Categorie archief: Niks

Byzantijns

In de nieuwsberichten kwam de Aya Sofya weer eens langs , ‘die gebouwd werd als Byzantijnse kerk’.
.
Het oostelijk deel van het Romeinse Rijk wordt vaak het Byzantijnse Rijk genoemd, zeker als het betrekking heeft op de periode na 476, toen het westelijke deel van dat rijk was ondergegaan. Daarna bestond het Oostromeinse Rijk nog bijna duizend jaar. De officiële taal was Latijn tot 610, daarna werd het Grieks. De (dunne) bovenlaag der Romeinse burgers sprak vanouds al Grieks.
.
Byzantium is een oude naam voor het huidige Istanbul. Het was een middelgrote provinciestad, tot het in 330 door keizer Constantijn sterk vergroot, ommuurd en als residentie ingericht werd. Het werd omgedoopt tot Nova Roma en na Constantijns dood tot Constantinopolis. Het is niet juist een rijk te vernoemen naar een stad die al was opgeheven en nooit rijkshoofdstad was geweest. Historici weten dat natuurlijk, maar menigeen heb ik horen zeggen dat ze ‘om praktische redenen’ toch maar bij Byzantijns bleven. Eén zo’n praktische reden zal zijn dat de benaming in Europa nu eenmaal traditie heeft, zoals wij Japan ook Japan noemen, en niet Nippon. Maar een andere is dat men othering wil bedrijven, en daarom irriteert die benaming. Door dat rijk Byzantijns te noemen neem je er afstand van. Weg ermee: het Romeinse Rijk, zaliger nagedachtenis, was óns rijk! Dat andere hoort niet bij ons, dat is het Oosten, een schilderachtige, rare, onbegrijpelijk andere wereld, die je niet serieus hoeft te nemen en die ons behalve ketterijen en curieuze anekdotes niets te bieden heeft. Terwijl dat rijk zichzelf wél het Romeinse Rijk noemde.1 Niet ‘de opvolger van het Romeinse Rijk’, nee, dat rijk zélf. De inwoners beschouwden zich gewoon als Romeinen en de omringende volkeren noemden hen ook zo.
.
De Wikipedia, en natuurlijk talloze andere populaire publicaties, zijn wat in verwarring. Dat Byzantijnse Rijk zou in 330 gesticht zijn, met de stichting van Constantinopel (en dus juist de sloop van het oude Byzantium). Volgens anderen loopt de vroegste periode van het Byzantijnse rijk van 300 tot 650; dan bestond het al vóór Constantijn. Zou het zinvoller zijn, als het dan toch moet, 395, het jaar van de rijksdeling, het stichtingsjaar te laten zijn? Nee, ook dat is onzin. Er zijn ook mensen die het ruim na de ondergang van het Westromeinse Rijk laten beginnen. De verwarring is natuurlijk te verklaren uit het feit dat er nooit een rijk heeft bestaan dat zich Byzantijns noemde.
.
Wat betreft de Aya Sofya nog twee opmerkingen:
– Ik heb wel eens prenten uit de achttiende eeuw gezien waaruit bleek dat de iconen toen nog niet overgekalkt waren. Dat moet dus een later idee geweest zijn.
– De transformatie tot museum in 1934 is een rijkelijk ‘byzantijnse’😀 affaire geweest waarin Turks geldgebrek, internationale politiek en vermogende Amerikaanse kunstminnaars een grote rol gespeeld hebben. Daarover kunt u bij voorbeeld dit artikeltje lezen.

NOOT 1: Βασιλεία τῶν Ῥωμαίων (Vasilía ton Roméon, Koninkrijk der Romeinen) of Ῥωμαικὴ Αὐτοκρατορία (Romaikí Aftokratoría, Imperium Romanum). De moderne Grieken spraken tot diep in de negentiende eeuw ook van Romeins; daarna namen ze onder Westeuropese invloed de term Byzantijns over.

1 reactie

Opgeslagen onder Niks

Ieder het zijne

EdXTismWkAII39u.jpg

Ook dit is Duitsland: je moet er toch niet aan denken dat je de planten bij moeders graf zou begieten met een gedeelde gieter! Nee, ieder de zijne: naam erop en goed vastgemaakt aan de Friedhofsgießkannenständer, om diefstal te voorkomen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Niks

Mini-herinneringen: goed bedoelde koffie

Er was ook goed bedoelde koffie die niet zo lekker was, maar toch dierbaar. Café Intención zullen we maar zeggen.
.
In Cairo, onder het reëel bestaande socialisme (1971–72) mijn dagelijkse cappuccino bij Simonds (spreek: Simóndis). De espressomachine dateerde uit 1950, de moeizaam geïmporteerde bonen waren van matige kwaliteit, maar de zaak had nog altijd pretenties en iedereen deed of alles nog in orde was.
.
In Frankfurt, die mevrouw die merkte dat ik Nederlander was en er plezier in had, mij op een echt Nederlands kopje Douwe Egberts te trakteren. Smaakte me helemaal niet. Niet laten merken natuurlijk.
.
Het dorpsmuseum van Oberrosphe, hier in de streek, wordt door twee vrijwilligsters op ZA en ZO opengehouden en dan schenken ze ook koffie. Die is echter …uggh. Uren geleden gezette Jakobs Kreuning.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Eten en drinken, Niks

Zanggym

De zangstem is niet altijd paraat: zij moet zachtjes gewekt worden en er voorzichtig toe overgehaald worden haar ding te doen. Daarom wordt voor iedere zing-actie een kwartiertje ingezongen. Bij koren in de groep onder leiding van de koorleider, op zangles een wat pittiger programma van de zangleraar en thuis vóór het oefenen op je eentje, vanuit de herinnering aan zovele malen inzingen.
.
Corona heeft ertoe geleid dat ook op het internet ingezongen kan worden, iedere ochtend om negen uur vanuit Zwitserland. Vanochtend was er een zangeres, die haar zangzaakjes natuurlijk kende, maar ook beschikte over een prachtig rollende rrrr. Mocht u geen zin hebben om uw stem een beetje te oefenen, dan kunt u toch genieten van die professionele rrrr, de grappige Zwitserse uitspraak en een gedichtje van Kurt Schwitters.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Niks, Zingen

Het Westen: een terugblik

Het Westen, wat was dat ook alweer? Het domineerde de wereld sinds eeuwen, maar vooral in de tweede helft van de twintigste eeuw, en nu hoor je er niet meer over. De Oriënt, die ouder was, was een buitengewoon vaag concept, dat nauwelijks buiten de geesten van westerlingen bestond. Het was een schilderachtig, maar achterlijk gebied, waartoe in de keizertijd zelfs ons land gerekend werd! Wie herinnert zich niet de foto van het bordje in het Huangpu park in Shanghai: ‘No dogs or Chinese allowed’? Het Westen was makkelijker te definiëren: het bestond uit een heleboel kleine staatjes in West-Europa, plus ‘Groot’-Brittanië en de vroegere Britse koloniën, voor zover die overwegend door blanken werden bewoond, dus Canada, de Verenigde Staten, Australië, Nieuw- Zeeland en her en der nog wat eilandjes, barstensvol met bankfilialen en postbussen.
.
Het Westen was dus een los verband van staten, hoewel dat onderlinge oorlogen nooit had uitgesloten. Met de beoogde eenwording van Europa is het nooit veel geworden. De bevolking was blank, Kaukasisch zoals het ook wel heette. Technologisch liep het voorop. Terwijl wij hier nog feesten vierden met vuurwerk schoten ze daarginds met buskruit al hele steden in puin. Ze hadden de beste schepen en de beste wapens, wat hen oppermachtig maakte. Grote delen van de wereld werden door hen economisch uitgebaat en uitgekleed tot op het bot, wat vaak, vooral in de vroege tijd, gepaard ging met territoriale verovering. Portugezen en Spanjaarden waren ermee begonnen, maar Engelsen, Fransen, Nederlanders en Belgen deden het genadelozer. Allen hadden ze een diepe minachting voor de arme sloebers in hun koloniën, die zij zelf de armoe in hadden geschopt, in de oost en de west, in het zuiden, de derde wereld of hoe ze het verder maar noemden. De Verenigde Staten van Amerika had vrijwel geen koloniën, maar wist de methoden van exploitatie nog te perfectioneren zonder er de eigen onderdanen heen te sturen—wat de rest van het Westen dan weer overnam.
.
Het Westen, daar wilde vroeger iedereen wel bijhoren. Maar dat mocht niet, het was alleen voor landen met een overwegend blanke bevolking. Wat was er zo aantrekkelijk aan? Het Westen was lange tijd het modernste deel van de wereld; geen wonder ook, met al dat geroofde geld en goed uit het niet-Westen. Het geld vloeide vrij, meestal zonder inmenging van de staat. Ook de markt was vrij, wat individuen in staat stelde grote rijkdommen te vergaren, en voorzag in de goede tijd vrijwel alle burgers met een ongekende weelde aan voedingsmiddelen en goederen, waarbij de staat bleef zorgen voor defensie, politie en gevangeniswezen, wegen, spoorwegen en waterleiding, zorg voor zieken en bejaarden, onderwijs en cultuur. Dat leek dus een goed idee, tot de staten hun greep op deze zaken begonnen te verliezen, zodat bij voorbeeld spoor en waterleiding toch in particuliere handen geraakten, of zelfs gevangenissen, legers, ziekenhuizen, scholen en universiteiten als privé-ondernemingen werden gerund. De eis van de markt, dat alles winstgevend moest zijn, zorgde voor de afbraak van deze elementaire voorzieningen, zoals uiterlijk tijdens de Corona-crisis pijnlijk duidelijk werd. De markt bleek toen bij voorbeeld niet in staat om voldoende medische hulpmiddelen te fabriceren toen die nodig waren. Eertijds bekende industrielanden slaagden er niet in van de fabricage van SUV’s snel om te schakelen op die van mondkapjes, test kits of ventilatoren. Waar jonge ondernemers probeerden zulke zaken te fabriceren stieten zij op een muur van bureaucratische en juridische vijandigheid: ze hadden patenten geschonden! Landen die nog tijdens de tweede grote oorlog in de twintigste eeuw in een zucht miljoenen wapens fabriceerden en veldlazaretten bij dozijnen uit de grond stampten, slaagden er nu niet in wat medische voorzieningen te creëren, zodat ze bij ons moesten aankloppen. De bouw van een ziekenhuis duurde in die landen soms wel een jaar! Daardoorheen speelde nog het ‘probleem’ van de buitenlandse werkkrachten, wier immigratie en deelname aan het arbeidsproces systematisch werd bemoeilijkt, zelfs als het artsen of verpleegkrachten betrof.
Door de langzame en onverstandige aanpak van Corona en de daaruit voortvloeiende lange stillegging van grote delen van de productie werden de westerse economieën ondermijnd, zodat het zwaartepunt van de wereld definitief naar Oost-Azië verschoof.
.
Ook de democratie had aanvankelijk een goed idee geleken. Niet de adel of een klasse van heersers zou het voor het zeggen hebben, maar het volk zelf. Maar de meeste stemmen golden, en omdat het grootste deel van de mensheid nogal dom is werden er op den duur alleen verkeerde leiders gekozen—iets wat in de negentiende eeuw al was voorzien en wat al eens gebleken was na een noodlottige Duitse verkiezingsuitslag in de jaren dertig—waaruit men echter geen les had getrokken.
.
De persvrijheid was eveneens zo’n historische fout. Die vrijheid bestond misschien in provinciale media, maar de grote dagbladen en televisiezenders geraakten in handen van boosaardige miljardairs die er aardigheid in hadden, samenlevingen te ontwrichten. Bovendien werd er flink gestookt en gehetst vanuit vijandige landen, die zich eenvoudig toegang wisten te verschaffen tot de digitale media.
.
De Corona-crisis luidde het einde van het Westen in, maar het verkeerde al enige tijd in staat van ontbinding. De uiterste consequentie van het democratische systeem werd zichtbaar toen inderdaad de domste en immoreelste leiders gekozen werden, met behulp van kwade krachten uit een buitenland, dat invloed nam op het verkiezingsgebeuren zelf. In de Verenigde Staten werd het ergst denkbare onbenul tot president gekozen, die de positie van het land als wereldmacht al spoedig ondermijnde en een breuk in het Westen veroorzaakte. Groot-Brittannië volgde met de wat minder domme, maar eveneens volledig immorele premier, die het land losweekte van Europa. Op het Europese vasteland waren er staatjes die de corona-crisis benutten om het ‘juk’ van de would-be hoofdstad Brussel en van de democratie af te schudden: Hongarije, Polen en kort daarna dat landje bij de zee, hoe heet het ook alweer, dat moet ik naslaan.
In 2020 kreeg de Amerikaanse president de Corona, maar die kwam hij te boven, wat zijn volk in een religieuze jubelstemming bracht. Als dit niet een teken van God was! Hij voelde zich naar eigen zeggen sterker dan enige Amerikaanse president ooit, werd in de chaos waarin Corona de verkiezingen had doen verzinken min of meer herkozen en stelde het erfelijk presidentschap in. Zoiets als wanneer wij het keizerschap weer zouden invoeren; stel u eens voor! De regering probeerde zo goed mogelijk om hem heen te regeren.
.
In de late twintiger jaren was het wel bekeken met het Westen en de gebieden raakten spoedig op het tweede, zo niet derde plan. Het begrip Westen verdween niet geheel, maar werd geleidelijk aan verbannen naar de geschiedenisboeken.
Dat betekende niet dat die zogenaamde ‘westerse waarden’ ook meteen verdwenen waren. Toen wij een Corona-vaccin uittestten op heropgevoede Oeigoeren waren de protesten daarginds niet van de lucht, uit de macht der gewoonte. Maar die Oeigoeren waren natuurlijk vrijwilligers, dat spreekt toch vanzelf! Tegelijkertijd werden er dertig miljoen vaccins bij ons besteld. Meer niet, want daarvoor ontbrak het geld, maar bij die bestellingen hoorde je nooit iets over mensenrechten.
.
Het ware wezen van de westerse beschaving werd eveneens zichtbaar tijdens de Corona-crisis, toen bleek dat alle westerse volkeren hun achterste na de stoelgang reinigden met … papier. We kunnen daar nu hartelijk om lachen, maar het was evengoed een schrikbarend gebrek aan hygiëne! Tijdens de crisis werd dat papier door westerlingen massaal gehamsterd—zij leken aan te voelen dat ze zonder papier hun ‘identiteit’ zouden verliezen—en inderdaad, zo is het gegaan. Vrijwel niemand definieert zich meer als westerling.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Europa, Niks, Orient, Politiek, Racisme, Westen

Verrekijk

Eindelijk zou ik nu eens tijd over hebben om televisie te kijken, maar er is op alle netten steeds een ‘Corona special’. Ik zou liever een oude film bekijken.
Nee, niet Titanic natuurlijk.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Niks

Corona – 5

Eerst waren er 31 corona-gevallen in mijn Landkreis, en gisteren nog maar 23. Zijn er mensen gestorven, genezen? Nee, uitdrukkelijk niet. Alleen dat cijfer is veranderd, zonder opgaaf van redenen. Als dat bedoeld is om ons een goed humeur te geven, werkt het averechts.
.
Gisteren wilde ik een blikje tomatenpuree kopen, maar het hele schap was leeg. Nee, toch niet, achterin stonden nog drie blikjes. Die heb ik toen maar alle drie gekocht; zo hamster ik ook een beetje. Ik zie het nog gebeuren dat je ergens op bezoek gaat en niet een bos bloemen meeneemt als gastgeschenk, maar een blikje tomatenpuree.

3 reacties

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Gezondheid, Marburg, Niks

Landenverkleining


Hoe krijgen we Rusland klein? Je weet het eigenlijk wel, dat de wereldkaart die we overal te zien krijgen sterk vertekent en de noordelijke gebieden veel groter maakt dan ze zijn. Toch is het goed om de landen eens in meer realistische proporties afgebeeld te zien. Rusland en Groenland zijn niet zo groot; Afrika wél.

1 reactie

Opgeslagen onder Niks

Kerstrust

Rust daalt neer over huize Emigrant. Hoewel ik eigenlijk altijd vrij heb, is het voor het gevoel nu kerstvakantie, na al dat gezing, en is er gelegenheid voor wat tijdrovender bezigheden dan gewoonlijk. Ik doel natuurlijk niet op de belastingaangifte voor 2018, die nog gedaan moet worden, maar veeleer op:
.
– de lectuur van Jona Lendering, Xerxes. Ik ben er al in begonnen, maar het lezen is nog fragmentarisch gebleven. Wat me daarbij vooral interesseert is de beschrijving van de Perzen door Griekse auteurs en de ontmaskering van de in de negentiende eeuw geconstrueerde Oost-West-tegenstelling.
.
– enkele kleine reparaties in de badkamer. Dit gaat me steeds moeilijker af; ik word oud. En die gordijnroe? Ik durf eigenlijk niet meer op een trap. Vriend K. is bij zo’n karweitje van een krukje gedonderd en heeft nu blijvend rugletsel. Misschien zijn er klusjesmensen voor bejaarden die aan huis komen? Nee, dat zal wel niet, in dit land. De gilden verbieden zoiets.
.
– afronding van het stuk over de vermeende ziekte(s) van Mohammed, die eveneens te maken hebben met een geconstrueerde Oost-West-tegenstelling. Eigenlijk is het niet zo heel veel werk: in twee dagen zou het af kunnen zijn. Maar ik word langzaam en kom niet meer zo snel vooruit. (Ja ja, verkoop jij maar smoesjes. Vroeger heb je ook geprocrastineerd als de beste.)
.
– Latijn oefenen en lezen.
.
– Harmonieleer oefenen. Alleen bekijken is niet genoeg, er moet mee geoefend worden op mijn kleine keyboard, om tenslotte ook de kerktoonsoorten spontaan te kunnen herkennen.

2 reacties

Opgeslagen onder Niks

Goed kerstfeest

ELvSsInW4AEAGvv

Een illustratie uit een Arabisch evangeliehandschrift, Mardin (in Oost-Turkije), jaar 1299.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Niks