Het brugfeest

Vandaag werd in Marburg de brug heropend die achttien maanden wegens restauratie gesloten was geweest. Een feest is tegenwoordig vaak een hoop elektronische herrie en zuipen, maar in dit geval was het heel gezinsvriendelijk: stalletjes met eten en drinken, de lekkere pannenkoekjes van de Crêperie Bretonne, een kleurwedstrijd en een draaimolentje voor de kinderen, bellen blazen en een blaaskapel die o.a. ‘Ajax wint de wereldcup’ speelde — maar dat wisten ze zelf niet. De toespraak van de burgemeester heb ik opzettelijk gemist.
.
De brug zelf is zorgvuldig in de oude staat hersteld, met één eraan hangende toevoeging. Vroeger was er maar aan een kant een trottoir, nu is er nog een tweede, breder trottoir bijgekomen. Dat lijkt comfortabel, maar dat wordt het niet, omdat daar meestal fietsers overheen rijden die niet op de rijweg durven. De brug heeft het gehouden onder de feestvierende menigte en de aanvoerwegen en voetpaden zijn ook allemaal prachtig vernieuwd, zodat niets meer een vreugdevolle oversteek in de weg staat.
.
Vanmorgen googelde ik ’Brückenfest’ om te weten wat en hoe laat, en ziedaar: in veel plaatsen in Duitsland worden brugfeesten gevierd. Wegens de bouw of heropening van een brug, of wegens het zoveel jarig bestaan. Een brug wordt blijkbaar algemeen als een aanleiding tot feestvieren gezien.
.
Sommige mensen spreken van Brückentag, maar dat is eigenlijk iets anders. In het Nederlands is  daar geloof ik geen woord voor. Het is de vrijdag na Hemelvaart of Sacramentsdag, of de maandag vóor 1 mei, resp. Koningsdag, wanneer dat op een dinsdag valt. Door die ene dag vrij te nemen heeft men dan ineens vier vrije dagen achter elkaar, en die ene dag heet Brückentag.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


 

5 reacties

Opgeslagen onder Marburg

Lopen in Marburg

Als de brug weer open gaat zal ik zo’n OV-Jaarkaart voor bejaarden nemen, temeer daar deze binnenkort de mogelijkheid biedt met trein, bus en tram gratis door heel Hessen te reizen.
.
Toen de brug nog dicht was ging ik vaak te voet naar de stad, en dat was mijn redding, want voor het volledige herstel van mijn knie en ook voor de verdere gezondheid moest ik veel lopen, terwijl ik eerlijk gezegd veel meer tot fietsen geneigd ben. Nu wordt de verleiding groot dat ik mij per bus ergens heen laat karren en minder loop. Toevallig is het zo dat de gang naar de binnenstad grotendeels uit een lelijke en onaangename weg bestaat. Op de fiets merk je dat nauwelijks, dan is zo’n brede weg juist wel praktisch, maar als je te voet gaat is het niet prettig. Een oplossing: ik stap hier in de bus naar de stad en begin daar (of ergens anders) te lopen. Ja, zo moet het gaan. Zo kom ik weer eens ergens.

1 reactie

Opgeslagen onder Marburg, Persoonlijk

Feest in Marburg

Je gelooft het niet, maar het schijnt waar te zijn: de belangrijkste brug van Marburg, die voor een ingrijpende restauratie achttien maanden gesloten was, gaat zaterdag weer open, en wel vroeger dan gepland. Daar kan het vliegveld van Berlijn een puntje aan zuigen. Het werk was ook veel goedkoper: er wordt gesproken van zes miljoen.
.
De heropening maakt mij echt blij. Het was zó een getob zonder brug, met die eeuwige opstoppingen en vertragingen elders. Ook het busvervoer zal vanaf maandag weer normaal zijn. Omdat ik blij ben is er een goede kans dat ik naar het brugfeest ga, hoewel ik verder nooit zo’n feestnummer ben.
.
De restauratieperiode toonde ook hoe weinig geduld de mensen hebben. In het Noorden van de stad liep het verkeer door het ontbreken van die brug tijdens alle spitsuren volledig vast. Dat leidde tot plannen voor een volledige herinrichting van straten en omleiding van verkeersstromen — zinloze plannen, want er is nergens plek voor zoiets. De oplossing was en is: wachten tot de brug klaar is, dan wordt alles weer zoals het was.
.
Op de foto ziet U de brug zoals hij voor de verbouwing was en de zog. ‘oude’ universiteit, met de aula en de theologische bibliotheek. Dus als U nog een boek wilt ruilen?

2 reacties

Opgeslagen onder Marburg

Mini-herinnering: Mandarim Pai

Bij het wakker worden zag, voelde en rook ik ineens dat sigarenkistje van Suerdieck: Mandarim Pai.


Braziliaanse sigaren ja. Zeer donker, en in bruinachtige cellofaantjes individueel verpakt.

Vroeger rookte ik pijp, maar af en toe genoot ik voor de afwisseling een sigaar. In Cairo had je, in het kader van de socialistische vriendschap, van die lekkere en vriendschappelijk geprijsde Cubaanse sigaren. De pijptabak was Three Nuns, onbeschrijfelijk welriekende schijfjes, die je stapelde in de pijp. Die was erg duur in Nederland (genotsbelasting?), maar in België niet, zodat ik in de vakanties regelmatig naar Baarle Hertog fietste om weer een flinke voorraad in te slaan. In 1986 hield ik op met de pijp, hij smaakte me niet meer en ik werd er soms licht onwel van. Pas met terugwerkende kracht heb ik begrepen hoeveel helderheid van hoofd ik mij al die jaren had onthouden. Alle pijpen en toebehoren achtergelaten in Barcelona, waar ik toevallig was. Later nog enkele terugvallen gehad, die dan de vorm van een sigaar aannamen. Nu al heel lang niet meer. Maar nog altijd kan ik met plezier de etalages van een goede sigarenzaak bekijken, en ook tabaksgeuren zijn mij dierbaar.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Persoonlijk

Kloosterzang

Een muziekstudieweek in een voormalig klooster achter de rug, of was het een werkvakantie, of was het een boot camp (zó de koorleider)? Aanvankelijk vond ik de drie makkelijke repertoirestukken die op het programma stonden wat mager, maar ik ging ervan uit dat de koorleider, die nieuw was, voorzichtig wilde beginnen en er nog wel wat bij zou doen. Dat deed hij ook, maar die stukken die we verder nog instudeerden waren ook niet van een zwaar kaliber. Toch bleek al spoedig dat deze week geen teleurstelling werd, integendeel, want Sebastian werkte intensief met ons aan heel eenvoudige, maar belangrijke zaken: ademhaling, inzetten die er meteen moeten zijn—de consonant iets te vroeg—, resonantieruimtes, druk wegnemen van keel en gezicht, zodat de klanken helder uit de strot konden stromen—en wat deed hij het goed! Zaken die op zangles natuurlijk ook behandeld worden, maar het is altijd goed het ook eens van een ander te horen, en hier was het heel veel tegelijk en samen met anderen. De koorleider, zelf zanger natuurlijk, heeft mij ‘aangeraakt’, muzikaal gesproken, zodat ik ineens een stuk verder kwam met mijn stem. Dat moet telkens opnieuw gebeuren, want morgen is alles weer als gisteren.
Het boot camp-achtige kwam omdat er veel te weinig tenoren waren. Ik kreeg allerlei taken toebedeeld: hier eens ingesprongen, daar een solootje, zwaar werk! Ik heb niet opgegeven: uit een mengsel van verantwoordelijkheidsgevoel (je kunt de mensen toch niet laten hangen?) en ijdelheid (ik zal ze eens wat laten horen!). De factor zenuwen werd daarbij steeds kleiner, al was het alleen al omdat daar geen tijd voor was.
.
De cursus vond plaats op een onwaarschijnlijk mooie plek: het schitterende barokklooster Schöntal, naast een dito prachtkerk. Stukken repeteren onder een rococoplafond is iets bijzonders en zingen in die kerk helemaal! Daar moest ik in mijn eentje Melchior Franck, Da pacem domine zingen, voordat het koor in kanon inviel. Natuurlijk eerst van te voren geprobeerd; zo’n gebouw boezemt immers groot respect in. Na een paar maal bevangen proberen had ik de vrijheid om ook mijn stem de vrijheid te geven. Het was maar een kort en niet moeilijk stukje en luid hoefde het niet: het gebouw vullen ging vanzelf, het gaf steun.
.
We logeerden in luxe-kloostercellen, vier meter hoog, met douche, WC en Wi-Fi. Boven de deur van cel 137 stond mijn naam in het Latijn, maar dat zal wellicht toeval geweest zijn.
Zaterdag te samen met de orkest-fractie een ’concert’ gegeven, min of meer onofficieel natuurlijk, want na een weekje samen zingen en spelen kun je zoiets niet serieus aanbieden; bovendien was er geen noemenswaardig dorp in de buurt, maar toch waren er meer dan honderd toehoorders en het was een prachtige ervaring.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Zingen

Oriënt

Goed, ik ben nu werkelijk doende een Engelstalig blog te maken over Oriënt, oriëntalisme en oriëntalistiek: https://eastbyeastwest.wordpress.com . Het komt langzaam op gang, maar dat is ook goed, want het duurt altijd enige tijd voordat zoiets wordt opgemerkt. Eerst bevat het voornamelijk al bestaande stof, maar ik heb ook genoeg nieuwe onderwerpen. De oude Arabische literatuur en de vroege islam verdwijnen daarmee wat naar de achtergrond, hoewel ik de blogs daarover wel openhoud.

Het warme weer maakt mij actief. Dat doet het ook met de kerels die hier in de straat sinds half acht met allerlei helse apparaten in de weer zijn en een kolere-herrie maken. De ramen blijven dus dicht, de ventilator zoemt zachtkens.

Na de vakantie moet ik nodig iemand vinden die het Engels corrigeert. Moet lukken, in een universiteitsstad.

3 reacties

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Orient, Schrijven

Oh dear, oh dear, the End is near!

Gaat U op vakantie, maar wilt U het naderende einde in het oog houden? Degenen die naar Engeland gaan zal dat vanzelf wel lukken. De anderen geef ik graag een leestip door, die ik van een goede vriendin had gekregen: John Wyndham, The Kraken Wakes.
In dit boek van 1953 wordt het kwaad aangericht door geheimzinnige wezens uit de ruimte die zich diep in de oceanen nestelen. Hoewel ze aanvankelijk niets doen worden er absurde maatregelen getroffen om ze te bestrijden, waarbij een atoombom niet wordt geschuwd. Dat maakt de wezens kwaad en ze gaan terugvechten. Eerst maken ze de menselijke scheepvaart zo goed als onmogelijk. Vervolgens verschijnen ze met geheimzinnige tanks op de stranden, waar zij mensen ‘oogsten’. Tenslotte veranderen ze de golfstromen van de oceanen, zodat het ijs van de polen smelt, de zeespiegel snel stijgt en grote delen van Engeland onder water komen te staan—ja, ook Londen natuurlijk. En Nederland, niet te vergeten: wie de vloed overleeft vlucht naar Duitsland.
.
Er gebeurt wat in onze tijd ook gebeurt. Verstandige wetenschappelijke berichten over de verschijnselen worden door politici weggewuifd en de betreffende geleerden worden verdacht gemaakt of op een zijspoor gerangeerd. Met behulp van enkele onbenullige, onverstandige autoriteiten wordt er intussen verkondigd dat er geen reden is tot ongerustheid. De media zijn al even marktgericht bezig als tegenwoordig en neigen tot fake news. De bevolking schrikt na iedere ramp wel even op, maar vergeet snel, gaat lekker op weekend of drinkt nog wat.
.
Dit boek is natuurlijk geen informatiebron over klimaatverandering of zeespiegelstijging, maar het laat wel uitstekend en met veel humor zien hoe politiek, ambtenarij en journalistiek in tijden van crisis werken, hoe kort de aandachtsspanne van de mens is, hoe knullig en hulpeloos hij is. Vooral de ondergang van Londen wordt indringend beschreven, al krijgen we de talloze ronddrijvende lijken niet te zien. Uiteindelijk is er een straaltje hoop: na een aantal jaren vinden de Japanners een middel om de aliens te vernietigen en heeft de sterk uitgedunde mensheid weer een toekomst. Gelukkig maar; het is tenslotte vakantie. U kunt ook een Amerikaanse rampenfilm gaan zien, maar The Kraken Wakes is intelligenter. En het end is minder happy.

5 reacties

Opgeslagen onder De mens, Klimaat, Literatur, Medien

Mini-herinnering: dieren in Athene

In de hete zomernachten hadden we de ramen tegenover elkaar openstaan in de slaapkamer. Dan kwamen er muggen, maar die werden afgeschrikt met een klein electrisch ding waar je een plaatje in schoof dat bij verhitting een chemische damp uitwasemde waar muggen niet van hielden. Het werkte uitstekend.
.
Niet weg te krijgen waren de honden uit de buurt, die elkaar de hele nacht toeblaften. Maar dat wende; na een poosje hoorde het geblaf zelfs tot de vertrouwde geluiden van het huis. Verder waren er reusachtige motten, die als je ze niet bestreed de tapijten opaten die ’s zomers in een hokje werden opgeslagen.
.
Eerder incidenteel was de verschijning van een groene slang voor de voordeur. Kan geen kwaad, zei M.; bovendien glipte hij snel weg. Toen ik eens een reuzenspin in huis aantrof deed ik hem in een handdoek en bracht ik hem naar buiten. Geluk gehad, zei M.: die zijn giftig.
.
Onze hond heette Hektor, een Griekse Herder; ik ging vaak met hem wandelen op de berg. Hij was al bijna een mens; daarom zal ik hier niet over hem schrijven. Een oude dame in de buurt had een schoothondje, dat Chariklia heette. Chariklia! een nuffiger naam voor een hondje kun je niet verzinnen.

2 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Griekenland, Niks

Mini-herinnering: gazon in Athene

M. had in Engeland gestudeerd en ze wilde dus beslist een gazon achter haar huis aan de Noordrand van Athene. Dat kon niet tegen droogte en moest nat worden gehouden, met water uit de kraan. Het kostte geld, maar dat had ze ervoor over. Het zal toch goedkoper geweest zijn dan de zwembaden die sommige huizen hadden. Lastig werd het tijdens de watercrisis van ik meen 1993: toen kwam het water per vrachtauto uit een gemeente waar geen schaarste was.
Waar het gazon ook niet tegen kon was schildpaddenpis. Achter het huis begon meteen de wildernis, en daarin leefden onder andere bergschildpadden, die soms de oversteek naar de beschaving waagden. Van de zenuwen moesten ze dan plassen. De tuinman klaagde dat het gras nooit meer goed werd op plaatsen waar een schildpad had gepist.
In het begin had ik wel eens de neiging naar noordelijke gewoonte in het gras te gaan liggen, maar dat ging snel over. Het gras zat vol kriebel- en jeukbeestjes, het lag daar alleen om bekeken te worden.
.
In het Athene van toen was hetzelfde aan de hand als in het Chennai (Madras) van nu. Droogte, te weinig water in de buurt, dan moet het water van een eind verderop worden aangevoerd middels aquaducten, men wist het in de Oudheid al. Maar als dat niet gedaan wordt, door gebrek aan inzicht, ambtelijke traagheid of corruptie, ontstaat er dorst.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dieren, Europa, Griekenland

Tropenrooster

Denkt U niet dat ik niet fiets; dat doe ik wel degelijk, maar als het steeds dezelfde rondjes zijn is daar weinig over te vertellen. Vanochtend had ik geen gelegenheid, dan maar ’s middags fietsen. Maar hoewel het slechts 29˚ was vond ik het te warm en heb ik het kort gehouden.
.

Wat me ditmaal onderweg opviel waren de bloemranden langs akkers. Het ziet ernaar uit dat de boeren zakken gemengd bloemzaad hebben uitgestort langs hun steriele graanvelden, waarin door het gebruik van landbouwgif geen bloem meer te bekennen is.
De bedoeling is wellicht het geweten te sussen door leefruimte te bieden aan insecten, maar ik geloof niet dat veel gevleugelte erin trapt. Er bestaan ook akkers met korenbloemen en papavers tussen het graan, zoals in mijn jeugd. Helaas is het vaak zo dat zulke bio-akkers toebehoren aan boeren die hele of halve Nazi’s zijn.
.
De komende vier dagen schijnt het ruimschoots boven de 30˚ te worden, dus dan blijf ik maar thuis bij de ventilator. Tot nu toe was stand 2 genoeg; als het tegen de 40˚ loopt kan ik ook stand 3 in gebruik nemen, maar daarna weet ik niet verder. O ja, natte doeken ervoor hangen, dat schijnt te koelen.
.
Bezigheden genoeg. Drie zangstukken van Rutter instuderen voor een jubileumconcert in de herfst. Ik heb een hekel aan Rutter, maar als Tutti-Schwein in een koor moet je zingen wat de pot schaft. Niet dat Rutter niet componeren kan, maar ik heb het land aan die moderne christelijke blijdschap van hem. Doe mij maar liever een Dies iræ. Bij hetzelfde jubileum zingt een ander koor het Weihnachtsoratorium van Saint Saëns; ze hebben te weinig tenoren, dus daar spring ik in. Geen moeilijk stuk; de koorgedeelten zijn maar klein.
Veel plezier doet me het verzoek van weer een ander koor om mee te zingen met het Requiem van Mozart. Ook daar heerst een tenorentekort. Pas nog gezongen, dus dat zal wel gaan. Voor zover ik kan overzien is dat koor is een niveau hoger dan ik gewend ben; zo zing ik mezelf omhoog.
In Canticum Antiquum ben ik gevraagd een solopartij te zingen, d.w.z. niet alleen, maar samen met een ander. Zo wordt dat vaak gedaan bij amateurmusici die nog niet helemaal te vertrouwen zijn met een solopartij: dubbel bezetten, dan ondersteunen ze elkaar. Voor mij ook een stap vooruit. Het betreft een deel uit Melchior Franck, Psalm 116.
Voor een ad hoc koor volgende week drie stukken: Locus Iste van Brückner, al eens gezongen, een eitje; Fauré, Cantique de Jean Racine, geen eitje, maar al vaak gezongen, ken ik nu wel, en Duruflé, Ubi caritas, mij onbekend, lijkt me een raar stuk.
En last, but not least: de liederen voor zangles, die half augustus weer begint. Schubert, Die böse Farbe is aan de beurt. Schubert zing ik graag; dit lied is wel bijzonder moeilijk, maar de vakantie is dan ook heel lang. Ik zou zo graag ook wat Franse liederen zingen; leraar Daniel zegt telkens dat hij het goed vindt, maar het komt er toch niet van. Ik denk dat hij bang is de Franse uitspraak niet goed onder de knie te hebben, en dat waar hij —terecht!— zoveel waarde hecht aan correct gezongen teksten. Dat doet niet iedereen: er zijn heel knappe zangers en leraren die van de uitspraak maar een potje maken. Het Duits van de overigens zo uitstekende tenor Ian Bostridge laat bij voorbeeld nogal te wensen over.
.
Dat lijkt een heleboel, toch zing ik maar een, hoogstens twee uur per dag. Verder ben ik begonnen een plan van februari te realiseren: een Engelstalig blog te maken over Oriënt en oriëntalisme. Inmiddels staan er acht teksten in, de meeste bestonden al. Het adres is https://eastbyeastwest.wordpress.com
Ik heb er grote vraagtekens bij: mijn blogs over oude islamitische teksten waren tamelijk uniek, maar over deze onderwerpen zijn er al honderden publicaties, en hierover ben ik geen vakman! En is mijn soep niet te dun geworden? En dan dat Engels: ik schrijf het tegenwoordig zo houterig! Meer dan twintig jaar Duitsland is niet goed voor de beheersing van het Engels. Natuurlijk moet een native speaker het corrigeren, maar dan nog. Ik zal het eerst een tijd aanzien en enkele mensen laten lezen voordat ik ermee doorga.
.
Nee, je moet niet tobben. Het doet er niet toe of het goed of slecht is. Als het prut wordt maakt het internet er zelf wel korte metten mee: het wordt dan niet gelezen, maar kan geen enkel kwaad. En het gaat er niet om hoe de wereld het vindt, het biedt mij zélf een leestraject. De onderwerpen interesseren me, dus lezen, overdenken en schrijven. Beschouw die teksten als je persoonlijke notities.

tusse

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Fietsen, Schrijven, Zingen