Categorie archief: Niks

Gewichtheffen voor zangers

Vanochtend heb ik op les een nieuwe zangtechniek geleerd, die na tien minuten al vruchten afwierp. Benodigd zijn een flesje half vol water en een plastic slangetje, dat 1, 2 of 4 centimeter onder de waterspiegel gestoken wordt. Je ademt in door de neus en uit door de mond, tegen de waterdruk in. In de fles borrelt het. Vervolgens worden ook toonladders, drieklanken en andere oefenstof de fles in gezongen op de letter ‘oe’. Bij geringe indoopdiepte is die druk makkelijk op te brengen; als de slang er vier cm. in zit wordt het al werken en dat geldt zeker voor de hoge tonen: dan is het echt een fitness-studio. Als het in de fles niet meer blubbert en borrelt heb je te weinig druk gegeven. Met alleen kopstem kom je er niet vanaf.
.
Toen was het lied van de week aan de beurt: Der Jäger, van Schubert. Enkele malen achter elkaar moest ik een zin in die fles zingen (niet op tekst, want dat gaat niet, maar nog steeds op ‘oe’), en dadelijk daarna gewoon, zonder fles. Meteen veel helderder en luider, mooie mix van borst- en kopstem! Het is ook te begrijpen: als je je aanwent iets tegen een weerstand te doen, gaat het zonder die weerstand uiteindelijk spelenderwijs. Vervolgens moest ik het hele lied in de fles zingen, en daarna zonder fles. Overtuigend resultaat, zo goed had ik het nog nooit gedaan. Ik kon die laatste regel nu echt schmettern: Die Eber die schieße, du Jägerheld! Er is een gerede kans dat de boze jager inderdaad terugdeinst als hij dit hoort.

3 reacties

Opgeslagen onder Niks

Multiculti

De islamisering neemt nu wel heel vreemde vormen aan. Je herkent soms gewoon je eigen land niet meer! Ik was in Düsseldorf in de Klosterstraße, waar het ene Japanse restaurant volgt op het andere. Voor mij een onverwacht paradijs, maar helaas, ik was in gezelschap van iemand die niet van Japans eten houdt, dus daar gingen we niet naar binnen. Iets Europees was er niet in de buurt. Tenslotte vonden wij een compromis in een Chinees restaurant, een ‘echt’ Chinees restaurant, waar de spijzen zelfs in een boek met kleurenfoto’s nauwelijks te herkennen waren. Maar we hebben daar best lekker gegeten.
Daarna nog even ergens iets drinken? Een normaal café was er in wijde omgeving niet te ontdekken. Dus dan maar naar binnen bij de Upper Loft Café and Bar. Dat bleek een verregaand normaal café te zijn, behalve dat het werd bedreven door drie Chinese jongens. Een aangename zaak, met een opvallende eigenschap: de helft van het publiek was Chinees, de andere helft Duits. Ergens achterin stond een Chinese televisiezender aan, met de ondertitels ook in het Chinees. Daaronder zaten dan weer groepjes Duitsers. Het was een sympathiek mengsel, een geval van geslaagde integratie, al was het niet duidelijk wie in wat geïntegreerd was. Er werd gedronken, maar niet gezopen, er werd af en toe gezongen en luid gesproken, maar niet geschreeuwd. Gemiddelde leeftijd 25 jaar? Prettig toeven daar.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Europa, Niks

Zingende moslim

De komst van een nieuwe zanger in ons koor werd aangekondigd. Een Iraniër genaamd Said. Er waren verschillende koorleden die zich serieus afvroegen of deze man, kennelijk een moslim, de muziek van Schein en Franck op Psalm 116 wel zou willen meezingen.
Intussen was Said op de repetitie, hij zingt goed en zong uiteraard genoemde muziek van harte mee. De Psalmen Davids zijn in het Midden-Oosten bekender en worden meer gerespecteerd dan de koran bij ons.
Wat een vreemde voorstellingen hebben mensen soms van moslims. Er zijn er wel van de heel strenge soort, die tegen muziek zijn, maar dat zijn er niet veel. Die zingen niet en zouden nooit bij een koor als het onze willen. Net zo min als heel strenge christenen.
Tientallen jaren islamgeleuter heeft zelfs in tolerante kringen zijn sporen nagelaten. Moslims worden blijkbaar geacht heel rare mensen te zijn, die niet zulke dingen doen of willen als ‘wij’.
Een Iraniër die geïnteresseerd is in Europese cultuur is niets bijzonders. Een paar Arabieren zou ik er nog wel graag bij zien in onze muziekpraktijk; die zijn wat ondervertegenwoordigd. In Frankrijk is dat beter.

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Iran, Islam, Muziek, Niks

Karaoke

Vanavond staat de generale repetitie voor het Requiem van Mozart op het programma, voorafgegaan door een stuk uit Bachcantate BWV 127, en Mozarts Ave Verum toe. Bijna een theologisch programma. Mijn stem is wel beter geworden in de loop van de week, maar nog niet helemaal in orde. Kan ik meezingen? De deskundigen en ikzelf zijn tot het volgende plan gekomen: vanavond zing ik zachtjes mee en in de luide stukken beoefen ik Karaoke Play Back. Morgen en overmorgen geef ik dan alles voor zover het mij geen geweld aandoet.
.
‘We kunnen je node missen’, dat hoorde ik vorige week al en nu weer. Ik schijn goed geworden te zijn. Zelf kan ik dat niet beoordelen, maar ik merk het aan zulke opmerkingen. En aan de jaloezie van sommigen. En aan het feit dat de koorleiders zwakkere broeders naast mij neerzetten, zodat zij zich aan mijn vermeend voorbeeldige zang kunnen optrekken, zoals ik een jaar geleden nog naast Ilse zat en mij door haar liet leiden. Ik heb daar een hekel aan, want zo sterk ben ik helemaal nog niet: het gebeurt maar al te vaak dat ik met fouten van een ander meega in plaats van omgekeerd. Vooral de toonhoogte is nauwelijks goed te houden als de buurman er een kwart toon naast zit. Negeren lijkt de oplossing. Zoals je het publiek wegdenkt, moet je zo ook je medezangers wegdenken? Nee, dat zal niet gaan; in ieder geval op de andere stemgroepen moet je voortdurend afgestemd blijven.

3 reacties

Opgeslagen onder Niks

Voortaan minder gevraagd

– Balkon op het Zuiden.

– Gazons, voetbalvelden van gras.

– Fiets- en doevakanties in juli en augustus.

– Pullovers.

2 reacties

Opgeslagen onder Niks

Godsbewijs: de Schepper voorkomt inflatie

Leeswerk Arabisch en islam: Godsbewijs: de Schepper voorkomt inflatie
.
Daar leest U o.a. over een gevolg van de islamisering waarover je moderne islamkletsers nooit hoort. Toen de islam in West-Afrika verscheen, verdween namelijk de goudplant. Ja, daar groeiden goudklompjes aan planten, ‘als peentjes; bij zonsopgang werden ze geplukt.’
Middeleeuwse onzin, zegt U? Het is echt niet gekker dan wat er tegenwoordig in de sociale media verbreid wordt.

1 reactie

Opgeslagen onder Economie/Wirtschaft, Godsdienst, Niks

Samenwonende mannen

Twee mannen kunnen niet samen in een huis wonen. Of ja, het kan natuurlijk wel, maar dan moeten ze seks met elkaar hebben. Dan zijn ze namelijk gecertificeerd homoseksueel en dan kunnen de fiolen van de tolerantie over hen worden uitgestort.
.
Een mini-herinnering voerde mij terug naar het flatgebouw in Leiden waar ik in de zeventiger jaren enkele jaren een driekamerwoning had. Het was een fijne flat, waar de meeste bewoners zo om de dertig waren. We kenden elkaar, mochten elkaar, gaven elkaars planten water, liepen bij elkaar in en uit en vierden af een toe een feest. Op de hoogste verdieping was een groot penthouse: zes kamers en dienovereenkomstig duur. Deze woning was gehuurd door Hans en Johan, twee aardige kerels, die telkens maar weer moesten uitleggen dat zij die flat samen hadden gehuurd omdat hij zo groot en mooi was en door de hoge huur zo makkelijk te krijgen was geweest, maar dat zij verder ieder voor zich waren. Een woongemeenschap dus, wel bekend uit Londen en Duitsland, maar in Nederland blijkbaar minder. Hans leerde ik wat nader kennen en hij vertelde mij grinnikend dat hij en Johan dikwijls voor een paar gehouden werden, en als hij dat ontkende er toch vaak een vreselijke verdenking in de lucht bleef hangen. Het kon hem niet schelen; hij had een eigen leven, waarin ook vrouwen voorkwamen.
Ik herinner mij een flatfeest waarbij de beide heren apart naar beneden kwamen, om niet als paar op te treden. Dat vond iedereen nogal van de zotte, maar door schade en schande wijs geworden vonden die twee dat kennelijk het verstandigst.
.
In Flauberts roman Bouvard et Pécuchet (verschenen in 1881, geschreven tussen 1872 en 1880) raken twee copyisten bevriend. Een van hen erft geld, ze kopen samen een groot huis op het land, waar zij een onwaarschijnlijk aantal wetenschappen najagen, de ene op nog amateuristischer manier dan de andere. Daarbij gaat er van alles mis, en de inwoners van het dorp raken steeds meer geïrriteerd door die twee rare snuiters, maar dat hele erge, nee dat wordt hun niet verweten. Tenslotte besluiten ze maar weer copyist te worden. Bevriend blijven ze natuurlijk, en uiteindelijk laten ze een bureau maken waar ze samen aan kunnen zitten.
.
De ontdekking of uitvinding van de homoseksualiteit aan het eind van de negentiende eeuw heeft vriendschap een stuk moeilijker gemaakt. Bouvard en Pécuchet zouden nu niet meer samen een huis kopen.

3 reacties

Opgeslagen onder De mens, Niks

Ondergoed in Cairo

Neemt U mij niet kwalijk. Een berichtje over het Egyptische zangeresje Shyma, dat werd gearresteerd omdat zij in een video-clip in haar ondergoed aan een appel likte, in een banaan hapte en melk over die banaan uitgoot, bracht bij mij weer zo’n mini-herinnering aan Cairo teweeg. Het regime van Sisi is een stuk repressiever dan het vorige, maar de preutsheid zat er altijd al diep in—dat wil zeggen bij het merendeel van de bevolking. Als vanouds mag je in Egypte alles zeggen en doen, als het maar niet over religie, politiek of seks gaat. Het land is een raar mengsel van ongelooflijke preutsheid en geobsedeerdheid met seks. Terwijl wij in Europa ook wel eens iets anders doen lijkt het wel of ze daar de hele dag aan van dattem denken—misschien juist omdat er zo weinig mogelijkheden zijn.
.
Een aantal jaren geleden drongen vrome lieden erop aan, de televisietoren van Cairo van een dakje of opbouw te voorzien, omdat hij teveel deed denken aan. Op een recente foto zie ik dat dat inmiddels is gebeurd. Vroeger eindigde hij meer eikelvormig. Zonder twijfel was er ook behoefte aan meer ruimte daarboven voor een restaurant en een hogere zendmast, maar in vrome kring was er vooral bezwaar tegen de vorm van die toren. Bij minaretten hoorde je daar nooit over.
.
En ik herinner mij een bediende (het was 1970) die de vuile was kwam ophalen en samen met mij een waslijst opstelde: zoveel hemden, zoveel handdoeken en zoveel … onderbroeken. Ja, hij zei dit onzegbare woord, maar voegde er dadelijk aan toe: la mu’achza, ‘neemt U mij niet kwalijk’. Bij dit soort onderwerpen, zo leerde ik weldra, was dat een gebruikelijke formule.
.
En die keer dat ik ondergoed ging kopen. Er waren niet zoveel begeerlijke Egyptische producten, maar de overhemden van Georges waren uitstekend, en het ondergoed van JIL eveneens. Dat merk werd mij aanbevolen door de schrijver Yusuf al-Sharuni, en inderdaad, het was goed. JIL Paris stond erin. Later heb ik begrepen dat het in Egypte werd gefabriceerd voor de buitenlandse markt.
Maar waar kocht je dat? De eerste keer gewoon in de Muski-soek. Daar zei de handelaar na de aankoop: komt u even mee, ik heb iets bijzonders voor u. Achterin een portiek toonde hij mij heel geheimzinnig zijn waar: een nep-antiek beeldje. Bah! kunnen ze het dan nooit laten? Een volgende keer ging ik liever naar een textielpaleis met vaste prijzen. Nadat ik mijn wens kenbaar had gemaakt begon de hele batterij verkoopsters (verborgen werkloosheid!) te giechelen: het idee dat Europeanen ook ondergoed droegen was blijkbaar goed voor langdurige hilariteit. Of zouden daar de vrouwen soms ondergoed kopen voor hun man? Ze hadden wel wat ik zocht. Later ging ik maar naar het warenhuis Umar Effendi, waar mannelijk personeel was en waar je zelf iets uit een rek kon pakken.
.
En nu draag ik Duits ondergoed, kom nooit meer in Egypte en heb af en toe een mini-herinnering.

4 reacties

Opgeslagen onder Cairo, Niks

Gymleraren

Aan de gymleraar op de middelbare school bewaar ik geen goede herinneringen. Ik was altijd de jongste in de klas en was niet goed in gym of sport, terwijl de leraar alleen belangstelling had voor de sportief begaafde leerlingen. Veel later heb ik bedacht hoe jammer dat was: een goede gymleraar had toch ook bij die nerd-achtige jongens met Latijn en Grieks lichaam en geest een beetje in evenwicht kunnen brengen. Maar nee, dat moest je later zelf doen.

In deze kliniek heb ik te maken met twee sportinstructeurs die beurtelings de bescheiden fitnesstudio bestieren, en ook dat zijn botte horken waar je niet veel aan hebt. Iedere patiënt moet natuurlijk gerichte, zeer speciale spierversterkende oefeningen doen om weggevallen musculatuur weer wakker te schudden. Maar ze leggen die apparaten slecht uit, controleren niet hoe je het doet, bemoedigen je niet en laten je aan je lot over. Ook bieden ze geen gelegenheid iets voor de lichaamsdelen te doen die niet geopereerd zijn, maar na weken gedwongen rust ook wat activiteit zouden kunnen gebruiken.

Misschien zit het zo met die gymleraren: ze hebben talent voor sport dus ze gaan een sportopleiding doen, maar voor Olympia of een carrière als prof hebben ze niet genoeg in huis. Dan blijven ze hangen in door hen minder gewenste banen als leraar of zieke-mensen-instructeur.

5 reacties

Opgeslagen onder Niks

Talenknobbel

Wat ik als taaldocent altijd al vermoed had is nu wetenschappelijk bevestigd. Er bestaat zoiets als een talenknobbel: sommige mensen leren makkelijk vreemde talen, andere lukt het niet of slecht.

Wanneer de overheden daar kennis van nemen, over een jaar of twintig dus, zullen ze hun eis aan vluchtelingen en andere immigranten moeten laten vallen dat zij de taal van hun nieuwe moederland leren.

2 reacties

Opgeslagen onder Niks, Politiek, Taal, Vluchtelingen