Categorie archief: Godsdienst

Waarom ik Amerika afwijs …

… maar toch weer grinnikend omarm. Sarcastische reacties op de creationisten!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Amerika, Godsdienst, Onderwijs

Repositorium

Als voorlaatste rustplaats voor de hoofdstukken van mijn boek over Jibril (of Gibril) ibn Nuh heb ik voorlopig het aloude Leeswerk Arabisch en islam van stal gehaald. Zie hier. Ik zoek nog naar iets beters.

Ik begin daar pardoes met het hoofdstukje over planten: Gibril ibn Nuh on Plants . Als de aanblik van Arabische tekst u afschrikt, springt u dan meteen door naar de vertaling op blz. 10.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Arabisch, Christen Christelijk Christendom, Godsdienst, Nabije Oosten, Oudheid

Rendieren boven Riyadh

Ook in Saoedi-Arabië is het tegenwoordig Kerstmis.

””As more foreign expatriates choose to make Saudi Arabia their home, the government’s efforts to move the country toward an “open and moderate Islam” has created an atmosphere that is welcoming to other faiths and traditions.””

””The transformation has also allowed local retailers and e-commerce platforms to sell a broader range of products to those keen to join in with the festivities.””

===============================

Faisal J. Abbas, Merry Christmas from Arab News

As millions around the world celebrate the birth of Christ, we — at Arab News — take this opportunity to wish all our Christian readers, both in Saudi Arabia and abroad, a Merry Christmas.

We also take this opportunity to start a new tradition. Indeed, subscribers to our print edition inside the Kingdom will enjoy the first-ever Arab News Christmas Edition in print. At the same time, our online followers can enjoy via our digital platforms our quality journalism and read all about the festive season and how to celebrate it in Saudi cities and across the Middle East.

While of course this is not a new tradition in most countries around the world, it is a first in the Kingdom of Saudi Arabia, not forgetting the ancient proverb: “Better late than never.”

In fact, this symbolic edition — as simple an idea as it is — could not have happened if it were not for the remarkable reforms the Kingdom has been experiencing under our enlightened leadership, which has clearly ushered in a new era of greater religious tolerance and coexistence.

Indeed, such an initiative is dwarfed by major milestones achieved only in the past six years, such as Crown Prince Mohammed bin Salman meeting with religious figures from all Abrahamic faiths and inviting them to the Kingdom. This includes, but is not limited to, the Archbishop of Canterbury and the Coptic Pope.

The crown prince vowed in a public statement during the first edition of the Future Investment Initiative in 2017 to return the Kingdom to “moderate Islam,” and said that there would be no more time wasted in dealing with extremist ideas.

Since then, the Kingdom has seen many other groundbreaking social and regulatory changes, such as removing guardianship laws and all forms of discrimination against women. This included imposing a dress code and the infamous driving ban which was abolished in 2017. Also, just recently we celebrated doubling women’s participation in the Saudi workforce to over 35 percent.

Again, critics might say this is not good enough. But one only has to compare where the Kingdom was just six years ago, and where it is today. Of course, cynics would say they expect the editor of a Saudi newspaper to say this, so if you will not take my word for it, how about that of White House Envoy for Antisemitism Deborah Lipstadt?

“I’m overwhelmed by the changes the Kingdom of Saudi Arabia is undertaking. You have got a long road, but you are certainly working down that road,” Lipstadt told Arab News in an interview marking her visit to Riyadh last June.

Critics also need to compare all of the above with what is happening in nearby Iran, where the barbaric mullahs are killing innocent women whose only crime is to demand to enjoy what Saudi women enjoy now as basic rights.

The same applies, sadly, to Afghan women who have just recently been banned from receiving university education by the terrible Taliban regime.

So, this Christmas, we would like to wish for Iranian and Afghan women to be liberated from such outdated, discriminatory and inhumane practices.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Godsdienst, Nabije Oosten

Mini-herinnering: godsvrucht op de WC

Een mini-herinnering kan tientallen jaren teruggaan, maar ook enkele weken. Onlangs hadden we een kerstconcert in de grote zaal van de evangelical hogeschool Tabor te Marburg. Die zaal was prettig ingericht en weelderig verwarmd, iets té warm zelfs. Niets wees er op de christelijkheid van de omgeving. Maar ineens schiet het me te binnen: kort voor aanvang ging ik even naar de WC en ziedaar: op de deur van iedere cabine stond een bijbeltekst. Ik zat daar tegenover een vers uit 1 Thessalonicensen; welk precies ben ik vergeten. Even nagekeken: ook op alle andere deuren stond een tekst, telkens een andere.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Godsdienst, Marburg

Godgeleerdheid in Marburg

Voor het kerstconcert van het grote koor waar ik ook in zing is een location gevonden. Het is de grote hal van de Evangelische Hogeschool Tabor, bovenop de heuvelrug schuin achter mijn woning. Een echte halleluja-garage (dixit Daniel), verwarmd en wel. De naam Tabor is natuurlijk ontleend aan de berg Tabor in Palestina, waar volgens een oude overlevering de transfiguratie des Heren plaatsvond.

Ik wist wel dat daar evangelische (evangelical) christenen zitten, maar dat ze een echte hogeschool hebben, die tot academisch erkende titels opleidt, wist ik niet. Dat betekent dat je op drie manieren theologie kunt studeren in Marburg. Aan de universiteit heb je de eerbiedwaardige evangelische (protestantse) theologie, in 1527 de reden om deze universiteit te stichten, en sinds 1963 de riant behuisde katholieke theologie, een vestiging van het bisdom Fulda. Beide zijn royaal voorzien van hoogleraren, ruimten, bibliotheken enzovoort, maar niet zo zeer van studenten. Geeft niet, want ze worden betaald uit de kerkbelasting, en de katholieken misschien ook nog vanuit het bisdom. Aan de universiteit is het onderwijs gratis.

Op de hogeschool in Tabor kost het bijna € 1000 per semester, maar daar vind je dan ook het ware geloof en de christelijke blij-hij-heidschap! Jubelchristendom op zijn Amerikaans. Aan een universiteit is immers nog altijd verdacht veel wetenschap te vinden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Godsdienst, Marburg, Universiteit, Zingen

Blijf vlees eten!

Als u zou besluiten veganist te worden verliest u uw menselijkheid. Dat vindt u op zich misschien niet zo erg, maar hebt u er wel aan gedacht dat u dan ook niet door Christus gered kunt worden en dus naar de hel gaat? Uit Amerika komt als altijd de zuivere waarheid; daar kunnen onze wappies niet aan tippen.

1 reactie

Opgeslagen onder Eten, Godsdienst, Onzin Humor

Géén herinnering: het calvinisme

Ik ben gereformeerd en dus calvinistisch opgevoed, maar wat was dat ook al weer, het calvinisme? Calvijn moet een onaangename, Taliban-achtige man geweest zijn, die in de zestiende eeuw Genève liet verzuren en tegenstanders op de brandstapel liet verbranden. Zoveel staat me nog voor de geest, maar van ’s mans opvattingen heb ik niet het flauwste vermoeden meer. Ik moet ze ooit hebben gekend, maar die kennis is weggezakt.

Het zou natuurlijk gemakkelijk even na te slaan zijn, maar ach, laat het maar, want die hele Calvijn lijkt niet meer van belang, en niet alleen voor mij. Hier in Duitsland knik ik natuurlijk van ja als weer iemand zegt dat Nederland calvinistisch is, maar het landje is inmiddels zo goddeloos dat Calvijn het zonder veel omhaal op zijn brandstapel zou gooien. De Bible Belt misschien uitgezonderd.

Maar een reeds verdwenen calvinisme kan toch nog verstrekkende invloed hebben op de samenleving? Dat hoorde je tot voor kort tenminste regelmatig verkondigen. Waren er misstanden, botheid, vertoon van slechte smaak? Dat lag allemaal aan het calvinisme— terwijl degenen die dat zeiden meestal ook niet wisten wat het was. Het calvinisme als zondebok is echter ook overbodig geworden, want er zijn andere zondebokken gekomen: moslims, de linkse kerk, fascisten en Rutte 1–7 tot in eeuwigheid amen. 

Blijft alleen een vaag idee dat zuunigheid en slechte smaak iets met calvinisme te maken hebben. We kunnen het dus beter inderdaad vergeten.

1 reactie

Opgeslagen onder Christen Christelijk Christendom, Godsdienst, Nederland

Carnaval 2022

In Marburg gaan de feestelijkheden op carnavalsmaandag niet door. Daartoe was al eerder besloten, nog wegens corona.
Veel belangrijkere carnavalssteden zijn natuurlijk Keulen en Mainz. Daar zijn nu pas, op zeer korte termijn, de feestelijkheden afgelast, uitdrukkelijk met het oog op de oorlog. Men is domweg niet in feeststemming.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Godsdienst, Marburg, Oorlog

Eindtijden

Wordt het niet weer eens tijd voor de Eindtijd? Of zitten we daar al midden in? Wanneer de Jongste Dag precies aanbreekt kunnen we niet weten: ‘gij weet den dag niet, noch de ure’. Maar grote gebeurtenissen werpen hun schaduw voor­uit en in de tijd kort ervoor zijn er duidelijke tekenen: hongersnoden, pestilentiën en aardbevingen, bloed en vuur en rookpilaren. Misschien komt er weer een reusachtige vulkaanuitbarsting in Oost-Indonesië? Als de aswolk heel hoog opgestoten wordt zal de hemel overal gelig zijn, zoals in 1816; dan is er weer een jaar geen zomer, en ziedaar uw hongersnood. Een pestilentie hebben we ook al, en natuurlijk ‘oorlogen, en geruchten van oorlogen’, evenals onderdrukking en vervolging. Aan valse profeten en verleidende geesten mangelt het evenmin; sommige komen in engelgedaante. Dit alles is pas het begin der weeën: er zijn nog meer  voortekenen, waaronder het optreden van de Antichrist, die duidelijk te herkennen is in Trump, Putin of Erdoğan, of als u van een andere politieke overtuiging bent: Biden, Merkel of Kaag. 

En als het dan werkelijk zo ver is klinkt het van den hemel: ‘Het is geschied’, er wordt op de bazuin geblazen en wij worden samengedreven voor den rechterstoel Gods.

De islamitische traditie heeft ook een Jongste Dag en een Eindtijd, al lijkt die laatste wat korter te duren. De voortekenen zijn in grote lijnen hetzelfde, inclusief een antichrist. Een paar opvallende tekenen licht ik er even uit: een slavin zal haar meester baren; er zal een Ethiopiër op de troon zitten; rivieren en zeeën vallen droog, de bergen vliegen weg als kluwens wol, de zon is verduisterd. Klopt allemaal.

Door de eeuwen heen hebben mensen die tekenen herkend en hun eigen eindtijd en ondergang beleefd. Oorlogen zijn er zolang er mensen zijn, pestilentiën en natuurrampen ook. De antichrist te herkennen in een of andere kwalijke heerser was nooit moeilijk: Nero, de paus, Philips II, Napoleon, Hitler of Stalin, keus genoeg. In de beschavingen van het Westen is de ondergang van de wereld sinds ruim tweeduizend jaar voorgeprogrammeerd. Dat de wereld eeuwig is, zoals de oude Grieken dachten, kunnen christenen noch moslims geloven. 

Maar de ondergang die wij nu meemaken is toch wereldwijd, en veel definitiever dan die in het verleden, zegt u? Dat is zeker waar, maar dat konden de mensen van vroeger niet weten. Zij zullen hun ondergang als net zo globaal en definitief hebben ervaren als wij nu de onze.

Als het goed gaat hoor je niet over de Eindtijd. Als het slecht gaat worden de verhalen daarover weer opgediept. Wat gaan we zingen als onze Titanic zinkt? Nearer to thee nog een keer? Misschien wordt het tijd voor een godverlatener lied. Non, je ne regrette rien, is dat wat?

4 reacties

Opgeslagen onder Eindtijd, Godsdienst, Oorlog, Vroeger

Mini-herinneringen: tentamens buitenlanders

Toen ik nog les gaf moest ik natuurlijk ook tentamens afnemen en scripties beoordelen, en er waren enkele gevallen met buitenlanders waarbij mijn beoordeling voor de betrokkenen ernstige gevolgen kon krijgen. Dat kwam door een omstandigheid buiten mij om: de overheid gaf buitenlanders soms een tijdelijk visum, dat verlengd zou worden bij succesvolle studie, en anders niet. Zo werd ik soms ongewild de autoriteit die over het verblijf in Duitsland besliste, en daarmee over iemands hele levensloop. Maar wat moest ik doen? Een slecht tentamen is een slecht tentamen; natuurlijk mochten ze het overdoen, maar als het dan niet beter werd ging ik toch niet zeggen dat het allemaal in orde was?

Nog in Frankfort: Een Koerdische student uit Iran, die een tekst had ingeleverd die werkelijk volledig waardeloos was heb ik dus afgewezen. Woede en teleurstelling bij hem, maar ik voelde mij er zelf natuurlijk ook niet lekker bij. Deze jongen wist zich echter te redden: hij ging naar de theologische faculteit en daar werd zijn scriptie met open armen ontvangen. Hij gered, ik verbaasd en een beetje kwaad. Hij heeft me nog jaren vuil aangekeken als ik hem in de stad tegenkwam.

Van een Georgische studente, die zeer sympathiek was en bij iedereen geliefd, werd ik nog treuriger. Ik had haar graag laten slagen, maar dat ging niet, tot twee keer toe was het echt onvoldoende. Tranen, een moeilijk parket, want haar zieke moeder was ook in Duitsland, en dan zou zíj terug moeten naar Georgië? Maar zij werd door haar studiegenoten gered. Die hebben haar ondersteund, bijlessen gegeven en keihard met haar gewerkt, zodat zij de stof toch nog onder de knie kreeg en bij de derde keer zelfs een zeven behaalde. Dat was een opluchting, ook voor mij. Weer tranen, maar nu van vreugde. En de overvloedige dankbetuigingen van een smekeling die wordt verhoord. Nee, nee, die moest ik streng afwijzen: ze dankte haar slagen niet aan mij, maar aan haar harde werk en eventueel aan haar studiegenoten die haar geholpen hadden. Maar ik wilde nu best een glas Georgische wijn meedrinken.

Lastig was ook de beoordeling van scripties die door buitenlanders werden geschreven. Ik beoordeelde dan de inhoud, en niet het Duits waarin zij geschreven waren. Tenzij het Duits zo slecht was, dat er geen inhoud uit te distilleren viel. Als niet-Duitser die zelf geen perfect Duits schreef kon ik moeilijk anders. Maar wanneer iemand slecht Duits schreef en er dan ineens enkele perfecte zinnen opdoken, was even googelen meestal voldoende om te weten waaruit hij die had gecopieerd. Bij Duitse moedertaalsprekers beoordeelde ik overigens wél het Duits waarin ze geschreven waren, en dat schrijnde.

Ook moedertaalsprekers pleegden soms natuurlijk plagiaat met behulp van het internet, maar dan was het niet zo makkelijk ze daarbij te betrappen. Ongeveer twee jaar voor mijn pensionering werd ik mij bewust van de omvang van de plagiaat-problematiek. Als je het goed deed zou het nakijken van een scriptie voortaan veel tijdrovender worden, want dan moest je het geschrift helemaal op plagiaat gaan uitvlooien. Daar bestond wel behulpzame software voor, maar ik had er geen zin in en dacht: dat moet een volgende generatie docenten maar opknappen. Ik ben er vrijwel zeker van dat ze dat niet gedaan hebben.

Het allertreurigste geval met een buitenlandse studente was in Marburg: een Afghaanse, die er ook niets van terecht bracht, maar ook nog op merkwaardige wijze bedrog pleegde. Bij een schriftelijk tentamen had ze enige zinnen opgeschreven die uit mijn eigen syllabus stamden, compleet met mijn kleine eigenaardigheden in stijl en de taalfoutjes die ik in het Duits nog altijd maakte. Letterlijk overgeschreven dus. Zelfs al zou ze heel goed geweest zijn in memoriseren—wat ze niet was—die kleine details had ze dan toch niet mee onthouden? Gezakt, baksteen, verwijt van bedrog, verweer. De afdeling juridische zaken erbij. Deze gaf te kennen dat ze heel goed begreep hoe het zat, maar dat er vooral geen schandaal van moest komen en of ik haar maar wilde laten slagen. De directeur van ons instituut dacht er net zo over, en dat was wat mij treurig stemde. Die vrouw was namelijk een vrome muslima, van top tot teen in doeken gehuld waarin natuurlijk makkelijk spiekbriefjes te verstoppen waren of zelfs hele syllabi, en wie zou haar gaan fouilleren? Het instituut was toen nog nieuw en streefde ernaar, een van de centra in Duitsland te worden waar moslims islamitische theologie konden studeren. Dan zou het erg ongelegen komen, meteen een vrome muslima af te wijzen, temeer daar de dame zeer luid klaagde en dreigde met haar broer, een brutale jongen die bij een radioprogramma voor buitenlanders werkte.

Met die studente liep het nog min of meer goed af. Ik heb haar toen voor dat tentamen natuurlijk een tien gegeven, die lol liet ik mij niet afnemen. Maar korte tijd later stond zij weer op de stoep: ze wilde het tentamen nog eens doen. Ze had zich tot God gewend, veel gebeden en begrepen dat ze fout geweest was, en nu had zij hard gewerkt en of ze het nog een keer mocht proberen. Dat mocht, en nu was het resultaat bevredigend. Daarna was ze ineens verdwenen; nooit meer iets van gehoord, wat ik helemaal niet erg vond.

De houding van onze directeur in deze affaire was mij zwaar tegengevallen. Gelukkig werd het om andere redenen niets met die islamitische theologie. Die belandde namelijk in Frankfurt, waar al een kern zat van twee door Turkije gefinancierde hoogleraren. Geen slechte lui, maar het gaat natuurlijk niet aan, zo’n studierichting vanuit het buitenland te laten financieren. Dat vond de minister aanvankelijk ook; maar op een dag, toen ze nog eens in haar portemonnee had gekeken, draaide ze om en liet de Turken in Frankfurt hun gang gaan. Ze doen het goed, op hun manier, maar ik wilde daar niets mee te maken hebben en was ook blij dat Marburg ervan verschoond bleef.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Afghanistan, Arabisch, Duitsland, Godsdienst, Islam, Onderwijs, Studenten, Taal