Categorie archief: Islam

Offerfeest

Het offerfeest in Üsküdar, Turkije, ± 1900

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Islam

Sluiers in Egypte: lachen om het idee

Uit een toespraak van Gamāl ‘Abd al-Nāṣir, president van Egypte, ± 1960:

Nasser±1960

‘In 1953 wilden wij werkelijk samenwerken met de Moslim Broeders als het een echte, fatsoenlijke partij zou worden. Ik had een ontmoeting met het hoofd van de Moslim Broeders. Hij ging zitten en stelde eisen. Wat wilde hij? Het eerste wat hij verlangde was de invoering van de versluiering (ḥidjāb) van de vrouw in Egypte. En dat iedere vrouw die op straat loopt een sluier (ṭarḥa) draagt. (luid gelach van het publiek) Iedere vrouw op straat! (stem uit het publiek: “Laat hij er zelf een aantrekken!” Gelach en langdurig applaus.) Ik zei tegen hem: “Als we dit zouden invoeren zouden we terugkeren naar de tijd van al-Ḥākim bi-Amr Allāh [969–1021], die de mensen verbood overdag … en ’s avonds rond te lopen. (gelach) Naar mijn mening moet iedereen in zijn eigen huis in deze zijn eigen regels vastleggen.” Maar hij zei: “Nee, u als regeerder bent verantwoordelijk.” Ik zei tegen hem: “Mijnheer, u hebt een dochter die studeert aan de Medische Faculteit, en die draagt geen sluier. (luid gelach) Waarom laat u haar geen sluier dragen? Als u niet in staat bent één meisje een sluier te laten dragen, hoe wilt u dan dat ik er tien miljoen een sluier laat dragen?”’(gelach en applaus)

1 reactie

Opgeslagen onder Islam, Nabije Oosten

Deportatie

Hoe zal dat gaan, die deportatie van de ong. 800.000 Nederlandse moslims, waarover onlangs in De Balie openlijk werd gediscussieerd en waarover politici het al eerder hadden gehad?

Iedereen die wel eens in een trein zit begrijpt dat we op de Nederlandse Spoorwegen niet kunnen rekenen. Die kunnen zo’n klus domweg niet aan; nog afgezien van het feit dat de spoorbreedte in het bevriende Rusland en Siberië een andere is.

Per schip dan? Uitgediende vracht- en slavenschepen kunnen misschien 5.000 personen per stuk bevatten; dat worden 160 vaarten, een flinke logistieke opgave.

Per vliegtuig: hoeveel moslims gaan er in een Jumbo Jet? Als je de stoelen dicht op elkaar zet een stuk of 700, als de kinderen op schoot zitten nog wat meer, laten we zeggen 1000. Nee, toch minder: op iedere vlucht moeten er natuurlijk veel bewakingskrachten mee. Ik rond het naar beneden af op 800; dat worden dus 1000 vluchten. Onze nationale luchtvaartmaatschappij (dan weer los van Air France) zal blij zijn met de opdracht, want voor vluchten naar de VS is er steeds minder animo. Geen nette mensen daar.

Bij de laatste twee oplossingen is het probleem echter dat niemand die vracht wil hebben. Allerlei corrupte arme landjes willen best chemisch afval van ons overnemen, maar zoveel moslims, dat is toch nog even wat anders. Het lijkt schier onmogelijk bestemmingslanden te vinden; de ontwikkelingshulp is immers opgeheven en het Nederlandse diplomatieke talent is ook tot vrijwel nul teruggezakt.

Gewoon over de grens jagen dan? België en Duitsland zullen ze aan zien komen. Zelfs waar nog bereidheid tot opname van vluchtelingen bestaat moeten dezen wel uit rampgebieden in het Oosten komen; in vluchtelingen uit de VS of uit de gebieden van ex-EU-genoten heeft niemand trek. Nee, dat wordt ook niks.

Maar denkt U niet dat het daarom niet doorgaat: het gezamenlijke praktische vernuft van premier Wilders en vice-premier Zijlstra zal wel een oplossing vinden.

Of toch maar weer vergassen?

1 reactie

Opgeslagen onder Islam, Nederland, Politiek

Enkele correcties over de islam

In de hetze die nu al vijftien jaar aan de gang is tegen de islam worden massa’s desinformatie verbreid. Rare pruiken en varkensmutsen zijn niet toegankelijk  voor informatie van buiten, maar aan de vooravond van de fascistische machtsovername kan het misschien geen kwaad, wel denkende mensen wat correcties mee te geven voor de donkere jaren.

DE ISLAM: ‘De islam zegt ….’
‘De islam’ is geen persoon en geen rechtspersoon. Hij kan niet praten, hij kan niet doen. Zinnen als: De islam is oorlogszuchtig, de islam is vrede, de islam onderdrukt vrouwen, de islam is heel goed voor vrouwen, de islam zegt … zijn onzin.
De islam wil/kan/verbiedt/beveelt niets, is geen vrede en geen oorlog; het zijn altijd moslims die iets doen of laten, en daarvan zijn er meer dan een miljard, die niet allemaal hetzelfde willen of doen.

GODSDIENST: ‘De islam is geen godsdienst, maar een ideologie’
Als je de islam tot ideologie verklaart, zou hij misschien in sommige landen verboden kunnen worden. Een godsdienst verbieden gaat meestal moeilijker; in de meeste grondwetten staat wel iets over vrijheid van godsdienst.
Maar in de islam is er een hoofrol weggelegd voor een God, die de wereld heeft geschapen en haar in stand houdt, die van eeuwigheid een heilige schrift bij zich had, deze aan profeten heeft geopenbaard en aan het einde der tijden de mensheid zal richten. Zo’n stelsel noemen wij godsdienst, per definitie. Als de islam geen godsdienst is, bestaat er helemaal geen.

DE KORAN: ‘Maar de koran zegt toch …?’
Wat staat er in de koran? Zoals alle heilige schriften ‘zegt’ de koran ongeveer alles, maar ook zijn tegendeel. Boodschappen van liefde en haat; meedogenloosheid en ontferming. Het heeft dus geen zin in de stijl van Jehova-getuigen allerlei discussies te voeren op basis van enkele eenzijdig gekozen koranverzen.
Bovendien staat ook heel veel niet in de koran. Het boek is slechts goed voor een deel van de geloofsopvattingen van moslims en van het islamitisch recht (sharia). Niet in de koran staan, om maar ergens te beginnen: sharia, kalifaat, de bestraffing in het graf, martelaren direct naar het paradijs, 72 maagden, honden en katten, het verbod op afbeeldingen van levende wezens, vijf maal per dag bidden, steniging. Een kwestie van interpretatie zijn: de sluiering van vrouwen, verbod op alcohol e.v.a.
Let wel: als iets niet in de koran staat, is het daarom niet onislamitisch.

MOHAMMED: ‘Mohammed was …’
Duizenden pagina’s tekst berichten over het handelen van Mohammed, maar die hebben geen waarde  als bron voor wetenschappelijke geschiedschrijving. Met behulp van die teksten kan iedereen de profeet knutselen die hem/haar aanstaat: een strenge rechter, een milde rechter, oorlogszuchtig, een vredestichter, vrouwvriendelijk of juist niet, een vaderlijke figuur, meedogenloos, zedelijk hoogstaand of veeleer bedacht op zijn eigen belang, een held, een kinderschender, menselijk-zwak, altijd bereid tot een compromis of juist onbuigzaam, kiest u maar!
Over de historische Mohammed is heel weinig bekend. Enkele vroege teksten over hem dateren van zestig(!) jaar na zijn dood, de meeste zijn aanzienlijk jonger. We weten dus bij voorbeeld in geen velden of wegen of hij getrouwd was met een klein meisje. Daarover bestaat slechts één oud tekstje, dat niet zo heilig is dat moslims het beslist voor waar moeten houden, en niet-moslims hoeven dat zeker niet. Een ander voorbeeld: de verhalen over de uitroeiing van joodse stammen door Mohammed, zijn al in 2008 ontmaskerd als fictie.

MIDDELEEUWEN: ‘De islam is in de Middeleeuwen blijven hangen’
Het Nabije Oosten heeft nooit Middeleeuwen gekend. Toen in Europa de vroege, ook wel ‘donkere’ Middeleeuwen aanbraken, ging daarginds de Oudheid gewoon door. Daarna brak er een uitgesproken bloeitijd aan, waarin het Europa verre vooruit was: in industrie, handel en economie, in het bankwezen, de wetenschap, de inrichting van de maatschappij en zelfs in de theologie. Wel raakte het Nabije Oosten de islamitische wereld omstreeks 1800 geleidelijk in verval, doordat handelsroutes veranderd waren (Amerika!), door achterblijvende bewapening en door koloniale machtsuitoefening vanuit Europa. Maar het zou onjuist zijn om de tijd daarvóór middeleeuws te noemen, een begrip dat met de Europese geschiedenis te maken heeft en daar misschien ook misplaatst is.

WOESTIJN: ‘De islam is een woestijngeloof.’
Het ontstaansgebied en de westhelft van het verspreidingsgebied van de islam is een aride en semi-aride gordel waar inderdaad veel woestijnen zijn. Maar daar woont niemand permanent; men vestigt zich wijselijk in de vruchtbare gebieden die er ook zijn, in de rivierdalen en -delta’s, en in steden. De nomadische woestijnbewoners, de bedoeïenen, zijn vanouds meestal weinig tot religie geneigd; daarover wordt in de koran al geklaagd.
De islam is voor een deel ontstaan in de stad Mekka en de oase Medina, heeft omstreeks 700 pas goed vorm gekregen in Syrië en is een eeuw later nog weer eens grondig omgewerkt in Irak. In de latere tijd kreeg iedere tijd en iedere streek zijn eigen vormgeving van de islam.

Een FATWA is een doodvonnis
Nee. Een fatwa is een niet bindend geleerd advies op het gebied der Sharia. Een fatwa wordt gegeven door een mufti op aanvraag van rechters, particulieren en soms van overheden. Sharia is islamitisch recht, maar ook méér dan recht: het gevraagde advies kan daarom ook op het gebied van ethiek, goede manieren en geloof liggen.
Wie zich niet persoonlijk tot een mufti wil wenden kan ook fatwa-verzamelingen lezen van bekende shariageleerden uit vroegere of latere tijd, of via het internet ergens een fatwa zoeken; zie bij voorbeeld hier.
Sinds de Rushdie-Affaire (1989) is het woord fatwa ook in West-Europa verbreid geraakt, maar het wordt vaak verkeerd begrepen. In de frase: ‘Een fatwa over iemand uitspreken’ klinkt het haast als een doodvonnis. Maar een fatwa is geen vonnis, laat staan een doodvonnis.

‘MARTELAREN krijgen in het paradijs tweeënzeventig maagden.’
Werkelijk? Er is welgeteld één wat obscure hadith waarin dat terloops wordt vermeld. Steviger verankerd in de islamitische traditie is deze:
‘De grond is nog niet droog van het bloed van een martelaar of daar komen zijn beide echtgenotes al aangesneld; het lijken wel kamelinnen die hun jong in een kale vlakte waren kwijtgeraakt… .’
Hier is slechts sprake van twee vrouwen, wier verlangen naar de martelaren wordt vergeleken met het moederinstinct(!) van kamelinnen. Nog vaker vind je teksten als deze:
‘Toen jullie broeders in Uhud gesneuveld waren deed God hun zielen in de buiken van groene vogels, die drinken uit de rivieren van het paradijs, eten van de vruchten daarvan en nestelen in gouden lampen die zijn opgehangen in de schaduw van Gods troon… .’
Hun woonplaats is dus heel dicht bij God, maar maagden vinden ze daar niet. In hun toestand zouden ze daar ook niets mee kunenn beginnen.

STENIGEN is een middeleeuwse straf
Nee, stenigen op basis van een vonnis van een bevoegde rechtbank wordt pas sinds de twintigste eeuw, vooral na 1979, in enkele landen gedaan en is alweer op zijn retour, waarschijnlijk omdat het een erg onpraktische manier van terechtstelling bleek. Vóór de twintigste eeuw werd er niet op grond van een vonnis gestenigd. Weliswaar wordt steniging in geval van overspel in enkele oude rechtsbronnen duidelijk voorgeschreven, maar de juristen wisten zich daar met behulp van andere rechtsbronnen en redeneertrucs handig onderuit te draaien: leven en laten leven was altijd het devies. Bij onderzoek is er slechts één geval van steniging in het Ottomaanse Rijk gevonden: omstreeks 1670. De rechter die dat vonnis wees werd onmiddellijk ontslagen; tijdgenoten waren verontwaardigd over het geval.

VERLICHTING: ‘De Islam heeft een Verlichting nodig.’
Je hoort soms dat het met ‘de islam’ zonder een proces van Verlichting nooit meer goed komt. Maar in de negentiende eeuw waren het de rechtlijnigheid van de Verlichting met zijn ondubbelzinnigheid, zijn klare taal en zijn gecodificeerde wetten (Code Napoléon) en de invloed van Europa (dat men in het Nabije Oosten toen nog graag nabootste) die moslims ertoe hebben gebracht hun soepele omgang met oude teksten overboord te gooien en ze voortaan allemaal letterlijk te willen nemen, zonder oog voor alternatieve interpretaties. De ambiguïteitstolerantie, die vanouds een kenmerk van de islamitische beschaving was, is in de negentiende en twintigste eeuw door de Verlichting grotendeels verloren gegaan. Het Nabije Oosten werd een platte en tweederangs imitatie van Europa.
Moslims hebben de Verlichting dus wel degelijk leren kennen, maar die is hun slecht bekomen.

Wordt hier vervolgd

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Islam, Nabije Oosten, Politiek

Gedwongen ontkleding

De neiging van overheden zich met de kleding van vrouwen te bemoeien is bekend. Meestal gaat het erom, meer van het vrouwenlichaam te bedekken, maar soms moet het juist minder zijn. Lang voor het boerka- en boerkinigedoe in West-Europa, in de jaren van 1936–1941, dwong Reza Shah van Iran vrouwen om grote delen van hun kleding af te werpen. En dat niet alleen, ze moesten ook nog gezellig met mannen omgaan. Ambtenaren moesten bij voorbeeld op feestjes en bij openbare manifestaties met hun dames in westerse feestkleding verschijnen, om een voorbeeld te geven voor anderen. Daarop werd toezicht uitgeoefend: op feesten was het bij voorbeeld niet de bedoeling dat vrouwen aan een kant zaten en mannen aan de andere, of dat vrouwen alleen met hun eigen echtgenoot omgingen. Op straat controleerde de politie en ontzag zich niet, vrouwen met geweld van hun tsjador te beroven. Dat waren uiteraard mannelijke politieagenten; vrouwelijke bestonden toen nog niet. Toen vrouwen hun toevlucht namen tot lange jurken en hoofddoeken werden ook die verboden.

Moderne kringen waren wel blij met de ontsluiering, en in het door Rusland beïnvloedde Noorden van Iran werd zij vrij gemakkelijk geaccepteerd. Maar voor de conservatieve delen van de bevolking was de doorvoering van deze regels een ware ramp: vrouwen durfden de straat niet meer op en als zij in vredesnaam dan toch maar gingen werden zij door de jongens uit de buurt uitgescholden of lastig gevallen. Niemand had blijkbaar aan de gevolgen van de nieuwe voorschriften gedacht. In het zuiden vluchtten vrouwen naar Irak. Vele andere besloten voortaan maar helemaal thuis te blijven. Maar in die tijd hadden de huizen nog geen bad, men ging naar het openbare badhuis en dat kon nu dus niet meer. Altijd alleen maar een kattenwasje thuis is niet prettig; bovendien is het nemen van een bad vaak ook een religieuze plicht. De politie kende de nood van de vrouwen en patrouilleerde dus graag bij badhuizen, waar de kans groot was dat ze een gesluierde vrouw konden vangen. Een man meende een oplossing te hebben gevonden. Hij droeg voortaan zijn vrouw en zijn moeder in een zak naar het badhuis. Een politieman kreeg een keer argwaan en vroeg wat er toch in die zakken zat. Pistaches, antwoordde hij. Maar de agent wilde dat controleren en greep eens in de zak. De vrouw bleek niet tegen kietelen te kunnen, moest lachen en het stel ging op de bon.

Op die feesten was het ook niet echt gezellig. In de tochtige, onverwarmde zalen hadden de vrouwen het in hun mouwloze, gedecolleteerde jurken op winteravonden erg koud; daarom trokken ze er bij voorbeeld een zware winterjas overheen aan. Soms wilde een man zijn vrouw dit alles niet aandoen; dan sloot hij voor de duur van de manifestatie een tijdelijk huwelijk met een vrouw die het niets kon schelen, een prostituée misschien. Dat is een mogelijkheid die het Iraanse recht (nog altijd) biedt. Zo kon hij aanwezig zijn met een echtgenote, terwijl zijn eigenlijke vrouw lekker thuis zat.

Prostituées waren in die periode overigens de enige vrouwen die zich volledig mochten sluieren, sterker nog: zij móesten dat. Zo probeerde de overheid de mensen in te prenten hoe verachtelijk de sluier was.

Het sluierverbod leidde ook tot diplomatieke spanningen met Groot-Brittannië, dat het recht van dames uit Brits-Indië verdedigde Iran gesluierd te bezoeken.

In 1941 trad Reza Shah onder Brits-Russische druk af en daarna werd alles weer normaal.

4 reacties

Opgeslagen onder De mens, Islam, Nabije Oosten

Onweten 2: het geval Mohammed

Mohammed was een belangrijke figuur uit het verleden die de loop van de geschiedenis veranderd heeft. Daarom wil men sinds een eeuw of twee graag een biografie of tenminste een encyclopedie-artikel over hem lezen. Maar er is niet veel over hem bekend. Hij moet in het eerste derde van de zevende eeuw geleefd hebben. Als geboorte- en sterfjaar staan meestal 570–632 genoteerd, maar over beide jaartallen bestond al in de vroegste islamitische bronnen geen eenstemmigheid, en bij moderne geleerden al helemaal niet. Zeker is wel dat hij in Arabië woonde, en de kernfiguur was in wat wel genoemd is de koranische beweging, die tot vereniging van de Arabische stammen en tot een nieuwe variant van het monotheïsme heeft geleid. Die verenigde stammen wisten kort daarop het hele Perzische en het halve Romeinse Rijk te onderwerpen, maar toen was Mohammed al dood. In de koran wordt Mohammed drie keer, of was het vier keer? bij name genoemd, maar veel informatie bevatten die teksten niet. In vroege niet-islamitische teksten wordt hij af en toe ook vermeld, maar ook daarvan worden we niet veel wijzer.

Ik overdrijf hierboven misschien een tikje, maar niet veel. Terwijl we van Jezus nog enkele splinters, nee niet van het kruis maar van aan hem toegeschreven uitspraken bezitten (de bron Q), is Mohammed vrijwel geheel onzichtbaar in de mist van de geschiedenis. Ook geleerden met een uitgesproken heimwee naar een gezellige biografie van de profeet moeten toegeven dat er maar heel weinig materiaal is.

Er zijn echter mensen die menen toch heel veel over Mohammed te weten. In de eerste plaats zijn dat moslims, die dank zij koranuitleg heel veel over hun profeet in de koran kunnen lezen. Bovendien hebben zij een groot corpus aan Hadithteksten ter beschikking, berichten over uitspraken en handelingen van de profeet, die zij als historische bron beschouwen. En daarbovenop komt dan nog de biografische literatuur, de Sira, waaruit zij de niet-aanstootgevende delen gebruiken.

Andere veelweters over Mohammed waren of zijn de niet-islamitische geleerden in het Westen (oudere of ouderwetse ‘oriëntalisten’) en vooral hun populairwetenschappelijke navolgers. Zij hechten meestal weinig waarde aan Hadith als historische bron en zijn veel terughoudender dan moslims in het gebruik van koranuitleg om in de koran iets historisch te ontdekken; vaak willen zij van dat laatste helemaal niet weten. Daarentegen putten zij maximaal uit de Sira-bronnen, en allang niet meer alleen uit de bekende Sira van Ibn Ishaq (gest. 767) in de editie van Ibn Hisham (gest. ± 828). Bovendien wisten of weten zij grote hoeveelheden andere historische bronnen voor hun biografieën te exploiteren.

De activiteiten van beide groepen hebben grote hoeveelheden boeken en boekjes over Mohammed voortgebracht, die elkaar meer beïnvloed hebben dan men misschien zou verwachten. Al die werken en werkjes behandelt Kecia Ali in een boek met de smakelijke titel: The Lives of Muhammad (Harvard University Press 2014).

Bezitters en verkondigers van ongefundeerde anti-islamgezinde meningen plukken meestal wat flarden uit zowel islamitische bronnen als oudere oriëntalistische werken.

U vermoedt het al: hier broeit weer iets voor mijn vakbloek.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Geschiedschrijving, Godsdienst, Islam, Nabije Oosten

Weerwoord

De nieuwe Duitse bijna-Nazi partij AfD heeft zich tot tegenstander van ‘de Islam’ verklaard, een paar dagen geleden geloof ik. We wisten het al, maar nu is het officieel. En wat vind ik vanochtend op het portaal van mijn internetaanbieder T-Online? Een weerwoord, een weerlegging van hun standpunten, een fact check. Hier staat het (in het Duits natuurlijk).

En wat is T-Online nou helemaal? Het is niet ‘links’, integendeel. Het is ook geen sterk journalistiek medium, het neemt zijn nieuws-items denk ik over van een of ander persbureau of conglomeraat. Het ruikt een beetje naar Algemeen Dagblad, vlees- noch vissig. De ingezonden reacties stammen voor het merendeel uit de goot: grauw-populistisch, kankerend, drabbig, Poetin-minnend, maar T-Online doet daar dus wat tegen. Nog geen week na de bekendmaking.

Kijk, Nederland, zo kan dat ook! Lik op stuk; niet eerst vijftien jaar wachten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Islam, Politiek

Studiekoran

Kunnen intellectuelen het ooit winnen van drammerige zulthoofden? In één geval lijkt het nu aardig te lukken. In de VS is er een nieuwe en naar verluidt betere, koranvertaling  met  commentaar verschenen, die als een gevoelige slag in het gezicht van salafisten beschouwd mag worden. Veel effectiever dan verbieden of opsluiten in een kamp, zoals soms in Nederland wordt geopperd, is het tonen van teksten. Sla ze met hun eigen boek om de oren; dat was ook altijd mijn principe toen ik nog les gaf.
Het betreft: The Study Quran: A New Translation and Commentary, uitg door Seyyed Hossein Nasr, verschenen bij HarperOne, 2015. Prijs in de VS $ 31,27, in Engeland £ 20,99. (Een boek als dit kunt U beter niet als e-book kopen.)

Ik heb hem nog niet gezien, maar op grond van de beschrijving en de namen der medewerkers begrijp ik dat het iets baanbrekends is. De commentaren zijn van juridische, theologische en mystieke aard, zowel sunnitisch als shiïtisch. (Ja!) Het is een bloemlezing uit oude commentaren, de meeste nog niet eerder vertaald. Waarom geen moderne? Eerlijkgezegd omdat die vaak maar heel weinig te melden hebben.

Misschien was U het zich niet zo bewust, maar niet alleen de koranexemplaren waarmee de wereld de laatste veertig jaar overspoeld werd stamden steevast van door een oliekoninkrijk in Zuidwest-Azië gefinancierde salafisten, zeg maar Wahhabieten. Ook hun reactionaire, eenzijdige interpretatie kreeg de wereld opgedrongen, terwijl andere opvattingen bij voorbeeld niet langer herdrukt of in het internet verbreid werden. Zowel moslims, die vaak niet ontwikkeld of welgesteld genoeg waren om zich toegang te verschaffen tot andere werken, als vele westerse deelnemers aan het zog. ‘islamdebat’ waren maar al te vaak afhankelijk van het monopolie van die salafisten. Dat lijkt nu doorbroken.

Hier kunt U er nog iets over lezen; verder verwijs ik naar de recensies bij amazon.com en amazon.de

3 reacties

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Godsdienst, Islam

Europa door vreemdelingen onteerd

Een reactie plaatsen

18 februari 2016 · 10:18

Geboortefeest

Sinds de elfde eeuw wordt in de meeste islamitische landen de geboortedag van de profeet gevierd (mawlid al-nabī, mulud). Meestal is het een vrije dag. In onvrolijke landen als Saoedi-Arabië wordt het niet gevierd, want daar denken ze dat het niet mag van God.

Dit jaar valt het op 23/24 december: de islamitische dag gaat ’s avonds al in. Bijgaand foto’s van de vieringen in Benghazi (Libye), Yogyakarta en Cairo. Bergen te eten!

Ooit, in 1976 misschien, heb ik het feest meegevierd in Cairo. Wat ik me vooral herinner waren de sufi’s, die in cirkels dansten en ook buitenstaanders uitnodigden mee te doen. Ik ben toen ook opgenomen in die dansende groep. Ging makkelijk, voor beide partijen. De islam was toen nog gezellig. Zou dat nu nog mogen van de Saoedische geldleveranciers?

1 reactie

Opgeslagen onder Islam, Persoonlijk