Categorie archief: Eten en drinken

Koffie langs de snelweg

Koffie drinken langs de Autobahn was vroeger een sombere aangelegenheid. Bruine drab, geserveerd in een sanseveria-achtige omgeving. Maar geleidelijk waren de Raststätten gemoderniseerd, lichter en aangenamer gemaakt. En Italiaanse koffiemakers waren erin getrokken (Segrafredo, Lavazza), zodat je echt goede koffie kon genieten. Dat is nu weer voorbij. Zoals onze gezellige roodbruine eekhoorntjes verdrongen worden door grijze Amerikaanse, zo zijn de Italiaanse koffiemerken verdreven door een amerikaniserende keten: Coffee Fellows. Vele formaten kopjes, extra infusies, bagels en vochtige ronde cakejes in zo’n papiertje. De koffie heeft geen beroerde smaak, maar is te waterig. Wel duurder, dat spreekt.

De zithoek met de leren fauteuils en vier exemplaren van de Frankurter Allgemeine is vervangen door een zithoek van goedkope stoeltjes zonder kranten.

Waarom wil iemand in deze tijd nog Amerika imiteren?

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Eten en drinken, Europa

Chocogriezels

7d170774-823c-4986-830a-bfbc273b90c3

Het is niet de islam, het is de chocolade die de nieuwe Nazi’s telkens zo opwindt. Het moet een cacaoallergie zijn. Maakte men zich in de adventstijd druk over de adventskalender van de chocoladefabrikant Lindt (Emigrant berichtte), nu is de Kinder-chocolade aan de beurt. De fabrikant daarvan, Ferrero, had het idee gehad in het kader van de Europese kampioenschappen op verpakkingen jeugdfoto’s van bekende voetballers af te drukken. Daaronder waren ook—men hore en huivere!—afbeeldingen van donkere voetballers! De Pegida, afdeling Bodensee, was verontwaardigd. Of die voetballers moslims zijn of niet interesseert ze blijkbaar toch niet. Als altijd weer veel bijval in tokkiekringen, en een fabrikant die zich dapper verdedigt.

Naschrift 26 mei: Maar er is al een reactie: een grapjas heeft repen ontworpen zoals Nazi’s die wellicht graag zouden zien …:

CjVC8TFVEAAsPhb

 

4 reacties

Opgeslagen onder Chocolade, Duitsland, Eten en drinken, Europa

Zelfreparatie

Mijn koelkast stond altijd op stand 2 of 3 en deed het prima. Maar in mei jl. wilde hij alleen nog maar koelen op stand 4 en in juni op stand 5. Ik zag het somber in: als het eens echt heet zou worden zou hij er de brui aan geven, want hoger dan 5 zit er niet op. Het is een inbouwkoelkast, en dat in een huurwoning: dat kan alleen maar gezeur en wekenlang warm bier en voedsel met maden opleveren. Maar zie aan, we hebben inmiddels twee hittegolfjes achter de rug en nu doet hij het weer gewoon op stand 3!
Terwijl ingenieurs meestal dingen ontwerpen die na verloop van korte tijd spontaan kapot gaan bestaan er blijkbaar ook apparaten die zich vermannen en besluiten nog even aan te blijven.

6 reacties

Opgeslagen onder Eten en drinken, Onzin, Persoonlijk

Boeren

In de landelijke omgeving waar ik woon heb ik in de loop der jaren drie boeren leren kennen. Ik ga graag met ze om , want ik waardeer hun manier van leven, bewonder die zelfs.

Ook hier in Midden-Hessen kun je van een kleine boerderij niet meer leven. Alle drie wilden ze echter hun geërfde hoeven niet opgeven en hebben ze een deeltijdbaan erbij genomen. Een Hofladen, waar je eigen producten aan de man brengt, ligt natuurlijk voor de hand; dat is hier heel normaal. Een ander is hulpverlener op een ambulance en heeft ongeregelde diensten. En nummer drie doet aan behangen en stucadoren. Maar voor alle drie is de zin van het leven gelegen in het kleinschalige, traditionele boerenbedrijf, en ze kunnen álles: zowel land- en tuinbouw als veeteelt, inrichting en reparatie van de gebouwen, onderhoud en restauratie van oude werktuigen en ook, vaak in samenwerking met de vrouw, de verwerking en verkoop van hun producten op markten. Als ik me even concentreer op A.: die heeft een paar koeien en twaalf schapen rondlopen. Dat levert kaas en schapenkaas op, en zelf gesponnen wol. Op zijn land verbouwt hij graag vlas, wat resulteert in op het weefgetouw geweven linnen. Ik bedoel linnen zoals mijn grootmoeder in haar uitzet had: spul dat zestig jaar meegaat. Deze mensen houden er niet van dat je een stuk textiel na twee jaar al moet weggooien, en ze hebben ook geen zin om het te verkopen aan de snobbishe elitefirma Manufactum. Het komt gewoon op de markt. Ik heb ook wel eens sokken bij ze laten breien: heerlijk. A. handelt in vee, is overal op markten en is blijkbaar voldoende runderkenner om in het regionale toezichtcomité runderteelt te mogen zitten. Als er even niets te doen is zijn er nog de kippen en de bijenvolkeren. Eieren en honing verkoopt hij natuurlijk ook, en jam van het eigen fruit. En noten. Als er geslacht is komt er zelfgemaakte worst; de hele winter worden de eigen ingevroren karbonaden gegeten, met de eigen aardappels, groentes en compôte. Alles natuurlijk, alles eco, maar zonder gepraat daaromheen. Voor hen spreekt dat vanzelf.

De zin van het leven? Is het juist niet een beetje onzin, zich zo af te sloven terwijl je alles per muisklik voor een deel van de kosten uit een ver land kunt laten komen? En waarom verouderde technieken en eeuwenoude weefgetouwen en al die talloze voorwerpen waarvan U en ik naam noch functie kennen? Omdat zij dat willen, en nog een aantal collega’s dat ook wil, en er voldoende draagvak is in de tamelijk conservatieve samenleving hier. Dát verleent er de zin aan. Hun leven is gericht op het verleden, zou je ze kunnen verwijten, niet op een dynamische toekomst, maar dat is een keus. Zij hebben zware, volle, maar tevredenstellende werkdagen met veel afwisseling. Vergeleken daarmee is bij voorbeeld stucadoren maar een banaal karweitje.

Je kunt deze mensen ook een voorwerp van honderd jaar geleden voorhouden en zij weten meteen welk onderdeel van welk stuk gerei het is, en ook nog hoe het heet, en hoe het drie dorpen verderop heet. Ik denk dat het van belang is dat de kennis van het traditionele boerenvak blijft bestaan. Er kan een dag komen dat het schip uit Argentinië of China niet meer komt, en dat we weer dringend op de kennis en de praktijkervaring van zulke boeren aangewezen zullen zijn.

2 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Duitsland, Economie/Wirtschaft, Einkaufen, Eten en drinken

Müesli voor de rijken

De oude zak

Mijn merk müesli is bijna anderhalf maal zo duur geworden. Als ik even een intimiteit kwijt mag: sinds jaar en dag eet ik ’s morgens Seitenbachers Natural Body Power. Het resultaat kunt u zich wel voorstellen. Maar in plaats van € 5 voor een kilo vragen ze nu € 3.50 voor een halve kilo, en dat gaat mij iets te ver. Hoe wordt dit prijsverschil gerechtvaardigd? De nieuwe pakken müesli zijn bio. Eco, organic. Ook is de verpakking veel chiquer geworden (en dus minder bio naar ik aanneem). Dit is één van een reeks productwisselingen, die al een tijdje aan de gang is mijn supermarkt. Ze willen het liefst helemaal op bio overstappen. Volgens mij heeft het te maken met de groter wordende kloof tussen rijk en arm. Rijke mensen kan het niet schelen wat ze betalen voor hun eten, dus die kun je mooi laten dokken. Omdat enorme prijsverhogingen zonder meer toch moeilijk te verkopen zijn wordt die truc met bio uit de kast gehaald. De middelklasse wordt zo naar de goedkope supermarkt gedreven; de arme mensen waren daar al.
Vlees van dieren koop ik vrijwel nooit, maar als ik het doe, dan wel bio. Bij kaas en eieren wil ik ook graag de beste kwaliteit. Geen Frico en Goudkuipje & Co.; geen industrie-eieren die nog nooit een kip van binnen hebben gezien. Maar voor de rest kan het me niet schelen. Nederlanders hebben altijd al graag rotzooi gegeten, toch worden we allemaal erg oud.
Lastig dat ik dus andere müesli moet zoeken, en misschien voortaan wel naar twee supermarkten moet. Want het blijft niet bij müesli alleen; de bioïsering grijpt om zich heen. Het eigenlijke probleem is dat ik iets tussen arm en rijk in ben.

12 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Ei, Einkaufen, Eten en drinken

Tussendoortje

Even een hapje voor Assyma. Ze heeft honger, die arme vrouw. Rhabarber-Käse-Sahnetorte; echt kaaskoppeneten.

1 reactie

Opgeslagen onder Eten en drinken

Dode dieren en mensen

Gisteren een lezing gehoord van Prof. Gilbert Kaenel over opgravingen in Mormont, ten Noorden van Lausanne in Zwitserland, waar één, twee eeuwen voor Christus Kelten hebben gewoond en huisgehouden. Er waren 250 schachten uitgehakt in de kalkbodem en daarin waren, in verschillende lagen, resten van tamme dieren (paarden, runderen, schapen, geiten) en ook mensen gevonden. Keramiek ook nog, wapens niet. De hoogleraar ging ervan uit dat het een cultusplaats betrof, daar de stoffelijke resten sporen van slachting vertoonden en een aantal van de dieren en ook de mensen kennelijk gebraden was. De resten van het gebraad waren in die schachten geworpen. Soms waren ook nog levende dieren/mensen met hun kop/hoofd naar beneden in de schacht geworpen. Hele lichamen dus. Die zullen nog een tijdje gebruld hebben, maar dat vergrootte misschien alleen maar de heilige feestvreugde. Naast hele lichamen waren er ook arrangementen gevonden: bij voorbeeld een gedroogd mensenhoofd, een nog vers mensenhoofd plus een dierenkop kunstig bij elkaar gelegd. Vaak kwam ook voor dat delen van de linker helft van een kadaver in één put en die van de rechter helft in een andere waren gedaan.
Een wat neurotisch aandoende behoefte aan ordening was dus aanwezig. Ook dat leidt tot de conclusie dat het hier om een offerplaats ging. Was het een specialiteitenrestaurant geweest, dan had men de resten niet zo geordend opgeruimd. Godsdienst was altijd al een beetje gek.

1 reactie

Opgeslagen onder De mens, Eten en drinken