Categorie archief: Duitsland

Disciplineren

Een nieuwsbericht zette mij aan het denken. In Hamburg heeft een natuurkundeleraar zijn leerlingen rustig gekregen door tonen met een zeer hoge frequentie op ze los te laten. Zulke tonen kunnen alleen door jonge mensen worden gehoord; zelf had hij er dus geen last van. Ouders klaagden, de schooldirectie heeft het verboden en het contract van die leraar is niet verlengd. De leraar moest zijn excuses aanbieden; een rechtszaak is er niet van gekomen. En nu komt de zin die mij deed opschrikken: ‘De school gaat ervan uit dat hij een fout gemaakt heeft, maar niet de bedoeling had te disciplineren.’
.
Nee, als hij dat had gewild, dat was pas erg geweest! Maar moet een leraar niet altijd (ook) de bedoeling hebben te disciplineren? Niet met zo’n akelig middel natuurlijk, maar naast het overbrengen van de stof moet zo’n leraar er wel degelijk voor zorgen dat er orde heerst, dat er geordend wordt nagedacht over de oplossing van een vraagstuk en dat het doen van proeven gedisciplineerd geschiedt—al was het alleen al om ontploffingen te voorkomen. Een andere leraar brengt de kinderen bij welke woorden ze moeten gebruiken en hoe ze die moeten schrijven, en dat iedere zin begint met een hoofdletter en eindigt met een punt. Hopelijk nog veel meer natuurlijk; ik licht er alleen enige puntjes van discipline ut. Een rijleraar brengt je bij, volgens bepaalde regels te schakelen en volgens bepaalde regels voorrang te geven, dat je niet te hard mag rijden en bij links- of rechts afslaan de richtingaanwijzer moet gebruiken. Enzovoort enzovoort.
.
Maar men heeft er steeds minder zin in. Een soort disciplinering die nog algemeen wordt aanvaard is het zindelijk maken van kleine kinderen. In de allermeeste gevallen lukt dat goed en tot ieders tevredenheid. Hoewel men in vroeger tijden naar verluidt wat nonchalant was met de behoeften: in het paleis te Versailles schijnen de hovelingen ze overal gedaan te hebben, en in Hessen kon je honderd jaar geleden vrouwen zien die gewoon neerhurkten op straat, aan het zicht onttrokken door de talloze rokken die hun onderlijf omgaven. Maar ze lieten het niet zomaar lopen als dieren; ze hadden wel degelijk de controle over hun lichaam geleerd, alleen toiletkabines waren nog niet overal bekend. Ook in de sport worden er nog regels toegepast.
.
Voor het overige is disciplinering blijkbaar niet meer gewenst, hoewel zij toch vele voordelen heeft. Zou het bij voorbeeld niet fijn zijn als alle automobilisten hun richting aangaven met behulp van die aanwijzer? Het scheelt andere automobilisten onzekerheid en tijd. Kunnen schrijven vergroot de kans een baan te krijgen en iets te vinden in een zoekmachine. Enzovoort enzovoort.
.
Ik heb makkelijk praten, want ik behoor nog tot een generatie die vanzelfsprekend werd gedisciplineerd. Misschien waren er af en toe momenten van irritatie; ik herinner me ze niet en over het algemeen kan ik zeggen: het heeft geen pijn gedaan; nee, helemaal niet. Ik steek altijd mijn hand uit op de fiets en gebruik de richtingaanwijzer in de auto. Dat kost geen enkele moeite, het is zo verinnerlijkt dat ik het niet eens zou kúnnen nalaten. En zo is er nog heel veel meer. Zonder twijfel heeft disciplinering mijn leven vergemakkelijkt.

4 reacties

Opgeslagen onder De mens, Duitsland

Zingen en geld

Daniel wist het meteen: zo’n barokorkest kost € 5000 Euro, behoorlijke solisten zijn er vanaf € 1000, dus dat Mozart-Requiem in Alsfeld heeft minimaal € 9000 Euro gekost. De veertiende-eeuwse gewezen kloosterkerk was vol; hoeveel passen erin? Misschien 300 mensen. Gemiddeld toegangskaartje € 15, dat levert dus € 4500 op (Het zijn maar grove schattingen; ik heb geen werkelijk inzicht in de financiën). Er blijven dus een paar duizend Euro over. Er zijn elf sponsoren, bij voorbeeld een hotel (dat de kunstenaars misschien gratis, en de bezoekers voor geld zal herbergen), de plaatselijke Mercedesboer, het dagblad Oberhessische Presse, een spaarbank en nog wat middenstanders. Wat dan nog overblijft zal de gemeente wel bijpassen, die blij zal zijn met deze activiteit. Want in Alsfeld liegt der Hund begraben; kent U die uitdrukking? Het betekent: daar is niets te doen. Welnu, het overigens heel mooie stadje is een compleet hondenkerkhof en men doet zijn best om er toch nog iets van te maken.
Wat voor solisten heb je voor € 1000? Natuurlijk niet la Netrebko, maar blijkbaar wel de nog jonge, uitstekende en enthousiasmerende tenor Fabian Kelly. Hoewel, die is zo goed, die kan best wat meer kosten. (Let op die naam: dat wordt een grote.)
.
Ook in Marburg wordt wat verdiend met de zingerij. Donderdag zingt ons kamerkoor bij de kerstviering van de stad Marburg. Dat levert een financiële tegemoetkoming op voor het zangreisje naar Parijs met Hemelvaart. Het overgrote deel betalen we uit eigen zak. Vooruit, dan moeten er nog maar wat engeltjes door het luchtruim zweven. Je wordt er wel wat wee van, maar het is weinig werk en er is eten toe.
.
En waarom heeft het grote koor (zonder mij) van de zomer in Engeland gezongen, in Northampton of all places? Welnu, Marburg heeft zes partnersteden: Eisenach, Marburg in Slovenië, Northampton, Poitiers, Sfax en Hermannstadt in Roemenië. U voelt het al aan: voor de contacten met die partnersteden is er een potje, en de burgemeester is zielsgelukkig als er iemand bereid is om aan de partnerliefde gestalte te geven. Vandaar Northampton, vandaar in November 2020 een concert in Eisenach. Poitiers zou ook geen gek idee zijn overigens.
.
Op 5 september is het Wereldnatuurdag of zoiets. Onze slimme dirigent heeft natuurlijk al geregeld, dat wij dan Haydns Die Schöpfung gaan zingen, in de Stadthalle nog wel. Een bij uitstek toepasselijk en milieuvriendelijk werk, waarvoor dan ook best wat geld uit de stadskas van het o zo groene Marburg mag vloeien. Want daar moeten drie solisten bij en een orkest, met hoorns (natuurhoorns, neem ik aan), trompetten en pauken; dat kost wat. Vooral zuiver spelende trompettisten zijn duur, heb ik begrepen.
.
Rijk word je niet als amateurzanger. Het is al mooi als het net uit kan, en dan heeft toch iedereen plezier. Ook de stedelijke overheden, die dan kunnen zeggen dat zij veel aan cultuur doen en hun stad positiever op de kaart zetten; ook de Mercedesdealer, die zo kan bewijzen dat hij geen hork is.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Zingen

Terug in de fles

Er zijn ontwikkelingen aan de gang die de overheden niet meer in de hand hebben. Steeds grotere groepen ontevredenen op straat, discriminatie, haat die zich uitbreidt als een besmettelijke ziekte, geweld dat onbestraft blijft, ontzegging van nationaliteit, concentratiekampen, politieke moorden. Kortom, het wordt een zooitje, in het ene land meer dan het andere. Is dit nog te stoppen?
.
Ik zou niet weten hoe, maar put hoop uit de jaren 1950 en volgende. Neem nu eens Duitsland: verschijnselen als hierboven beschreven sinds de Eerste Wereldoorlog. Vanaf 1933 een regime dat systematisch loog, bedroog en roofde, genadeloosheid bevorderde en uitoefende; deportaties, kampen, moorden, enfin, het is bekend. Na 1945 volgenden nog enkele jaren van discrimineren en uitbuiten van (Duitse) vluchtelingen, grootschalige corruptie, sjacheren, diefstal, zwarte handel. En ziedaar: in de vijftiger jaren werd datzelfde Duitsland een steeds netter land. Nee, het Nazi-gedachten‘goed’ was niet meteen weg en er werkten nog veel Nazi’s die deden alsof ze het niet waren, maar toch was het een samenleving die zich steeds meer aan de regels hield, die naar recht en gerechtigheid streefde en waarin ethiek een plaats had. Saai maar fatsoenlijk. Ik wil maar zeggen: de geest kan wel degelijk terug in de fles. Nu nog uitvinden hoe dat moet. Zijn er altijd oorlogen of ingrijpende revoluties voor nodig?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De mens, Duitsland

Nieuwe deelstaatregering in Thüringen

Laat mij de coalitievorming in Thüringen maar wat bespoedigen, anders duurt het allemaal te lang. Het resultaat van de verkiezingen gisteren ziet U hierboven. Het wordt dus een rood-zwarte deelstaatregering onder leiding van de heer Ramelow van Die Linke, die al heeft getoond dat hij goed kan regeren. Naar keuze mag de SPD of Groen ook meedoen. De FDP zal wel te star zijn om dat  te kunnen willen.
.
Men zal zeker even nadenken over een coalitie van AfD en CDU. Er zijn bepaalde CDU-leden die daar niets op tegen zouden hebben: Maaßen, en hoe heet die geldmans ook al weer: Merz. Maar dat zou zelfmoord betekenen voor de CDU, dat snappen ze in Berlijn ook wel, dus zal men knarsetandend het idee laten varen. Bovendien zouden ze dan nog minstens één derde partij nodig hebben. Nog meer zelfmoordkandidaten?
.
De chef van de AdD in Thüringen is namelijk Björn Höcke, een volbloed fascist. Bij hem vergeleken zijn Wilders en Baudet lieve jongens. In zekere zin is dat goed, dan komt men tenminste niet in de verleiding met die partij aan te pappen. Een links-rechtse coalitie heeft bovendien het voordeel dat men minder belang gaat hechten aan de traditionele links-rechts-tegenstelling. Die betekent allang niets meer. Het gaat nu om democratisch of fascistisch, om klimaat of niet klimaat.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Politiek

Boeren klein krijgen

Een reeks bio-winkels in Duitsland boycot een boerenbedrijf dat bio-gierst leverde. Reden: die boer is van de AfD: een halve of hele Nazi dus. Een ongemakkelijk vermoeden dringt zich al langer aan mij op, al ontbreken me de bewijzen: er is een relatie tussen bio-landbouw en Nazi-overtuigingen.
.
Maar als er om politieke redenen geboycot gaat worden, blijft er dan wel voldoende verantwoorde gierst over voor linksige bio-mensen? Of het gelukt deze boer en/of zijn soortgenoten in het faillissement te drijven of van politieke overtuiging te doen veranderen is me niet bekend. Als zoiets lukt zal het alleen in een besloten milieu zijn, in dit geval van bio-consumenten. Het is niet mogelijk Coca Cola kapot te krijgen door dat drankje te boycotten, omdat 95% der mensheid het toch blijft drinken.
.
Naschrift 15 oktober: Intussen heeft de AfD ertoe opgeroepen ‘haar’ gierstboer te ondersteunen door daar en masse gierst te gaan kopen. Lekker hoor: Nazi-gierst van eigen bodem. De poster hiernaast stamt niet van de AfD; dat is een bitterzoete grap van tegenstanders.
.
Bij de Nederlandse boeren ligt het anders. Nederlanders kunnen hen niet boycotten, zelfs als ze dat zouden willen, want hun eten komt van Albert Heijn of Jumbo, herkomst onbekend, terwijl de producten van de boeren grotendeels naar het buitenland verkocht worden.
.
Bij mijn weten zijn de boeren die nu in Nederland protesteren geen bio-boeren, maar een beetje erg rechts en racistisch schijnen ze toch te zijn. Nu, daarin verschillen ze niet zo veel van de helft van de Nederlanders. Wat doe je aan boeren die protesteren met zware voertuigen? Ik weet het niet; de Nederlandse regering blijkbaar ook niet. Tanks inzetten is drastisch en erg on-Nederlands; ik vraag me af hoe ze dat in Frankrijk hebben aangepakt. De ergste raddraaiers van hun bed lichten en gevangenzetten gaat eigenlijk ook niet, want ze moeten oogsten, melken, ploegen en zaaien. Je kunt het land niet onbewerkt laten, het vee niet onverzorgd.
.
Deze boeren zullen zich slecht thuis kunnen voelen bij lavendelboer Baudet; bij Wilders misschien?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Economie/Wirtschaft, Eten, Nederland

tKan vriezen tkan dooien

KopftuchIstKleidsam

Een reactie plaatsen

29 september 2019 · 10:07

Rondje Kirchhain

Vandaag had ik wel zin in fietsen, maar niet om een creatieve route te bedenken. Een rondje Kirchhain dan maar weer, en proberen dingen te zien die ik nog nooit gezien had. Het strand van Cölbe, waar Ohm en Lahn tesamen vloeien, is niet groots, maar wel aardig: een goede speelplek voor kleine kinderen (afb. 1) . Eindelijk maar eens gevolg gegeven aan het wegwijzertje Alte Kirche, dat ineens langs het fietspad opdoemt. Het bleek het kerkje van Bürgeln te zijn: oud inderdaad, maar de Verlichting staat ervóór (afb. 2, 3). Ook Bürgeln wil blijkbaar een aandeel in het Duitse fietsverkeer, dat duidelijk is toegenomen, maar één kerkje is niet genoeg. De Wehr bij Betziesdorf; nou ja, die kent U al (afb. 4). Een eh … dinges, kort voor Sausebach, een Bildstock, ik weet niet hoe dat in het Nederlands heet (afb. 5). Het is niet de enige langs de middeleeuwse Semmeweg, over welke ik verder niets kon vinden. Hij heeft zeker deel uitgemaakt van de pelgrimsroute van Leningrad naar Santiago de Compostela of zoiets. In Sausebach is op 20 juni een feest van de brandweer: U kunt er nog heen. Op het transformatorhuisje bij hun gebouwtje zag ik St. Florian, de beschermheilige van de brandweer, die met een kuip water een brandje bluste (afb. 6). Als dat niet blust, blust niemendal!
.
Wat is Kirchhain toch een sneuë plaats; maar koffie zetten kunnen ze er gelukkig. Gauw verder naar Kleinseelheim (afb. 7,8), met die treurige kerk waar de zon eigenlijk helemaal niet hoort te schijnen (afb.9; zijn er geen camera’s die dat kunnen wegwerken?) en het lugubere pension, waar nog steeds Fremdenzimmer te huur zijn (afb. 10, 11; Emigrant berichtte). Via het levenslustige Großseelheim, waar veel huizen twee garages hebben, naar Bauerbach waar dito, with room for a pony.
.
Van het kerkje in Bauerbach (gem. Marburg, maar over de bergen) is alleen de toren bezienswaardig (afb.12); mijn excuses voor de afgeknotte spits. Wel aardig van Bauerbach was het beschaafd verstoorde optreden van Alexander ‘Vogelschiss’ Gauland1 in het Bürgerhaus op 19 mei jl. Zo iemand kan op juridische gronden het gebruik van een zaal niet geweigerd worden, maar wel kan men zeggen dat er helaas alleen aan de uiterste rand van de gemeente een zaal vrij is. De samenkomst werd behoorlijk gesaboteerd, door meer dan duizend mensen. Toegangswegen werden (licht en tijdelijk) versperd en er waren misleidende verkeersborden geplaatst. Alle parkeerplaatsen in de buurt waren ruim van te voren bezet—in Bauerbach hebben veel mensen twee auto’s—en de zaal, waar driehonderd zielen ingaan, zat overwegend vol met ‘gewone mensen’, die niet erg aandachtig naar de spreker luisterden en evenmin in discussie gingen, maar de 120 AfDers die waren verschenen geen gevoel van gezellig-onder-ons gaven. Op de wand tegenover het spreekgestoelte was een grote vergroting opgehangen van een vroegere anti-Nazidemonstratie op het propvolle marktplein van Marburg: Wir sind mehr. De wat agressievere tegenstanders stonden buiten te demonstreren zoals ze dat altijd doen, maar alles is vredig gebleven.
.
Minder te spreken was ik over mijn oversteek van de Lahnbergen vanaf Bauerbach. Normaal neem ik een bosweg met een geringe stijging, maar die was afgesloten wegens werkzaamheden: iets met een waterwinningsproject. Zo was ik gedwongen de steile, smalle en druk bereden ‘chirurgensluiproute’ te nemen, ten dele de fiets duwend. Deze weg komt niet op wegwijzers voor, en maar nauwelijks op landkaarten. Bovenop de berg ligt het Academisch Ziekenhuis, beneden wonen de chirurgen: vandaar. Jammer dat er nog steeds geen behoorlijk fietspad is van dat ziekenhuis en de andere universiteitsgebouwen daar boven, waar heel veel mensen werken, naar de stad Marburg. Vroeger dacht men blijkbaar dat fietsers de bergligging niet aan zouden durven, maar nu er elektrische fietsen zijn is die geen probleem meer.

1. De Nazi-sympatisant en racist Alexander Gauland is o.a. bekend geworden doordat hij de Nazi-periode kenschetste als slechts een vogelpoepje (Vogelschiss) in de lange Duitse geschiedenis.

Marburg — Cölbe – Bürgeln – Anzefahr – Sausebach – Kirchhain – Kleinseelheim – Großseelheim – Bauerbach – Marburg

1 reactie

Opgeslagen onder Duitsland, Fietsen, Marburg

Alp Arslan in Gießen

Nee, niet de beroemde sultan die U kent van de slag bij Manzikert, waar hij in 1071 de Romeinse keizer Romanós IV gevangennam en bij wijze van bestraffing vervolgens vrij liet. Diens achterkleinzoon is het. In Gießen heb ik de naar hem genoemde opera bijgewoond.
.
Gießen is een stadje dat niet veel groter is dan Marburg, maar wel rijker. Het bezit een eigen theater, klein maar fijn, en een goed operagezelschap. Stel U voor, een eigen opera in een stad als Oss of Alphen aan de Rijn. Ongelofelijk, maar hier bestaat dat. En dit Stadttheater Gießen heeft een opdracht gegeven om een opera te schrijven. Het resultaat is Alp Arslan, met muziek van Richard van Schoor en tekst en regie Willem Bruls. De eerste is een Zuid-Afrikaan, de tweede een Nederlander.
.
In deze opera draait veel om de residentie van de jonge sultan: Aleppo, waarbij natuurlijk telkens gerefereerd wordt aan de recente vernietiging van die prachtige stad. Als Alps vader op sterven ligt weigert de zoon aan het sterfbed te verschijnen. Hij is zestien en te onervaren om Aleppo en omstreken te regeren, in een tijd waarin christelijke Kruisvaarders, Koerden, Ismaïlieten en Druzen de stad bedreigen. Van zijn moeder heeft hij geen steun te verwachten; die heeft nooit van hem gehouden. De enige die hem kan helpen is Lu’lu’, de eunuch die hem heeft opgevoed. Hij haat hem, maar is toch op hem aangewezen. Pest hem met zijn castraat zijn, veracht hem en verkracht hem. Hij wordt steeds gekker, tot de eunuch hem op een dag vermoordt en zijn jongere broer tot sultan benoemt.
De heimelijke hoofdrol is voor de eunuch, de countertenor Denis Lakey. De opera begint met een monoloog van hem, terwijl hij ingegraven ligt in het zand van de Soedan, en eindigt met een nog indrukwekkender solo-optreden.
Ja, deze muziek is modern, maar van een soort die goed en vanzelfsprekend aan te horen is. Als extra waren er ook stukken Arabische muziek doorheen geroerd, met een Arabisch orkest en een oproep tot het gebed van een echte moëddzin, die boven in een loge stond. Misschien dat zoiets voor het operapubliek hier moeilijk te verteren is, maar voor mij was het heel vertrouwd.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Kunst, Muziek, Nabije Oosten, Niks

Trooster

Het is Pinksteren. Met een half oor naar de radio luisterend hoorde ik vandaag al twee maal de Heilige Geest een trooster noemen. Maar dat berust op een eeuwenoude vertaalfout: παράκλητος, parakleet, betekent ‘advocaat, voorspraak’. De Nederlandse bijbelvertaling heeft dat goed, o.a. in Joh 14:16: ‘Dan zal ik de Vader vragen jullie een andere pleitbezorger te geven, die altijd bij je zal zijn: de Geest van de waarheid.’
Hier in Duitsland is men blijkbaar nog niet zo ver.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bijbel, Duitsland, Nederland

Fietsmiddag

Woensdag direct na zangles naar het station, de fiets mee in de trein tot Fronhausen en dan zien door te steken naar Hartenrod, via de niet gangbare weg om de zuid. Dat was de bedoeling, ook om te kijken of er regulier te fietsen was naar Hartenrod, waar ik regelmatig moet zijn.
.
Fronhausen (afb.1–4) is een rijke plaats met veel nijverheid en industrie van onbegrijpelijke aard: kubusvormige hallen zonder ramen waarin met moderne bezigheden flink geld wordt verdiend. In de oude dorpskern kun je echter een speld horen vallen. De bakker sloot al om twaalf uur, zodat ik aan de hongerdoek moest knagen; dat is Duits voor: op een houtje bijten. Gauw naar de vleespotten van Bad Endbach dan maar, 20 km. verderop. Een prachtig weids en groen landschap.
.
Als je een traject voor het eerst fietst moet je meestal goed zoeken, met behulp van de schaarse wegwijzers, een landkaart een geografisch inzicht. Maar hier stonden onverwacht overal van die comfortabele fietswegwijzertjes; die maakten me gemakzuchtig en dus peddelde ik vrolijk door. Tot ze mij tegen mijn zin alsnog op het ‘gewone’ fietspad naar Bad Endbach brachten. Ik had via Reimershausen, Rollshausen en Rodenhausen gewild; dat moet dan maar een andere keer.
Langs Lohra en Erdhausen is het pad duidelijk, maar erg gefragmenteerd en niet erg van opschieten. Naar rechts kijkend zie je keutelige dorpjes met hun dito nijverheidjes, naar links is er nog steeds dat welige landschap. Een weemoedige blik geworpen op het laatste huis in Kurhessen (afb. 6); na de grensovergang wachtten mij de onbekende verten van het groothertogdom Hessen-Darmstadt (afb. 7). Op het laatst rijd je door een serie bebouwde kommetjes. Over de spoorbrug bij Bad Endbach reed vroeger de trein van Marburg naar Dillenburg. De brug geldt als de voornaamste bezienswaardigheid van de plaats; dan kunt U wel nagaan. Zo’n tien jaar geleden vond hier een opzienbarende diefstal plaats. Een maffiabende stal de rails. Ze hadden op officieel uitziend briefpapier de omwonenden gewaarschuwd en zich alvast verontschuldigd voor de overlast.
Bij het zwembad in Bad Endbach was het genoeg, Hartenrod was toch beter met de auto te bereizen. Te ver, te veel stijgingen, te slecht pad.
.
De ‘gewone’ weg terug: Lohra, Niederwalgern, maar nee, niet de Lahnradweg gevolgd. Die is tegenwoordig ongenietbaar. Er is namelijk nog een tweede recreatieplas uitgegraven, waar veel activiteit is van zwemmers en surfers en terrasjeszitters. Daarbij heeft men er niet aan gedacht de weg te verbreden. Er is eigenlijk alleen dat fietspad en daarover rijden nu ook auto’s, die er dan ook op parkeren, want rechts is de plas en links de spoorlijn, en het parkeerterrein is te ver voor die sportieve types. Langs Wenkbach dan maar, daar was ik nog nooit geweest. Niks aan gemist. Nog net op tijd bedacht ik dat morgen op Hemelvaartsdag alles dicht is en kocht een brood bij de bakker ter plaatse, dat thuis bleek tegen te vallen. Niet alles van het platteland is lekker. Vandaar via Niederweimar naar huis, alles over het fietspad naast de gewone weg. Voortaan zal ik vaker ook op de terugweg een trein nemen, om dat gehannes in de banlieue te vermijden. Een ongestoorde illusie in een groen land, daar gaat het me om.
.
Totaal 55 km.

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Fietsen