Categorie archief: Trein&tram

Vaker met de auto

De Duitse regering heeft besloten dat het openbaar vervoer goedkoper wordt (49 Euro-ticket). De bedoeling is de vervuiling door het autoverkeer te verminderen.

Er zal dus meer vraag komen naar openbaar vervoer.

Door gebrek aan personeel en materiaal is het aanbod echter geringer geworden. In mijn straat rijdt de bus nog maar drie maal per uur; dat was vroeger vier maal. Ook het spoor heeft zijn diensten uitgedund. 

Bovendien is het een rommeltje bij het spoor; het spoorboekje klopt niet meer.

—–

Ik ben lichamelijk niet in staat lang te staan, kan dus niet het risico lopen dat er in bus of trein geen zitplaats is.

Ik wil niet in volle treinen of bussen zolang er nog corona heerst.

Ik heb geen zin in de ongewisheden van het spoorvervoer.

Kortom: ik zal vaker van de auto gebruik moeten maken.

1 reactie

Opgeslagen onder Duitsland, Gezondheid, Marburg, Reizen, Trein&tram

Naar Iran dan maar?

Nee, ook niet. De Taurus Express rijdt niet meer. Tot Adana reizen met de trein zou moeten lukken, maar tot Aleppo of verder gaat het zeker niet. Wel kon u decennia lang met de trein van Ankara naar Teheran via Van. Reistijd 80 uur, slaap- en restauratiewagens aanwezig, leuke reis per veerboot over het Van-meer. Maar helaas, de verbinding is in 2015 weer opgeheven, om veiligheidsredenen. Kortom, blijft u lekker thuis, dat is ook beter met het oog op Corona.

NASCHRIFT: Het kan toch weer, met de trein naar Teheran! Het reizigersverkeer tussen Ankara en Tabriz werd weliswaar in 2015 stopgezet, maar sinds 2018 loopt het weer. Veel belangstelling is er niet; er rijdt maar één trein per week: https://de.wikipedia.org/wiki/Bahnstrecke_Van%E2%80%93T%C3%A4bris
De trein wordt in Tatvan op de pont gezet en na vier uur varen over het Van-meer aan de andere kant er in Van weer afgereden. Dat is vast een prachtige reis.

6 reacties

Opgeslagen onder Iran, Trein&tram

Treinkaartjes

2 reacties

4 juni 2021 · 09:37

Mini-herinnering: Bad Wildbad

In juli 2004 reed ik eens, nog vanuit Frankfurt, naar Bad Wildbad om het oriëntaalse badhuis te bekijken. Met de trein naar Pforzheim, geen mooie plaats, en vervolgens met de S-Bahn tot Bad Wildbad, dat ingeklemd ligt in een smal dal, waar je uit kunt ontsnappen met een klein bergtreintje. Het badhuis was interessant vanwege het oriëntalisme. De koning van Württemberg had daar in 1847 boven de heetste bron een badgebouw neergezet, een normaal, saai Europees gebouw in Rundbogenstil, met een vorstenbad, heren- en damesbaden en aan de achterkant zelfs een armenbad, zodat de armen ook eens konden badderen. Van 1896 tot 1901 werd het echter maurisiert, d.w.z. in oosterse stijl omgebouwd. Moors was destijds in de mode en werd spannend en chic gevonden, waarom begrijp ik nog steeds niet. Ik besloot twee Anwendungen te nemen, om dat ook eens mee te maken. Wellness zou dat tegenwoordig heten. Iets met kneden en iets met modder, nogal vervelend, maar de badinrichting heb ik in ieder geval van alle kanten gezien. Verder stond de plaats vol klinieken en herstellingsoorden, waaronder erg lelijke. Het zou nog jaren duren voordat ik zelf ziek genoeg was om een kuuroord nodig te hebben, dus ik onderging het geheel met enige verbazing.
.
Maar Bad Wildbad had een verrassing te bieden: er was juist een Rossini-festival aan de gang, en dat bleek wellness voor de ziel. Was er nog een kaartje? Ja, dat was er, voor Ciro in Babilonia, ossia La Caduta di Baldassare, ofwel Belsazars Feest. Nog meer oriëntalisme dus. En een kamer in hotel Bären was er ook nog; dat bestaat nu niet meer. De klad zit in het kuurwezen; er moet nu op mountainbikes door de bossen geragd worden.
.
De uitvoering vond plaats in het kleine Kurtheater en was voor mij een openbaring. Tegenwoordig zul je niet gauw vervelende Rossini-uitvoeringen meer meemaken, maar vroeger wel. Het was een componist die in de twintigste eeuw niet meer goed begrepen was; daar kwam nog bij dat Rossini-geschoolde zangers nog zeldzaam waren. Ciro dateert van 1812 en was in de negentiende eeuw geen succes. Maar die festivals, soms in Bad Wildbad, soms in Pesaro of Spoleto, stelden zich ten doel vergeten opera’s weer boven water te halen en het oorspronkelijke Rossiniaanse belcanto in ere te herstellen; ze hebben daar groots werk verricht. Dus daar hoorde ik voor het eerst een ‘echte’ Rossini-uitvoering. Ook mensen die niet zo van opera houden kunnen met Rossini een lollige avond hebben: easy listening, alles glijdt lekker uit de kelen en iedereen heeft plezier. Van die uitvoering in 2004 bestaat zelfs een CD, maar die heb ik niet. Een indruk van Ciro in B. krijgt u hier.
Het hotel zat vol met internationale operakenners. Omdat ik zelf nog niet zo bekend was met opera luisterde ik verbaasd naar de gespecialiseerde gesprekken: vergelijkingen met de uitvoeringen in Spoleto, waar de sopraan toch nét even … enfin, dat soort inside-praat.

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Kunst, Muziek, Trein&tram, Zingen

Vergeten reisje 2

In 2015 vereeuwigde ik hier een oud treinkaartje uit Egypte, van een reisje dat ik in 1976 had gemaakt van Cairo naar Zagazig.

TreinkaartjeZagazig3

Nu vond ik een nog veel ouder treinkaartje uit Egypte (‘MILITARY’). Niet ik heb die reis gemaakt, maar een Britse soldaat. Het kwam bovendrijven in het Internet en moet dateren van vóór 1948, toen Palestina werd opgeheven en naar Haifa reizen niet langer mogelijk was. De kaartjesmachines waren blijkbaar al die jaren dezelfde. De reis duurde naar mijn schatting zestien uur.

Ecrwix-XkAAU0n2

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Reizen, Trein&tram

Restauratie

20190211_113836.jpg

We kunnen/mogen/hoeven niet meer op reis, maar daarom hoeven we niet het kostelijke eten te missen, dat ons anders in de restauratiewagen van de trein zou zijn voorgezet. Edward Schofield heeft de moeite genomen her en der bij Europese spoorwegmaatschappijen recepten van de rijdende keukens op te vragen en die ook zelf klaar te maken. In zijn voetspoor kunnen we nu een echte Poolse Żurek bereiden, of een Čiernohorský rezeň uit Slowakije. Frankrijk en Duitsland zijn ook vertegenwoordigd, maar die maken er zich met eenvoudige gerechtjes vanaf; daar wil het echte reisgevoel niet komen.

https://railguideeurope.com/dining-car-at-home/?ck_subscriber_id=510121821

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Eten en drinken, Europa, Gezondheid, Trein&tram

Eens zal de Betuwe …

… in bloei weer staan, zong vroeger een liedje; maar ik betwijfel zeer of dat zo is. Onlangs zat ik in een trein die tussen Arnhem en Utrecht over de Betuwelijn werd omgeleid. Langs de spoorbaan zag ik allerlei velden waar rijen stokken uit de grond staken, sommige met bladeren of een enkele vrucht eraan. Ik begreep: dit moeten laagstammige fruitbomen zijn. Wat een akelig gezicht! Geen wonder dat het fruit nergens meer naar smaakt; geen wonder ook dat Flipje, het fruitbaasje van Tiel, dit niet langer wilde aanzien en zijn toevlucht heeft gezocht in vergetelheid.

3 reacties

Opgeslagen onder Eten, Nederland, Trein&tram

Terug in de trein?

De spoorwegen hebben de wind mee in Duitsland. Na jarenlang stiefkindje te zijn geweest staan ze plotseling weer in de belangstelling. En er is geld voor.
Zo is er een beweging die al jaren geleden gesloten spoorlijnen wil heropenen. Soms is dat succesvol, bij voorbeeld met de lijn van Friedrichsdorf naar Brandoberndorf. Die werd overigens lang voor de huidige boom al heropend, en met succes. Rails gefatsoeneerd, frisse perrons gebouwd, signalen, aanwijsborden, corporate identity, nieuwe treinstellen. Goede verbindingen met Frankfort, in de spitsuren ook zonder overstap. De treinen kunnen tot 80 km p.u. rijden. Er zullen niet veel mensen uit Brandoberndorf naar Frankfort forenzen, want de rit duurt anderhalf uur. Uit de tussenliggende plaatsen waarschijnlijk wel; de woningnood is groot in Frankfort. Deze treinverbinding lijkt net uit te kunnen, want er liggen wel wat uitdijende plaatsen langs de baan, bijv. Usingen, 15.000 inwoners, en Frankfort lokt hoe dan ook.
.
Bij mij in de buurt is het zieltogende lijntje van Marburg naar Frankenberg opgeknapt en verlengd tot Brilon, natuurlijk met gebruikmaking van de oude rails die er nog lagen. Na drie kwartier tjoeken bent u al in Frankenberg (18000 inwoners), na anderhalf uur in Korbach (24.000 inw.), na ruim twee uur in Willingen (6000 inw.) en na tweeëneenhalf uur in Brilon Stadt (25000 inw). Waarom rijden die kleine treintjes zo hartverscheurend langzaam? Omdat er onderweg alleen maar gelijkvloerse, overwegend onbewaakte overgangen zijn, en dat zal ook zo blijven. Een klapper wordt dit lijntje van ongeveer 100 km. dus nooit, want wie wil zich nog zo langzaam verplaatsen?
.
Door het nieuwe geld dat ter beschikking komt wordt nu op vele plekken gedacht aan het heropenen van oude spoorlijnen. Zo bij voorbeeld de Lumdatahlbahn, 26.8 km van Lollar (10.000 inw.) naar Grünberg (14000 inw.); daartussen Staufenberg (8500 inw.) en allerlei veel kleinere plaatsen.
Maar zeg nu eens eerlijk: wie zouden er dan in dat treintje gaan zitten? Wie is geïnteresseerd in godverlaten stationnetjes ergens buiten het dorp? En hoe snel zullen de treintjes rijden? En wordt het traject ook geëlektrificeerd? Welnee, het blijven natuurlijk stinkende Diesel-locomotieven.
.
Zullen die kleine lijntjes ooit rendabel zijn? Nee, maar dat hoeft ook niet. Het land en de gemeentes kunnen voor geld een railverbinding bestellen en die willen best betalen, want het hebben van een eigen trein vergroot het Heimat-gevoel. Voeger was er immers ook een trein? En wat heerlijk, als de Wikipedia voortaan vermeldt dat je dorp aan een functionerende spoorlijn ligt.
.
De kleine lijntjes lijken niet werkelijk toekomst te hebben. Op een dag komt er een regering die echte rentabiliteit verlangt en dan is het weer afgelopen. Wat fijn zou zijn is het bouwen van snelle railverbindingen, maar dat blijkt absurd duur en zeer tijdrovend te zijn (bijv. Stuttgart—Ulm). Hier in de buurt zou ik best een snelle railverbinding door het Sauerland richting Keulen willen hebben. Maar die zou vele tunnels vergen en het gebied heeft nauwelijks inwoners. Die komt er dus nooit. 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duitsland, Trein&tram

Fijn met de trein

Vliegen is niet goed, treinreizen is beter, hoor je de laatste tijd. Dat komt mooi uit: ik heb een hekel aan vliegen, ik houd van treinen en tijd heb ik ook. Maar het spoorwezen is jammerlijk achteruit gegaan.
.
Ik overwoog nog eens naar Stockholm te gaan. Vroeger deed ik dat vanuit Amsterdam met de trein. Dat duurde naar ik meen 20 uur, met in het ideale geval slechts één overstap in Kopenhagen. Het traject Hamburg – Kopenhagen herinner ik mij: dat duurde vier uur. En vanaf Kopenhagen prettig in de slaapwagen, zodat je ’s ochtends fris in Stockholm aankwam. Beide treinen gingen een keer op de pont: van Fehmarn naar Rødbyhavn en van Helsingør naar Helsingborg, maar dan kon je blijven zitten, resp. liggen. Tegenwoordig ziet het er veel beroerder uit. Bij voorbeeld:
.
Amsterdam  11:00
Osnabrück   14:06
– overstap 19 min.
Osnabrück    14.25
Hamburg     16:14
– overstap 1:14 uur
Hamburg    17:28
Kopenhagen    22:34
– overstap 47 min.
Kopenhagen   23:21
Malmö    0:06
– overstap 3:58 uur
Malmö    4:04
Stockholm    8:35
.
Totale reistijd 21:35 uur. U kunt ook twee uur later van huis, maar dan moet U zes keer overstappen. Ziet U zich al sjouwen op al die overstapstations, met uw bagage (valiezen, hoedendozen, kinderwagen, kattenmand)? En wat een vondst: vier uur wachten in Malmö, midden in de nacht!
.
Het traject Malmö – Stockholm duurt nog maar viereneenhalf uur; dat komt omdat er in Zweden snelle treinen in gebruik zijn genomen. Vroeger was het geloof ik zeven uur. Maar die trein kun je dus niet in Kopenhagen nemen, je moet eerst met het boemeltje over de brug over de Sont. Van Hamburg naar Kopenhagen duurt een uur langer dan vroeger omdat de trein niet meer op de pont gaat, maar met een grote omweg door heel Denemarken moet rijden.
.
Vanuit mijn huidige woonplaats Marburg ziet het er niet beter uit. Vertrek 12.20, dan overstappen in Kassel en Hamburg en de rest als boven.
.
Heilige Greta, sta ons bij!

8 reacties

Opgeslagen onder Europa, Reizen, Trein&tram, Zwedenreis

Oriënt Express?

Da kommt die Bahn. Edirne (Adrianopel), 19e eeuw.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nabije Oosten, Trein&tram