle 490 honden die binnen de gemeentegrenzen leven. Er komen namelijk veel klachten binnen over hondenpoep op stoepen, paden en groenstroken, en middels een genentest zou dan precies kunnen worden getraceerd van welke hond de uitwerpselen afkomstig zijn. De hoge kosten waarmee een en ander gepaard zal gaan worden natuurlijk verhaald op de uitlaters zonder schepje en zakje.
Het is nog niet helemaal rond: er zijn juridische problemen, want er is nog geen wet volgens welke een hond gedwongen kan worden zijn of haar genen af te geven, en hoeveel wattenstaafjes zouden er niet gewoon worden stukgebeten? Wie moet er dokken als de buurjongen je hond uitlaat? En hoe zit het met grensoverschijtend gedrag?
Of er opzet achter zit dat dit voornemen al vóór de eerste april is uitgelekt blijft onduidelijk.
Wel heeft de gemeentereiniging laten weten dat sinds het bekend worden ervan de openbare ruimte veel schoner is en de hoeveelheid regulier in zakjes weggeworpen poep verdubbeld is!

1 reactie

Opgeslagen onder De mens, Dieren, Marburg

Verdienste of genade?

Er was een slechtziende, ook nog motorisch gehandicapte vrouw, die grote moeite had, een tas op een wagentje te bevestigen. Ik hielp haar even, waarop zij sprak: ‘Dank U wel! U hebt mij zeer geholpen. Dat had ik niet verdiend.’
.
Op zoveel treurnis wist ik even geen antwoord. Strikt genomen heeft ze gelijk. Ze hád het niet verdiend, maar hey, wij zijn niet Mark Rutte! Wij zijn anderzijds ook niet God, die alles uit vrije genade schenkt. Gewoon maar mensen, die af en toe een handje toesteken, dat is alles. Geen dank hoor.

4 reacties

Opgeslagen onder De mens

Het blanke ras

Wat was dat ook al weer, het blanke ras? Ik heb er op school over geleerd, omstreeks 1960, maar wat precies, dat weet ik niet meer. Het heet in ieder geval niet ‘het witte ras’. Dat is een verfoeilijk buitenlandisme: the white race, die weiße Rasse.
.
Mijn oude schoolboeken heb ik niet meer, maar nog wel Bos-Niermeyer, Schoolatlas der gehele aarde, Groningen/Djakarta 1956. En daar zie ik wat ik mij inderdaad herinner van toen: ook de Arabieren behoren tot het blanke ras. Op blz. 4 staat een kaartje waarop de ‘Blanken of Kaukasiërs’ rose zijn ingekleurd. Heel Europa is rose, inclusief de Finnen en Hongaren, evenals het grootste deel van Noord-Amerika, het hele Midden-Oosten, Turkije, Arabië, Iran, Pakistan en een groot stuk van India. De Joden kun je niet zien op zo’n kaartje, maar die horen er natuurlijk ook bij.

.
Op blz. 7b staat onderstaand kaartje van Europa met de ondersoorten, waar geen touw aan vast te knopen is. Tsjechië en Hongarije(!) worden daar, net als Zwitserland en Lombardije bewoond door het Alpine ras. Oostenrijk, Beieren, Joegoslavië, Albanië en grote delen van Slowakije, Roemenië en Oekraïne vallen onder het Dinarische ras. Het zou Adolf Hitler vast hebben verbaasd dat hij van hetzelfde ras was als al die Untermenschen. Maar ook Erdoğan zou het schuim om zijn mond krijgen als hij dit kaartje kende: in Aziatisch-Turkije woont namelijk het Armenide ras. Zijn geliefde Turken stammen dus af van Armeniërs, net als de Koerden en de Syriërs! De Turken in Europa daarentegen zijn echter van het Mediterrane ras, net als de Grieken, Spanjaarden, Portugezen, vele Fransen en Italianen en … Noord-Afrikanen. Dat moet onze moderne racisten zeer verdrieten: dat Turken en Marokkanen van hetzelfde blanke ras zijn als wij, en nog vrijwel familie ook..
Maar geen nood: niemand hoeft zich op te winden over zulke rassenkaartjes, want er zijn in de vorige eeuw zonder twijfel nog tientallen heel andere kaartjes verschenen, waarop iedereen naar hartenlust inkleurde wat hem gelegen kwam. In de Nazi-periode zullen de inwoners van Braunau en München zeker niet van hetzelfde ras geweest zijn als die van de Balkan, en in Wilderstan zullen de Marokkanen raciaal niets gemeen hebben met welke Europeanen dan ook.
.
Totale onzin, die kaartjes—net als dat hele rassengeleuter.

1 reactie

Opgeslagen onder De mens, Europa

Niet naar Kirchhain

Wat ik bij steeds meer bejaarden gadesla en, o schrik! ook bij mij zelf, is de neiging te veel dingen op zich te nemen, die dan half af blijven en een katterig gevoel geven. Gepensioneerden hebben onbeperkt de tijd, dus ze denken dat ze dit-of-dat ook nog wel kunnen doen, dat het hoog tijd wordt om hun Latijn eens op te halen en hadden ze niet altijd al willen gaan zeezeilen?
.
Maar hun energie is niet onbeperkt, die is duidelijk minder dan vroeger, en de geheugenfunctie en het leervermogen zijn ook afgenomen.
.
Voor je het weet heb je dan ouwetjes die overwerkt raken, en toenemend wanhopig zijn omdat ze het niet allemaal meer bijsloffen. Het zijn cliché’s onder bejaarden: de Ruhestand is eerder een Unruhestand en: “Ik heb het nu drukker dan voor mijn pensioen.” En dat terwijl de geraniums staan te verpieteren in hun vensterbank.
.
Verstandig lijkt het daarom, zich te beperken tot een of twee  bezigheden, en af een toe een kleinigheidje erbij bij wijze van toefje slagroom. Als je je op weinige dingen concentreert kun je daar best nog wat in bereiken; was er laatst niet een Indiër die op zijn 86e nog een marathon gelopen had? Zijn er geen pianisten die tot hun honderdste doorgaan? (Nou ja, niet zo heel veel, maar ze zijn er.)
.
Sich verzetteln heet het in het Duits: je tijd onhandig indelen en aan te veel dingen door elkaar besteden. Dat heb ik altijd nogal gedaan, en dat gaat juist nu pas veranderen. Niet in vier koren tegelijk zingen, niet ook nog ingewikkeld Indisch willen koken, niet meer de woning zelf schoonmaken. Want laten we eerlijk zijn: juist vróeger had ik het gevoel dat tijd en energie onbeperkt aanwezig waren, terwijl die nu toch echt begrensd geworden zijn, met een onbekend, open einde.
.
Het is me nu duidelijk wat ik moet doen: zingen, een beetje stukjes schrijven in mijn Arabisch-bloek (maar volstrekt geen wetenschap) en een enkel bijlesje geven aan vluchtelingen ofzo. Bij alle drie zit een voldoende grote component aan ‘maatschappelijke dienstverlening’, zodat ik me niet helemaal een uitvreter hoef te voelen. Elke dag ook iets van beweging die gezond is voor het lichaam, maar dat telt niet echt als bezigheid.
.
Dat houdt in dat ik vandaag ook niet mijn activiteiten stressig ga comprimeren en niet af krijgen om morgen vrij te houden voor een expeditie naar Kirchhain. Morgen wordt de laatste min of meer warme dag verwacht; mij zweefde voor ogen om vóór de winter nog één keer keer een wat langere fietstocht te maken. Ja ik fiets weer na de knie-operatie, in de stad, maar daarbuiten ben ik nog niet verder gekomen dan Göttingen (Hess). Ik bouw het langzaam op. Kirchhain is helemaal niks; het was vroeger het punt van waaraf fietstochten pas interessant begonnen te worden. Maar een rondje K. is toch minstens 35 km en dat zou onder de huidige omstandigheden nog een zware klus zijn. Nee, ik doe het niet, dan raak ik vandaag niet overspannen en kan ik morgen kalmpjes wat oefeningen gaan doen in de fitness-studio. Fietsen weer in het voorjaar.

1 reactie

Opgeslagen onder De mens, Fietsen, Persoonlijk

Schuld

Op Hervormingsdag is het gepast even stil te staan bij de schuld van de mens.

Schuld 1
Er is veel gehakketak over het klimaat. Sommigen zeggen dat het klimaat helemaal niet verandert en gaan daarmee door tot het zeewater in hun golfschoenen sopt. Anderen zien wel dat het klimaat verandert, maar wijzen erop dat het altijd al aan schommelingen onderhevig is geweest en dat wij er niets aan kunnen doen. Nog anderen roepen juist dat het allemaal de schuld van de mens is, en wanneer we niet als de wiedeweerga dit-of-dat gaan doen het klimaat niet meer in de hand is te houden.

Het klimaat verandert, dat is nu de meesten wel duidelijk, maar onzeker blijft, hoe groot het aandeel van de mens daarin is. En het idee dat de mens het klimaat in de hand kan houden is grotesk. Dat maakt het betrekkelijk gemakkelijk, gewoon maar door te gaan met diesel rijden, kolenstook en dergelijke.

Echter, aan de vervuiling van de bodem en van de zee, inclusief de uitroeiing van de daarop en daarin levende dieren en micro-organismen, is de mens, die zich in zijn hovaardij homo sapiens noemt, voor de volle honderd procent schuldig. Daaraan wordt veel minder aandacht besteed, hoewel de gevolgen voor de voedselvoorziening even verwoestend kunnen zijn.

Maar er is aflaat noch vergeving voor deze schuld. Het lijkt eerder een gevalletje te worden van ‘Het kwaad straft zichzelf’.

 

Schuld 2
Nu is niet alleen president Francis Underwood aangeschoten, maar ook de acteur Kevin Spacey. Netflix zegt te willen stoppen met de serie House of Cards, omdat de president uit die serie in zijn echte leven eenendertig jaar geleden een veertienjarige jongen seksueel heeft lastig gevallen. Tja. Het is nogal een loos gebaar, want de zesde serie komt nog wél, naar ik begrijp, en daarna zou het hele spul waarschijnlijk een natuurlijke dood gestorven zijn. Presidenten zijn zo heel anders tegenwoordig.

Zo’n morele veroordeling door een filmfabriek lijkt misschien sympathiek, maar zo komen we naar ik vrees niet verder. Duizenden, honderdduizenden, miljoenen mensen hebben in hun biografie wel ergens een smerige vlek zitten. En met de moderne middelen is vrijwel ieders biografie op tafel te krijgen. Als je met terugwerkende kracht alle verrichtingen van die mensen voor besmet gaat verklaren, dan blijft er niet veel van de wereld over. Dan zouden, om met een kleinigheid te beginnen, ook de films van Woody Allen en Roman Polanski uit de circulatie moeten worden gehaald; wie zou dat willen?

Bij veel schuld bestaat er ook de mogelijkheid tot vergeving, boetedoening, straf, verjaring. Anderzijds bestaat er schuld die zo groot is dat er van de kant van de mens alleen maar veroordeling mogelijk is, bij voorbeeld in het geval Adolf Hitler. Dan zou er dus steeds moeten worden afgewogen of iemands schuld nog voor vergeving, boetedoening enz. in aanmerking komt of niet meer, en tot hoe ver in het verleden. Maar wie gaan dat doen? De reeds zwaar overwerkte rechtbanken? De publieke opinie, die zelf zonder zonde is en altijd klaar staat met de eerste steen? Brrrr. In ieder geval moet worden meegewogen hoe zwaar het slachtoffer heeft geleden, of het kan vergeven of niet, en of de aanklacht misschien vooral uit kwaaiigheid voortkwam.

De mensheid staat dus nog heel veel be- en veroordelend werk te wachten. Grote kans dat de uiteindelijk goedgekeurde daden en werken alleen maar braaf en middelmatig zijn. Maar nog groter is de kans dat de soep niet zo heet gegeten zal worden.

 

Schuld 3
Onze voorouders hebben zich in de West schuldig gemaakt aan mensen verachtende plantageslavernij en handel in slaven. In de Oost hetzelfde op nog grotere schaal; daarenboven nog aan drugshandel (opiummonopolie).

Als daarop gewezen wordt is de reactie vaak woedend: in Indië werd iets groots verricht, de VOC was iets om trots op te zijn en waarom het eigen nest bevuilen? Misstanden reduceren tot incidenten, gauw in de doofpot, mantel der liefde eroverheen, klaar!

Een andere reactie is zich achteraf vreselijk schuldig te voelen. Wat waren wij slecht! De nazaten van de slaven, althans die uit de West, spelen daar graag op in; ja, wat waren jullie slecht!

Ook in het eerste geval is er veel schuldgevoel, maar dat wordt onderdrukt. De afschaffing van ex-koloniale instituten en bibliotheken heeft daar kennelijk ook mee te maken: er moet zo min mogelijk over Indië geweten worden.

Beide varianten van dit schuldgevoel zijn ongezond en niet nodig. Onze voorouders waren slecht, geen reden om dat te ontkennen, maar schuld is niet erfelijk. Aan wat zij hebben gedaan zij wij niet schuldig. We moeten het wel heel goed en in detail weten, zodat wij, nu, niet nog eens hetzelfde doen, en ons ook niet beter of specialer voelen dan ander boeventuig. Zijn we meteen van dat malle nationalisme af. Graag méér studie dus, meer bibliotheken over ‘ons’ Indië en de West, en het koloniale verleden opnemen in het schoolonderwijs.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De mens, Klimaat, Vroeger

Huiswerk maken

Om een beetje aardig te zingen moet je steeds oefenen, dat is niets nieuws. Wél nieuw is dat ik dat inderdaad doe, en wel zonder dat iemand mij het opdraagt. Er zitten onvermoede kanten aan dat zingen. Bij voorbeeld het uitspreken van de klanken en woorden, die heel anders is dan bij gewoon praten. Herz bij voorbeeld wordt voor in de mond met een vlakke e uitgezongen, maar als het woord op een hoge toon valt en ook nog luid moet zijn, op de climax van een romantische verzuchting bij voorbeeld, dan verandert het in ‘urts, waarbij die ‘ voor een soort braakgeluid staat. U meent te smachten bij mein Herz, maar U hoort in werkelijkheid maain ‘urts. Italiaanse woorden worden verkort en aan elkaar geplakt; twee klinkers worden vaak op één noot gezongen. Zoiets in een reeks korte nootjes te proppen en ook nog verstaanbaar te krijgen lukt alleen als je het vele malen doet, en morgen weer, en overmorgen weer. En ik doe het nog ook, vrijwillig.
.
Dat is een sensatie voor iemand die van kindsbeen aan zijn huiswerk geboycot en gesaboteerd heeft. U begrijpt: dat ik het desondanks semi-ver heb gebracht ligt natuurlijk aan mijn buitengewone intelligentie. Die groot genoeg was om op kritische ogenblikken, vlak voor een proefwerk of zo, toch het benodigde minimum aan kennis door mijn strot te wurgen. Wat ook hielp was de toestand van halfslaap waarin ik op school vaak verkeerde, zodat het steeds herhaalde gemurmel van de leerkrachten zich min of meer vanzelf in het brein vastzette. Bereidheid tot werken was er alleen als de leraar goed was en het vak mij interesseerde. Voor aardrijkskunde en geschiedenis heb ik heel veel meer gedaan dan vereist werd, vooral over Oost-Azië. Hetzelfde gold voor Hebreeuws, een facultatief vak. Maar Frans was niks; toen ik dat later echt nodig had moest ik het inhalen met romans lezen en cursussen in het Institut Français. De tien voor algebra op mijn eindexamen, die de twee voor meetkunde onschadelijk maakte, was te danken aan de bijlessen van onze buurman, die wiskundeleraar was aan de Zeevaartschool. Zoals hij het uitlegde vond ik het wel leuk. Ter compensatie verzorgde ik dan zijn grote aquarium.
.
Het boycotten van huiswerk en andere taken is mijn hele leven doorgegaan. Inclusief natuurlijk de steeds terugkerende buikpijn als ik moest presteren en me niet had voorbereid. Natuurlijk ontwikkel je dan een soort handigheid om je toch een beetje aardig te presenteren. Een leraar doorzag dat wel en zei soms tegen me: ‘Voor een improvisatie niet slecht!’ Maar het is zwendel, en het vreet energie, die je net zo goed aan het maken van huiswerk had kunnen besteden—als dat maar niet zo weerzinwekkend was geweest!
.
Maar nu is dat dus over. Omdat ik eindelijk volwassen geworden ben, en misschien ook omdat ik niet hoef te zingen?

4 reacties

Opgeslagen onder De mens, Muziek, Persoonlijk

Zelf samenzweren

Bent U het ook zo zat, altijd maar van de media afhankelijk te zijn voor uw fake news? Te wachten tot zij U uit de doeken doen, dat miljoenen Afrikanen Nederland zullen overnemen, dat journalisten door extreemlinkse aliens worden aangestuurd, dat een kongsi van miljardairs ons verzwijgt dat er een nieuwe ijstijd ophanden is, of dat het kalifaat binnenkort zijn hoofdkwartier naar Den Haag verplaatst?

Dankzij een project van enkele Duitse en Oostenrijkse omroepen kunt U nu zelf actief worden en uw eigen samenzweringstheorie opzetten. Het blijkt kinderlijk eenvoudig. Opleiding of kennis van zaken zijn er niet voor nodig; in dit geval echter wel kennis van het Duits. U klikt www.dieweltherrschaft.net aan en al na tien minuten kunt U bij voorbeeld met uw vrienden op Facebook delen dat uit geheime studies blijkt hoe katten, die intens fascistische dieren, door manipulatie van de media de democratie om zeep willen helpen. Of dat tandartsen binnenkort de Derde Wereldoorlog laten uitbreken.

Experten sind sich einig: Das Ende ist nah!

1 reactie

Opgeslagen onder De mens, Onzin, Politiek

Haat

Daar was laatst die man die negers haatte. Geen erg agressief type, tamelijk aardig, een jaar of vijfendertig; niks geen skinhead of zo. Gealcoholiseerd, zodat hij openhartig was. Ja, hij haatte negers en hij genoot als hij beelden zag van creperende of bijna verdrinkende negers. Dat is een beetje bizar: tegenwoordig haat men toch vooral moslims, en enkele achterlijke types doen het nog met joden. Op mijn vraag of hij slechte ervaringen had met zwarten antwoordde hij ontkennend. Dat zou ook niet eenvoudig geweest zijn; er zijn er maar weinig in deze buurt. Voor grotere aantallen moet je naar Frankfort. Welke eigenschappen van zwarten vond hij dan bijzonder aanstootgevend? Ook op die vraag bleef hij het antwoord schuldig. Meestal hebben racisten toch zo’n lijstje: ze stinken, het zijn seksuele maniakken enzovoort, maar dat ontbrak bij hem. Hij had alleen, hij zei het heel eerlijk, dat gevoel van wellust als hij ze haatte.

Hij leek me een beginnend hater, die het allemaal nog niet zo op een rijtje had. De media hier doen ook weinig om hem op gang te helpen; die kletsen vooral over moslims en dat ook maar mondjesmaat. Als de media al zover heen waren als in Nederland of de VS zou hij verder komen. En hij zou misschien een groep gevoelsgenoten behoeven, waarbinnen het haten gestimuleerd en verdiept werd. Er zijn natuurlijk wel zulke groepen: Neo-Nazi’s enzo, maar daar ga je als normale burger niet zomaar heen.

Een akelige mode, al dat gehaat. Waar komt het vandaan? Het christendom predikte altijd liefde. Je naaste als jezelf, und überhaupt. Daar kwam heel vaak niets van terecht, maar er zweefde tenminste een ideaal boven de samenleving waarop men zich kon oriënteren. Maar haat? Je hebt satanisme en rock-muziek die dweept met evil, maar hebben die zo’n geweldige invloed? Wat een flauwekul trouwens, dat satanisme: God afschaffen omdat die niet bestaat, en dan zou diens creatuur de Satan wel bestaan?

Ik ben waarschijnlijk zo naïef over dit onderwerp omdat ik zelf slecht kan haten. Ik heb ooit maar twee mensen gehaat en die zijn allebei al gestorven—niet eens door mijn toedoen. Mensen als Wilders, Baudet, Trump e.d. kunnen van mij alleen een portie verachting krijgen. Haat is een te dure emotie om aan dat soort lui te besteden. En het verband tussen haat en wellust in de onderbuik is me altijd volkomen vreemd geweest, terwijl het verband tussen liefde en onderbuik overduidelijk aanwezig is.

Vernietigingsdrang, dat komt er misschien bij kijken. Destroy, destroy, destroy! Er zijn wel heel veel mensen die graag iets kapot maken. Ik ben zelf eerder een bouwer, of eerder nog een restaurator. Nee, begrijpen doe ik het niet.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De mens