Categorie archief: Niks

Gymleraren

Aan de gymleraar op de middelbare school bewaar ik geen goede herinneringen. Ik was altijd de jongste in de klas en was niet goed in gym of sport, terwijl de leraar alleen belangstelling had voor de sportief begaafde leerlingen. Veel later heb ik bedacht hoe jammer dat was: een goede gymleraar had toch ook bij die nerd-achtige jongens met Latijn en Grieks lichaam en geest een beetje in evenwicht kunnen brengen. Maar nee, dat moest je later zelf doen.

In deze kliniek heb ik te maken met twee sportinstructeurs die beurtelings de bescheiden fitnesstudio bestieren, en ook dat zijn botte horken waar je niet veel aan hebt. Iedere patiënt moet natuurlijk gerichte, zeer speciale spierversterkende oefeningen doen om weggevallen musculatuur weer wakker te schudden. Maar ze leggen die apparaten slecht uit, controleren niet hoe je het doet, bemoedigen je niet en laten je aan je lot over. Ook bieden ze geen gelegenheid iets voor de lichaamsdelen te doen die niet geopereerd zijn, maar na weken gedwongen rust ook wat activiteit zouden kunnen gebruiken.

Misschien zit het zo met die gymleraren: ze hebben talent voor sport dus ze gaan een sportopleiding doen, maar voor Olympia of een carrière als prof hebben ze niet genoeg in huis. Dan blijven ze hangen in door hen minder gewenste banen als leraar of zieke-mensen-instructeur.

5 reacties

Opgeslagen onder Niks

Talenknobbel

Wat ik als taaldocent altijd al vermoed had is nu wetenschappelijk bevestigd. Er bestaat zoiets als een talenknobbel: sommige mensen leren makkelijk vreemde talen, andere lukt het niet of slecht.

Wanneer de overheden daar kennis van nemen, over een jaar of twintig dus, zullen ze hun eis aan vluchtelingen en andere immigranten moeten laten vallen dat zij de taal van hun nieuwe moederland leren.

2 reacties

Opgeslagen onder Niks, Politiek, Taal, Vluchtelingen

Wandelkaart Idomeni

Dit papier zette ze aan het lopen, de grote groep vluchtelingen in Idomeni die door de koude rivier waadden om in het gastvrije Macedonië te geraken:

FlugblattIdomeniGanz
Vertaling:

  • De feiten
    1. De Grieks-Macedonische grenspost Idomeni is gesloten en zal dat blijven.
    2. Er zullen geen bussen en treinen zijn om u naar Duitsland te vervoeren.
    3. Wie in Griekenland blijft zal vermoedelijk naar Turkije overgebracht worden.
    4. Wie illegaal een weg weet te vinden naar de Oosteuropese landen kan blijven. (Duitsland neemt nog steeds vluchtelingen op.)
    5. Vermoedelijk zal het grenskamp Idomeni binnen enkele dagen geëvacueerd worden. Waarschijnlijk zult u dan gedwongen worden naar kampen van de Griekse regering te gaan, van waaruit u naar Turkije zult worden getransporteerd.
    .
    De oplossing
    1. Het dubbele hekwerk is neergezet om u te laten geloven dat de grens gesloten is. De muur eindigt vijf kilometer van hier, waar geen hekwerk meer is dat u zou kunnen beletten Macedonië binnen te gaan. Grensovergang daar! (zie het kaartje)
    2.٢. Als u individueel in kleine groepjes op weg gaat zal de grenspolitie of het leger u kunnen tegenhouden of terugbrengen.
    3.٣. Als u met duizenden mensen tegelijk op weg gaat zal de politie u niet kunnen tegenhouden of terugbrengen.
    .
    Laten we elkaar treffen op maandag om twee uur ’s middags (12.00) bij de uitgang van het kamp om door de grens heen te gaan breken.
    Gelieve op het kaartje te kijken om de weg en het trefpunt te vinden.
    .
    [De teksten in het kaartje, van links naar rechts:]
    – Hier is het trefpunt, maandag om twee uur ’s middags 14.00
    – De bocht hier bij de passage (?)
    – Hier is geen muur.
    – Deze rivier staat droog (er is geen water in).
    .
    [Onder het kaartje:]
    Gelieve uw vrienden en kennissen hiervan in kennis te stellen.
    Gelieve deze flyer geheim te houden. De politie en journalisten moeten dit niet zien.
    Veel geluk!         kommando norbert blüm

De beoogde tijd van samenkomst is twee uur, maar er staat eenmaal 12.00, in voor het Arabisch normale cijfers. Foutje blijkbaar; kan chaos veroorzaken in zo’n critische situatie.

In de eerst vijf regels staat nogal wat desinformatie, die te kwader trouw geschreven kán, maar niet hoeft te zijn. Echt cynisch en kwaadaardig is de tekst op het kaartje: ‘Deze rivier staat droog (er is geen water in).’ We hebben allemaal op het nieuws gezien hoe krachtig die rivier stroomde en kolkte.

Die droge rivier zal niet verzonnen zijn door een vluchteling, die al dagen in de nattigheid woonde. Een vluchteling zou in dat kamp ook niet de technische middelen hebben om zo’n flyer in elkaar te zetten: tekstverwerker, tekenprogramma, een printer in de copy shop van het 300-zielen dorp Idomeni? Nee.

Deze geraffineerde en bewust misleidende flyer komt van buiten. In de Duitse media circuleerde even het vermoeden dat hij van een groen-links-achtige actiegroep stamde, maar daar horen we inmiddels niet meer over. Het is ook te onzinnig voor woorden. Ook vluchtelinghatende groepen (AfD, FN, PVV, Gouden Dageraad) zullen hem niet hebben gemaakt. Die kijken niet over de grens, zijn te dom en kennen geen Arabisch.

Tot er meer bekend wordt denk ik eerder aan de practical joke van een vreemde mogendheid met een cynisch gevoel voor humor. Een staat die rotzooi wil trappen in Europa en zich daarbij niet ontziet, met desinformatie de ellende van vluchtelingen nog te vergroten en zijdelings nog even de spot te drijven met de menslievende Duitse oud-minister Norbert Blum die daar juist was. Wat zullen ze gelachen hebben, en zeker toen de flyer ook nog aan een menslievende groep werd toegeschreven. Misschien hadden ze zelfs dat georkestreerd.

Terug naar Inhoud

7 reacties

Opgeslagen onder Europa, Niks, Politiek, Vluchtelingen

Kleine irritaties

Zeker, de atoombom is ook heel erg. Maar in het dagelijks leven vind ik vooral irriterend:

– Tubes van dik plastic, waardoor je niet kunt zien hoeveel er nog in zit en het moeilijk is om het laatste er gecontroleerd uit te krijgen

– Automatische spellingcorrectie. In sommige programma’s kun je die uitzetten, bij andere, zoals Word Press niet. Op mijn telefoontje zou ik bij iedere tekst eerst moeten instellen of ik Nederlands, Duits of nog iets anders ga schrijven. Dat is tijdrovend. Anders moet ik ieder gecorrigeerd woord terug corrigeren.

– Automobilisten die treuzelen als het licht op groen springt.

– Het nieuwe dopje van het flesje oogdruppels. Dat was eerst blauw. Nu hebben ze het wittig transparant gemaakt. Het gevolg is dat ik het niet zie liggen als ik mijn bril niet op heb en een druppel in mijn oog heb.

– Pickwick theezakjes. Die zijn langzamerhand het enige, dat mij nog met Nederland verbindt. Al twintig jaar gebruik ik er een bij het ontbijt. Mijn zus krijgt de waardepunten: daarmee kunnen haar kinderen sparen voor een zwaar verzilverd theezeefje. Maar ook deze zakjes zijn niet voor debilisering gespaard gebleven. Ze worden nu zo gemaakt dat je gevaar loopt is ze kapot te trekken als je het papieren etiketje losmaakt. Was voorheen niet zo. Is DE gefuseerd met een andere firma die alles anders wilde doen? Over de onbenullige teksten op die papiertjes zal ik het maar niet hebben.

Na een week of twee weet ik er nog tien.

4 reacties

Opgeslagen onder Niks

Duitse distantie

Mijn vorige baan was in Frankfort, in een klein instituut waar zeven mensen vast werkten en soms nog een paar erbij. De sfeer was goed, Duits goed, optimaal zelfs: heel prettig in de samenwerking, nooit ruzie en we gingen ook regelmatig samen eten of koffie drinken. Maar persoonlijk waren de betrekkingen niet.

Je kende elkaar eigenlijk niet. Dat bleek bij voorbeeld toen ik de dienstcomputer overnam van een tijdelijke medewerker die vertrok. Die had een nieuwere en grotere gekregen dan ik, omdat hij zulke ingewikkelde dingen deed. Toen het ding eenmaal op mijn tafel stond ging ik hem eerst maar eens saneren en leeg maken. Daarbij bleek dat er ergens diep in de onderbuik van het apparaat ongelofelijke hopen sado maso porno van de grofste soort waren opgeslagen. Wie had dat gedacht van die keurige, actief katholieke Uwe? Maar goed, met zulke dingen loopt niemand te koop. Van het opslaggedrag van zijn computer had hij blijkbaar geen benul gehad.

Vreemder was het met Lisbeth. Dat was de ziel van het instituut: ze werkte er het langst. Ze was aanspreekpartner voor iedereen, haar kamer was een zoete inval. Ze klaagde wel eens dat ze voor een receptioniste of secretaresse werd versleten, terwijl zij toch een echte academica was. Een wasechte zelfs: ze was ongehuwd, leefde alleen voor haar werk, was er altijd en ging nooit op vakantie. Op een dag veranderde dat. Ze nam vakantie op en ging naar Hamburg. Toen ze terugkwam dweepte ze met die stad, en dat hield niet op. Haar ogen glansden als ze erover sprak. Ze nam steeds meer vakantiedagen op, altijd om naar Hamburg te gaan. Al snel had ik de diagnose geveld: ze was verliefd, niet op die stad, maar op iemand in die stad. Op een keer, toen ik met haar alleen zat koffie te drinken, vroeg ik het haar: Heb je daar een vriend? Zoiets ja, was haar antwoord. En toen duurde het niet lang of ik zag de screensaver op haar computer: het portret van een vrouw. Is ze dat? vroeg ik. Ja, zei ze. En toen wist ik op wie ze verliefd was, maar ik bleef blijkbaar de enige in het instituut.

Want korte tijd later verhuisde ze naar Hamburg. Ik heb nog twee maal contact met haar gehad. Ja, ze woonde daar mooi, had ook werk gevonden, maar geen interessante vaste baan; was nochtans heel gelukkig. Driekwart jaar later was ze dood. Een snelle kanker had een eind aan haar leven gemaakt. Wat voor kanker dat was kregen we niet te horen; dat was dan weer te privé. Alleen dat het een soort was die geen pijn veroorzaakte. Ik wist niet eens dat dat bestond.

Na haar dood werd in het instituut vaker dan ooit over haar gesproken. Daarbij bleek dat ik de enige was die de ware reden van haar vertrek naar Hamburg kende. En dat alleen omdat ik zo’n indiscrete Hollander was, die zomaar vragen over het privé-leven stelde. Ik heb het natuurlijk niet verder verteld; zo Duits ben ik dan ook wel weer.

Waarom schrijf ik dit op? Alleen omdat ik vanmorgen wakker werd met deze herinnering. De gedachten bij het ontwaken zijn altijd de hoofdaanleiding tot mijn geschrijf, of het nu over het vak is of privé.

3 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Niks