Categorie archief: Medien

Ikjesclubs

Nog altijd ben ik ‘lid’ van twee internationale online wetenschappersverbanden: Academeia.edu en Research Gate, die ik nooit uit elkaar kan houden en wier activiteiten ik met een half oog volg. Je kunt daar veel wetenschappelijke artikelen gratis downloaden en hoeft dan minder vaak naar een bibliotheek te rennen. Je kunt ook een ‘abonnement’ nemen op de publicaties van door jou uitgekozen geleerden. Dat is prettig en daarom blijf ik daar. Als tegenprestatie word je geacht je eigen teksten te uploaden en dat heb ik gedaan. Ik krijg bergen post van deze clubs: telkens wijzen ze je erop dat X een nieuw artikel heeft geplaatst, of dat je, als je artikel zus-en-zo hebt gelezen, ook wel geïnteresseerd zult zijn in: … en dan volgt er een lawine van andere artikelen, waarvan vaak een deel inderdaad wel interessant is. Deze post is soms irriterend, maar ik kan mij voorstellen dat zij een zegen is voor nog actieve wetenschappers: een deel van het literatuuronderzoek wordt hun uit handen genomen en er komt ook eens een artikel uit Helsinki of Tennessee langs dat anders onopgemerkt zou zijn gebleven. Hoe weten ze wat iemand zou kunnen interesseren? Daaraan zullen wel die beroemd-beruchte algoritmen te pas komen. Dat is een Arabisch woord: het zijn kleine mannetjes die kaartenbakken bijhouden van wat mensen lekker vinden.
.
Een sympathiek neveneffect van deze online-activiteiten is overigens dat de machtspositie van uitgevers wordt ondergraven. Hoe vaak gebeurt het niet dat wetenschappelijke tijdschriften, nee niet Science of Nature natuurlijk, maar brave alfa-periodieken, die vroeger door een professor, een assistent en een secretaresse werden gerund, zijn gekaapt door een uitgeverij die de prijzen sterk heeft verhoogd en nu twintig of dertig dollar vraagt voor het downloaden, soms slechts het enkele lezen, van één artikel? Hoewel uitgever van huis uit een eerzaam beroep was, spijt het me niets dat dit soort haaien de tanden worden uitgetrokken.
.
De activiteiten van deze portalen kosten natuurlijk geld en je wordt ook regelmatig aangemoedigd voortaan te betalen, dan krijg je nog veel meer. Diepgaandere zoekmogelijkheden en meer verwijzingen als ik het wel heb; ik weet het niet, want ik betaal niet. Maar een waarschijnlijk sterke drijfveer om te betalen is dat dan je ijdelheid gestreeld wordt. En dat is zelfs voor niet-betalers al een belangrijke functie. Er komen immers mededelingen als: Jouw artikel zus-en-zo is door iemand gelezen. Deze week was je artikel zus–en-zo het populairst. Of: Iemand heeft naar jou gezocht. Als je wilt weten waar en door wie je gelezen wordt of wie er naar je gezocht heeft dan moet je betalen, dan krijg je dat te zien. Wie zou er niet een paar centen over hebben voor een discrete zielenmassage?
.
====
Voor niet-academici zijn er de algemene ‘sociale media’. Enige tijd had ik Facebook, maar daar ben ik schielijk weggelopen toen ik begreep wat dat voor bedrijf is. Nu heb ik nog Twitter, met enige tegenzin, maar ik houd het aan om een bescheiden reclame voor mijn Arabisch-blogs te maken. En als ik daar dan toch ben lees ik de boel ook even door en geef mij soms ook over aan de neiging te ‘reageren’. Dat is misschien beter van niet: dat hele geklets van al die nittwits kan de stemming negatief beïnvloeden. Twitter is wat voetbal is ten opzichte van economie, politiek en oorlog: een spelletje in de zijlijn voor mensen die niet in het echt mee mogen doen. Dat neemt niet weg dat er ook een hoop echt interessante en grappige zaken langs komen, zoals bij voorbeeld een prachtig optreden van Alexandra Ocasio-Cortzez of samenvattingen van wetenschappelijke onderzoeksresultaten door mensen die niet willen wachten tot ze over twee jaar in een tijdschrift verschijnen. En als er ergens een overstroming is weet je dat sneller dan anders.
Ook Twitter streelt de ziel, en niet eens voor geld: je hoeft je ziel slechts af te staan. Hier kunnen mensen gehoord worden die elders niet gehoord worden, of die te horen niet de moeite loont. Er wordt nauwgezet geregistreerd hoeveel ‘volgers’ iemand heeft: hoe meer volgers, des te prettiger het zelfgevoel en des te hoger de waardering in de twitter-community. Er zijn ook programma’s die berichten hoeveel volgers je er deze week hebt bijgekregen, en waar die zich bevinden. Sommigen twitteren zelfs de resultaten van hun volgers-peilingen. Maar dat is misleidend: ik volg ook een aantal uitgesproken weerzinwekkende mensen, niet omdat ik van ze houd, maar om te weten wat er in de wereld gaande is. Zonder Twitter zou ik die niet tegenkomen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Computer, De mens, Medien

Schoonmaker

De Duitse televisie is over het geheel genomen tamelijk bedroevend. Ik kijk ook niet zo vaak: de leuterprogramma’s sla ik over, speelfilms bekijk ik dankbaar. Wat men hier wel goed kan is Krimi’s: rustige moorden die door landelijk bekende commissarissen kalmpjes worden opgelost. En dan over een stuk of tien zenders verspreid en regelmatig herhaald. Met een beetje goede wil kun je per dag wel een stuk of vijf moorden zien. Maar in die overkill heb ik al jaren geen trek meer.
.
Wat komt er echter als de commissarissen weg zijn? Dat had de Norddeutsche Rundfunk zich ook afgevraagd en kwam met een prachtig antwoord: de Tatortreiniger (vert.: schoonmaker plaats delict?). Iemand moet immers het bloed van het parket schuren, de ondergespatte wanden van de badkamer schrobben, de hersenresten van de ijskast krabben. Welnu, in 31 afleveringen (2011–2018) speelt de prachtacteur Bjarne Mädel zo’n schoonmaker. Hij ontmoet ter plaatse meestal mensen die daar werken of er iets te zoeken hebben en met hen raakt hij in een diep menselijk gesprek. Bij voorbeeld met de prostituée, die ineens voor de deur staat omdat zij met de vermoorde nog een afspraak had lopen. Of met een galeriehoudster, over de vraag wat kunst is. Immers, een plas bloed op de vloer kan tegenwoordig net zo goed kunst zijn, en hoe kan een schoonmaker weten dat het EHBO-kastje aan de wand ook kunst is?
Er komen geen afleveringen meer bij, maar alles wat er gemaakt is kunt U nog enige tijd bij de NDR bekijken. En daarna waarschijnlijk op Youtube. Een aanrader voor tweede kerstdag.

1 reactie

Opgeslagen onder Medien

Schrikken

‘Dat zoveel migranten zich hier niet thuis voelen, dat is schrikken,’ aldus een opinieblog in de Volkskrant. O jee ja, is me dat schrikken! De integratie van mensen met migratieachtergrond blijkt dus ineens niet zo goed te gaan in Nederland. Weliswaar is het opleidingspeil van migranten sterk gestegen, maar dat betekent niet dat ze ook banen krijgen. En hoe zou dat nou toch komen? Een groot raadsel.

Nog zo’n nieuwtje: in alle westerse landen wordt het aantal mosliminwoners door ‘het volk’ sterk overschat. In Nederland denkt men bij voorbeeld dat 17% van de bevolking moslim is; in werkelijkheid zijn het er maar iets van zes.

Verbijsterende nieuwtjes, die al twintig jaar, zo geen dertig jaar bekend zijn. Lezen Nederlanders dan geen kranten, dat ze zo slecht geïnformeerd zijn? Jawel, dat doen ze wel; dat is het juist.

howmanymuslims

 

4 reacties

Opgeslagen onder Medien, Nederland

Graag zonder foto’s

Natuurlijk zal ik het wereldnieuws blijven volgen, maar moet ik dan op iedere krantenpagina die kop van Trump zien? Ook hoef ik niet iedere scheet van hem geanalyseerd te zien: het is ook zo wel duidelijk wat voor type dat is.

Waren er nog maar rustige kranten zonder plaatjes, zoals vroeger de Times en de Neue Zürcher Zeitung.

3 reacties

Opgeslagen onder Medien, Politiek

Diep geschokt

Vroeger zwom er ’s zomers nog wel eens een krokodil in de Rijn, maar door de klimaatverandering is de komkommertijd geheel weggevallen.

Zo meldde het nieuws vanochtend, dat er in een van de Verenigde Staten een schietpartij had plaatsgehad: twintig doden De media hebben ontdekt dat dit soort berichten erin gaat als koek, dus ze houden niet meer op. Ik wil wedden dat er in Brazilië en Sri Lanka ook ergens doden zijn gevallen.

‘Deutschland steht unter Schock,’ ‘Deutschland in Angst,’ wisten alle media te vertellen. Ik was vanmiddag even in de stad, maar er was niets van te merken. Alles rustig en zomers ontspannen. Alleen een heel kort ‘Het-is-toch-wat’-gesprekje gehoord bij de bakker.

Vrijdag hadden we hier iets groots: een geval van amok in München, negen doden. Verder was er een steekpartij ‘in de relationele sfeer’ en een wanhopige Syriër, wiens asielaanvraag was afgewezen, wiens twee eerdere zelfmoordpogingen waren mislukt en die het tenslotte wat groter aanpakte door zich zelf in het openbaar op te blazen. Hij wilde liever dood dan naar Bulgarije te worden uitgewezen. Zou ik ook willen. Het mooie van het laatste geval, voor de media dan, is dat er een verband met Daesh (Islamic State) wordt vermoed, want dat hebben ze graag. Een moslim is immers nooit een verwarde of vertwijfelde man, maar wordt altijd aangestuurd door de kalief of door de islam persoonlijk.

Ja, het is erg allemaal, vooral voor de nabestaanden en direct betrokkenen. Maar de media zijn al sinds vrijdag op tien netten in touw met dit materiaal; het wordt onafgebroken herhaald en met kleine brokjes aangevuld, en dat is niet goed voor de volksgezondheid. Ook de vraag hoe een achttienjarige aan een wapen kan komen wordt natuurlijk behandeld, zodat de jongens die dit soort programma’s inspirerend vinden meteen aan de slag kunnen. Want als dit soort aanslagen zo trendy zijn, komen er binnenkort vast nog veel meer. Als ik al dat gedoe en geleuter gadesla krijg ik zelf ook bijna zin om een schietgeweer aan te schaffen.

(Wegens ziekte kwam de Lernwerkstatt vanmiddag te vervallen.)

5 reacties

Opgeslagen onder Medien

Bommen op Duckstad?

24893-1gfu9qhIs het mogelijk iets te ondernemen tegen ISIS? Jawel, en dat kan zelfs betrekkelijk goedkoop. Als de media eenparig zouden besluiten de ISIS-strijders voortaan alleen nog af te beelden als de stomme eenden die ze zijn, dan zou het gauw afgelopen zijn, of niet soms? Het helpt allicht meer dan ongerichte aanvallen uit de lucht.
Voorwaarde is natuurlijk wel dat het Arabische woord voor ‘eenden’ op de zwarte vlag correct geschreven wordt:  بط بط

24893-gcjb0cDeze nieuwe strategie wordt voorgesteld op een webpagina, met o.a. het schokkende relaas van een moeder wier zoon een Rubber Ducky werd: ‘Mijn jongen is bij de ISIS gegaan. Ik merkte dat er iets mis was toen hij begon te kwaken en geel werd.’

Een kleinere irritatie kunnen we ISIS bovendien bereiden door die entiteit (Ent-ität, haha, in het Duits is dat grappig) uitsluitend nog Daesh te noemen, omdat zíj zo niet wil heten. Dat is een Arabisch acroniem dat hetzelfde betekent als ISIS of ISIL: Islamitische Staat in Irak en de Levant. In Daeshland is het gebruik van die afkorting verboden: zij klinkt niet positief, want herinnert aan da‘asa ‘vertrappen’. Bovendien wil Daesh allang veel meer dan alleen Irak en de Levant (= Groot-Syrië). Haar bondgenoot de PVV heeft ook een hekel aan de benaming Daesh, omdat het woord islam er — in het Nederlands — niet in te zien is. Nog een reden om voortaan alleen nog van Daesh te spreken.

2 reacties

Opgeslagen onder Medien, Nabije Oosten

Rood en blauw

Stralsund03Ik moest nog even terugdenken aan die proeven met kleur in de Nikolai kerk te Stralsund. Die kleuren brachten toen die kerk gebouwd werd niet alleen vrolijkheid, maar ook ooh en aah!, want ik neem aan dat ze  kostbaar en zeldzaam waren. Zoiets zag je niet iedere dag. Of het klopt weet ik niet, maar de interieurs en de kleding van eenvoudige burgers, boeren en vissers in die tijd stel ik mij altijd wat mat voor. Zij zullen hebben beschikt over de natuurkleuren die je nu nog kunt zien in winkels voor ecologische kleding. Daarentegen zullen de felle kleuren in de kerk eerder kunstkleuren zijn geweest: ook uit natuurlijke stoffen, maar dan zeldzame. Geperste schildluizen, dat soort dingen. En goud!

mobiel-billboard-groot1Zo hadden de kerk en de adel het monopolie op beeldende kunst en op kleur. Je moest wel naar de kerk, als je eens iets moois wilde zien (of horen), want bij de adel kwam je er niet in. Vanaf de negentiende eeuw kwamen kunstkleuren ter beschikking van iedereen. Ripolin en Kodakcolor, kleurentelevisie, internet en digitale fotografie duwen ze zelfs regelrecht door onze strot. Vrolijker is het leven daarvan niet geworden; in plaats van ooh en aah komt eerder een bah!

6 reacties

Opgeslagen onder Kunst, Medien

Cameraatje kameraadje? of: Echt en onecht

Een begenadigd fotograaf ben ik niet, maar soms is het toch leuk even ergens een plaatje te schieten, temeer omdat het nu zo gemakkelijk geworden is. Daartoe heb ik een klein Nikon dingetje dat ik bij het fietsen aan mijn broekriem doe, zoals anderen hun telefoontje of pistool. Geen gezicht, maar wat geeft het: fietsende oude heren zijn sowieso geen gezicht.

Nu had ik echter een nieuw telefoontje gekocht, een iPhone6. Peperduur, maar ik moest haast wel: ik heb alles van Apple en met Android kan ik niet overweg. Dit ding beschikt ook over een camera en die heeft opmerkelijke kwaliteiten. Om hem uit te proberen maakte ik een opname van wat op dat moment op mijn schrijftafel lag. Ik kan u deze niet laten zien, omdat hij weigert van mijn telefoon op mijn computer over te springen. Net als bij echte wolken is de inhoud van de cloud niet altijd dezelfde. Hoe dan ook: ’s avonds, bij available light (een normale bureaulamp), op korte afstand maar zonder statief, zonder dat ik me erg concentreerde kreeg ik een perfecte opname van een tekst die daar lag, goed leesbaar en zeer scherp. De Minox-fabriek, die spionnencamera’s in miniatuur maakte, kan wel sluiten of heeft dat misschien allang gedaan.

De volgende stap was dat ik op fietstochten de andere camera thuis liet en de telefoon gebruikte. Daarover ben ik niet geheel tevreden. Ten eerste bestaat het gevaar dat je het ding uit je handen laat kletteren; dan is het kapot. Dat je het niet goed stabiel in je handen kunt houden schijnt niet erg te zijn; het lijkt wel of er iets is ingebouwd dat het beeld stabiliseert.

Een groter bezwaar is dat de foto’s ‘te mooi’ worden.
Hiddensee2Wat is er mis met deze foto van Hiddensee? Ik zou zeggen: het resultaat is te kunstmatig geworden, de lucht te dramatisch. Het lijkt wel een reclamefoto, al ontbreekt het product.

ElnhausenEn op de foto die ik gisteren in Elnhausen maakte is de lucht blauw als aan de Middellandse Zee en het huis ziet er goed uit, terwijl het in werkelijkheid nogal verwaarloosd is. Leuk voor makelaars die bouwvallen aan de man willen brengen, maar ik blief dat niet, zo’n vermooiingstruc.
Ik zal dus voortaan toch weer de Nikon meenemen als ik ga fietsen.

Bij kleurenfoto’s bestond altijd al het probleem van het vermeende realiteitsgehalte. In de tijd van de kleinbeeldfilm had je Agfa-kleuren en Kodak-kleuren. De laatstgenoemde waren veel kleuriger en vrolijker en daardoor dus enigszins deprimerend. Agfa was groener en lommerrijker. Voor somber, existentieel of communistisch werk was er nog het Oostduitse merk Orwo met een geheel eigen koloriet. Wat Fuji ervan bakte heb ik nooit bewust gezien. Natuurlijk konden beroepsfotografen al die kleuren op de afdruk nog naar hun hand zetten, maar dat was voor de leek niet weggelegd. Ook bij de digitale fotografie is blijkbaar de ene camera de andere niet.

Het realiteitsprobleem zit natuurlijk veel dieper. Kleurwaarneming is conventioneel en niet universeel. De oude Arabieren bij voorbeeld zagen kleuren heel anders dan wij, en ik verbaas mij nog altijd over de vraag die in een niet zo heel oude, maar evengoed negende-eeuwse tekst wordt gesteld: ‘Waarom is de lucht groen?’

Minder pretentieus en dus beter zijn zwart-wit-foto’s. Dan weet je zeker, net als bij een grammofoonplaat, dat je slechts te doen hebt met een onvolkomen weergave van de werkelijkheid.

Eigenlijk zie ik het liefst etsen en lithografieën. Echte natuurlijk.

4 reacties

Opgeslagen onder Kunst, Medien

Digitale toekomst?

Is de toekomst wel zo digitaal? Of gaan de komende generaties weer met een pen systeemkaartjes volschrijven?

Een tamelijk beroerde nieuwsdienst die altijd ongevraagd langskomt op mijn computer, die van T-Online, had een alarmistisch verhaal over het grote en toenemende verlies van bestanden die electronisch worden verstuurd. Ik ben zelf niet in staat de juistheid of ergheid van zo’n bericht na te trekken. Als alle media zaaien ze natuurlijk graag paniek, en als er even niets ergs is verzinnen zij zelf wel wat.

Ook is het denkbaar dat de belangrijkste beheerder van het Internet, de USA, daar op een dag, uit geldgebrek of onder een onprettige regering, geen zin meer in heeft. Of dat de bijverschijnselen van internetgebruik (meelezen door overheden, openbaarwording van gebruikersdata, reclame enz.) op den duur zo erg worden dat de gebruikers er zelf geen zin meer in hebben.

Wikipedia is een dag zwart gebleven. Dat was niet zo erg, want het gebeurde gewild en gecontroleerd. Maar de aanleiding vond ik wel verontrustend: de USA wilde een of andere wet tegen piraterij invoeren, die de belangen van Hollywood en de muziekindustrie zou beschermen en tegelijk een comfortabel gebruik van het internet zou beëindigen. Die wet is nog niet van de baan, al is nu iedereen gealarmeerd  (click ook Learn more). Met nog dommere volksvertegenwoordigers in de USA had hij misschien nog meer kans, en in geldkringen blijft het verlangen naar zo’n wet bestaan. In China, Iran en Syrië is het mogelijk het internet de nek om te draaien of sterk te beperken, waarom dan niet ook in de USA. Democratie? tut tut: geld en macht gaan altijd voor.

De wereld van het boek is in onze ontletterde samenlevingen natuurlijk van veel kleiner belang dan die van films, plaatjes en geluid. En ziedaar: bij boeken is het afknijpen van de digitale informatie wel reeds mogelijk gebleken. Miljoenen boeken, ja hele bibliotheken zijn gedigitaliseerd, maar kunnen niet geraadpleegd worden vanwege precies zo’n auteursrechtgeschiedenis. Als de auteurs zelf niet geldzuchtig zijn, zijn het wel de uitgeverijen: een artikel uit een wetenschappelijk tijdschrift kunt u in enkele minuten op uw scherm hebben, maar dan moet u wel eerst per kredietkaart een helemaal niet laag bedrag overmaken, dat vrijwel uitsluitend de uitgever ten goede komt.

Te dien dage zal een weetgierig mens dus naar de dichtstbijzijnde, bijna kapot bezuinigde bibliotheek fietsen en daar een boek of tijdschrift zoeken. Eventueel moet hij wachten tot het uitgeleende exemplaar is teruggebracht. Of hij gaat een aanvraag voor uitleen uit een andere bibliotheek indienen: dat kost een bedragje en vooral wachttijd. Als hij het boek in handen heeft neemt de weetgierige het mee en legt het op een kopieerapparaat, net als nu of in de jaren zeventig.
Alternatieve mogelijkheid: de nieuwste publicatie niet lezen, maar bij voorbeeld een publicatie uit 1953 gebruiken, die al is vrijgegeven, of een gratis webpagina. Verouderd of tweederangs, allicht, maar toch ook nog heel knap. (Deze mogelijkheid is niet voor álle vakken mogelijk.)

U begrijpt waar het naar toe gaat: de kennismaatschappij wordt in de kiem gesmoord. De  grote kennissprong vooruit zal zo niet plaatsvinden. Wat moet een regering ook met slimme onderdanen?

Ik weet het, dit onderwerp kan niemand wat schelen.

10 reacties

Opgeslagen onder Medien, Universiteit

E 10 paniek

Duitse automobilisten doen moeilijk over de nieuwe E 10-benzine. Die zou slecht zijn voor de auto’s. In Frankrijk is dat spul allang in het hele land verkrijgbaar. Wat zou dus meer voor de hand liggen dan eens te informeren naar de Franse ervaringen met E 10? Maar nee, Duitsland kijkt niet over de grens, dat ligt niet in zijn aard. We zijn toch niet multiculti? Bovendien zijn Duitse auto’s wezenlijk anders dan Franse.

Eco zal dat nieuwe spul niet zijn. Waar graan, groente of regenwoud kan groeien moet de mens geen benzine verbouwen. Maar slecht voor de auto’s is het blijkbaar niet. Anders waren er in Frankrijk al duizenden auto’s vastgelopen en hadden we dat wel gehoord. Desnoods via de BBC World Service.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Auto, Medien, Politik