Categorie archief: Duitsland

Moe en opgewonden

Gisteren heb ik met iemand een uitstapje gemaakt naar Büdingen, waar ik al vijftien jaar niet meer geweest was. Het is nog altijd een prachtig stadje met een mooi kasteel, al toonde het zich niet op zijn best. In januari is er namelijk een enorme overstroming geweest van het flutriviertje de Seemenbach. Dat was al eerder voorgekomen: in de stad zagen we een streep op een muur uit 1757 op ongeveer een meter van de grond: tot daar was het water toen gekomen, en ook in 2003 schijnt het mis geweest te zijn. Er was echt wel een opvangbekken aangelegd, maar dat was blijkbaar niet groot genoeg. Deze ramp moet in januari in het nieuws geweest zijn, maar ik heb hem toen gemist. Wat we nu zagen waren de herstelwerkzaamheden, die positief stemden; wat we niet zagen was het leed van de slachtoffers, faillissementen enzovoort.

Het probleem van het kasteel is grotendeels een ander: de vorst (of graaf? dat is me niet duidelijk) Ysenburg-Büdingen had verkeerd geïnvesteerd en heeft niet veel meer te makken. Dat resulteerde in een vervallen kasteel en een gesloten park, omdat de bomen dreigen om te vallen.

Ondanks al het kapotte maakt het geheel nog altijd een overweldigende indruk. Tot ver in de achttiende eeuw moet het een belangrijke en welvarende plaats geweest zijn, waarvan talloze royale huizen en gebouwen getuigden. En niet te vergeten de nog grotendeels intacte stadsmuur met torens en poorten. Omdat het mooi weer was leek het net vakantie en waren we ‘er eens helemaal uit’.

Dat laatste bleek bij thuiskomst een merkwaardig gevolg te hebben. Ik was namelijk doodmoe en kapot. Geen bezigheid, hoe eenvoudig ook, wilde nog lukken: lezen, muziek luisteren, TV kijken, het ging niet, ik heb alleen maar wezenloos op het balkon gezeten en ben om half tien naar bed gegaan. En dat terwijl de inspanningen niet zo groot geweest waren: twee maal een uur rijden over een rustige Autobahn, wat ontspannen wandelingen door een kleine stad, een picnic onder de stadsmuur, koffie gehaald bij de ijsboer en lekker in de zon gezeten. Om half tien vertrokken en om vier uur alweer thuis. Die overmatige vermoeidheid moet aan het corona-isolement liggen. Al ging ik moe naar bed, de slaap wilde ook niet komen, omdat de hele dag nog door mijn hoofd spookte. Ik ben niets meer gewend, zo veel ‘nieuwe’ indrukken en de langste autorit sinds een eeuwigheid. Als het leven weer normaler wordt zal ik daar heel geleidelijk aan moeten wennen.


Sven Teschke
, Büdingen

4 reacties

Opgeslagen onder Auto, Duitsland, Gezondheid

Botanische tuin

De beroemde rhododendrons in de botanische tuin van Marburg bloeien dit jaar zonder mij. Dat vinden zij niet erg, maar ik wel een beetje. Die tuin is behoorlijk uitgestrekt. Vorig jaar kon je er prettig wandelen, want er was ruimte en weinig publiek. De entreekosten van twee Euro hielden de grote mensenmassa’s weg en in de hoogtijdagen van corona was de toegang zelfs gratis; toen kwamen de mensen niet omdat ze liever thuis bleven of omdat het winter was. Maar in april jongstleden was de tuin helemaal gesloten. Per 1 mei gaat hij weer open, maar de bezoekers moeten dan wel een sneltest hebben laten doen. Daar begin ik niet aan, dus tabé dendrons!

Een beetje vreemd is het wel. Als het ergens mogelijk is afstand te bewaren is het wel in deze in de jaren zeventig zeer ruim opgezette tuin bovenop de Lahnbergen. (De historische botanische tuin is in de benedenstad en functioneert nu als park.) Er zijn ettelijke plaatsen waar samenkomsten weer zijn toegestaan die veel riskanter zijn. Maar ja, de overheidsmaatregelen kunnen niet altijd verfijnd zijn. Zo’n tuin valt waarschijnlijk onder dierentuinen, en daar heb je natuurlijk wél samendrommende mensenkluwens. En het ziet ernaar uit dat over twee, drie maanden het leven weer makkelijker wordt, dus we blijven geduldig.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Gezondheid, Marburg

Mini-herinnering: naar Oost-Duitsland

De DDR in volle glorie heb ik nooit gekend, maar een paar maanden na de val van de muur besloot ik erheen te gaan om de auteur van ons leerboek Arabisch te leren kennen, en natuurlijk ook uit algemene nieuwsgierigheid. En om linten te kopen voor mijn Arabische schrijfmachine van het merk Erika: een Oostduits produkt dat weldra niet meer gemaakt zou worden, dat was te voorspellen, en die linten hadden geen standaardafmetingen. Ik heb ze inderdaad gekocht en nog lang bewaard, maar de schrijfmachine werd weldra overbodig.

Indertijd gaf ik les uit het leerboek van Krahl & Reuschel, een Oostduits werk van grote kwaliteit. Als studenten of andere personen Oost-Berlijn bezochten, vanuit het westelijk deel van de stad, moesten ze verplicht valuta wisselen en van wat er overbleef konden ze mooi weer wat exemplaren van dat boek meenemen. (Ja, jongens en meisjes, in die tijd lazen studenten gewoon nog Duits.)

Het ergste was eraf toen ik het land bezocht, maar officieel bestond de Deutsche Demokratische Republik nog steeds. Aan de grens, op het stationnetje van Oebisfelde, was er een langdurig oponthoud en moest je in een kantoortje een visum aanschaffen. Het wisselgeld — vijf mark – gaf de douanier niet terug; ik durfde er niet om te vragen, want ik had nog wel wat angst voor ‘Oost-Europa’. Blijkbaar was ik niet de enige: in de treincoupé heerste tot Leipzig een ijzige stilte. Uit dezelfde angstigheid nam ik een taxi vanaf het gigantische station van Leipzig, dat nog geheel reclame- en winkeltjesvrij was, naar het hotel, hoewel dat eigenlijk op loopafstand lag. Dat rare land was gewoon wat bedreigend; waarschijnlijk het gevolg van tientallen jaren berichtgeving over het communisme. Al spoedig bleek het erg mee te vallen.

Dat hotel was al van te voren in Nederland geboekt bij een of ander centrale organisatie. Het zag er normaal uit, luxe van de zeventiger jaren. In de badkamer stond een knaloranje badkuip van kunststof, maar alles werkte. Een drankje aan de bar, om de zenuwen weg te spoelen. Daar voegde zich een niet meer piepjonge vrouw bij me, die tamelijk wanhopig leek. Na enige tijd bleek het de hotelhoer te zijn, ze wilde ook graag mee naar mijn kamer, maar daar voelde ik niets voor. Toen ze zich daarin had geschikt begon ze te praten, over haar wanhoop, ze wist niet waar ze moest blijven, want haar dienstverband met het hotel stond nu op wel zeer losse schroeven, evenals het hotel zelf trouwens. Ik bedacht dat ik misschien geld bij haar kon wisselen: Eén Mark voor drie Rijksmarken was de koers, had ik gehoord, en inderdaad, dat wilde ze graag. Zó graag dat ze helemaal opbloeide: nu kon ze haar kamer voor de nacht weer betalen. De eigenlijke koers was blijkbaar toch nog een andere. Maar het kon me niet schelen; dat hele land was zo goed als te geef. Een tijdje later kwam er een oudere jongeman bij me zitten. Hij solliciteerde niet uitdrukkelijk naar een verblijf in mijn kamer, maar het werd me geleidelijk toch duidelijk dat dit het mannelijke equivalent van de hotelhoer was. Kennelijk was het zo, dat hotels in de Messestadt Leizpig hoeren van alle gezindten in dienst hadden om de buitenlandse gasten te vermaken en uit te horen. Voor elk wat wils. Het zag er slecht uit voor deze mensen: de bedrijfstak stond op instorten.

Het avondeten en het ontbijt waren in orde: keurig eten, maar in afgepaste porties, niet de vette overvloed van het Westen. Toen de straat op. Het eerst wat ik zag, pal voor het hotel, was een glanzende nieuwe Porsche met een Oostduits nummerbord, en daartegenaan geleund een verveeld kijkende jonge vrouw in een bontjas. Rijke mensen waren hier dus ook. Maar even verderop stonden stationcars uit het Westen met de achterklep open. Daar werd allerlei handel aangeboden: bananen, druiven, bekertjes vruchtenyoghurt, cassettebandjes, wasmiddelen, van alles. De klanten stonden er zwijgend omheen en vroegen zich af welke artikelen zij betalen konden. Vreugdevol winkelen was het niet. De stad zag er verder uit als de Duitse stad die zij was, alleen vervallen en met minder winkels.

De Karl Marx Universität in Leipzig was, zoals ons leerboek dat indertijd omschreef, ‘een prachtig gebouw, dat door de arbeiders is opgericht op de puinhopen van de oorlog.’ Voor dat doel hadden zij er nog enige bijgemaakt: wat historische gebouwen en een oude kerk hadden het veld moeten ruimen, terwijl een andere puinhoop onaangeroerd bleef: de beroemde universiteitsbibliotheek, die in de oorlog gedeeltelijk was verwoest en tot dan toe niet was hersteld. Een wereldwonder van aluminium was die toren: zevenentwintig verdiepingen, met vermoeide liften, onmisbare trappenhuizen en ramen die niet open konden. Inmiddels zit er iets anders in. Een groot bord bij de ingang riep de bezoekers op, unaufgefordert hun Ausweis te tonen; dat hing daar blijkbaar nog van vroeger. Ik liep langs de portier, ben niet aangehouden en zat een paar minuten later al tegenover professor B, die enigszins verbluft was, maar gaandeweg steeds enthousiaster werd over mijn onaangekondigde bezoek. Ik was de eerste uit het Westen die hem bezocht. Natuurlijk was hij ook verguld omdat ik zoveel waardering had voor zijn werk. Hij liet mij trots de honderd(!) proefschriften zien, alle helaas slechts in getypte vorm, met het onderzoek dat de basis zou worden voor een syntax van het moderne Arabisch. Indrukwekkend. Hij wilde mij ook enkele artikelen van zijn hand in fotocopie meegeven. Daartoe begaven we ons naar een kantoortje ergens buiten: er was een toestemming tot copiëren voor nodig en toen die was verkregen werd de boel op een apparaat gelegd. Er kwamen bruine copieën uit, op warmtegevoelig papier. Een mij onbekend procedé, waren het heliogravures? Ze zagen er niet naar uit dat ze lang zouden overleven. De heer B. vond het kennelijk leuk mij te ontvangen en nodigde mij uit voor een avondeten overmorgen bij hem thuis. Die eerste dag ging ik eten op de bovenverdieping van het universiteitsgebouw. Daar zat een restaurant, dat naar plaatselijke maatstaven erg duur was, maar voor westmensen niet. Er zaten overwegend West-Duitsers, die luidkeels herinneringen ophaalden en daarbij soms in tranen uitbarstten.

De volgende dag door de stad gewandeld; Thomaskirche, Auberbachs Keller, enzovoort. ’s Avonds geprobeerd in een goed aangeschreven visrestaurant te eten, maar er stond een rij buiten op de stoep; dan maar weer het hotel. In Nederland kon je immers vis eten zonder rij.

De volgende ochtend naar de beroemde dierentuin, waar ik een korte flirt had met een chimpansee. Ik liep op een groepje mensen af dat samendromde voor de glazen wand waarachter zij zat, maar bleef op enige afstand staan, en toen ze mij zag kwam ze meteen mijn kant op. Er was direct contact, wij hadden elkaar enige minuten innig lief. Ik voelde mij vereerd, de anderen konden alleen jaloers toekijken. De kop koffie in het dierentuincafé was beter dan ik verwacht had. Opvallend was, dat daar om half elf in de ochtend mensen al aan de cocktails zaten, rare blauwe drankjes die ik ook in het hotel had gezien.

Op de laatste dag maakte ik een uitstapje naar Naumburg, met zijn beroemde domkerk en het beeld van Uta. Naumburg was een garnizoensstadje met veel Russische soldaten, die naar verluidde op niet onprettige manier met de burgerbevolking samenleefden. Maar de klad zat nu in de Russische bezetting; op de levendige kofferbak-markt boden handelaren uit het Westen onder andere tweedehands Playboys aan, terwijl de soldaten hun petten en insignes versjacherden. ’s Avonds te gast bij B. in de Kolonnadenstraße — heette die zo? — in ieder geval een mooie straat met honderd jaar oude burgerhuizen. Ook de woning was mooi, al werd zij ontsierd door een massief, quasi Oisterwijks eiken wandmeubel. Pas later besefte ik hoe uitzonderlijk deze woonsituatie was in de DDR: de straat was mij als westerling eerst niet opgevallen, maar viel in de grauwheid van de rest van de stad wel erg uit de toon. Een modelstraat. De geleerde behoorde kennelijk tot de bevoorrechten in de DDR, zoals ook bleek in onze gesprekken. Wat zijn vrouw deed weet ik niet meer, maar zij was een harde; iets van partijkader, dat zag je van verre, terwijl hij meer een gemoedelijk type was. Samen zetten ze een mooie maaltijd op tafel, met veel vlees en weinig groente, en overgoten door een wijn van de Saale-Unstrut. Op B. zal ik een keer apart terugkomen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dieren, Duitsland, Universiteit

Per aspera ad Astra

Een beetje landerig was ik de laatste dagen wel. Zelfs een geboren gevangene als ik lijdt af en toe onder impuls-armoede. Maandag had ik zelfs een afspraak voor een video-conferentie vergeten. Wist ik veel wat maandag voor iets is. De stemming sloeg echter om toen gisteren de uitnodiging tot inenting arriveerde. Zaterdag, Astra Zeneca. Ik had liever Biontech gehad, maar je kunt hier niet kiezen. Het nadeel van Astra is dat de tweede injectie pas twaalf weken later komt, en er dus weer enige maanden semi-quarantaine gaan volgen, zeker nu het aantal besmettingen de pan uit rijst. Bijna verdubbeld in een week. Ik was op mijn hoofd al aan het sparen voor een nieuwe haarpracht, maar zal het nu weer afscheren. Bezoek aan de kapper pas half juli.

Ik moest dadelijk aan het werk om een Meldebescheinigung te krijgen, een bewijsje van overheidswege dat je woont waar je woont. Duitsers hebben dat in hun identiteitskaart staan, maar Nederlanders niet. Na allerlei getelefoneer blijkt dit bewijs in drie dagen niet leverbaar te zijn. Ik mag het namelijk niet in persoon ophalen bij het Stadtbüro en de online aanvraag en de verwerking daarvan duren wat langer. Vervolgens een telefoontje met de injectie-autoriteit: daar werd mij aangeraden de afspraak niet te verzetten, maar het gewoon te proberen met de autopapieren, een salarisstrookje of een belastingbiljet, iets waar mijn adres op staat. Mocht dat niet lukken word ik niet gevaccineerd en kan ik misschien wachten tot er Pfizer-Biontech is.

Die man bij de injectiedienst was overigens een buitenlander, die sprak met een (voor mij ondefinieerbaar) vreemd accent. Het was een heel prettig gesprekje, en dat is iets wat mij in Duitsland al meer is opgevallen: buitenlanders zijn vaak mensen! Duitsers misschien ook wel, maar dat houden ze graag voor zich zelf: in hun functioneren zijn het vaak machines. Nur ausführendes Organ. Deze man slaagde erin van dat korte gesprekje iets persoonlijks te maken; daar word ik blij van.

De Corona-situatie als geheel loopt akelig uit de hand. Het aantal besmettingen schiet omhoog. De komende maanden zijn het gevaarlijkst. Wild geworden virusvarianten, dito mensen. Mevrouw Merkel heeft telkens verstandige voorstellen, maar de zestien landsvorsten luisteren niet meer naar haar. De nieuwste regels wil ik niet eens meer weten, ik zal zelf wel een stuk voorzichtiger zijn dan de overheden voorschrijven, om van de wil des volks maar te zwijgen. Er is steeds sprake van een noodrem, waarop men gaat staan als de incidentie 100 is. Maar we zitten nu al bijna op 200, dus …?

Er worden op het ogenblik ongeveer 500.000 mensen per dag gevaccineerd. Er moeten nog 110.000.000 prikken worden gezet, dat zal in dit tempo dus 220 dagen duren. Te verwachten is echter dat we in de winter al een nieuwe prik nodig hebben, tegen de varianten uit verwaarloosde gebieden (Brazilië, Afrika).

Besmettingen per week per 100.000          Totaal der ingeënten in Duitsland     

11 febr. Marburg-Biedenkopf 45,7
15 maart Marburg-Biedenkopf 102,8

8 april Marburg-Biedenkopf 110,1
10 april Marburg-Biedenkopf 144,1
11 april Marburg-Biedenkopf 190,2
13 april Marburg-Biedenkopf 187,8
14 april Marburg-Biedenkopf 208,0
15 april Marburg-Biedenkopf 228,7
16 april Marburg-Biedenkopf 217,7
17 april Marburg-Biedenkopf 209,2
18 april Marburg-Biedenkopf 186,8
19 april Marburg-Biedenkopf 183,3
1e 2.490.423   2e 1.178.725
1e 6.507.159   2e 2.891.951

1e 11.515.936   2e 4.737.605
1e 12.670.288   2e 4.910.308
1e 12.670.288   2e 4.910.308
1e 13.567.817   2e 5.117.056
1e 14.058.329   2e 5.186.135
1e 14.773.908   2e 5.276.028
1e 15.393.858   2e 5.350.247
1e 15.906.352   2e 5.425.990
1e 15.906.352   2e 5.425.990
1e 15.906.352   2e 5.425.990

3 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Gezondheid, Marburg, Persoonlijk

Federaal

Duitsland kwakkelt nogal, corona-matig, en dat komt onder andere door de federale structuur van het land. Eén bondsrepubliek, maar zestien deelstaten, die allemaal ook een willetje en een zegje hebben. Dus als mevrouw Merkel met een verstandige regeling komt, vertikken de deelstaten het soms die uit te voeren en dan schieten de besmettingscijfers weer de lucht in. We hebben nu al vanaf november, als ik mij wel herinner, zo’n halve zachte lockdown en zitten nu in de derde golf. Het woord exponentieel is alweer gevallen. Nu heeft mevrouw Merkel weer iets strengs bedacht: complete lockdown vijf dagen rond Pasen. Alles dicht, zelfs de supermarkten. Veel opluchting en waardering hiervoor bij velen: een prima plan, zou nu dan eindelijk …? maar af te wachten is, welke deelstaten de kont tegen de krib gaan gooien en de boel weer laten verflodderen.

En als ze al niet eens naar Merkel luisteren, zullen ze dan t.z.t. wel naar haar opvolger luisteren? Zonder te weten wie het wordt kan ik nu al zeggen dat die een zwakker karakter heeft.

3 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Gezondheid, Politiek

Paars alweer

Het aantal besmettingen stijgt weer flink, in Marburg is de Inzidenz nu boven de honderd gekomen. Dat werd onlangs aangekondigd als de grens waarboven de maatregelen weer strenger zouden worden. Vandaar dat er nu van allerlei juist weer open gaat. De overheid begrijpt geloof ik de samenhangen niet meer zo, en ik begrijp de overheid niet. Tot mei maar rustig thuisblijven dus, in de hoop dat er ooit zo’n prik deze kant op komt. Er worden momenteel ± 270.000 injecties per dag verricht. Er moeten er minstens zo’n 130.000.000 gegeven worden, dus als het in dit tempo doorgaat is het over 481 dagen klaar. Tandartsen hebben er voorzichtig op gewezen, dat zij niet alleen in een kaak kunnen prikken, maar ook in een bovenarm.

Besmettingen per week per 100.000          Totaal der ingeënten in Duitsland     

11 febr. Marburg-Biedenkopf 45,7
27 febr. Marburg-Biedenkopf 85,8
4 maart Marburg-Biedenkopf 99,6
10 maart Marburg-Biedenkopf 76,1
15 maart Marburg-Biedenkopf 102,8
16 maart Marburg-Biedenkopf 104,0
17 maart Marburg-Biedenkopf 107,3
18 maart Marburg-Biedenkopf 111,3
19 maart Marburg-Biedenkopf 125,9
20 maart Marburg-Biedenkopf 130,3
21 maart Marburg-Biedenkopf 102,4
1e 2.490.423   2e 1.178.725
1e 3.881.490   2e 2.029.047
1e 4.541.389   2e 2.271.784
1e 5.555.420   2e 2.605.818
1e 6.507.159   2e 2.891.951
1e 6.712.195   2e 2.951.692
1e 6.835.216   2e 3.018.750
1e 6.970.861   2e 3.097.094
1e 7.095.076   2e 3.172.553
1e 7.233.931   2e 3.246.005
1e 7.233.931   2e 3.246.005
Tijdelijk slechts 200.000 injecties per dag; het gevolg van het Astra-Zeneca getreuzel
22 maart Marburg-Biedenkopf 148,1
23 maart Marburg-Biedenkopf 147,7
24 maart Marburg-Biedenkopf 157,0
1e 7.523.137   2e 3.345.235
1e 7.698.450   2e 3.416.612
1e 7.937.540   2e 3.516.986
Donkerpaars nu, dat gaat helemaal niet goed. Ik ben maar een leek; toch begrijp ik wel wat er moet gebeuren. Alles drie weken op slot en prikken, prikken, prikken. Maar dat gebeurt maar zeer ten dele. Vandaag 340.000. De Chinezen kijken geamuseerd toe.
25 maart Marburg-Biedenkopf 168,0
26 maart Marburg-Biedenkopf 161,9
27 maart Marburg-Biedenkopf 158,2
28 maart Marburg-Biedenkopf 128,3
29 maart Marburg-Biedenkopf 129,5
30 maart Marburg-Biedenkopf 147,7
31 maart Marburg-Biedenkopf 139,2
1e 8.150.256   2e 3.603.639
1e 8.364.197   2e 3.683.054
1e 8.602.339   2e 3.768.080
1e 8.602.339   2e 3.768.080
1e 9.001.925   2e 3.877.914
1e 9.216.487   2e 3.961.165
1e 9.428.662   2e 4.059.489

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Gezondheid, Marburg

Wappies prikken

Is Willem Engel al tegen Corona ingeënt? Ik vraag het maar even; het zou mij niet verbazen als hij vooraan in de rij stond voor een prik of zelfs voordrong. Hier in Duitsland horen we van hotemetoten en politici die voordringen. Bij voorbeeld, wie zal het verbazen, een politicus van de AfD, die met vrouw en zestienjarige zoon meteen al ging, en dat terwijl er voor de AfD niet eens een pandemie bestaat en dat griepje duidelijk veroorzaakt is door vluchtelingen of Chinezen of de Sharia. Ook de vroegere Amerikaanse president Trump heeft zijn geloof in bleekwater laten varen en zich laten inenten. Als dat zo doorgaat zal het hele wappiedom nog instorten, of binnenkort om een ander praatje verlegen zitten. Ze zullen vast wel iets vinden.

Ik heb vandaag mijn elektronische aanvraag voor een inenting gedaan; die was in vijf minuten klaar. Waarschijnlijk zal ik eind maart of begin april aan de beurt zijn, precies zoals mij eind december al was voorgerekend. Wel zal ik als buitenlandse ingezetene nog wat bureaucratische barrières moeten nemen; altijd weer hetzelfde gezeur, zelfs als ik een bibliotheekkaart wil aanvragen.

3 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Gezondheid

Priktoerisme

Een Russische onderzoekster die hier werkt is voor een prikje naar Moskou gevlogen. Over twee of drie weken gaat ze nog een keer, voor de tweede dosis. Dat Spoetnik-spul schijnt goed te zijn. In Duitsland had ze geen kans gehad: alleen vaste ingezetenen worden hier ingeënt, en op grond van haar jonge leeftijd had ze sowieso nog minstens een half jaar moeten wachten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Gezondheid

Code geel?

En ja hoor, na lang gedreutel is de Corona-Inzidenz onder de 50 gezakt en zijn we nu Code Geel, vooralsnog als enige in de deelstaat Hessen. Zo ken ik mijn Marburg weer. Al is het resultaat nog wankel, het kan morgen weer anders zijn.

Mooi natuurlijk, maar er zit ook een moeilijke kant aan. Enige tijd geleden heeft een autoriteit, ik ben vergeten wie; was het mevrouw Merkel zelf? verklaard dat er bij een Inzidenz onder de 50 weer meer mogelijk zou worden. Het gevaar bestaat dus dat mensen zich in een wilde vrijheidsroes gaan uitleven, zodat de derde golf over twee drie weken een feit kan zijn. Daarom roepen alle autoriteiten nu dat we vooral streng moeten blijven, en ze roepen daarbij de hulp in van de Britse en andere varianten, die de toestand sterk verergerd zouden hebben. Of het waar is weet ik niet (de toegenomen besmettelijkheid werd achtereenvolgens als 70%, 35% en 43% aangegeven) maar laten de mensen het in godsnaam geloven. En volhouden, dat geel!

De ontwikkeling van de Inzidenz en ook het aantal inentingen zal ik nog bijhouden; als die gunstig zijn geeft mij dat plezier. Eerste werkje ’s ochtends is naar de cijfers kijken.

Besmettingen per week per 100.000            Totaal der ingeënten, heel Duitsland
1 januari Marburg-Biedenkopf 135,2                  1e 165.575    2e 000.000
6 januari Marburg-Biedenkopf 145,3                 1e 367.331    2e 000.000
8 januari Marburg-Biedenkopf 100,0                 1e 476.959    2e 000.000
10 januari Marburg-Biedenkopf 128,7                1e 532.878    2e 000.000
19 januari Marburg-Biedenkopf 102,8               1e 1.220.170    2e 000.000
28 januari Marburg-Biedenkopf 56,7                 1e en 2e injectie 2.104.317
2 februari Marburg-Biedenkopf 50,2                   1e 1.980.211   2e 606.786
4 februari Marburg-Biedenkopf 55,9                   1e 2.091.689   2e 756.333
5 februari Marburg-Biedenkopf 49,0                  1e 2.153.000   2e 834.398
Het is alweer mis: code oranje. Het geel zit nu in de Hochtaunuskreis

6 februari Marburg-Biedenkopf 53,8
7 februari Marburg-Biedenkopf 55,0
8 februari Marburg-Biedenkopf 55,4
9 februari Marburg-Biedenkopf 55,9
10 februari Marburg-Biedenkopf 52,2
Kassel is nu wél geel. Dat steekt.
11 februari Marburg-Biedenkopf 45,7
12 februari Marburg-Biedenkopf 46,5
13 februari Marburg-Biedenkopf 49,4
14 februari Marburg-Biedenkopf 51,8
15 februari Marburg-Biedenkopf 53,4
16 februari Marburg-Biedenkopf 53,4
17 februari Marburg-Biedenkopf 61,9
18 februari Marburg-Biedenkopf 64,4
19 februari Marburg-Biedenkopf 72,0
1e 2.212.851   2e 903.271
1e 2.212.851   2e 903.271
1e 2.295.221   2e 981.914
1e 2.344.802   2e 1.024.631
1e 2.405.156   2e 1.104.504

1e 2.490.423   2e 1.178.725
1e 2.556.697   2e 1.253.306
1e 2.635.673   2e 1.331.573
1e 2.635.673   2e 1.331.573
1e 2.736.109   2e 1.410.239
1e 2.813.732   2e 1.470.822
1e 2.894.028   2e 1.525.94
1e 2.991.792   2e 1.580.628
1e 3.085.114   2e 1.634.786


                 

3 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Gezondheid, Marburg

Code oranje

De Landkreis Marburg-Biedenkopf is alweer enkele dagen code Oranje. Ik wilde dat niet eerder melden, omdat 1. het zo’n lelijke kleur oranje is. Zalm, abrikozenjam, Aperol Spritz? In ieder geval niet de frisse kleur van het Oranjehuis, 2. de meldingen in het week-end altijd wat lager uitvallen en het zou een afgang zijn als we de volgende dag dan weer op Bordeaux-rood zaten.
Onze opperviroloog Drosten had aanvankelijk de Britse variant van het virus als niet zo gevaarlijk beoordeeld, maar nu heeft hij wel degelijk alarm geslagen. Een wetenschapper kan van inzicht veranderen, zeker wanneer het een volkomen nieuw fenomeen betreft, en hoeft daarom niet gestenigd te worden. De Britse variant is al in Marburg aangetroffen; dat kan de cijfers weer omhoog stuwen.
Het inenten gaat maar langzaam. In februari komen er meer flesjes, is ons beloofd. Dan zal de fabriek in Marburg klaar zijn. Maar ja, u weet, bij luchthavens en concertgebouwen duurt het ook vaak heel veel langer voordat ze klaar zijn.

Besmettingen per week per 100.000            Totaal der ingeënten, heel Duitsland
1 januari Marburg-Biedenkopf 135,2                  1e 165.575    2e 000.000
2 januari Marburg-Biedenkopf 126,3                 1e 188.553     2e 000.000
3 januari Marburg-Biedenkopf 125,9                 1e 238.809    2e 000.000
4 januari Marburg-Biedenkopf 134,4                 1e 264.952    2e 000.000
5 januari Marburg-Biedenkopf 124,2                 1e 316.962    2e 000.000
6 januari Marburg-Biedenkopf 145,3                 1e 367.331    2e 000.000
7 januari Marburg-Biedenkopf 123,0                 1e 417.060    2e 000.000
8 januari Marburg-Biedenkopf 100,0                 1e 476.959    2e 000.000
9 januari Marburg-Biedenkopf 115,3                  1e 532.878    2e 000.000
10 januari Marburg-Biedenkopf 128,7                1e 532.878    2e 000.000
11 januari Marburg-Biedenkopf 120,2                1e 613.347    2e 000.000
12 januari Marburg-Biedenkopf 117,0                1e 688.782    2e 000.000
13 januari Marburg-Biedenkopf 121,8                1e 758.093    2e 000.000
14 januari Marburg-Biedenkopf 122,6                1e 842.455    2e 000.000
15 januari Marburg-Biedenkopf 113,3                1e 961.682    2e 000.000
16 januari Marburg-Biedenkopf 106,4               1e 1.048.160    2e 000.000
17 januari Marburg-Biedenkopf 112,1                 1e 1.048.160    2e 000.000
18 januari Marburg-Biedenkopf 108,1                1e 1.145.878    2e 6.581
19 januari Marburg-Biedenkopf 102,8               1e en 2e injectie 1.220.170
Bij de tellingen van de injecties wordt er blijkbaar geen verschil meer gemaakt tussen de eerste en tweede prik.
20 januari Marburg-Biedenkopf 78,5                1e en 2e injectie 1.297.430
21 januari Marburg-Biedenkopf 78,1                 1e en 2e injectie 1.401.693
22 januari Marburg-Biedenkopf 82,6                 1e en 2e injectie 1.501.639 
23 januari Marburg-Biedenkopf 76,9                 1e en 2e injectie 1.632.777
24 januari Marburg-Biedenkopf 69,2                 1e en 2e injectie 1.632.777
25 januari Marburg-Biedenkopf 69,2                 1e en 2e injectie 1.783.118
26 januari Marburg-Biedenkopf 68,8                 1e en 2e injectie 1.921.689
27 januari Marburg-Biedenkopf 66,4                 1e en 2e injectie 1.990.889
28 januari Marburg-Biedenkopf 56,7                 1e en 2e injectie 2.104.317
29 januari Marburg-Biedenkopf 58,3                 1e en 2e injectie 2.216.127
30 januari Marburg-Biedenkopf 57,1                 1e en 2e injectie 2.317.158
31 januari Marburg-Biedenkopf 51,8                 1e en 2e injectie 2.317.158
1 februari Marburg-Biedenkopf 51,0                    1e 1.935.356   2e 532.562
2 februari Marburg-Biedenkopf 50,2                    1e 1.980.211   2e 606.786
3 februari Marburg-Biedenkopf 53,0                    1e 2.033.561   2e 679.649
4 februari Marburg-Biedenkopf 55,9                    1e 2.091.689   2e 756.333

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Gezondheid, Marburg