Categorie archief: Duitsland

Ontferming

In 1964 hadden alleen echt rijke mensen nog inwonend huispersoneel. Twee ‘gewone’ gezinnen kende ik echter die nog een dienstmeisje hadden. Eén was in Amsterdam. Bij een klasgenoot hadden ze een Indonesisch meisje voor dag en nacht, een christin, die ze blijkbaar van familie uit Indië hadden doorgekregen. Ik had enigszins met haar te doen, want behalve haar werkgevers had ze niemand in Nederland. ‘Ze heeft verder niemand, wij hebben ons maar over haar ontfermd.’ Zou ze op haar vrije avond landgenoten zijn gaan opzoeken? Ik betwijfel het.
Op zekere avond zaten we met enkele klasgenoten bij elkaar en ik zou de betreffende jongen, met wie ik bevriend was, even opbellen. Hij was niet thuis en ik zei: dag juffrouw. De anderen moesten erom lachen: wie zei er nu juffrouw? Tegen zijn moeder of een eventuele zuster zou dat inderdaad niet gepast zijn geweest. Maar toen bleek dat ik met het dienstmeisje had gesproken vonden ze het wel in orde. Wat had je anders tegen haar moeten zeggen? Een mevrouw was toen nog iets heel anders.
.
Het andere gezin woonde in Duitsland; ik logeerde er regelmatig. Daar was Anna uit Oost-Pruisen: een aardige, hardwerkende, zeer bedeesde vrouw. Pas heel veel later heb ik begrepen hoe dat zat met die vluchtelingen uit het Oosten van Duitsland. Ook zij had niemand meer en mocht dankbaar zijn dat ze ergens terecht had gekund. Dat was ze ook naar behoren, en dat ze zich uit de naad moest werken en waarschijnlijk onderbetaald werd vond niemand gek.
Anna poetste ook de schoenen, die iedereen bij het slapengaan buiten de kamer op de gang zette. ’s Morgens stonden ze dan alweer glanzend te wachten, terwijl Anna het ontbijt bereidde. Later was zij er niet meer; toen werden haar functies in het gezin overgenomen door een keukenmachine en de beide dochters des huizes—die voortaan ook de schoenen poetsten.
.
Wij hadden thuis geen dienstmeisje, maar één maand per jaar toch wel een beetje. Toen ik nog klein was gingen we ’s zomers namelijk in juli naar Wijk aan Zee. In de buurt woonde een meisje van misschien zestien(?) wiens vader was overleden, zodat het gezin weinig inkomsten had. Met ons mocht ze een of twee keer mee op vakantie; dan had ze ook eens wat, het arme ding. Later heb ik begrepen, dat zij op deze manier wel een erg goedkoop kindermeisje annex dienstmeisje was voor mijn moeder.

5 reacties

Opgeslagen onder De mens, Duitsland, Nederland, Vroeger

Relotius

De gang van zaken in de Duitse media stemt tot enige tevredenheid. Er is wel veel cliché-achtig geneuzel, vooral in talkshows op televisie, maar de serieuze media — ja, die bestaan hier nog— dwingen soms bewondering af. De televisiezender ZDF heeft verklaard de fascist Björn Höcke niet meer te zullen interviewen; dat is toch een begin. Het omgekeerde van wat in Nederland gebeurt dus.
.
Verder wordt in deze maand van terugblikken de affaire Relotius herdacht. Precies een jaar geleden werd Claas Relotius bij het weekblad Der Spiegel ontslagen. Dat was een zeer gewaardeerde free lance-journalist, die zelfs prijzen voor zijn indringende reportages had gewonnen. Maar hij bleek de meeste daarvan volledig uit zijn duim te hebben gezogen, compleet met ‘bronnen’.
.
De herdenking bestond vooral in het nagaan van wat er sindsdien in de serieuze media gebeurd was. De affaire had overal een schok teweeg gebracht. Men begon zich onmiddellijk af te vragen: zou bij ons ook …? En overal ging men er toe over om alles nog eens grondig te controleren voordat het gedrukt werd. Bronnen moesten voortaan controleerbaar zijn en met het artikel dadelijk meegeleverd worden. De fact checking afdelingen werden flink uitgebreid.
.
Ja, zo hoort het. Ook hierin een contrast met Nederland. Maar dat had U al begrepen—voorzover U tenminste de Nederlandse media nog leest of bekijkt.

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Journal, Medien, Nederland

Pilletjes

Een eenvoudig pilletje tegen hoge bloeddruk bleek hier ineens niet leverbaar. Van Nederland wist ik dat sommige medicijnen daar schaars zijn, maar ik had altijd gedacht dat dat kwam omdat de farmaceutische fabrieken geen zin hadden om te leveren aan landen die alles op een koopje willen. Hier zijn medicijnen absurd duur, dus naar Duitsland zouden ze wel willen leveren, dacht ik. Bovendien zijn die firma’s zelf vaak Duits. Maar het blijkt anders te zitten.
.
De farmafirma’s laten net als andere fabrieken de spullen in China of India aanmaken. Als daar een fabriek op de fles gaat, of op vervuilde of ondeugdelijke pillen wordt betrapt, dan kan het gebeuren dat er ineens niets op de markt is.
.
Het pakje bloeddrukpillen dat ik wilde was niet leverbaar, maar de apotheek zou het bestellen en mij opbellen als het er was. Na een week kwam er een telefoontje: het is aangekomen. Maar toen ik het in de apotheek wilde afhalen was het er toch niet. Onvindbaar. De medewerkster meende dat ik me vergist had, dat hun apotheek mij onmogelijk opgebeld kon hebben. Hola! Middels het display op mijn telefoontje kon ik snel het tegendeel bewijzen. Volgens mij heeft een personeelslid die pillen zelf opgegeten, of haar grootmoeder ermee verblijd.
.
Het gevolg van die schaarste is niet, dat we allemaal dood omvallen. Maar de artsen moeten nu teruggrijpen op minder goede middelen, vaak oudere soorten met bijwerkingen die modernere middelen niet meer hebben.
.
Zo krijgt ook op dit gebied de achterlijkheid de overhand. De VS en Rusland doen erg hun best om de geesten in Europa te verzwakken; de Chinezen, van hun kant, kunnen direct ons lichamelijk welzijn aantasten. Op een dag is er een conflict en besluiten ze helemaal niet meer te leveren.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Europa, Gezondheid, Nederland

Disciplineren

Een nieuwsbericht zette mij aan het denken. In Hamburg heeft een natuurkundeleraar zijn leerlingen rustig gekregen door tonen met een zeer hoge frequentie op ze los te laten. Zulke tonen kunnen alleen door jonge mensen worden gehoord; zelf had hij er dus geen last van. Ouders klaagden, de schooldirectie heeft het verboden en het contract van die leraar is niet verlengd. De leraar moest zijn excuses aanbieden; een rechtszaak is er niet van gekomen. En nu komt de zin die mij deed opschrikken: ‘De school gaat ervan uit dat hij een fout gemaakt heeft, maar niet de bedoeling had te disciplineren.’
.
Nee, als hij dat had gewild, dát was pas erg geweest! Maar moet een leraar niet altijd (ook) de bedoeling hebben te disciplineren? Niet met zo’n akelig middel natuurlijk, maar naast het overbrengen van de stof moet zo’n leraar er wel degelijk voor zorgen dat er orde heerst, dat er geordend wordt nagedacht over de oplossing van een vraagstuk en dat het doen van proeven gedisciplineerd geschiedt—al was het alleen al om ontploffingen te voorkomen. Een andere leraar brengt de kinderen bij welke woorden ze moeten gebruiken en hoe ze die moeten schrijven, en dat iedere zin begint met een hoofdletter en eindigt met een punt. Hopelijk nog veel meer natuurlijk; ik licht er alleen enige puntjes van discipline uit. Een rijleraar brengt je bij, volgens bepaalde regels te schakelen en volgens bepaalde regels voorrang te geven, dat je niet te hard mag rijden en bij links- of rechts afslaan de richtingaanwijzer moet gebruiken. Enzovoort enzovoort.
.
Maar men heeft er steeds minder zin in. Een soort disciplinering die nog algemeen wordt aanvaard is het zindelijk maken van kleine kinderen—of is dat dressuur? In de allermeeste gevallen lukt dat goed en tot ieders tevredenheid. Hoewel men in vroeger tijden naar verluidt wat nonchalant was met de behoeften: in het paleis te Versailles schijnen de hovelingen ze overal gedaan te hebben, en in Hessen kon je honderd jaar geleden vrouwen zien die gewoon neerhurkten op straat, aan het zicht onttrokken door de talloze rokken die hun onderlijf omgaven. Maar ze lieten het niet zomaar lopen als dieren; ze hadden wel degelijk de controle over hun lichaam geleerd, alleen toiletcabines waren er nog niet. Ook in de sport worden er nog regels toegepast.
.
Voor het overige is disciplinering blijkbaar niet meer gewenst, hoewel zij toch vele voordelen heeft. Zou het bij voorbeeld niet fijn zijn als alle automobilisten hun richting aangaven met behulp van die aanwijzer? Het scheelt andere automobilisten onzekerheid en tijd. Kunnen spellen vergroot de kans een baan te krijgen en iets te vinden in een zoekmachine. Enzovoort enzovoort.
.
Ik heb makkelijk praten, want ik behoor tot een generatie die nog vanzelfsprekend werd gedisciplineerd. Misschien waren er af en toe momenten van irritatie; ik herinner me ze niet en over het algemeen kan ik zeggen: het heeft geen pijn gedaan; nee, helemaal niet. Ik steek altijd mijn hand uit op de fiets en gebruik de richtingaanwijzer in de auto. Dat kost niet alleen geen enkele moeite, het is zo verinnerlijkt dat ik het niet eens zou kúnnen nalaten. En zo is er nog heel veel meer. Zonder twijfel heeft disciplinering mijn leven vergemakkelijkt.

6 reacties

Opgeslagen onder De mens, Duitsland

Zingen en geld

Daniel wist het meteen: zo’n barokorkest kost € 5000 Euro, behoorlijke solisten zijn er vanaf € 1000, dus dat Mozart-Requiem in Alsfeld heeft minimaal € 9000 Euro gekost. De veertiende-eeuwse gewezen kloosterkerk was vol; hoeveel passen erin? Misschien 300 mensen. Gemiddeld toegangskaartje € 15, dat levert dus € 4500 op (Het zijn maar grove schattingen; ik heb geen werkelijk inzicht in de financiën). Er blijven dus een paar duizend Euro over. Er zijn elf sponsoren, bij voorbeeld een hotel (dat de kunstenaars misschien gratis, en de bezoekers voor geld zal herbergen), de plaatselijke Mercedesboer, het dagblad Oberhessische Presse, een spaarbank en nog wat middenstanders. Wat dan nog overblijft zal de gemeente wel bijpassen, die blij zal zijn met deze activiteit. Want in Alsfeld liegt der Hund begraben; kent U die uitdrukking? Het betekent: daar is niets te doen. Welnu, het overigens heel mooie stadje is een compleet hondenkerkhof en men doet zijn best om er toch nog iets van te maken.
Wat voor solisten heb je voor € 1000? Natuurlijk niet la Netrebko, maar blijkbaar wel de nog jonge, uitstekende en enthousiasmerende tenor Fabian Kelly. Hoewel, die is zo goed, die kan best wat meer kosten. (Let op die naam: dat wordt een grote.)
.
Ook in Marburg wordt wat verdiend met de zingerij. Donderdag zingt ons kamerkoor bij de kerstviering van de stad Marburg. Dat levert een financiële tegemoetkoming op voor het zangreisje naar Parijs met Hemelvaart. Het overgrote deel betalen we uit eigen zak. Vooruit, dan moeten er nog maar wat engeltjes door het luchtruim zweven. Je wordt er wel wat wee van, maar het is weinig werk en er is eten toe.
.
En waarom heeft het grote koor (zonder mij) van de zomer in Engeland gezongen, in Northampton of all places? Welnu, Marburg heeft zes partnersteden: Eisenach, Marburg in Slovenië, Northampton, Poitiers, Sfax en Hermannstadt in Roemenië. U voelt het al aan: voor de contacten met die partnersteden is er een potje, en de burgemeester is zielsgelukkig als er iemand bereid is om aan de partnerliefde gestalte te geven. Vandaar Northampton, vandaar in November 2020 een concert in Eisenach. Poitiers zou ook geen gek idee zijn overigens.
.
Op 5 september is het Wereldnatuurdag of zoiets. Onze slimme dirigent heeft natuurlijk al geregeld, dat wij dan Haydns Die Schöpfung gaan zingen, in de Stadthalle nog wel. Een bij uitstek toepasselijk en milieuvriendelijk werk, waarvoor dan ook best wat geld uit de stadskas van het o zo groene Marburg mag vloeien. Want daar moeten drie solisten bij en een orkest, met hoorns (natuurhoorns, neem ik aan), trompetten en pauken; dat kost wat. Vooral zuiver spelende trompettisten zijn duur, heb ik begrepen.
.
Rijk word je niet als amateurzanger. Het is al mooi als het net uit kan, en dan heeft toch iedereen plezier. Ook de stedelijke overheden, die dan kunnen zeggen dat zij veel aan cultuur doen en hun stad positiever op de kaart zetten; ook de Mercedesdealer, die zo kan bewijzen dat hij geen hork is.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Zingen

Terug in de fles

Er zijn ontwikkelingen aan de gang die de overheden niet meer in de hand hebben. Steeds grotere groepen ontevredenen op straat, discriminatie, haat die zich uitbreidt als een besmettelijke ziekte, geweld dat onbestraft blijft, ontzegging van nationaliteit, concentratiekampen, politieke moorden. Kortom, het wordt een zooitje, in het ene land meer dan het andere. Is dit nog te stoppen?
.
Ik zou niet weten hoe, maar put hoop uit de jaren 1950 en volgende. Neem nu eens Duitsland: verschijnselen als hierboven beschreven sinds de Eerste Wereldoorlog. Vanaf 1933 een regime dat systematisch loog, bedroog en roofde, genadeloosheid bevorderde en uitoefende; deportaties, kampen, moorden, enfin, het is bekend. Na 1945 volgenden nog enkele jaren van discrimineren en uitbuiten van (Duitse) vluchtelingen, grootschalige corruptie, sjacheren, diefstal, zwarte handel. En ziedaar: in de vijftiger jaren werd datzelfde Duitsland een steeds netter land. Nee, het Nazi-gedachten‘goed’ was niet meteen weg en er werkten nog veel Nazi’s die deden alsof ze het niet waren, maar toch was het een samenleving die zich steeds meer aan de regels hield, die naar recht en gerechtigheid streefde en waarin ethiek een plaats had. Saai maar fatsoenlijk. Ik wil maar zeggen: de geest kan wel degelijk terug in de fles. Nu nog uitvinden hoe dat moet. Zijn er altijd oorlogen of ingrijpende revoluties voor nodig?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De mens, Duitsland

Nieuwe deelstaatregering in Thüringen

Laat mij de coalitievorming in Thüringen maar wat bespoedigen, anders duurt het allemaal te lang. Het resultaat van de verkiezingen gisteren ziet U hierboven. Het wordt dus een rood-zwarte deelstaatregering onder leiding van de heer Ramelow van Die Linke, die al heeft getoond dat hij goed kan regeren. Naar keuze mag de SPD of Groen ook meedoen. De FDP zal wel te star zijn om dat  te kunnen willen.
.
Men zal zeker even nadenken over een coalitie van AfD en CDU. Er zijn bepaalde CDU-leden die daar niets op tegen zouden hebben: Maaßen, en hoe heet die geldmans ook al weer: Merz. Maar dat zou zelfmoord betekenen voor de CDU, dat snappen ze in Berlijn ook wel, dus zal men knarsetandend het idee laten varen. Bovendien zouden ze dan nog minstens één derde partij nodig hebben. Nog meer zelfmoordkandidaten?
.
De chef van de AdD in Thüringen is namelijk Björn Höcke, een volbloed fascist. Bij hem vergeleken zijn Wilders en Baudet lieve jongens. In zekere zin is dat goed, dan komt men tenminste niet in de verleiding met die partij aan te pappen. Een links-rechtse coalitie heeft bovendien het voordeel dat men minder belang gaat hechten aan de traditionele links-rechts-tegenstelling. Die betekent allang niets meer. Het gaat nu om democratisch of fascistisch, om klimaat of niet klimaat.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Politiek

Boeren klein krijgen

Een reeks bio-winkels in Duitsland boycot een boerenbedrijf dat bio-gierst leverde. Reden: die boer is van de AfD: een halve of hele Nazi dus. Een ongemakkelijk vermoeden dringt zich al langer aan mij op, al ontbreken me de bewijzen: er is een relatie tussen bio-landbouw en Nazi-overtuigingen.
.
Maar als er om politieke redenen geboycot gaat worden, blijft er dan wel voldoende verantwoorde gierst over voor linksige bio-mensen? Of het gelukt deze boer en/of zijn soortgenoten in het faillissement te drijven of van politieke overtuiging te doen veranderen is me niet bekend. Als zoiets lukt zal het alleen in een besloten milieu zijn, in dit geval van bio-consumenten. Het is niet mogelijk Coca Cola kapot te krijgen door dat drankje te boycotten, omdat 95% der mensheid het toch blijft drinken.
.
Naschrift 15 oktober: Intussen heeft de AfD ertoe opgeroepen ‘haar’ gierstboer te ondersteunen door daar en masse gierst te gaan kopen. Lekker hoor: Nazi-gierst van eigen bodem. De poster hiernaast stamt niet van de AfD; dat is een bitterzoete grap van tegenstanders.
.
Bij de Nederlandse boeren ligt het anders. Nederlanders kunnen hen niet boycotten, zelfs als ze dat zouden willen, want hun eten komt van Albert Heijn of Jumbo, herkomst onbekend, terwijl de producten van de boeren grotendeels naar het buitenland verkocht worden.
.
Bij mijn weten zijn de boeren die nu in Nederland protesteren geen bio-boeren, maar een beetje erg rechts en racistisch schijnen ze toch te zijn. Nu, daarin verschillen ze niet zo veel van de helft van de Nederlanders. Wat doe je aan boeren die protesteren met zware voertuigen? Ik weet het niet; de Nederlandse regering blijkbaar ook niet. Tanks inzetten is drastisch en erg on-Nederlands; ik vraag me af hoe ze dat in Frankrijk hebben aangepakt. De ergste raddraaiers van hun bed lichten en gevangenzetten gaat eigenlijk ook niet, want ze moeten oogsten, melken, ploegen en zaaien. Je kunt het land niet onbewerkt laten, het vee niet onverzorgd.
.
Deze boeren zullen zich slecht thuis kunnen voelen bij lavendelboer Baudet; bij Wilders misschien?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Economie/Wirtschaft, Eten, Nederland

tKan vriezen tkan dooien

KopftuchIstKleidsam

Een reactie plaatsen

29 september 2019 · 10:07

Rondje Kirchhain

Vandaag had ik wel zin in fietsen, maar niet om een creatieve route te bedenken. Een rondje Kirchhain dan maar weer, en proberen dingen te zien die ik nog nooit gezien had. Het strand van Cölbe, waar Ohm en Lahn tesamen vloeien, is niet groots, maar wel aardig: een goede speelplek voor kleine kinderen (afb. 1) . Eindelijk maar eens gevolg gegeven aan het wegwijzertje Alte Kirche, dat ineens langs het fietspad opdoemt. Het bleek het kerkje van Bürgeln te zijn: oud inderdaad, maar de Verlichting staat ervóór (afb. 2, 3). Ook Bürgeln wil blijkbaar een aandeel in het Duitse fietsverkeer, dat duidelijk is toegenomen, maar één kerkje is niet genoeg. De Wehr bij Betziesdorf; nou ja, die kent U al (afb. 4). Een eh … dinges, kort voor Sausebach, een Bildstock, ik weet niet hoe dat in het Nederlands heet (afb. 5). Het is niet de enige langs de middeleeuwse Semmeweg, over welke ik verder niets kon vinden. Hij heeft zeker deel uitgemaakt van de pelgrimsroute van Leningrad naar Santiago de Compostela of zoiets. In Sausebach is op 20 juni een feest van de brandweer: U kunt er nog heen. Op het transformatorhuisje bij hun gebouwtje zag ik St. Florian, de beschermheilige van de brandweer, die met een kuip water een brandje bluste (afb. 6). Als dat niet blust, blust niemendal!
.
Wat is Kirchhain toch een sneuë plaats; maar koffie zetten kunnen ze er gelukkig. Gauw verder naar Kleinseelheim (afb. 7,8), met die treurige kerk waar de zon eigenlijk helemaal niet hoort te schijnen (afb.9; zijn er geen camera’s die dat kunnen wegwerken?) en het lugubere pension, waar nog steeds Fremdenzimmer te huur zijn (afb. 10, 11; Emigrant berichtte). Via het levenslustige Großseelheim, waar veel huizen twee garages hebben, naar Bauerbach waar dito, with room for a pony.
.
Van het kerkje in Bauerbach (gem. Marburg, maar over de bergen) is alleen de toren bezienswaardig (afb.12); mijn excuses voor de afgeknotte spits. Wel aardig van Bauerbach was het beschaafd verstoorde optreden van Alexander ‘Vogelschiss’ Gauland1 in het Bürgerhaus op 19 mei jl. Zo iemand kan op juridische gronden het gebruik van een zaal niet geweigerd worden, maar wel kan men zeggen dat er helaas alleen aan de uiterste rand van de gemeente een zaal vrij is. De samenkomst werd behoorlijk gesaboteerd, door meer dan duizend mensen. Toegangswegen werden (licht en tijdelijk) versperd en er waren misleidende verkeersborden geplaatst. Alle parkeerplaatsen in de buurt waren ruim van te voren bezet—in Bauerbach hebben veel mensen twee auto’s—en de zaal, waar driehonderd zielen ingaan, zat overwegend vol met ‘gewone mensen’, die niet erg aandachtig naar de spreker luisterden en evenmin in discussie gingen, maar de 120 AfDers die waren verschenen geen gevoel van gezellig-onder-ons gaven. Op de wand tegenover het spreekgestoelte was een grote vergroting opgehangen van een vroegere anti-Nazidemonstratie op het propvolle marktplein van Marburg: Wir sind mehr. De wat agressievere tegenstanders stonden buiten te demonstreren zoals ze dat altijd doen, maar alles is vredig gebleven.
.
Minder te spreken was ik over mijn oversteek van de Lahnbergen vanaf Bauerbach. Normaal neem ik een bosweg met een geringe stijging, maar die was afgesloten wegens werkzaamheden: iets met een waterwinningsproject. Zo was ik gedwongen de steile, smalle en druk bereden ‘chirurgensluiproute’ te nemen, ten dele de fiets duwend. Deze weg komt niet op wegwijzers voor, en maar nauwelijks op landkaarten. Bovenop de berg ligt het Academisch Ziekenhuis, beneden wonen de chirurgen: vandaar. Jammer dat er nog steeds geen behoorlijk fietspad is van dat ziekenhuis en de andere universiteitsgebouwen daar boven, waar heel veel mensen werken, naar de stad Marburg. Vroeger dacht men blijkbaar dat fietsers de bergligging niet aan zouden durven, maar nu er elektrische fietsen zijn is die geen probleem meer.

1. De Nazi-sympatisant en racist Alexander Gauland is o.a. bekend geworden doordat hij de Nazi-periode kenschetste als slechts een vogelpoepje (Vogelschiss) in de lange Duitse geschiedenis.

Marburg — Cölbe – Bürgeln – Anzefahr – Sausebach – Kirchhain – Kleinseelheim – Großseelheim – Bauerbach – Marburg

1 reactie

Opgeslagen onder Duitsland, Fietsen, Marburg