Categorie archief: Niks

Salarisverhoging

Vannacht ben ik weer eens ontslagen, in de droom, maar ditmaal werd ‘alleen maar’ mijn functie opgeheven. Ik kon gewoon in dienst blijven, maar zou dan een bestuurlijke functie krijgen, die zelfs nog wat beter verdiende.
.
Kunnen en willen lesgeven, maar het niet mogen: daaraan gaat het onderwijs te gronde. Ach, was het alleen maar een droom.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Niks, Universiteit

Landenverkleining


Hoe krijgen we Rusland klein? Je weet het eigenlijk wel, dat de wereldkaart die we overal te zien krijgen sterk vertekent en de noordelijke gebieden veel groter maakt dan ze zijn. Toch is het goed om de landen eens in meer realistische proporties afgebeeld te zien. Rusland en Groenland zijn niet zo groot; Afrika wél.

1 reactie

Opgeslagen onder Niks

Om te kotsen

Tijdens het boodschappen doen werd ik niet lekker. Had ik iets akeligs onder de leden, was het niet verstandiger, de auto daar te laten staan? Maar dat zou wel erg onpraktisch zijn: even doorzetten maar, en toen ik weer thuis was bleek er niets aan de hand te zijn. Niet ziek, alles normaal.
.
Boodschappen doen is zo vlak voor kerst een bezoeking. Maar je moet toch iets eten, dus je moet er doorheen. Het gewemel op de parkeerplaats van de supermarkt was al van verre te zien: hoe auto’s wachtten tot er een zou wegrijden, aldus de toegangsweg versperrend. Meteen maar een eindje verderop geparkeerd bij een winkel voor woontextiel. Binnen waren er vreselijke taferelen. Er was geen doorkomen aan: mensen duwden met hun karretjes in elkaars kuiten, vakkenvullers verstopten met weer andere wagentjes de gangen om de snel vervlietende voorraden aan te vullen. Bij de kaasafdeling stond een rij als in Moskou onder het communisme, bij de vleeswaren evenzo, zodat ik maar gauw wat voorverpakte dingen uit schappen heb gepakt. Bij de kassa kwam het lange wachten. Bewondering had ik wel voor de caissière, die onverstoorbaar bleef en zelfs nog kans zag een babbeltje te maken met een klant die ze kende. Het geheel werd overdoedeld door zeikmuziek, van het klokje klingelingeling en het kindeke teer. Ik had het niet meer.
.
Eenmaal buiten was het nog niet over, want er waren files ontstaan. Twee rotondes moesten er gerond worden, en die waren te klein, zodat het ook daar flink vaststond. Naar verluidt was het zaterdag al net zo. Twee dagen gesloten winkels, drie dagen gehamster.
.
Dat had ik nog niet eerder meegemaakt, dat weerzin zich zo kon vertalen in lichamelijke symptomen. Ik had van de mogelijkheid kunnen weten; er zijn immers verscheidene uitdrukkingen die erop wijzen: ‘ik word er niet goed van’, ‘het is om te kotsen’, en dergelijke.
.
De kerst breng ik door met iemand die ook niet van dat gedoe houdt. We eten gewoon. Maar wel verse waar dus, op heroïsche wijze verworven.

4 reacties

Opgeslagen onder Niks

Kerstrust

Rust daalt neer over huize Emigrant. Hoewel ik eigenlijk altijd vrij heb, is het voor het gevoel nu kerstvakantie, na al dat gezing, en is er gelegenheid voor wat tijdrovender bezigheden dan gewoonlijk. Ik doel natuurlijk niet op de belastingaangifte voor 2018, die nog gedaan moet worden, maar veeleer op:
.
– de lectuur van Jona Lendering, Xerxes. Ik ben er al in begonnen, maar het lezen is nog fragmentarisch gebleven. Wat me daarbij vooral interesseert is de beschrijving van de Perzen door Griekse auteurs en de ontmaskering van de in de negentiende eeuw geconstrueerde Oost-West-tegenstelling.
.
– enkele kleine reparaties in de badkamer. Dit gaat me steeds moeilijker af; ik word oud. En die gordijnroe? Ik durf eigenlijk niet meer op een trap. Vriend K. is bij zo’n karweitje van een krukje gedonderd en heeft nu blijvend rugletsel. Misschien zijn er klusjesmensen voor bejaarden die aan huis komen? Nee, dat zal wel niet, in dit land. De gilden verbieden zoiets.
.
– afronding van het stuk over de vermeende ziekte(s) van Mohammed, die eveneens te maken hebben met een geconstrueerde Oost-West-tegenstelling. Eigenlijk is het niet zo heel veel werk: in twee dagen zou het af kunnen zijn. Maar ik word langzaam en kom niet meer zo snel vooruit. (Ja ja, verkoop jij maar smoesjes. Vroeger heb je ook geprocrastineerd als de beste.)
.
– Latijn oefenen en lezen.
.
– Harmonieleer oefenen. Alleen bekijken is niet genoeg, er moet mee geoefend worden op mijn kleine keyboard, om tenslotte ook de kerktoonsoorten spontaan te kunnen herkennen.

2 reacties

Opgeslagen onder Niks

Goed kerstfeest

ELvSsInW4AEAGvv

Een illustratie uit een Arabisch evangeliehandschrift, Mardin (in Oost-Turkije), jaar 1299.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Niks

Bewaking

Zoals in Nederland na een overstroming de dijken verhoogd worden, zo wordt in Duitsland na een aanslag op een synagoge de bewaking versterkt. Moet gebeuren natuurlijk; het is blijkbaar nodig. Maar de terrorist uit Halle had al verklaard dat hij ook een moskee had willen aanpakken, en als de synagoges beter bewaakt worden is de kans groot dat zijn soortgenoten meteen doorrijden naar een moskee. Worden moskeeën voortaan dan ook beschermd? U kunt het wel raden: niet, natuurlijk.
.
Voor die nazi’s maakt het blijkbaar niet zoveel uit of ze joden of moslims aanvallen. Maar in de publieke opinie is antisemitisme nog altijd heel wat anders dan moslimhaat.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Niks

Gedroomde stad

Elf jaar heb ik in Frankfort gewoond, veel langer dan in Athene en Cairo, maar die laatste steden zijn ook betekenisvol voor mij geweest.
.
In de loop der jaren heb ik vaak dromen gehad die over een stad gingen, of zich in een stad afspeelden die eigenlijk Frankfort was. Dat wil zeggen: de noordelijke oever van de Main klopte aardig, maar de zuidelijke helemaal niet. U kunt wel raden op welke oever ik gewoond heb. De volstrekt fictieve pleinen en looproutes waren in de meeste dromen ongeveer identiek. Soms was ik met de fiets onderweg in Zuid, maar dat viel niet mee, want in de droom was dat gedeelte heel heuvelachtig. Maar vaker gebruikte ik de U-Bahn en de bus, als Frankforts herkenbaar door de typische groene kleur. Een vast onderwerp was, dat ik niet goed wist welke lijn ik moest hebben. Ik stapte zomaar ergens in en moest dan kort voor de brug nog overstappen. Enkele malen ging ik verder, in Zuid, en dan ging de stad over in een Grieks eiland, honderden meters hoog. In al die dromen waren het steeds dezelfde fictieve trajecten die ik aflegde.
.
Bleef ik aan de noordoever dan ging ik vaak in oostelijke richting, waar de stad overliep in Cairo. Een prachtig, majesteitelijk Cairo vol witte villa’s en Jugendstil-gebouwen, niet zo krap en kapot als het bestaande Cairo. Ook hier steeds dezelfde routes en bezoeken aan eethuisjes, die dan ineens in Leiden bleken te liggen.
.
Je kunt beter soezen dan dromen. Bij soezen is het werkelijkheidsgehalte wat groter.

2 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Niks

tKan vriezen tkan dooien

KopftuchIstKleidsam

Een reactie plaatsen

29 september 2019 · 10:07

Berlijn

Twee dagen in Berlijn geweest, om het jubileum van het tijdschrift zenith mee te vieren. Een mooie avond, vol eten en drinken en een humoristische film die ze gemaakt hadden over de inkomsten van het tijdschrift en de stichting die het uitgeeft. De volgende dag met een redacteur gesproken over toekomstig werk van mij.
.
Twee andere zaken stonden nog op mijn programma: een bezoek aan het Museum für Islamische Kunst. Dat is in hetzelfde gebouw als het Pergamon-Museum. Het was niet gemakkelijk aan al het moois uit de Oudheid voorbij te lopen. Nou vooruit, een paar korte blikken op de Ishtar-poort van Nebukadnezar uit Babylon en de monumentale Romeinse marktpoort van Milete. Maar ik had me werkelijk voorgenomen ditmaal de hele ‘islamicate’ collectie eens door te nemen en dat heb ik gedaan. Heel lang kan ik nooit in een museum rondlopen; ik verlies dan mijn concentratie. Zo heb ik te weinig aandacht besteed aan de ‘Aleppo-kamer,’ ik was toen al moe. Wat me ditmaal trof was een (erg kapot) negende-eeuws reliëf van een kameel uit Samarrā’ in Irak. Een echte kameel met twee bulten dus, geen dromedaris. Bij Jona Lendering had ik juist weer eens gelezen over het verschil tussen die dieren. In de negende, maar waarschijnlijk ook al in de achtste eeuw was Irak kosmopolitisch genoeg om ook deze lastdieren uit Centraal-Azië te hebben rondlopen, die met hun dikke vacht wel gezucht zullen hebben onder de temperaturen daar.
Maar die kameel was maar een aardigheidje; echt schitterend vond ik de zaal over Kashan. Die stad was in de 11e-15e eeuw beroemd om haar keramiek met luster-laag, die het een metalen, vaak gouden glans verleent. Er was een complete gebedsnis die in deze techniek was uitgevoerd en ettelijke schotels en vazen; prachtig! De volgende zaal, die aan de Rum-Seldjoeken van Konya (Iconium) gewijd was, deed na die pracht gewoon een beetje grof aan, het spijt me dat ik het zeggen moet, en dat gold zelfs voor het weer vrolijkere, maar tot niets verplichtende aardewerk uit İznik (Nicaea). In de museumwinkel was er van alles te krijgen van en over İznik: complete tegelwanden, koffiemokken, potloden, notitieboekjes en fotoboeken, maar van Kashan hadden ze helemaal niets! Zeker omdat het Iran is, dat momenteel niet echt mag meedoen in de wereld.
.
Het Pergamon is een van de grootste ouderwetse plundermusea ter wereld. Natuurlijk hebben de opgravers en handelaren indertijd wat betaald om al die spullen te kopen en naar Duitsland te mogen verslepen, maar naar tegenwoordige opvatting zou zulk prachtig erfgoed toch eerder in het land van herkomst horen te blijven. Gelukkig konden de verwoestingen door ISIS ons ervan overtuigen dat het toch wel fijn is dat het spul nu in Berlijn, Londen of Parijs is.
Het blijft voor zo’n museum echter ongemakkelijk te beseffen onder welke omstandigheden hun prachtstukken hierheen werden gehaald. Als kleine Wiedergutmachung doen ze nu een paar aardige dingen. Zo hebben ze een aantal vluchtelingen uit Irak en Syrië tot museumgids opgeleid, die gevluchte, maar ook andere landgenoten door de schatten van het museum rondleiden.
Fraai vond ik ook het streven, bij de Islamische Kunst, om zo veel mogelijk verbanden te leggen tussen wat er te zien was en vergelijkbare zaken in andere plaatsen en culturen, vaak met verwijzingen naar andere musea. Alles om te tonen hoe zeer de menselijke culturen met elkaar verweven zijn: zeer loffelijk.
.
Het derde wat ik in Berlijn wilde doen was schoenen kopen, en ook dat is goed gelukt. U denkt misschien: Wat zijn dat voor kapsones; kan hij bij zijn eigen thuis geen schoenen kopen? Nee, eigenlijk niet, het ging om heel bijzondere schoenen van Trippen, waar ik echt op kan lopen en die er toch redelijk uitzien, trendy zelfs. Het alternatief zou zijn die muisgrijze bejaardenschoenen met klittenband en zolen van marshmellow, en daar heb ik voorlopig nog geen zin in.
.
In vreemde steden struin ik graag langdurig rond; daar kwam nu minder van, omdat de temperatuur ruim boven de dertig graden was. Dan liever wat vaker schaduw en een drankje. Nog afgezien van de hitte, Berlijn is wel erg groot. Je zou haast in de verleiding komen zo’n elektrische step te huren, maar dat moet toch maar niet. Nauwelijks zijn die dingen toegestaan of ze leveren al chaos op. Ze staan zomaar wild geparkeerd op stoepen; natuurlijk zou men het parkeergedrag nog kunnen verfijnen door ze overdwars neer te zetten.
.
De treinreis kostte 70 Euro, retour in de eerste klasse. Is het bij zulke gooi-wegprijzen nog een wonder dat het slecht gaat met de spoorwegen? De trein reed via Eisenach, Erfurt en Halle, omdat het gewone traject wegens bouwwerkzaamheden onbruikbaar was. Dan zie je nog eens een ander landschap, dacht ik, maar dat viel op de heenweg wat tegen. Men had kans gezien die stoel zo neer te zetten dat je overwegend een blinde kunststof wand zag en maar een klein stukje raam. En dat terwijl uit het raampje kijken toch tot het wezenlijke van treinreizen behoort. Langzaam ging het niet: tussen Erfurt en Berlijn is er blijkbaar onlangs een nieuw sneltraject gereed gekomen. Heenreis vijf uur, terugreis viereneenhalf.

Kashan, Luster-gebedsnis

Kashan, Luster-gebedsnis. Foto Oguz Kaan

30632586--r7996--t1527025585--sa2eb--a-kashan-lustre-jug-persia-13th_14th-centuryglazed-fritwar-normal

Kashan

30063159374_3f072cd3af_bBowl,_lustre-ware,_Iran,_Kashan,_about_AD_1260-1280_-_Royal_Ontario_Museum_-_DSC04809IMG_2564

1 reactie

Opgeslagen onder Niks

Mini-herinneringen: de Tweede Wereldoorlog

Aan deze oorlog heb ik zelf geen herinneringen, omdat ik er te jong voor ben. Er zijn echter wat fragmenten uit de familieoverlevering. Niet veel, want er werd in mijn familie nauwelijks over de oorlog gesproken. Bovendien kan het zijn dat er door de gebrekkigheid van zowel de overlevering als mijn geheugen onjuistheden in zitten.
.
Mijn ouders en hun ouders woonden in een dorp aan de Langstraat, waar het leven in oorlogstijd niet zo verschrikkelijk was als in de grote steden in het Westen, mede omdat het gebied al op 1 november 1944 werd bevrijd.
.
Mijn grootmoeder kon in de nacht van 10 mei 1940 niet slapen; ze was heel vroeg op en hoorde een enorm lawaai. Ze keek uit het raam, zag er een hele zwerm vliegtuigen overvliegen en begreep dat het nu oorlog was. Ze vertelde dat ze op dat ogenblik een merkwaardige, bijna mystieke ervaring had gehad. Het was voor haar een moment van grote schoonheid geweest. Misschien had ze nog nooit vliegtuigen in het echt gezien.
.
Op een keer wilden de Duitsers een grote kuil gegraven hebben en sommeerden toevallige voorbijgangers dit werk uit te voeren. Onder hen was ook mijn grootvader. Hij was hoofd der plaatselijke MULO-school en behoorde tot degenen die pakken droegen. Nu moest hij graven, wat natuurlijk niet prettig was. Maar nog vernederender was dat de arbeiders en boerenjongens die daar ook te werk gesteld werden er wel schik in hadden dat die keurige heer met zijn mooie pak ook zijn handen moest vuilmaken.
.
Mijn grootouders van moederskant hadden inkwartiering gekregen: er woonde een Duitse officier bij hen in. Na verloop van tijd waren er toch menselijke betrekkingen ontstaan tussen het gezin en hem. Een oom vertelde dat hij op een dag door die man gewaarschuwd werd: er was een razzia op komst om jongens en mannen van de straat op te pikken en naar Duitsland af te voeren voor de Arbeitseinsatz en hij kon maar beter ergens gaan onderduiken. Dat deed hij; hij kon in een ander dorp bij familie terecht en werd niet ingelijfd.
.
Mijn vader trok zich in die riskante periode terug op de zolder van zijn ouderlijk huis. Hij had een HBS-diploma, maar gebruikte die tijd om schriftelijk onderwijs in Latijn en Grieks te nemen om alsnog zijn gymnasium-diploma te halen. Hij las onder andere Caesar en Seneca en het Nieuwe Testament in het Grieks. Hij hád die boeken ook; blijkbaar waren die gewoon leverbaar in de oorlog. Na de bevrijding kwam er niets meer van terecht: er waren nu andere dingen te doen en ik neem aan dat het postverkeer met het nog bezette deel van Nederland ook onderbroken was.
.
Het dorp lag op misschien anderhalve kilometer afstand van de Maas. Verder dan daar zijn de geallieerden op 1 november 1944 niet gekomen. De dagen die vooraf gingen aan de bevrijding van het dorp werd er wederzijds flink geschoten. Het huis van mijn grootouders van vaderskant lag in de gevarenzone aan de noordkant en was slechts door weiden en akkerland gescheiden van de rivier, waarachter de Duitsers lagen. Daarom werden de mensen van de noordkant tijdelijk in het midden en Zuiden van het dorp ondergebracht. Mijn andere grootouders woonden op een veiliger plek en hadden een grote kelder. Daar werd toen enkele nachten door beide gezinnen op matrassen overnacht. Het was toen dat mijn ouders elkaar nader leerden kennen.
.
In het dorp stond een grote katholieke kerk, een gebouw van Cuypers. De toren daarvan werd op de valreep, op 31 oktober, nog door de Duitsers opgeblazen, waardoor ook de kerk zelf grotendeels instortte.
.
Hoewel er in de familie nooit over gesproken werd moet het zo geweest zijn dat mijn vader samen met andere jongens uit het dorp na de aftocht van de Duitsers hun hoofdkwartier geplunderd heeft. Daarvan lagen bij ons thuis nog drie getuigen: 1. Een set van zes massief zilveren visbestekken, mooi vormgegeven, maar helaas ontsierd door hakenkruisen. We aten er nooit mee. 2. Een hoogwaardige verrekijker van Zeiss Jena, eveneens van een bescheiden hakenkruis voorzien. Een halve eeuw later vertelde mijn vader dat hij dat ding in Duitsland een keer had gebruikt en werd aangesproken door een man die het hakenkruisje opmerkte en in hem een mede-sympathisant met de Nazi’s vermoedde, wat hij bepaald niet was. 3. Een stapel documenten, waarvan het mij, toen ik ze op zolder ontdekte, onduidelijk was waar ze over gingen. Wel was duidelijk dat ze betrekking hadden op toestanden in Tsjechië en dus niet van belang waren voor de geschiedschrijving van onze streek. Waar ze zijn gebleven weet ik niet.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Niks