Categorie archief: Duitsland

Aardbeireclame

Er zijn volop aardbeien, die onder andere aan de man worden gebracht in kleine houten huisjes die overal staan opgesteld, en waar ook asperges worden verkocht. Naar zulke huisjes wordt verwezen met reclameborden waarop bij voorbeeld staat ‘Deutsche Erdbeeren’.
Inderdaad, Duitse aardbeien moet je hebben; het zou gekkenwerk zijn die snel bederfelijke vruchten uit een ver land te halen. Menigeen zal de niet-Duitse aardbeien uit maart en april nog in herinnering hebben: rare bleke dingen van een Canarisch eiland, of de mooie rode, maar keiharde vruchten van het Spaanse vasteland, die met hun kontjes omhoog als bonbons op een rij in een houten kistje lagen. Nee, die kochten we niet, we willen Duitse aardbeien, allicht. Hoewel…, in de grensstreken zouden het misschien Nederlandse, Belgische of Franse aardbeien mogen zijn? Hoe daar de reclame is weet ik niet.
Ik stel me soms voor hoe Adolf Hitler in een van zijn toespraken DEUTSCHE Erdbeeren … in de microfoon zou brullen, en dan schiet ik meteen in de lach. Je moet het niet te serieus nemen en niet zeuren. Wilden we in Nederland niet Hollandse garnalen, of zelfs Stellendamse garnalen, in tegenstelling tot de flauwe exoten uit Thailand of het poolijs?
.
Maar enigszins geprikkeld was ik toch weer door de reclame ‘Erdbeeren aus der Heimat’. Aardbeien van hier, ja die willen we: vanochtend geplukt door onzichtbare buitenlanders, en geen vermoeiende reis in een vrachtwagen of goederenwagon achter de rug.
In het restaurantwezen heet dat aus der Region, ‘uit de streek’. Het voedsel mag daarbij best een migratie-achtergrond hebben, bij voorbeeld Filet vom Charolais-Rind aus der Region. Maar die Heimat, voor mij klinkt dat niet lekker. Bovendien blijken die aardbeien uit Zwingenberg te komen, honderdveertig kilometer van hier. Is dat nog Heimat? Bedoeld is toch gewoon Duitsland?

4 reacties

Opgeslagen onder Duitsland

Bladblazen losgezongen

Als U bewoner bent van een groene buitenwijk kent U het: net zit je lekker in je tuin of op je balkon zit of daar begint even verderop een grasmaaimachine, cirkelzaag, bladblazer of ander akoestisch ongerief. Al die martelinstrumenten zijn wel seizoensgebonden: in de winter hoor je ze zelden, maar dan zit je ook niet buiten.
Vandaag werd ik geteisterd door een bladblazer, die op de trottoirs en in de goten bezig was, of was het een stofzuiger? Een particulier, niet iemand van de gemeente. Maar de blaadjes zitten allemaal nog aan de bomen, en geef ze eens ongelijk. Wat blies of zoog die man dan? Is Duitsland soms nog niet proper genoeg? Ik ben het maar niet gaan vragen; gauw naar binnen tot hij weer weg is.

1 reactie

Opgeslagen onder Duitsland, Marburg

Anti wat?

Uitingen van antisemitisme nemen de laatste tijd sterk toe, zo zeer dat het zelfs autoriteiten verontrust. Angela Merkel en ettelijke anderen hebben gezegd dat het een schande is en dat het niet meer voor mag komen. Wat ze eraan gaan doen is dan nog vraag twee.
Er zijn bevolkingsgroepen die meteen klaar staan met de bewering dat het allemaal de schuld is van de moslims. Inderdaad zijn er immigranten en vluchtelingen uit het Nabije Oosten die grote bezwaren hebben tegen Joden en/of Israëlis en die ook geweld niet schuwen. Palestijnen hebben die bezwaren van huis uit; andere Arabieren, bijv. in Syrië en Saoedi-Arabië, krijgen op school aangeleerd dat Joden baarlijke duivels zijn. Zo’n Syrische schoolverlater van zestien die hier rondloopt heeft van zijn levensdagen nooit Joden gezien, maar hij weet wel dat hij ze moet haten.
Het idee dat de toename te wijten is aan de nieuwkomers uit het Midden-Oosten lijkt dus nog niet zo gek, maar onderzoeken in verschillende Europese landen hebben aangetoond dat het toch niet zo is, en dat de overweldigende meerderheid van antisemitische uitingen en incidenten nog steeds van Europeanen zelf komt (zie bijv. dit en dit). Bij nader inzien is dat helemaal niet verbazend, gezien de rijke traditie die Europa op dit gebied kent. Voor Duitsland had ik dat ook zonder wetenschappelijke rapporten wel begrepen; het is hier van de straat te scheppen.

  • In Nederland komt en kwam antisemitisme ook na 1945 voor. Ik wist dat vroeger niet, naïef en niet-Joods als ik was. Na vele jaren vond ik een oud-studiegenoot van me terug. Bij een etentje en een fles wijn vertelde hij me eens dat hij Jood was — wat ik nooit had geweten, maar zo hoort het ook — en in Nederland veel Jodenhaat had ondervonden. In de jaren zeventig dus, toen Nederland zich breed begon te maken als gidsland. De man had zo genoeg gekregen van dat Jood-zijn en het hele gedoe eromheen, dat hij naar een heel ver land was verhuisd en een vrouw van daarginds had getrouwd. Daar is hij geen Jood, hoogstens een Hollander. Probleem voor hem opgelost.

Mooi hoor, dat onze landen zo alert zijn op antisemitisme. Jammer alleen dat een deel van de bevolking het verschijnsel misbruikt als brandstof voor zijn moslimhaat. Maar nog veel treuriger is dat mensen die bezorgd zijn om antisemitisme onverschillig lijken te staan tegenover die moslimhaat, sterker nog: die soms heimelijk wel mooi vinden. Er is natuurlijk heel veel meer moslimhaat dan haat tegen joden; al was het alleen al omdat er zo veel meer moslims zijn.1 Dat lijkt dan ineens een heel ander kapittel te zijn, terwijl het in werkelijkheid toch precies hetzelfde is. Daarom geef ik toch niet zoveel om die bezorgdheid over het antisemitisme. Breng de beide soorten haat eerst maar eens onder dezelfde noemer en noem ze altijd en consequent in één adem.

NOOT
1. Gemakzuchtige schattingen: wereldwijd zijn er: 15.000.000 Joden en 1.500.000.000 moslims. Honderd maal meer moslims dus.
Voor Duitsland zijn deze cijfers: 200.000 Joden en 4.700.000 moslims. Ong. vierentwintig maal meer moslims.

1 reactie

Opgeslagen onder Duitsland, Europa, Islam, Joden Joods joods, Nederland, Vluchtelingen

God weg uit Beieren

SöderKruzifix

Het kruis met Söder

In Beieren kan het nog steeds voorkomen dat je in een Gasthof zit te eten onder het toeziend oog van de lijdende Jezus, die aan een crucifix boven je tafel hangt. In scholen hoeven de kinderen er niet meer van te schrikken, want de verplichting in schoollokalen een crucifix op te hangen is een jaar of twintig geleden afgeschaft. Een van de eerste ambtshandelingen van de nieuwbakken minister-president Söder was de herinvoering van het kruis, in scholen weet ik niet, maar wel in alle Beierse overheidsgebouwen en ambtenarenvertrekken. De Beierse houtsnijders zullen er wel bij varen.
.
Echter, aldus Söder, dat kruis is geen religieus symbool, maar een getuigenis van de Beierse identiteit, een symbool van de culturele identiteit van christelijk-Europese signatuur. Asjeblieft. Het ding helpt vast ook tegen vampiers en moslims.
.
God verdwijnt dus uit Beieren, zoals Hij al eerder uit Jorwerd verdween, en in Zijn plaats komt iets vaags van identiteit. Bier, Weißwurst, Dirndls en het kruis. Van de islam wist ik al, dat die langzamerhand voor veel mensen een soort club geworden is waarmee men zich identificeert en die weinig meer met God te maken heeft, maar de christenen kunnen er ook wat van. De wereld wordt er niet prettiger door. Misschien is dit een fase in de verdwijning van godsdienst in het algemeen, maar zover is het nog lang niet en verdwijnt de ene godsdienst, dan komt er een volgende, die meestal onaangenamer is dan de vorige (mormonen, marxisme-leninisme, nationaal-socialisme, evangelicalen).
.
Een fatsoenlijk mens hoeft geen identiteit.

3 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Godsdienst

Oude grenzen

Zoals U weet verschilt Oost-Duitsland, de ex-DDR, in vele opzichten van West-Duitsland. De grens die in 1990 werd opgeheven manifesteert zich zevenentwintig jaar later nog steeds in werkloosheidscijfers, inkomens, verkiezingsuitslagen, het aantal vreemdelingen, de haat tegen hen en nog veel meer. Dat is in cijfers, maar ook op kaartjes tot uitdrukking te brengen. Wat die kaartjes waard zijn kan ik niet beoordelen; soms weet ik niet eens meer waar ik ze vandaan heb. Maar ze geven een indruk:

$datenpegida

In Oekraïne en Litouwen is eenzelfde verschijnsel op te merken. Duidelijk andere politieke voorkeuren in de delen die tot 1939 tot Polen behoorden. Dat is opmerkelijk, want die grens bestaat al driekwart eeuw niet meer:

$Oekraine:Litouwen

In Polen is het nog spectaculairder. Hieronder ziet u de uitslag van de parlementsverkiezingen van 2017 in Polen, het gekleurde gebied op de kaart. Daaroverheen is de contour van het oude Deutsche Reich getekend, dat tot 1945 heeft bestaan. En ziedaar: de voorkeur voor een bepaalde partij komt vrij nauwkeurig overheen met de voormalige Duitse grens. Die onsympathieke PISsers, in blauw, wonen overwegend in het deel van Polen dat nooit deel heeft uitgemaakt van Duitsland. De inrichting van het huidige Polen is al heel lang geleden, maar bovendien is hier nogal met de bevolking geschoven: veel mensen uit het Oosten des lands migreerden naar het ex-Duitse gebied, waar nu nauwelijks Duitsers meer wonen. En toch is die grens nog zo veelbetekenend:
$Polen
Het kan nog gekker: hieronder ziet U een verkiezingsuitslag in Roemenië in kleuren, met daarover de contour van Oostenrijk-Hongarije, waartoe het noordwestelijk deel van Roemenië tot 1918 behoorde. De Dubbelmonarchie bestaat al honderd jaar niet meer, en toch … :
$Roemenië
Hebben die mensen wel zelf gekozen? Of waren de geschiedenis, de genius loci, de grondsoort, de plantengroei en de infrastructuur bepalend voor hun stemgedrag?

Overigens is hier in Duitsland het leven ook duidelijk prettiger in de gebieden die ooit tot het Romeinse Rijk hebben behoord.

5 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Europa

Duits lekker: caribisch

Duitsers spreken vaak op een verzaligde toon over chocolade, maar dat doen zij ook over die Karibik, de Caribische eilanden, wanneer zij een paradijselijk oord, het vrije leven, een tweede huis of een weelderige vakantiebestemming bedoelen — voor de meesten blijft het een droom, maar heerlijk is het, daar is vrijwel iedereen het over eens. Ik zou op die eilanden niet dood gevonden willen worden, maar Duitsers die mijmeren over wat ze gaan doen als ze de Lotto winnen of succes hebben met een kraak of zwendel komen in hun gedachten heel vaak bij de Caribische eilanden uit.
.
Hoe is dit über-lekkervinden te verklaren? Ik heb op deze vraag geen antwoord, kan alleen wat tasten. Ligt het aan het feit dat Duitsland pas heel laat koloniën kreeg en genoegen moest nemen met allerlei eilanden met palmenstranden: Duits Nieuw-Guinea, de Marianen, de Karolinen en Samoa, die vervolgens postuum geïdealiseerd werden? Ik probeer maar wat. Nederlands-Indië was een land barstensvol palmenstranden, maar ik geloof niet dat ooit een Nederlander speciaal dáárnaar verlangd heeft. Omdat daar nog zoveel meer was. Op die Duitse eilanden waren vaak alléén maar palmbomen en kokosnoten.
.
De plaatjes van zo’n overhangende palmboom aan een hagelwit strand zien er net zo uit als die van Duits Nieuw-Guinea.

5 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Duitsland, Onzin, Reizen

De vinger Gods?

De stemmen zijn geteld, de stemmen van de SPD-leden die mogen beslissen of Duitsland een stabiel, welvarend land blijft of niet. Met andere woorden: of de grote coalitie doorgaat of dat Duitsland in verval geraakt. De stembiljetten zullen vandaag in een vrachtauto van Leipzig naar Berlijn worden overgebracht.
.
Maar uitgerekend vandaag zendt de hemel ons ijzel; dat kan geen toeval zijn. De wegen zullen spekglad worden. Vele automobilisten blijven dus wijselijk thuis, maar de vrachtwagen van de SPD dendert door, met de hardleerse Kevin Kühnert aan het stuur. Baff, ergens midden in Brandenburg raakt de wagen in een slip, schuurt langs de pijler van een brug en belandt tenslotte in een greppel. Kevin is slechts licht gewond, maar de laadbak is opengereten: de stembiljetten waaien eruit en verspreiden zich over een aardappelveld.

6 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Duitsland, Onzin, Politiek

De val van Europa?

Europa staat weer eens op instorten. Op 4 maart beslist het partijcongres van de SPD over, nee nog niet de ineenstorting, maar wel de aanzienlijke zelfverminking van Duitsland. Het gaat namelijk om de vraag of er weer een grote coalitie komt of niet. Alternatief: helemaal geen coalitie, herverkiezingen, minderheidsregering: hoe dan ook verzwakking.
.
Op dezelfde dag krijgt ook Italië de gelegenheid te kiezen voor zelfbeschadiging.
.
En in Zwitserland mogen ze stemmen voor de afschaffing van hun degelijke publieke omroep, zodat alleen nog de Zwitserse varianten van Veronica en RTL zouden overblijven. Die arme Zwitsers hebben namelijk helemaal geen centjes voor een publieke omroep.
.
Ik neig tot somberheid, dat weet U. Zal het niet allemaal wat meevallen? Hm, zoals in Oostenrijk zeker, waar de Nazi’s nu al meepraten? Of zoals in Nederland, waar … ach, U weet wel.

3 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Europa

Groko

Als alles goed gaat krijgt Duitsland weer een grote coalitie (=Groko). Er is lang over onderhandeld en iedereen is min of meer opgelucht. Zelfs de Beierse opperbaas Seehofer kan tevreden zijn: hij krijgt een eigen, lacht U niet: Heimatministerium. Dat biedt hem de gelegenheid in het verre Berlijn zijn heimwee naar leren broeken en dirndl-jurkjes uit te leven. Het is bespottelijk, maar het is beter dat deze dolende ziel wordt ingekapseld in Berlijn dan dat hij aansluiting zoekt bij Oostenrijk-Hongarije of erger nog.
.
De Groko kan echter nog getorpedeerd worden. Zij moet goedgekeurd worden door de partijleden van de deelnemers en bij de SPD is er een duidelijke anti-Groko beweging onder leiding van de jong-socialist Kevin Kühnert, geb. 1989. Deze wil niet dat het koek en ei is tussen de grote volkspartijen, maar benadrukt juist het contrast, zoekt deining. Hoofdargument: met compromissen en slap gedoe bevorder je alleen de AfD. Misschien heeft hij gelijk, maar dat is lang niet zeker. Zouden er nieuwe verkiezingen komen, zou de AfD net zo goed kunnen groeien. Wie garandeert dat er dan ineens heel veel mensen SPD zouden stemmen?
Voor het hogere belang heeft Kühnert geen oog: dat Duitsland stabiel en welvarend moet blijven en dat het land zich internationaal tussen Trump en Poetin moet handhaven interesseert hem niet.
Kühnert is retorisch begaafd en kan mensen achter zich krijgen. Hij is geen racist of fascist, integendeel, en ik denk ook niet dat hij door Poetin wordt betaald. Maar hij is het levende bewijs dat de hedendaagse neiging, de tak waar je op zit af te willen zagen, niet alleen aan dom- of extreem-rechts is voorbehouden. Het is een algemeen Europees fenomeen.

1 reactie

Opgeslagen onder Duitsland, Politiek

Zij ook?

Dieter Wedel is de intendant van de Bad Hersfelder Festspiele. Ik ken hem niet persoonlijk, maar ik heb twee jaar geleden wel meegemaakt hoe het bewind van deze halfgod daar voor woede, twist, frustratie en tranen zorgde. Een autoritaire man die best wat kan, die een festival heeft georganiseerd met veel bezoekers. Met behoorlijk wat wansmaak ook, maar dat kan niemand wat schelen als de bezoekersaantallen goed zijn. En met een flink tekort op de begroting; iets van zes ton geloof ik. Maar ja, zo’n begenadigd kunstenaarstype …
.
Deze heer Wedel wordt nu door drie actrices ervan beschuldigd dat hij hen begin jaren negentig (!) seksueel heeft lastig gevallen; dat hebben zij zich plotseling herinnerd. Dat hij bot is en graag mensen afblaft en vernedert was al bekend, maar dat is niet strafbaar en hoort bij het type van de autoritaire machtspersoon, dat hier zeker in de jaren negentig nog algemeen was, ook in het kunstwezen. Wedel heeft via zijn advocaat terstond plechtig alle seksuele misdragingen ontkend, en bewijzen zijn er niet. Maar U weet hoe dat gaat: is er eenmaal zo’n vlek op een reputatie, dan is die nauwelijks nog weg te krijgen. Mogelijk zullen er binnenkort nog andere dames opstaan die hem beschuldigen. Er is echter ook een actrice geweest die hem heeft verdedigd: hij heeft talloze affaires gehad, het was ook zó’n aantrekkelijke man, de vrouwen stonden gewoon voor hem in de rij, maar dwingen of lastig vallen, nee, dat deed hij niet.
.
Kijkt U zelf maar naar zijn oogopslag; die zal in zijn jonge jaren nog intenser zijn geweest. Dat is toch heel wat anders dan zo’n Weinstein; het zou me niet verbazen als ze inderdaad voor hem in de rij stonden. Zelfs de prachtige actrice Hannelore Elsner heeft een kind van hem, en dat heeft ze zelf gewild.
.
Wat er ook gebeurd of niet gebeurd is, ik begreep onmiddellijk dat talloze mensen nu jubelen en hopen dat hij ophoepelt. Het kan zijn dat hij zich inderdaad heeft misdragen, maar het is ook goed mogelijk dat men de #metoo-stemming van het ogenblik wil aangrijpen om hem af te schieten. Onschuldig zolang er geen bewijs is, is blijkbaar niet meer van deze tijd.
.
Wedel is 75; het kan ook zijn dat hij nu dan maar met pensioen gaat.

NASCHRIFT 22 januari 2017: Wedel is afgetreden als intendant en ligt na een hartaanval in het ziekenhuis. Of de beschuldigingen waar waren weet niemand en zal waarschijnlijk niemand meer te weten komen. Maar de media hielden niet op te stoken, en dat werd Wedel te veel. Niet verheugend, deze gang van zaken.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Kunst