Categorie archief: Nabije_Oosten

Oplossing Palestinaprobleem?

Nee, die heb ik niet; anders had ik al lang de Nobelprijs gekregen. Ik zet nog even alle niet-oplossingen op een rijtje.
.
Genocide: ‘Schiet ze kapot, maak ze plat, allemaal!’ Zulke woorden zijn in Israël regelmatig te horen over de Palestijnen. Nieuwbakken Israëlische fascisten als Yoav Eliasi c.s. zouden dat het liefst met de hand doen, met een knuppel of boksbeugel; daar houden ze van. Maar dat zet geen zoden aan de dijk. Over high-tech genocide is er in Israël voldoende vakkennis aanwezig. Toch zou het een heel gedoe zijn de vijf miljoen Palestijnen in het land plus de bezette gebieden uit te moorden. Ze zouden zich niet als schapen ter slachtbank laten leiden; de vijf miljoen Palestijnen buiten het land zouden zich roeren; de media en de VN zouden erop springen, Israël zou nog meer een paria-staat worden dan nu en last, but not least: er zouden nauwelijks voorstanders en uitvoerders voor dit project te vinden zijn. Het zou ook nooit helemaal lukken: er blijven er altijd over en die worden dan weer extra lastig.
.
Israël vernietigen: ‘Drijf alle joden de zee in!’ Dat gaat ook niet lukken; wie zou dat moeten doen? Egypte, Jordanië en Saoedi-Arabië hebben er geen zin in, Syrië en Irak zijn druk doende zich zelf te vernietigen; Hamas en Hizbollah zijn niet meer dan irriterende horzels; het kalifaat is een jongensclub. Een atoombom op het land gooien gaat ook niet: dan zijn meteen de Palestijnen dood, en dat is slecht voor de PR van welke staat dan ook. En wie heeft er een anti-israëlische atoombom? Alleen Pakistan, maar dat ligt ver weg en heeft andere zorgen.
.
A7-323xCMAArWMC.jpg-largepalestinaTwee staten: Onzin, kijkt U maar op de landkaartjes. In 1967 was het misschien nog net mogelijk geweest, maar de stemming was er niet naar. Nu de Westelijke Jordaanoever is gereduceerd tot een ‘archipel’ van Palestijnse eilandjes is zelfs dat niet meer denkbaar. Hoe zouden bij voorbeeld het bestuur op en het vervoer tussen al die eilandjes moeten plaats vinden? De praktijk zou er nauwelijks anders uitzien dan die van vandaag. Bantoestans leken een tijd lang haalbaar in Zuid-Afrika, een land waar heel veel plaats is. Op een lapje grond ter grootte van half Nederland met meer dan tien miljoen inwoners en te weinig water zijn ze niet doenlijk.
.
Eén staat: Palestina, een land waarin alle bevolkingsgroepen met gelijke rechten door elkaar wonen, zoals tijdens het Britse protectoraat. Dat zou mooi zijn: zionisme de vuilnisbak in, verdeling van de koek, twee gelijkwaardige talen, iedereen toegang tot alles (dus Palestijnen kopen huizen in Tel Aviv, zwemmen in joodse zwembaden enz.). Maar U voelt ook wel: na meer dan halve eeuw verbitterde vijandschap zit dat er niet in. Op kleine schaal lukt dat samenleven wel: in kleine groepen, in Haifa, in het beroemde Israëlisch-Palestijnse symfonieorkest van Daniel Barenboim. Zo’n integratie is in de USA, Zuid-Afrika en Ex-Joegoslavië ook na lange tijd maar zeer ten dele gelukt. En denkt U eens aan België: dat heeft geen ander probleem dan de tweetaligheid en die alleen al blijkt een blijvende splijtzwam te zijn. Daar komt bij dat onderontwikkeldheid en hufterigheid in beide kampen wijd verbreid zijn; daarmee vergeleken is de aanhang van de PVV in Nederland nog niets. Bovendien zijn er virulente religieuze en ideologische bewegingen ontstaan van islamitische, joodse en fascistische couleur, die een vreedzaam samenzijn principieel uitsluiten.
.
Kortom: af en toe even in de open wond roeren en verder gewoon door laten etteren.

6 reacties

Opgeslagen onder Nabije_Oosten

Sint Juttemis

‘Komt de dadjjaal [= een soort islamitische Antichrist] als Palestina is bevrijd?’ werd er gevraagd. Nee meneer, want 1) de daddjaal bestaat niet; het is maar een figuur uit een verhaal; 2) Palestina wordt niet bevrijd; daar is een lijdensweg gepland tot in eeuwen der eeuwigheid.

Wat willen die Israëli’s toch met de Palestijnen? Ik begrijp dat ze het liefst zouden hebben dat er helemaal geen Palestijnen waren. Ze hebben een bord voor hun kop, want onder hun ogen wonen er een stuk of 5.000.000, maar genocide, waarvan ze soms worden beschuldigd, bedrijven ze toch niet. Genocide gaat anders. Steeds maken ze weer een paar Palestijnen dood; dat zet toch geen zoden aan de dijk? Sinds 2009 waren het er iets van 700 (info B’Tselem ); daarvoor waren het er wederzijds veel meer. Daarbij zijn niet meegeteld de zieken die stierven doordat hun de toegang tot medische behandeling werd onthouden en de mensen die van ellende zijn gestorven. De Palestijnse doden overtreffen in aantal verre de Israëlische, maar echt veel zijn het er niet. Alleen al in de Gazastrook zitten 1.700.000 mensen samengepakt, dus ze kunnen nog heel lang voort. Gezellig hoor, zo’n vredesproces.

3 reacties

Opgeslagen onder Nabije_Oosten

Een nieuwe kalief

Abu-Dua-Caption-Aliases-Dr-IbrahimDe wereld is een kalief rijker. Hij heet Ibrahim, maar is meer bekend als Abu Bakr al-Baghdadi, de leider van ISIS, dat sinds enkele dagen in het Engels ‘The Islamic State’ heet. (Snackbars kunnen dus rustig Isis blijven heten.) Zijn echte naam is Ibrahim Awwad Ibrahim Ali al-Badri. Enkele data: geboren in 1971 te Samarra. Hij zou aan de universiteit van Baghdad Islamitische Studies (inclusief arabistiek) hebben gestudeerd en zelfs een doctorstitel hebben behaald. Hij predikte in Noordiraakse moskeeën en stichtte na de Amerikaanse verovering van Irak een verzetsgroep. Radikalisering, contact met al-Qa’ida, gevangenschap, ISI, ISIS. De rest van wat over hem bekend is vindt U in de krant en hier (Engels) en hier (Engels) en hier (Duits).
.
ISISfahneAls Arabist betwijfel ik dat de man een groot geleerde is. Een studie islamwetenschap, zo weet ik uit eigen ervaring, qualificeert niet voor rebellenleider. De leus in hanenpoten onderaan zijn dreigende zwarte vlag is vreemd: Allah Rasul Muhammad, wat moet dat betekenen? “God is de boodschapper van Mohammed?” Een rare tekst, waar een vakman zomaar niet op zou komen. Een eventueel proefschrift moet te achterhalen zijn, maar te vrezen is dat hij een fraudeur is. Irak is echter niet een land waar je vanwege academisch bedrog hoeft af te treden. Integendeel, Ibrahim heeft de vlucht naar voren ingeslagen en zich tot kalief benoemd. Of laten benoemen, maar dat komt in dit geval op hetzelfde neer. En dat toont pas goed dat hij geen vakman is in islamitische zaken en zich in verkeerd gezelschap begeeft.
.
Het kalifaat is na een eeuwenlange doodsstrijd in 1924 ten grave gedragen door Atatürk, wat in een aantal islamitische landen een storm van verontrusting veroorzaakte. Pogingen om het kalifaat te doen herleven zijn echter zeer mager en ongeloofwaardig gebleven. Husayn ibn Ali, de sharif van Mekka, die zich in 1924 tot kalief uitriep, werd afgezet door de Wahhabieten. De Egyptische Koning Faruq was graag kalief geworden, maar hij maakte weinig kans en werd in 1952 afgezet. In 1984 noemde al-Numayri in Soedan zich ‘kalief Gods op aarde’; de Afghaanse Taliban-Molla Muhammad Umar (1996–2001) ‘vorst der gelovigen’, en ook Duitsland had zijn kalief: de asielzoeker Metin Kaplan, kalief van Keulen. Hij werd in 2004 wegens aanzetten tot moord op een ‘tegenkalief’ uitgeleverd aan Turkije, waar hij levenslang kreeg.
In dit knullige gezelschap heeft Ibrahim zich dus begeven. Als ik hem was zou ik maar vast aan mijn stamboom gaan werken, want een kalief behoort volgens traditioneel-soennitische opvatting een Arabier uit de stam Quraysh te zijn.

NASCHRIFT: Een vakgenoot(?) schrijft me: “De rare leus in hanepoten is ontleend aan een (vroegislamitisch?) muntontwerp (of misschien is het een medaillon). Ik ben niet zeker van de historiciteit, maar hij circuleert her en der op internet. Hij bestaat ook in de logischer variant met de woorden Muhammad Rasul Allah. Toch raar dat de vlagontwerper juist de atypische en verwarrende variant heeft gekozen; daar is vast een reden voor, maar ik ken hem niet. Zie onder meer hier: http://www.ayatart.4t.com/cgi-bin/i/images/mn2.jpg Deze pagina geeft helaas geen enkele numismatische informatie. Je kunt hem wel kopen.”
Intussen heb ik horen zeggen dat men voor deze woordvolgorde gekozen heeft omdat God altijd bovenaan moet staan en hoger is dan Mohammed. Maar dat lijkt me een onpraktisch uitgangspunt voor een kalifaat; zo zouden vrijwel alle teksten onleesbaar worden.
De kalief draagt overigens een prachtig horloge. Of zou het nep zijn, een goedkope kopie uit een bazar?

9 december 2014: zie nu ook Newsweek

3 reacties

Opgeslagen onder Nabije_Oosten

Waarom legers?

De Verenigde Staten zijn het militair sterkste land ter wereld, maar hebben de afgelopen halve eeuw alle oorlogen tegen kleinere landen verloren. Alleen de invasie van het Caribische eiland Grenada was een succes. Rusland heeft een groot leger, maar blijkt het nauwelijks nodig te hebben bij zijn minimaal-invasieve verovering van Oekraïne.

En nu is er ISIS. Was dat tot voor kort nog een Egyptische godin of een wasmiddel voor de witte was, tegenwoordig is het een zooitje ongeregeld van tien- tot vijftienduizend ongeschoolde, maar tot doden en zelfmoord geprogrammeerde jongens onder een zeer geschoolde leiding. Het Syrische leger betoont zich competent bij het vernietigen van het eigen land, maar kan tegen deze rotjongens niet op. Het Iraakse leger is maar gauw weggelopen. Het Jordaanse leger mobiliseert pas nadat er een grenspost is veroverd; is dat niet de omgekeerde wereld?

Nee, aan legers heb je niets; terrorisme heeft de toekomst. Lees ook dit.

5 reacties

Opgeslagen onder Nabije_Oosten, Politiek

Spionage en censuur

Vandaag werd ik wakker met herinneringen aan enkele omstandigheden omtrent mijn studieverblijf in Egypte, 1971–72. Meteen maar opschrijven.

Aankomende arabisten werden in die tijd graag naar Cairo gestuurd voor de taal. Ze kregen dan een Egyptische studiebeurs van £E 40 p.m. (daar ging nog £E 3,50 belasting vanaf). Dat was niet veel geld, maar het ging ook de om de erkenning en beschutting. Egypte was toen een half oostblokland: het was er vergeven van de Russen en Oostduitsers, en er moest dus gespioneerd worden. Omdat er vrijwel niemand heen ging — in de hele DC 8 zaten maar tien passagiers — werden ook studenten daarbij ingeschakeld. Toen het bericht gekomen was dat ik zo’n beurs zou krijgen moest ik nog lang wachten op het visum. In die tussentijd werd ik bezocht door een mijnheer van de BVD, die mij voorstelde dat ik in Egypte ‘mijn ogen goed de kost zou geven’ – nee, niet door het sleutelgat, geen gevaarlijke missies, gewoon van binnenuit de zaken eens aanzien, de stemming peilen in allerlei kringen en zo, en mijn info doorgeven aan iemand die ik ter plaatse nog zou leren kennen. Hij ried me dringend aan op dit voorstel in te gaan, omdat anders mijn vader nadeel zou kunnen ondervinden. Dat laatste mocht niet gebeuren vond ik, en hoewel ik helemaal geen zin had in die klus was het duidelijk dat ik niet kon weigeren. Ik heb er flink over getobd toen, en besloot uiteindelijk niet te weigeren maar me zodanig als malle Eppie te gedragen dat niemand iets aan me zou hebben. Bij een tweede contact, in hotel Terminus in Den Haag, werd ik onderworpen aan de jenevertest. Er werd mij een aantal borrels aangeboden/opgedrongen om te zien of ik daarna erg spraakzaam werd. Quod non.

In Cairo merkte ik dat er in en om de ambassade wel personen waren die zich kennelijk met spionage-achtige activiteiten bezighielden. Later hoorde ik dat Nederland door de NAVO was uitverkoren om Egypte te coveren, en dat dit in 1973 alweer voorbij was omdat er stomme fouten waren gemaakt. Er waren ook buitenlandse studenten actief: de Amerikaan Daniel P., die tegenwoordig chef is van een ultraconservatieve, islamhatende think tank, en een Fransman, wiens biografie zo volledig fictief was dat hij van de aardbodem verdwenen lijkt. De Egyptenaren zelf waren helemaal bezeten van spionage: ruim de helft van hen moet wel spion of informant geweest zijn. Zij pakten het allemaal wat grondiger aan dan de Nederlanders, zodat ik geleidelijk een minachting ontwikkelde voor de activiteiten van mijn landgenoten. Toen ik eens een paar blaadjes papier verscheurde en op een vuilnishoop gooide sprongen er meteen een paar mannetjes op, die deze documenten gingen redden voor het staatsarchief. Het hebben of dragen van een tas was ongewenst omdat je dan nieuwsgierige lieden achter je aan kreeg, of gezagsdragers die opening verlangden. Die hele paranoïde sfeer van toen is overigens mooi weergegeven in een verhaal van Yusuf as-Sharuni over de lotgevallen van een man met een groot bruin pakket, dat echter slechts een lifa-spons bleek te bevatten. Het was ook de tijd dat de boeken van Kafka goed verkochten in Egypte.

Wat had het contact met de BVD voor gevolgen voor mijn verblijf? Ik had enkele onaangename contacten met Nederlandse contactpersonen, aan wie ik niets noemenswaardigs vertelde. Erger was echter dat ik nu niet meer ‘onschuldig’ mijn ogen de kost gaf. Rondkijken had ik toch wel gedaan: ik was immers nieuwsgierig naar het andere land dat ik daar leerde kennen. Het contacten aanknopen met Egyptenaren werd onaangenaam belast. Maar dat was het voor hen ook. Met buitenlanders praten was soms niet goed voor hen. Zij dachten vaak toch al dat buitenlanders spionnen waren, en zou het nu nog waar zijn ook? Zo heeft er een aantal gesprekken in de Cairose dierentuin plaatsgehad, een klassieke locatie voor geheime gesprekken. Naast de schuldigheid waarmee Egypte je opzadelde kwam er nog een Nederlandse portie bovenop. Niet prettig.

Toen ik tegen het einde van mijn verblijf eerder naar Nederland terug wilde dan voorzien werd ik ter ambassade ontboden, waar mij boos te kennen werd gegeven, dat dit niet de bedoeling was. Men zou de verstrekking van mijn studiebeurs heroverwegen. Dat was een slordigheidje van die man: ik hád helemaal geen Nederlandse studiebeurs, dus die kon ook niet ingetrokken worden. Binnen een week had ik mijn uitreisvisum bij de Egyptenaren bij elkaar geluld en vertrok ik.

Wie had me eigenlijk bij de BVD aangemeld? Dat kwam ik jaren later te weten. Ik had toen een baan op het instituut in Leiden en moest een keer laat in het kamertje van het secretariaat zijn. Daar werd mijn oog getrokken door de persoonlijke dossiers en sloeg ik mijzelf even op. En ziedaar de kopie van een brief van een allang vertrokken oude hoogleraar die aan een kennelijk bevriende generaal b.d. schreef dat hij ‘er weer een had’ – waarna mijn naam volgde. Kijk, een echte spion had die brief even gefotografeerd met de Minox. Maar ik was er geen en had er geen. Net als in Egypte was ik alleen maar privé-nieuwsgierig.

‘Geopend zijdens de censuur’: dat stond altijd op de plakstrook waarmee de brieven van en naar Europa weer waren dichtgeplakt. Wie las ze? Naar verluidde waren er oude Indonesiërs, die nog Nederlands kenden en deze klus voor Egypte klaarden. De luchtpost werkte goed; geen wonder, want de autoriteiten waren natuurlijk nieuwsgierig naar het antwoord. In die dure postzegels van 11 piaster betaalde je als het ware de censuur mee. Het was niet zo moeilijk de censuur om de tuin te leiden met overdreven enthousiasme, understatements of toespelingen waarvan oude Indonesiërs geen flauw vermoeden konden hebben. Als een Nederlander mij een brief in het Nederlands uit Italië schreef kwam die ook aan, maar het duurde duidelijk langer. De Italië-desk moest eerst die rare taal determineren. En als een Duitser mij in het Duits schreef kwam de brief natuurlijk bij DDR-geïnfecteerde diensten terecht, die meer te duchten waren. Ik schreef eigenlijk niets wat niet de hele wereld had mogen lezen, maar ook de censuur paste in het bouwwerk van wantrouwen en verdenking.

6 reacties

Opgeslagen onder Cairo, Nabije_Oosten, Nederland, Persoonlijk

Homovoetballer

Door mijn studie heb ik soms het gevoel dat ik de samenleving van Cairo of İstanbul in 1500 of 1800 beter begrijp dan de huidige. Dat is onzin, ik weet het, maar het gevoel is er bij wijlen. Anderzijds vind ik de moderne samenleving soms zo exotisch dat ik er helemaal niets van begrijp. De vorige cultuurschok kreeg ik in de veel te grote metropool Bangkok, en wat is er nu weer aan de hand? De Duitse profvoetballer Thomas ‘the Hammer’ Hitzlsperger (31) heeft zijn carrière beëindigd en bij die gelegenheid in het openbaar zijn voorkeur voor de homosexualiteit kond gedaan. Alsof dit nog niet exotisch genoeg was, is dit feit in de media honderdvoudig herhaald en heeft niemand minder dan de Duitse regering hem met deze moedige coming out gefeliciteerd. Die van Groot-Brittannië heeft het voorbeeld gevolgd, bij monde van Cameron persoonlijk. Het wachten is nog slechts op een bos bloemen van Ban Ki Moon.

Natuurlijk wens ik Hitzlsperger toe dat hij ongestoord die vorm(en) van seksualiteit kan uitleven waarin hij zich het meest thuis voelt, maar welke dat is of zijn hoef ik niet te weten. Dat hij het openbaar maakt vind ik bizar. ‘Hij hoeft zich nu niet meer te verstoppen,’ heet het dan. Gewoon getrouwde paren mogen zich verstoppen, ze mogen zelfs de gordijnen dicht doen bij de seks, maar afwijkelingen moeten met de billen bloot. De Europeanen zien dat vreemd genoeg niet als een eis van de Inquisitie of de Bildzeitung, maar als een recht: er werd gezegd dat ‘ook voetballers een recht op coming out hebben’.

Hoe was het dan in dat oude Cairo? Daar kon een man zich uitleven naar behoefte en zijn eigen keuze(s) maken uit het brede spectrum van sexuele mogelijkheden.1 Hij hoefde zich niet voor zijn leven lang vast te leggen op slechts één keus. Zijn omgeving wist er wel van of had vermoedens, maar vond het niet gek of erg. Mits hij het niet op de openbare weg deed natuurlijk. Vrouwen hadden veel minder mogelijkheden, maar vonden vaak ook manieren. Dank zij eeuwen christendom kennen de meeste Europeanen traditioneel maar één seksuele mogelijkheid: die van het kindertjes maken. Als er eens iemand iets anders wil ontstaat er een geweldige deining. Het is heel begrijpelijk dat de heer Hitzlsperger met zijn ‘moedige onthulling’ heeft gewacht tot hij ophield met voetballen. We begrijpen ook dat het volgende Nazi-achtige regime misschien geen Joden, maar wel homo’s zal vervolgen. Dat hoort nu eenmaal bij de westerse cultuur.

Maar zou een voetballer in het huidige Egypte het niet veel moeilijker hebben met zo’n onthulling? O ja zeker, het zou neerkomen op sociale of zelfs lijfelijke zelfmoord. Dat heeft echter te maken met de ‘vertraagde verwestersing’. In de negentiende eeuw begon men zich in de islamitische, ja in de gehele niet-westerse wereld ook op zedelijk gebied aan te passen aan de nieuwe machthebbers uit Europa. Als je een stel jaargangen van een Arabisch tijdschrift uit die eeuw achter elkaar doorbladert zíe je de moraal verzuren. Het is alsof koningin Victoria persoonlijk haar intocht doet in de kolommen, en ze is pas laat vervangen door de zedelijkheid van de USA uit 1960, die daar tot heden heerst. Sinds kort heeft men ook daar een idee van gay life style, van coming out en gay pride. Behalve de uitvoerenden is iedereen daar sterk op tegen — iedereen, niet alleen islamisten. Dat vroeger iedere man kon doen wat hij wilde zolang hij het maar niet benoemde, dat schijnt iedereen vergeten te zijn.

——————————
1. ‘But there are more than five sexes,’ schreef Lawrence Durrell over Alexandrië, ‘and only demotic Greek seems to distinguish between them.’ Nee hoor, het Arabisch ook.

9 reacties

Opgeslagen onder Europa, Kairo, Nabije_Oosten

Iran en Israël: oude vrienden

Nadat Rafsanjani al in de zomer had verklaard niet in oorlog te zijn met Israel, nadat president Rohani en de Minister van BuZa Zarif van Iran in september de joden per twitter een gelukkig nieuwjaar hadden gewenst, kwamen er nu signalen uit Israel, o.a. van president Shimon Peres, dat men het Iraanse volk liefheeft. Het zou me werkelijk niet meer verbazen als de Iraans-Israëlische vriendschap, die sinds 1990 sterk bekoeld was, binnenkort werd opgewarmd.

1 reactie

Opgeslagen onder Iran, Nabije_Oosten

Vredesproces

000_nic6261645.siTelkens als er een Amerikaanse minister op bezoek dreigt te komen begint Israel om zich heen te slaan, Palestijnse huizen te vernielen en bouwplannen op Palestijnse grond uit te voeren. Ditmaal heeft het voor zover ik weet een nieuwe grens overschreden door een woongebouw te verwoesten dat toebehoorde aan de Rooms Katholieke Kerk. De grootste buitenlandse grondbezitter in en om Jerusalem is de Grieks Orthodoxe Kerk, maar de Kerk van Rome heeft ook heel wat. Zonder die kerken had Oost-Jerusalem allang niet meer bestaan, al hebben de Grieken uit armoe al heel wat grond verkocht.

2 reacties

Opgeslagen onder Nabije_Oosten

De verwoesting van Mekka – 1

Makkah-and-the-makkah-Clock-Tower-950x615Daarmee bedoel ik niet de sloop van de Ka‘ba, die aan het einde der tijden te verwachten is, maar de activiteiten van het huidige Saoedische, Wahhabitische regime bij de modernisering van Mekka en de uitbreiding van de faciliteiten voor pelgrims. In 2012 kwamen er drie miljoen pelgrims naar de stad; in 2013 kregen er slechts twee miljoen toestemming, wat nu eens gemotiveerd wordt met de chaos door allerlei bouwmaatregelen, dan weer met het besmettingsgevaar door het MERS-virus. In 2025 worden er echter 17 miljoen pelgrims verwacht (waarom eigenlijk?), en er moet dus iets ondernomen worden om die in de door bergen ingesloten stad te kunnen opvangen. Een artikel in de Guardian laat de zeer megalomane bouwplannen zien. De Kaʿba is nauwelijks nog terug te vinden.

Foto Saudi Bin Laden Group

Foto Saudi Bin Laden Group

Mooi wordt het allemaal niet, maar waar vind je tegenwoordig nog fraaie architectuur? Een enorme parkeerkelder onder de Ka‘ba is er al, evenals een klokkentoren van 601 meter hoog, waarbij de toren van Venetië en de Big Ben in het niet vallen, en ook diverse shopping malls, waarin o.a. een boutique van Paris Hilton; of zou die alweer dicht zijn?

Om hotels, congrescentra, malls, luxe appartementen en parkeerplaatsen te bouwen moeten uiteraard historische gebouwen en archeologische vindplaatsen uit alle eeuwen wijken; dat is niets nieuws en komt overal ter wereld voor. Maar niet iedereen weet en verwacht misschien dat in Mekka één soort monumenten met bijzondere ijver wordt gesloopt: alles wat te maken heeft met de profeet Mohammed. Dat heeft niet zo veel met de uitbreidingsplannen te maken, maar met de religieuze afkeer van de regering van graven en (potentiële) pelgrimsoorden enerzijds, en van de biografie van de profeet anderzijds. De begraafplaats van Medina, Baqiʿ al-Gharqad, werd al in 1925 door het toen fris aangetreden Wahhabitische regime verwoest. Daar lagen niet zomaar mensen begraven, maar de vrouwen en tijdgenoten van de profeet! De islamitische wereld was ontzet; toch werd in hetzelfde jaar ook nog de historische begraafplaats van Mekka met de grond gelijk gemaakt. Zo gingen ook de graven van Mohammeds eerste vrouw Khadidja en verscheidene voorouders verloren. Bij de huidige bouwactiviteiten gaat onder andere het geboortehuis van Mohammed tegen de vlakte, aldus de Guardian, en is het huis van Khadidja al gesloopt; dat laatste om plaats te maken voor een blok van maar liefst 1400 toiletten. Meer schijt aan het verleden kun je niet hebben.

Toch is er veel te zeggen voor de Wahhabitische vernietigingsdrang. Al die historische plaatsen zijn immers niet écht historisch? In het geboortehuis van Goethe in Frankfort is Goethe werkelijk geboren, daar kun je van op aan … al is het huis zelf maar een replica van het origineel dat in de oorlog werd verwoest, ha ha. Maar heeft Mohammed ooit een voetje gezet in dat zogenaamde geboortehuis van hem? Heeft hij überhaupt bestaan? Heeft Khadidja wel geleefd, en zo ja, heeft zij daar echt gewoond, was zij daar echt begraven? Ligt Abraham werkelijk in dat sterk omstreden graf in Hebron (al-Khalil), terwijl zelfs ’s mans existentie in duistere nevelen gehuld blijft? Dat het logement van de Barmhartige Samaritaan in de Woestijn van Judea nep is begrijpt iedere lezer van Lukas 10:34 direct. Alle drie westerse godsdiensten beschikken over hopen ballast van dit soort geconcretiseerde heilsgeschiedenis. Verfrissend dus dat de Wahhabieten al die reli-troep eens opruimen?

Onzin natuurlijk, ik betreur het dat er zoveel oudheden moedwillig kapot worden gemaakt! Al dateren ze dan niet uit de tijd van Mohammed, ook gebouwen en graven uit de Abbasidische of voor mijn part de Ottomaanse tijd zijn historisch waardevol; ik had er graag meer over geweten. De Wahhabitische afkeer van archeologie en monumentenzorg komt niet alleen voort uit zuiverheid in de leer, maar ook uit angst voor het eventueel opgedolven verleden. De heilsgeschiedenis zou aantoonbaar anders gelopen kunnen zijn, de pre-islamitische tijd (djāhilīya) zou misschien niet zo barbaars zijn als gedacht, en een stuk christelijker dan gewenst.

De afkeer van de biografie van de profeet maakt deel uit van de religie-overschrijdende haat van fundamentalisten tegen literatuur. De profetenbiografie (sīra) is verhalend en dus fictie, dat hebben de Wahhabieten goed begrepen. Ibn Taymīya (1263–1328), hun geestelijke voorvader, stond al op het standpunt dat het biografische materiaal waardeloos is en niet als juridisch argument bruikbaar, tenzij het onderwerp van groot belang is en de tekst met meerdere overleveringsketens wordt overgeleverd. Door die beperking verviel een aanzienlijk deel van de sira.

Intussen is Mohammed toch een uiterst belangrijke persoon voor de Saoedi’s, daar is geen twijfel aan. Hij mag alleen geen leven gehad hebben. Wat telt is een relatief beperkt aantal hadithen die de rechtsregels of de basis daarvan vormen. Het lijkt me heel moeilijk, zo’n kunstmatige profeet te hebben. Ik moet een beetje denken aan moderne Nederlandse tomaten, die gedijen en bloeien terwijl ze wortelen in een bakje steenwol boven de grond.

Click door naar De verwoesting van Mekka – 2

5 reacties

Opgeslagen onder Islam, Nabije_Oosten

Schrijvende nomaden

De nomaden in het preïslamitische Arabië waren niet analfabeet, maar schreven veel. Zij deden dat echter niet in het klassiek Arabisch. De vondsten van tienduizenden door nomaden geschreven inscripties kunnen ons hele inzicht in het oude Arabië veranderen, inclusief het ontstaan van de islam. Zeer belangwekkende nieuwe feiten: http://leiden-islamblog.nl/articles/het-arabisch-taal-van-de-leemten

2 reacties

Opgeslagen onder Islam, Nabije_Oosten