Categorie archief: Niks

Vakantiedagen in Stresa

Wie zag er vorige week drie zebra’s, twee lama’s, vele pauwen en nog ettelijke andere dieren? Ik, in het park van de Villa Pallavicini in Stresa (afb. 1). Die villa zelf staat leeg; de eigenaar, de laatste vertegenwoordiger van dit roemrijke geslacht, woont in Genua en is waarschijnlijk te oud om meer dan één huis tegelijk te kunnen bewonen. Pal tegenover de villa is Aphrodite aan de schuimende baren ontstegen en in een bosje hortensia’s geland (afb. 2).
.
Inderdaad, ik was enige dagen ‘op vakantie’ in Stresa aan het Lago Maggiore, met mijn eeuwenoude Australische vriend. Stresa is de mooiste plek aan dat meer. Daarom staan er majesteitelijke villa’s en ook Grands Hôtels (afb. 3), want de plaats ligt ook nog eens gunstig aan een spoorlijn van Milaan naar Zwitserland. Ooit stopte hier de Orient Express. Maar de meeste villa’s zijn gesloten en staan te vervallen (afb. 4; bah! wil ik een ruïne fotograferen, maakt het mobieltje er weer een prachtobject van), en bij die hotels stoppen nu ook bussen met groepen toeristen. Wat is er toch met de rijkdom gebeurd? Het was mooi geweest als de rijken van vroeger hun geld met de armen hadden gedeeld, maar dat is niet gebeurd. Het is gewoon weg; waarschijnlijk verdwenen in de zakken van nieuwe rijken. Enfin, de dierentuin bij de villa wordt door de overheid tiptop onderhouden, evenals de prachtige andere parken en tuinen in en om Stresa. De botanische tuin van de Villa Taranto bij voorbeeld bleek desgevraagd vijftien tuinlieden te hebben; dat is heel wat meer dan het grote park van Rauischholzhausen bij Marburg. De mensen de vroeger dienaar waren van een prins of graaf snoeien nu heggen of verzorgen zebra’s in overheidsdienst en wij mogen die tuinen en huizen bekijken: toch netto winst dus.
.
Het Lago Maggiore is een gezegend meer (afb. 5–6). De magie van vroeger: je komt uit het kille Noorden ineens in een land met een zonnig en mild klimaat, is een beetje verdwenen: het is er niet warmer dan thuis; eerder iets koeler zelfs, wat overigens goed gelegen kwam. Maar het licht is prachtig, het ruikt er heerlijk naar bloemen, er heerst een ontspannen levensstijl en langs de oever kun je promeneren. Pontveren verzorgen de verbindingen met andere plaatsen en eilanden. De vergezichten op de bergen, de eilanden en de andere oever zijn wondermooi. Er zijn veel mensen die lekker kunnen koken. Vrijwel iedereen kan er koffie zetten en doet dat ook.
.
Isola Bella is het mooiste eiland, zoals de naam al zegt (afb.7–9). In het paleis van de familie Borromei is oneindig veel te zien en de ‘hangende’ tuinen (afb. 10–11) zijn prachtig, maar ik wil hier alleen even stilstaan bij de Galleria degli arazzi, de zaal met zes grote Vlaamse gobelins, waarop dieren zijn afgebeeld (afb. 12–13). De kunstenaars hadden de meeste van die beesten blijkbaar nooit gezien, maar dat hindert niet, het is toch een plezier om naar te kijken. Boven ieder doek staan bijbelverzen of wijze woorden; zo bij voorbeeld Libera me de ore leonis et a cornibus unicornium humilitatem meam: ‘Bevrijd mij uit de muil van de leeuw, en mijn nederigheid van de horens der eenhoorns,’ een psalmvers (22:22) dat tegenwoordig terecht heel anders wordt vertaald. Dat was heel toepasselijk, want de eenhoorn is het wapendier van de Borromei’s en humilitas is hun lijfspreuk—nou ja, wil dat wel lukken als je een hele provincie bezit?
.
De bootjes voeren je overal naar toe, naar Baveno bij voorbeeld, waar mijn reisgenoot nodig een villa moest bekijken waar Wagner ooit had geslapen, samen met koningin Victoria geloof ik—maar ik luister niet meer naar die Wagnerverhalen van hem—terwijl ik liever het stokoude kerkje bekeek (afb. 14), waarvan een deel nog uit de Romeinse tijd stamt. En het dichtbevolkte Isola dei Pescatori, het eiland van de vissers (afb. 15–17), waarop wel een aardig dorpje ligt, dat echter onder de voet wordt gelopen door mensen zoals wij: toeristen. Het Isola Madre heeft een grote botanische tuin en een bescheiden, strenger ingerichte villa met poppen en decors van het familietheater. Hier passeerde in 2006 een tornado, die vele planten en bomen vernielde. Een reusachtige, uiterst zeldzame Kashmir-cipres werd ontworteld (afb. 18), men is al jaren bezig de boom weer met zijn wortels in de grond te krijgen en te houden; dat lijkt te lukken.
.
Als U denkt dat dit meer alleen schoonheid te bieden heeft, hebt U het mis. Het stadsdeel Intra van de gemeente Verbania is pretty afzichtelijk, maar ja, ergens moet er geld verdiend worden. De kroon spant een zwartgrijs monstrueus bouwsel (afb. 19) dat de aanblik van de oever kilometers lang bederft. Wat is het? Een geheim laboratorium? De keutels van een buitenaards wezen? Nee hoor: het is een theater, of liever gezegd een Centro Eventi Multifunzionale. Op de webpagina van de inrichting zelf wordt een afbeelding van het bouwwerk zorgvuldig vermeden.
.
Maar als je verder vaart kom je bij Cannobio: een stadje waar ik zó een paar maanden zou willen intrekken (afb. 20–23). Een nadeel is dat het op een steenworp van Zwitserland ligt, zodat er de hele tijd Zwitsers koopjes komen halen. Maar te vermoeden is dat de sympathieke boekhandel in deze kleine plaats alleen kan overleven door Italiaanstalige Zwitserse lezers, dus vooruit, laat ze maar komen dan.
.
Soms denk ik dat ik in een klooster wil, maar dan toch niet in Santa Caterina, dat aan de Lombardische oever van het meer tegen een rotswand aangeplakt ligt (afb. 24–26). Mooi om even te zien, maar erg weinig uitloop. Daar moet je de Heer wel heel innig liefhebben om het uit te houden. En de WC is een Plumpsklo, met grof schurend closetpapier. Eerlijk gezegd ben ik niet zo van de versterving (afb. 27). Salute!

P.S. De nieuwe inrichting van WordPress gooit alle nummers door de war. Bekijkt U het maar.

StresaGrandeurDéchue1

4. Grandeur déchue

VillaPallvicini

1. Villa Pallavicini

KerkBaveno

14. Kerk Baveno

IsolaBella2

9. Isola Bella

IsolaBella6

11. Isola Bella

IsolaBella1

7. Isola Bella

Arazzo1

12. Gobelin Isola Bella

Cannobbio1

20. Cannobbio 1

IsolaBella3

8. Isola Bella

IsolaDeiPescatori1

15. Isola dei Pescatori 1

Cannobbio3

23. Cannobbio 4

VenusInSTresa

2. Venus in Stresa

CipresIsolaMadre

18. Kashmir-cipres

StaCaterina2

26. Sta. Caterina 3

GrandHôtel

3. Grand Hôtel des Îles Borrommées

IsolaBella5

10. Isola Bella

IkInStresa2019

27. Salute!

Lago1

6. Lago

TeatroVerbania

19. Centro Eventi Multifunzionale, Verbania

Arazzo2

13. Gobelin Isola Bella

Lago2

5. Lago

IsolaDeiPescatori

16. Isola dei Pescatori 2

Cannobbio4

21. Cannobbio 2

Cannobbio2

22. Cannobbio 3

StaCaterina4

25. Sta. Caterina 2

IsolaDeiPescatori2

17. Isola dei Pescatori 3

SantaCaterina1

24. Sta Caterina 1

 

5 reacties

Opgeslagen onder Niks

Alp Arslan in Gießen

Nee, niet de beroemde sultan die U kent van de slag bij Manzikert, waar hij in 1071 de Romeinse keizer Romanós IV gevangennam en bij wijze van bestraffing vervolgens vrij liet. Diens achterkleinzoon is het. In Gießen heb ik de naar hem genoemde opera bijgewoond.
.
Gießen is een stadje dat niet veel groter is dan Marburg, maar wel rijker. Het bezit een eigen theater, klein maar fijn, en een goed operagezelschap. Stel U voor, een eigen opera in een stad als Oss of Alphen aan de Rijn. Ongelofelijk, maar hier bestaat dat. En dit Stadttheater Gießen heeft een opdracht gegeven om een opera te schrijven. Het resultaat is Alp Arslan, met muziek van Richard van Schoor en tekst en regie Willem Bruls. De eerste is een Zuid-Afrikaan, de tweede een Nederlander.
.
In deze opera draait veel om de residentie van de jonge sultan: Aleppo, waarbij natuurlijk telkens gerefereerd wordt aan de recente vernietiging van die prachtige stad. Als Alps vader op sterven ligt weigert de zoon aan het sterfbed te verschijnen. Hij is zestien en te onervaren om Aleppo en omstreken te regeren, in een tijd waarin christelijke Kruisvaarders, Koerden, Ismaïlieten en Druzen de stad bedreigen. Van zijn moeder heeft hij geen steun te verwachten; die heeft nooit van hem gehouden. De enige die hem kan helpen is Lu’lu’, de eunuch die hem heeft opgevoed. Hij haat hem, maar is toch op hem aangewezen. Pest hem met zijn castraat zijn, veracht hem en verkracht hem. Hij wordt steeds gekker, tot de eunuch hem op een dag vermoordt en zijn jongere broer tot sultan benoemt.
De heimelijke hoofdrol is voor de eunuch, de countertenor Denis Lakey. De opera begint met een monoloog van hem, terwijl hij ingegraven ligt in het zand van de Soedan, en eindigt met een nog indrukwekkender solo-optreden.
Ja, deze muziek is modern, maar van een soort die goed en vanzelfsprekend aan te horen is. Als extra waren er ook stukken Arabische muziek doorheen geroerd, met een Arabisch orkest en een oproep tot het gebed van een echte moëddzin, die boven in een loge stond. Misschien dat zoiets voor het operapubliek hier moeilijk te verteren is, maar voor mij was het heel vertrouwd.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Kunst, Muziek, Nabije Oosten, Niks

Gewichtheffen voor zangers

Vanochtend heb ik op les een nieuwe zangtechniek geleerd, die na tien minuten al vruchten afwierp. Benodigd zijn een flesje half vol water en een plastic slangetje, dat 1, 2 of 4 centimeter onder de waterspiegel gestoken wordt. Je ademt in door de neus en uit door de mond, tegen de waterdruk in. In de fles borrelt het. Vervolgens worden ook toonladders, drieklanken en andere oefenstof de fles in gezongen op de letter ‘oe’. Bij geringe indoopdiepte is die druk makkelijk op te brengen; als de slang er vier cm. in zit wordt het al werken en dat geldt zeker voor de hoge tonen: dan is het echt een fitness-studio. Als het in de fles niet meer blubbert en borrelt heb je te weinig druk gegeven. Met alleen kopstem kom je er niet vanaf.
.
Toen was het lied van de week aan de beurt: Der Jäger, van Schubert. Enkele malen achter elkaar moest ik een zin in die fles zingen (niet op tekst, want dat gaat niet, maar nog steeds op ‘oe’), en dadelijk daarna gewoon, zonder fles. Meteen veel helderder en luider, mooie mix van borst- en kopstem! Het is ook te begrijpen: als je je aanwent iets tegen een weerstand te doen, gaat het zonder die weerstand uiteindelijk spelenderwijs. Vervolgens moest ik het hele lied in de fles zingen, en daarna zonder fles. Overtuigend resultaat, zo goed had ik het nog nooit gedaan. Ik kon die laatste regel nu echt schmettern: Die Eber die schieße, du Jägerheld! Er is een gerede kans dat de boze jager inderdaad terugdeinst als hij dit hoort.

4 reacties

Opgeslagen onder Niks

Multiculti

De islamisering neemt nu wel heel vreemde vormen aan. Je herkent soms gewoon je eigen land niet meer! Ik was in Düsseldorf in de Klosterstraße, waar het ene Japanse restaurant volgt op het andere. Voor mij een onverwacht paradijs, maar helaas, ik was in gezelschap van iemand die niet van Japans eten houdt, dus daar gingen we niet naar binnen. Iets Europees was er niet in de buurt. Tenslotte vonden wij een compromis in een Chinees restaurant, een ‘echt’ Chinees restaurant, waar de spijzen zelfs in een boek met kleurenfoto’s nauwelijks te herkennen waren. Maar we hebben daar best lekker gegeten.
Daarna nog even ergens iets drinken? Een normaal café was er in wijde omgeving niet te ontdekken. Dus dan maar naar binnen bij de Upper Loft Café and Bar. Dat bleek een verregaand normaal café te zijn, behalve dat het werd bedreven door drie Chinese jongens. Een aangename zaak, met een opvallende eigenschap: de helft van het publiek was Chinees, de andere helft Duits. Ergens achterin stond een Chinese televisiezender aan, met de ondertitels ook in het Chinees. Daaronder zaten dan weer groepjes Duitsers. Het was een sympathiek mengsel, een geval van geslaagde integratie, al was het niet duidelijk wie in wat geïntegreerd was. Er werd gedronken, maar niet gezopen, er werd af en toe gezongen en luid gesproken, maar niet geschreeuwd. Gemiddelde leeftijd 25 jaar? Prettig toeven daar.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Europa, Niks

Zingende moslim

De komst van een nieuwe zanger in ons koor werd aangekondigd. Een Iraniër genaamd Said. Er waren verschillende koorleden die zich serieus afvroegen of deze man, kennelijk een moslim, de muziek van Schein en Franck op Psalm 116 wel zou willen meezingen.
Intussen was Said op de repetitie, hij zingt goed en zong uiteraard genoemde muziek van harte mee. De Psalmen Davids zijn in het Midden-Oosten bekender en worden meer gerespecteerd dan de koran bij ons.
Wat een vreemde voorstellingen hebben mensen soms van moslims. Er zijn er wel van de heel strenge soort, die tegen muziek zijn, maar dat zijn er niet veel. Die zingen niet en zouden nooit bij een koor als het onze willen. Net zo min als heel strenge christenen.
Tientallen jaren islamgeleuter heeft zelfs in tolerante kringen zijn sporen nagelaten. Moslims worden blijkbaar geacht heel rare mensen te zijn, die niet zulke dingen doen of willen als ‘wij’.
Een Iraniër die geïnteresseerd is in Europese cultuur is niets bijzonders. Een paar Arabieren zou ik er nog wel graag bij zien in onze muziekpraktijk; die zijn wat ondervertegenwoordigd. In Frankrijk is dat beter.

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Iran, Islam, Muziek, Niks

Karaoke

Vanavond staat de generale repetitie voor het Requiem van Mozart op het programma, voorafgegaan door een stuk uit Bachcantate BWV 127, en Mozarts Ave Verum toe. Bijna een theologisch programma. Mijn stem is wel beter geworden in de loop van de week, maar nog niet helemaal in orde. Kan ik meezingen? De deskundigen en ikzelf zijn tot het volgende plan gekomen: vanavond zing ik zachtjes mee en in de luide stukken beoefen ik Karaoke Play Back. Morgen en overmorgen geef ik dan alles voor zover het mij geen geweld aandoet.
.
‘We kunnen je node missen’, dat hoorde ik vorige week al en nu weer. Ik schijn goed geworden te zijn. Zelf kan ik dat niet beoordelen, maar ik merk het aan zulke opmerkingen. En aan de jaloezie van sommigen. En aan het feit dat de koorleiders zwakkere broeders naast mij neerzetten, zodat zij zich aan mijn vermeend voorbeeldige zang kunnen optrekken, zoals ik een jaar geleden nog naast Ilse zat en mij door haar liet leiden. Ik heb daar een hekel aan, want zo sterk ben ik helemaal nog niet: het gebeurt maar al te vaak dat ik met fouten van een ander meega in plaats van omgekeerd. Vooral de toonhoogte is nauwelijks goed te houden als de buurman er een kwart toon naast zit. Negeren lijkt de oplossing. Zoals je het publiek wegdenkt, moet je zo ook je medezangers wegdenken? Nee, dat zal niet gaan; in ieder geval op de andere stemgroepen moet je voortdurend afgestemd blijven.

3 reacties

Opgeslagen onder Niks

Voortaan minder gevraagd

– Balkon op het Zuiden.

– Gazons, voetbalvelden van gras.

– Fiets- en doevakanties in juli en augustus.

– Pullovers.

2 reacties

Opgeslagen onder Niks

Godsbewijs: de Schepper voorkomt inflatie

Leeswerk Arabisch en islam: Godsbewijs: de Schepper voorkomt inflatie
.
Daar leest U o.a. over een gevolg van de islamisering waarover je moderne islamkletsers nooit hoort. Toen de islam in West-Afrika verscheen, verdween namelijk de goudplant. Ja, daar groeiden goudklompjes aan planten, ‘als peentjes; bij zonsopgang werden ze geplukt.’
Middeleeuwse onzin, zegt U? Het is echt niet gekker dan wat er tegenwoordig in de sociale media verbreid wordt.

1 reactie

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Godsdienst, Niks

Samenwonende mannen

Twee mannen kunnen niet samen in een huis wonen. Of ja, het kan natuurlijk wel, maar dan moeten ze seks met elkaar hebben. Dan zijn ze namelijk gecertificeerd homoseksueel en dan kunnen de fiolen van de tolerantie over hen worden uitgestort.
.
Een mini-herinnering voerde mij terug naar het flatgebouw in Leiden waar ik in de zeventiger jaren enkele jaren een driekamerwoning had. Het was een fijne flat, waar de meeste bewoners zo om de dertig waren. We kenden elkaar, mochten elkaar, gaven elkaars planten water, liepen bij elkaar in en uit en vierden af een toe een feest. Op de hoogste verdieping was een groot penthouse: zes kamers en dienovereenkomstig duur. Deze woning was gehuurd door Hans en Johan, twee aardige kerels, die telkens maar weer moesten uitleggen dat zij die flat samen hadden gehuurd omdat hij zo groot en mooi was en door de hoge huur zo makkelijk te krijgen was geweest, maar dat zij verder ieder voor zich waren. Een woongemeenschap dus, wel bekend uit Londen en Duitsland, maar in Nederland blijkbaar minder. Hans leerde ik wat nader kennen en hij vertelde mij grinnikend dat hij en Johan dikwijls voor een paar gehouden werden, en als hij dat ontkende er toch vaak een vreselijke verdenking in de lucht bleef hangen. Het kon hem niet schelen; hij had een eigen leven, waarin ook vrouwen voorkwamen.
Ik herinner mij een flatfeest waarbij de beide heren apart naar beneden kwamen, om niet als paar op te treden. Dat vond iedereen nogal van de zotte, maar door schade en schande wijs geworden vonden die twee dat kennelijk het verstandigst.
.
In Flauberts roman Bouvard et Pécuchet (verschenen in 1881, geschreven tussen 1872 en 1880) raken twee copyisten bevriend. Een van hen erft geld, ze kopen samen een groot huis op het land, waar zij een onwaarschijnlijk aantal wetenschappen najagen, de ene op nog amateuristischer manier dan de andere. Daarbij gaat er van alles mis, en de inwoners van het dorp raken steeds meer geïrriteerd door die twee rare snuiters, maar dat hele erge, nee dat wordt hun niet verweten. Tenslotte besluiten ze maar weer copyist te worden. Bevriend blijven ze natuurlijk, en uiteindelijk laten ze een bureau maken waar ze samen aan kunnen zitten.
.
De ontdekking of uitvinding van de homoseksualiteit aan het eind van de negentiende eeuw heeft vriendschap een stuk moeilijker gemaakt. Bouvard en Pécuchet zouden nu niet meer samen een huis kopen.

3 reacties

Opgeslagen onder De mens, Niks

Ondergoed in Cairo

Neemt U mij niet kwalijk. Een berichtje over het Egyptische zangeresje Shyma, dat werd gearresteerd omdat zij in een video-clip in haar ondergoed aan een appel likte, in een banaan hapte en melk over die banaan uitgoot, bracht bij mij weer zo’n mini-herinnering aan Cairo teweeg. Het regime van Sisi is een stuk repressiever dan het vorige, maar de preutsheid zat er altijd al diep in—dat wil zeggen bij het merendeel van de bevolking. Als vanouds mag je in Egypte alles zeggen en doen, als het maar niet over religie, politiek of seks gaat. Het land is een raar mengsel van ongelooflijke preutsheid en geobsedeerdheid met seks. Terwijl wij in Europa ook wel eens iets anders doen lijkt het wel of ze daar de hele dag aan van dattem denken—misschien juist omdat er zo weinig mogelijkheden zijn.
.
Een aantal jaren geleden drongen vrome lieden erop aan, de televisietoren van Cairo van een dakje of opbouw te voorzien, omdat hij teveel deed denken aan. Op een recente foto zie ik dat dat inmiddels is gebeurd. Vroeger eindigde hij meer eikelvormig. Zonder twijfel was er ook behoefte aan meer ruimte daarboven voor een restaurant en een hogere zendmast, maar in vrome kring was er vooral bezwaar tegen de vorm van die toren. Bij minaretten hoorde je daar nooit over.
.
En ik herinner mij een bediende (het was 1970) die de vuile was kwam ophalen en samen met mij een waslijst opstelde: zoveel hemden, zoveel handdoeken en zoveel … onderbroeken. Ja, hij zei dit onzegbare woord, maar voegde er dadelijk aan toe: la mu’achza, ‘neemt U mij niet kwalijk’. Bij dit soort onderwerpen, zo leerde ik weldra, was dat een gebruikelijke formule.
.
En die keer dat ik ondergoed ging kopen. Er waren niet zoveel begeerlijke Egyptische producten, maar de overhemden van Georges waren uitstekend, en het ondergoed van JIL eveneens. Dat merk werd mij aanbevolen door de schrijver Yusuf al-Sharuni, en inderdaad, het was goed. JIL Paris stond erin. Later heb ik begrepen dat het in Egypte werd gefabriceerd voor de buitenlandse markt.
Maar waar kocht je dat? De eerste keer gewoon in de Muski-soek. Daar zei de handelaar na de aankoop: komt u even mee, ik heb iets bijzonders voor u. Achterin een portiek toonde hij mij heel geheimzinnig zijn waar: een nep-antiek beeldje. Bah! kunnen ze het dan nooit laten? Een volgende keer ging ik liever naar een textielpaleis met vaste prijzen. Nadat ik mijn wens kenbaar had gemaakt begon de hele batterij verkoopsters (verborgen werkloosheid!) te giechelen: het idee dat Europeanen ook ondergoed droegen was blijkbaar goed voor langdurige hilariteit. Of zouden daar de vrouwen soms ondergoed kopen voor hun man? Ze hadden wel wat ik zocht. Later ging ik maar naar het warenhuis Umar Effendi, waar mannelijk personeel was en waar je zelf iets uit een rek kon pakken.
.
En nu draag ik Duits ondergoed, kom nooit meer in Egypte en heb af en toe een mini-herinnering.

4 reacties

Opgeslagen onder Cairo, Niks