Categorie archief: Niks

Al-Hakim: een gek op de troon?

Leeswerk Arabsich en islam: Al-Hākim: een gek op de troon?

Eindelijk weer eens een stukje voor het bloek geschreven dus. Of het wat is, kan ik pas later zien.

Het schrijven eraan viel me niet mee. Niet dat de stof zoveel problemen opleverde, maar sinds mijn terugkeer uit ziekenhuis en revalidatie voel ik mij vervreemd van mijn vroegere werk, en van mijn pen. Moet ik er niet eens mee ophouden? Indertijd had ik me voorgenomen het maar een paar jaar te doen, om af te kicken. Dit zou een moment zijn.

Maar ik wil niet ophouden omdat ik verzwakt uit een ziekenhuis teruggekomen ben. Eerst de oude kracht herwinnen, en dan van daaruit een besluit nemen over hoe het verder gaat.

De Duitse uitgever wil een heel boek met dat spul. Ik weet niet of ik daar wel zin in heb.

2 reacties

Opgeslagen onder Niks

Wat te doen: nadenken 1

Vroeg wakker vanochtend en geen zin om al op te staan; waartoe ook? Een beetje nadenken dan maar. Maar eerst slopen er nog twee droompjes binnen: hoe ik het raam van een dakkamer in Amsterdam na een sneeuwstorm probeerde van ijs te ontdoen. En hoe een fysiotherapeute probeerde mij het paardrijden bij te brengen. Daar kwam niet veel van terecht, ze werd ongeduldig en klapte de zijkant van het paard open. Er sprong een blonde, slanke ruiteres uit, die kwiek op het paard sprong en ermee vandoor ging. Ook weer opgelost.

Men zegt dat ik eind april-begin mei weer zonder stokken zal kunnen lopen. Dan mag/kan ik ook weer auto rijden. Dat betekent tot die tijd hoge taxikosten en ergernis met koetsiers, vanouds een onprettige beroepsgroep.

Zelf auto rijden zal het leven vergemakkelijken, maar lost in een stadje als Marburg lang niet alle vervoersproblemen op. Grote delen van de stad zijn per auto niet bereikbaar, of je moet er zo ver van je doel parkeren, dat je net zo goed meteen had kunnen gaan lopen. Straten met kinderhoofdjes en historische keien in de oude stad zal ik eerst willen vermijden, vermoed ik zo.

De bus lijkt me een bezoeking: butsen, bonken, elkaar niet ontziende passagiers, geen zitplaatsen. Bovendien rijdt de bus bij mij in de buurt alleen naar plekken waar ik niet heen wil.

Het zal nog veel langer duren voor ik weer kan/mag fietsen. Mijn flat op die aardige locatie in Marburg is vooral bewoonbaar dankzij het fietsen. Met de fiets kom je overal handig naar toe; al het andere is moeizaam. Nu merk ik echter dat ik een beetje bang word van fietsen, van het idee fietsen. Zou dat weer overgaan? Anders moet ik mij maar als moslimvrouw verkleden en aan een fietscursus gaan deelnemen. Of zou de fiets uit mijn leven moeten verdwijnen?

En dan de trappen! Voor mijn eigen twee trappen ben ik niet bang. Maar de koorrepetities zijn twee maal per week in de muziekzaal van de Martin Lutherschule, op de derde verdieping van dat royaal opgezette gebouw. Twee maal drie monumentale trappen zonder leuning, of wel met decoratieve leuning, maar waar je geen enkele steun van hebt.

Kortom: nog meer dan voor de operatie zal ik de komende weken/maanden thuis aan de schrijftafel moeten doorbrengen.

Maar wat dan schrijven? Daar ben ik weer terug bij de vraag van januari. Maar daarover kan ik nog niet nadenken.

3 reacties

Opgeslagen onder Niks

Gymleraren

Aan de gymleraar op de middelbare school bewaar ik geen goede herinneringen. Ik was altijd de jongste in de klas en was niet goed in gym of sport, terwijl de leraar alleen belangstelling had voor de sportief begaafde leerlingen. Veel later heb ik bedacht hoe jammer dat was: een goede gymleraar had toch ook bij die nerd-achtige jongens met Latijn en Grieks lichaam en geest een beetje in evenwicht kunnen brengen. Maar nee, dat moest je later zelf doen.

In deze kliniek heb ik te maken met twee sportinstructeurs die beurtelings de bescheiden fitnesstudio bestieren, en ook dat zijn botte horken waar je niet veel aan hebt. Iedere patiënt moet natuurlijk gerichte, zeer speciale spierversterkende oefeningen doen om weggevallen musculatuur weer wakker te schudden. Maar ze leggen die apparaten slecht uit, controleren niet hoe je het doet, bemoedigen je niet en laten je aan je lot over. Ook bieden ze geen gelegenheid iets voor de lichaamsdelen te doen die niet geopereerd zijn, maar na weken gedwongen rust ook wat activiteit zouden kunnen gebruiken.

Misschien zit het zo met die gymleraren: ze hebben talent voor sport dus ze gaan een sportopleiding doen, maar voor Olympia of een carrière als prof hebben ze niet genoeg in huis. Dan blijven ze hangen in door hen minder gewenste banen als leraar of zieke-mensen-instructeur.

5 reacties

Opgeslagen onder Niks

Wijzer kiezen?

Jarenlang had ik van mijn stemrecht in Nederland geen gebruik gemaakt, maar de laatste jaren weer wél; U begrijpt wel waarom.

Maar op welke partij te stemmen? Het wordt steeds moeilijker. Geraadpleegde stemwijzers, kieswijzers enz. zijn echter teleurstellend, omdat de belangrijkste onderwerpen er niet of nauwelijks in voorkomen, te weten: EU, racisme, rechten werknemers, houding t.o.v. Poetin. Bovendien kom ik na het beantwoorden van hun talloze vragen steevast uit bij een partij, waarop ik nooit van mijn levensdagen zou stemmen.

Bij StemWijzer kun je zelf de partijen waarop je niet wilt stemmen al bij voorbaat schrappen. Maar waarvoor heb ik dan zo’n stemwijzer nodig? Heb ik niet, dus.

4 reacties

Opgeslagen onder Niks

Huiswerkhulp: Verslag Lernwerkstatt 7

In de Lernwerkstatt zijn maar weinig ‘Arabieren’, d.w.z. Syrische vluchtelingen, domweg omdat die nog niet ver genoeg zijn om zelfstandig hun talenkennis te willen verdiepen. Er komt één Syrisch meisje, met veel doeken om en erg verlegen. De leiding besloot terecht dat zij beter niet door een man geholpen kan worden; ze heeft al problemen genoeg. Andere Syriërs ontmoet ik in het donderdagse huiswerkklasje, wat iets anders is.

Gisteren met een ruim dertigjarige man uit Iran gewerkt, die echter een Turkse taal, waarschijnlijk Azerbeidzjaans, als moedertaal heeft. Een vijfde deel van de Iraanse bevolking is turkstalig. Ik kon bij hem geen problemen bij het leren van Duits constateren; het ging goed en hij is gemotiveerd. Als automonteur met achttien jaar ervaring popelt hij om aan het werk te gaan. Dat zal zeker lukken, want er is vraag naar zijn soort, al zal hij goed Duits moeten kennen om ingewikkelde handleidingen te kunnen lezen en waarschijnlijk nog moeten bijleren over computers in auto’s.

Op het gebied van taal moet hij een moeilijke tijd hebben gehad toen hij leerplichtig werd. In het Turks opgegroeid kreeg hij op school, pats! ineens onderwijs in het geheel niet verwante Perzisch. Allicht zal men pedagogisch weinig rekening gehouden hebben met zijn anderstalige achtergrond. Hoewel het feit dat de andere schoolkinderen ook turkstalig waren een groepsgevoel gekweekt moet hebben. Moesten ze in de hoek staan, kregen ze tikken als ze Turks spraken op school? Ik weet niet hoe het daar toegaat.

Tweetaligheid kan een voordeel zijn, maar een nadeel wanneer die iemand op hardvochtige wijze opgedrongen krijgt. Drie- of meertaligheid kan tot nultaligheid leiden, zoals ik me van Marokkanen in Nederland herinner. Als Berber geboren, Marokkaans Arabisch op straat geleerd, verplicht Hoogarabisch en Frans op school, en vervolgens ook nog Nederlands: daar kun je behoorlijk gek van worden, vooral als je niet zo’n intellectueel type bent.

De leidster zei blij te zijn dat ik deze Turko-Pers onder mijn hoede had genomen, omdat zij een menselijk probleem met hem had. Ik helemaal niet, ik vond hem aardig en open. Maar zij vertelde dat hij opdringerig tegen haar deed. Het probleem is dat zulke mannen in Iran, en steeds vaker ook in de Arabische landen, niet meer geleerd hebben normaal met een vrouw om te gaan. En dan nog wel een vrouw in een luchtig jurkje, want het is zomer nu. Toch moeten ze dat ook leren, maar hoe? Taalonderwijs is daarvoor niet het juiste middel. Hoewel, in het leerboek stond een zin over een vrouw die Mechanikerin van beroep was, automonteur dus. Grote verbazing; ik legde uit dat die in Duitsland inderdaad bestaan, al zijn het er niet erg veel. Hij geloofde het maar nauwelijks. Alweer een barst in een mannelijkheidsbeeld.

En ik weet ook niet hoe opdringerig hij geweest was. Om precies te zijn: de leidster zei dat hij te dicht bij haar kwam. Inderdaad kwam hij ook erg dicht bij mij. Maar ik weet al lang dat dat niets bizonders is: het ene volk bewaart meer afstand dan het andere. Engelsen zijn kampioen in afstand bewaren; Nederlanders komen op een goede tweede plaats. Maar in de Arabische landen bewaren mannen en vrouwen binnen hun groep heel weinig afstand, en juist heel veel afstand tot leden van de andere groep; misschien is de situatie in Iran vergelijkbaar. Voor deze Iraniër loopt het rolgedrag in Duitsland op verwarrende wijze door elkaar en dus ook de distantieregel; zou het zo iets zijn? Zou kunnen, maar het kan ook zijn dat gewoon de biologie zijn werk deed.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Huiswerkhulp, Niks

Huiswerkklasje 1

Mijn vaste huiswerkklasje bestaat (of bestond althans gisteren) uit drie personen: twee Syriërs en een Ethiopische vrouw. Dat vond ik jammer, want vanwege die vrouw mocht ik dus geen Arabisch spreken. Maar zie aan, ik zag haar vlot Arabisch schrijven in haar schrift en zij bleek die taal goed te kennen: ze stamt uit het islamitische Harar, waar blijkbaar ook Arabisch gangbaar is. Misschien is ze analfabete in haar Ethiopische moedertaal en is zij op een Saoedische missieschool geweest?

Abd al-Rahman stelt mij voor een raadsel: Ongeveer dertig jaar oud, zeer vlijtig, maakt altijd zijn huiswerk, heeft al een grote woordenschat, maar slaagt er niet in zinnen te vormen. Hij zegt zoiets: als ‘bar iets drinken’ ‘vroeg naar bed gaan’ en ook als er een context is ik hem een voorzetje geef en bij voorbeeld een zin met ‘zij’ wil horen, slaagt hij er niet in om te zeggen ‘zij gaat vroeg naar bed’ o.i.d. Ik heb hem niet één volzin horen zeggen. Wat van leerlingen van leerboek deel drie wel verwacht wordt, en wat de anderen ook makkelijk kunnen. Er zal/zou een psycholoog nodig zijn om te begrijpen wat dat is bij zo’n man.

Op grond van mijn verblijven in het Midden-Oosten ben ik geneigd mij in de leerlingen te verplaatsen en het Duitse leerboek tijdelijk met Arabische ogen te zien. En dan is Duitsland wel een heel raar land. Duitsers vieren blijkbaar de hele tijd feesten en schaffen dure dingen aan. Als ze onverwacht een vriend of vriendin tegenkomen gaan ze samen in een bar iets alcoholisch drinken. Verder zijn het ongelofelijke zeurpieten: een vrouw in het boek klaagde dat haar reis een Katastrophe was geweest: de bus had pech gekregen onderweg, ze had daardoor de trein gemist enz. Wel weer aardig was, dat haar gesprekspartner dit gezeur probeerde af te blokken, maar ze ging maar door. In Duitsland is zoiets een realistisch gesprek. Een enigszins moeizame reis een catastrofe te noemen …? De leerlingen hebben wel andere reizen en catastrofes meegemaakt. Nu moeten ze wennen aan Duitse werkelijkheden.

Wat is een Katastrophe? werd er natuurlijk gevraagd. Op dat ogenblik kwam ik niet op het Arabische woord kāritha; later thuis weer wel. Ik moest het dus omschrijven: oorlogshandelingen, overstromingen, vulkaanuitbarstingen. O ja, dat kenden ze. En dan uitleggen dat die vrouw sterk overdrijft door dat woord te gebruiken: de hyperbool (mubālagha). Ja, toen snapten ze het wel.

Duitsers hebben blijkbaar vaak een hond en nemen die mee in hun woning: walgelijk. En ze vragen: ‘Hoe gaat het met uw vrouw?’ Taboe: zoiets vraagt een man niet, dat hoort niet. Een exotische zin was nog: ‘Ik kon niet komen, want mijn hond was ziek.’ Totaal onbegrijpelijk.

Een jongeman in het boek schreef een e-mail aan een vriend, die gisterenavond niet op zijn (alleen maar gezellig bedoelde) afspraak was verschenen. ‘Wat is er gebeurd? Ik heb je wel drie keer opgebeld.’ In Egypte wordt er nooit op gerekend dat iemand echt komt opdagen; er kunnen immers ‘omstandigheden’ (zurûf) zijn.

Een vraag-en-antwoordoefening over ‘Wat zijn je meest geliefde familieleden, en waarom?’ vond ik wat hachelijk en heb ik maar overgeslagen. Bij vluchtelingen kan het immers zo zijn dat geliefde familieleden net zijn omgekomen.

 

1 reactie

Opgeslagen onder Niks

De hoge c

Ja, die was er vandaag op zangles, heel duidelijk. Thuis nog niet. Niet dat hij mooi was, maar hij was er, en dan kan hij dus verder ontwikkeld en verfraaid worden.

De kopstem is een koppig iets. Ik worstel er al weken mee. De borststem een flink deel kop en een zilveren klank mee te geven, dat lukt nu wel. En enkele kopnoten gaan ook wel. De g komt er steeds vaker goed uit, maar de a nog niet.

Een openbaring was de geluidsopname die ik van mezelf maakte met het mobieltje. Terwijl ik zelf steeds het idee had dat ik piepte in de hoogte bleken de tonen op de ‘objectieve’ opname helemaal niet zo zacht te zijn. Geen wonder, verklaarde de leraar: normaal hoor je je eigen stem met de resonantie van je borstkas; die ontbreekt bij de kopstem, maar voor toehoorders is het bijna even hard. Vervolgens zong hij een fragment uit Tosca dat je een straat verderop nog horen kon, puur met kopstem. Daar moet het dus heen.

‘Schouders laag houden. Niet drukken, niet afknijpen. Niet door het plafond willen duwen, maar door het gat in de zoldering vanzelf naar boven gaan. Zachtjes zingen! Luider kan altijd nog.’
Onder zijn leiding lukt het me steeds vaker het zingen makkelijk op te vatten, de stem ongehinderd te laten gaan. Of zelfs brutaal de toon van bovenaf op te pakken in plaats van hem van onder moeizaam te beklimmen.

2 reacties

Opgeslagen onder Muziek, Niks

Vaargemeenschap

Quatsch, ik bedoel natuurlijk Fahrgemeinschaft. Een hele valse vriend is dat. Wanneer meerdere mensen ergens naar toe moeten rijden is het zinvoller om een paar mensen in één auto te stoppen dan dat iedereen apart rijdt; dan wordt er dus een Fahrgemeinschaft gevormd. Zo heb ik nu al drie keer koorleden meegenomen naar Bad Hersfeld. En daarbij is een van de stuitendste gewoontes van Duitsers überhaupt aan het licht getreden: ze willen betalen voor het meerijden.

Toegegeven, dat bezoekers hun schoenen uittrekken in je huis, of dat mensen je uitnodigen om bergen vlees te schroeien in de tuin (grillen) is ook erg, maar betalen voor een kleine, vanzelfsprekende dienstverlening spant de kroon. Dat betekent toch eigenlijk: wij zijn geen vrienden, ik wil hoogstens zakelijk met jou te maken hebben. Misschien heeft het iets met leeftijd te maken. Twee oudere mannen drongen erop aan me te betalen; één oudere vrouw probeerde mij discreet een bankbiljet in handen te stoppen. Ik heb natuurlijk energiek geweigerd, ik ben geen taxichauffeur en laat me niet beledigen. Eén man van ongeveer 40 jaar en één jongere vrouw begonnen niet over betalen. Die vrouw stamde uit Kirgizië, dat verklaart misschien iets.

Maar weigeren helpt niet; dan komen ze de volgende keer met een fles wijn of chocola aanzetten. Een fabrikant heeft speciaal voor dit doel een doosje chocola gecreëerd, genaamd Merci. Bah, have mercy, Lord!

12 reacties

Opgeslagen onder Chocolade, De mens, Duitsland, Niks, Persoonlijk

Talenknobbel

Wat ik als taaldocent altijd al vermoed had is nu wetenschappelijk bevestigd. Er bestaat zoiets als een talenknobbel: sommige mensen leren makkelijk vreemde talen, andere lukt het niet of slecht.

Wanneer de overheden daar kennis van nemen, over een jaar of twintig dus, zullen ze hun eis aan vluchtelingen en andere immigranten moeten laten vallen dat zij de taal van hun nieuwe moederland leren.

2 reacties

Opgeslagen onder Niks, Politiek, Taal, Vluchtelingen

De verwoesting van Mekka – 2

BusesMekka3Mekka gaat misschien toch anders kapot dan gedacht. Wat vorige week het eerst kapot ging was een tiental autobussen waarmee onderbetaalde en sinds kort helemaal niet meer betaalde gastarbeiders naar hun karwei gekard werden. Uit protest hebben ze de bussen in brand gestoken. Het volgende wat kapot gaat is hun werkgever de Saudi Binladin Group (what is in a name?) die zo goed als failliet is en de salarissen niet meer kan betalen. Er wordt gerept van $ 30.000.000.000 aan schulden.

KraanInMekka2015Het schijnt dat de ondergang van die bouwfirma werd ingeluid door het omvallen van een kraan in Mekka op de grote moskee in Mekka, vorig jaar tijdens de pelgrimstocht: 107 doden. Daardoor bleven vele nieuwe opdrachten van de overheid uit. Een dieper liggende oorzaak is misschien dat de Binladin Group veel te groot en oncontroleerbaar is: het is een van de grootste aannemersfirma’s ter wereld, en dat in een niet-moderne staat, waar efficiëntie en rechtszekerheid slechts begrensd aanwezig zijn.

Er is een gerede kans dat het enorme bouwproject Mekka halverwege blijft steken. Zoals het vliegveld van Berlijn, of het winkelcentrum in Bilthoven.

Bron hier

Naar De verwoesting van Mekka – 1

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Niks