Categorie archief: Media Medien

Weg bij Twitter

Twaalf jaar lang was ik geabonneerd op Twitter, maar volgende week zal ik daar vertrekken, omdat ik geen zin heb in de nieuwe eigenaar, die mijnheer Musk, de welbekende bouwer van botsautootjes in het Oosten van Duitsland. De veelzijdige informatie en de weelde aan vrije meningsuitingen zal ik echter toch een beetje missen….

2 reacties

Opgeslagen onder Media Medien

Groot nieuws, klein nieuws

Om zeven uur zette ik als altijd de radio aan om het nieuws te horen, dit keer natuurlijk met bijzondere belangstelling voor het oorlogsnieuws. Maar nee, de Hessische Rundfunk had andere prioriteiten. Eerst kregen we te horen dat ook de VS hun luchtruim sluiten voor Russische vliegtuigen, en dat Amerika een deel van zijn strategische oliereserves op de markt gooit om de prijzen niet te zeer op te drijven. Als tweede onderwerp kwam dan inderdaad de oorlog: steden beschoten, vele doden enzovoort. Bijna terloops.
Nog altijd zijn onze media vooral op Amerika gericht.

1 reactie

Opgeslagen onder Amerika, Media Medien, Oorlog

Vrije meningen

In Duitsland worden er regelmatig bommen uit de Tweede Wereldoorlog gevonden, die indertijd niet zijn ontploft en nu een gevaar vormen. In zo’n geval krijgen de omwonenden een oproep, hun woning te verlaten tot het ding onschadelijk gemaakt is. Voor een tijdelijke verblijfsruimte en voor koffie wordt gezorgd. Iedereen verlaat dus zijn woning, al dan niet vloekend. De twee of drie mensen die het vertikken worden door de politie opgehaald.

Wat gebeurt er als er ergens een dijk breekt of op andere wijze een grote overstroming of ramp plaats vindt? Het gezag roept dwingend op door de radio en luidsprekers: verlaat uw woning, NU! en op het terrein zelf gebeurt er ook van alles: hier zandzakken, daar een weg afgesloten, met bootjes worden mensen uit hun half ondergelopen huizen gehaald. In zulke gevallen hoor je nooit over politici die beraadslagen of mensen die een mening willen vormen en daarover discussiëren. Er wordt meteen aangepakt, en vele mensen stromen toe om als vrijwilliger te helpen.

Corona is ook een ramp, maar daarbij loopt het heel anders. Een gezeik van jewelste, besluiteloze gezagsdragers, burgers die een eigen mening hebben. Daaraan hebben we de vierde golf te danken, en wie weet hoeveel er nog volgen. Waarom, en hoe is dit zo gekomen? Ik zou het graag willen weten; zijn er al studies over verschenen? Het lijkt vooralsnog dat de meest vrijgevochten landen in het nadeel zijn: VS, GB en Europa ten Noorden van de Alpen. Daar komen in ieder geval een aantal zaken te samen: toegenomen domheid door de teloorgang van het onderwijs; ver voortgeschreden, maar nu stagnerende democratieën; afnemende bereidheid zich aan regels te houden. Gaat het in ondemocratische landen beter? In Rusland niet; integendeel, maar dat land is überhaupt een zooitje. China daarentegen is goed georganiseerd en heeft momenteel groot voordeel van zijn niet-democratische en niet-neoliberale karakter. Als de overheid zegt: de hele stad wordt afgesloten, nu allemaal een prik! dan gebeurt dat; zo mogelijk vandaag nog. Voor de corona-bestrijding is of lijkt dat ideaal, al zijn er helaas geen betrouwbare Chinese corona-cijfers.

Raadselachtig is Zuid-Europa. Daar liggen democratische landen, die echter wel degelijk maatregelen weten door te zetten waaraan men zich houdt. Misschien van de schrik? Heeft Italië het geleerd van de catastrofe in Bergamo in 2020, of was het altijd al zo?

In het Noorden is ook heel wonderlijk de vijandigheid van de vrije meningvormers en corona-ontkenners tegenover de mensen die actief zijn tegen corona. Door luidkeels desinformatie te verbreiden en angst te zaaien, maar soms ook met fysieke middelen, worden maatregelen bestreden en zorgverleners tegengewerkt. Ik begrijp daar helemaal niets van; maar ik zie wel de parallel met gedrag dat toenemend voorkomt bij ongelukken op de Autobahn of bij branden. Daar wordt hulpverleners en brandweerlieden steeds vaker fysiek belet hun taak uit te voeren. En dat niet eens op grond van een mening. Zo’n geheel vrij gevormde mening is blijkbaar niet eens nodig. Het moet iets anders zijn, maar wat? Terugkeer van het levensgevoel van 1914? Een tijdperk, een systeem is ten einde, zo gaat het niet langer, dus alles moet kapot, de hens erin!

4 reacties

Opgeslagen onder De mens, Europa, Gezondheid, Media Medien, Onderwijs, Politiek, Westen

Ouwe koek

In kakelverse praatshows op de televisie houdt men zich aan de coronamaatregelen. Meestal zitten de sprekers een paar meter uit elkaar; soms is iemand alleen digitaal aanwezig. Maar wel worden er nog steeds ‘nieuwe’ series, documentaires, toneelstukken enz. vertoond waarin de personen geen afstand houden en geen mondkapje dragen; waar alles is, zoals vroeger gewoon was. Dat betekent dus dat alles wat daar te zien is dateert van vóór februari 2020. Voor hoe lang hebben ze nog zulk oud materiaal in voorraad?

2 reacties

Opgeslagen onder Gezondheid, Media Medien

Debat

In mijn woonplaats in Midden-Duitsland is de Nederlandse televisie gelukkig niet te ontvangen. Dat scheelt een hoop geouwehoer. Naar ik uit de pers en de asociale media begrijp, zijn er vaak praatavonden te beluisteren. Men laat bij voorbeeld deskundigen over een bepaald onderwerp discussiëren met mensen die van het onderwerp totaal geen benul hebben. Het echoot dan een hele tijd na in de andere media en dat heet ‘het debat’. Een beetje zoals in de Oudheid: gevechten tussen verschillende diersoorten in een arena.
.
Er was twintig jaar lang een debat over de islam. Hoewel ik door mijn vroegere werk nogal wat met de islam te maken had, heb ik nooit begrepen waar dat over ging. Dit debat werd door uitsluitend onwetenden gevoerd. Niemand stak iets op of veranderde van mening, niemand wist wie dan ook te overtuigen. Geen grotere kennis, geen beter inzicht, alleen gepraat. Maar wel schadelijk voor moslims, want die werden hoe dan ook als negatief afgeschilderd, en bovendien: alleen al het onderwerp van een debat zijn, waaraan je zelf niet mag meedoen is vernederend.
.
Toen kwam het Zwarte-Pietdebat, dat ook alweer jaren gaande is. Dat had tenminste een duidelijk onderwerp. Piet ja of Piet nee, moet hij zwart zijn of juist niet? Dit debat had, hoewel breedsprakig en stomvervelend, wel een zeker resultaat: de zwartheid van Piet is nu duidelijk op zijn retour. Maar de debattanten waren nog niet klaar: het Zwarte-Pietdebat mondde uit in een debat over racisme in het algemeen, dat nog volop aan de gang is. Waar moet dat dan over gaan? Zijn er werkelijk mensen die willen debatteren over de vraag die ik ergens aldus geformuleerd zag: ‘Moeten zwarte mensen als gelijke mensen behandeld worden, ja of nee?’ Ik zou eerder denken dat er geen debat, maar werkoverleg nodig is over hoe Art. 1 van de Grondwet het best in de praktijk kan worden gebracht en racisme dus zo effectief mogelijk bestreden kan worden.
.
Verdere onderwerpen van debat waren of zijn: vluchtelingen, massa-immigratie, klimaatverandering en antisemitisme—dat vaak als iets anders dan racisme wordt beschouwd.
.
En dan is er nu het mondkapjesdebat. Was er alle tijd om over de islam of Zwarte Piet te ‘debatteren’, die tijd ontbreekt wanneer het gaat om corona-bestrijding. Haast is nu geboden. Het gevaar bestaat namelijk dat men zich letterlijk doodleutert, gadegeslagen door miljoenen wereldburgers, die hun spotlach of grijns barmhartig achter hun mondkapje verbergen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gezondheid, Media Medien, Nederland, Politiek

Relotius

De gang van zaken in de Duitse media stemt tot enige tevredenheid. Er is wel veel cliché-achtig geneuzel, vooral in talkshows op televisie, maar de serieuze media — ja, die bestaan hier nog— dwingen soms bewondering af. De televisiezender ZDF heeft verklaard de fascist Björn Höcke niet meer te zullen interviewen; dat is toch een begin. Het omgekeerde van wat in Nederland gebeurt dus.
.
Verder wordt in deze maand van terugblikken de affaire Relotius herdacht. Precies een jaar geleden werd Claas Relotius bij het weekblad Der Spiegel ontslagen. Dat was een zeer gewaardeerde free lance-journalist, die zelfs prijzen voor zijn indringende reportages had gewonnen. Maar hij bleek de meeste daarvan volledig uit zijn duim te hebben gezogen, compleet met ‘bronnen’.
.
De herdenking bestond vooral in het nagaan van wat er sindsdien in de serieuze media gebeurd was. De affaire had overal een schok teweeg gebracht. Men begon zich onmiddellijk af te vragen: zou bij ons ook …? En overal ging men er toe over om alles nog eens grondig te controleren voordat het gedrukt werd. Bronnen moesten voortaan controleerbaar zijn en met het artikel dadelijk meegeleverd worden. De fact checking afdelingen werden flink uitgebreid.
.
Ja, zo hoort het. Ook hierin een contrast met Nederland. Maar dat had U al begrepen—voorzover U tenminste de Nederlandse media nog leest of bekijkt.

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Journal, Media Medien, Nederland

Oh dear, oh dear, the End is near!

Gaat U op vakantie, maar wilt U het naderende einde in het oog houden? Degenen die naar Engeland gaan zal dat vanzelf wel lukken. De anderen geef ik graag een leestip door, die ik van een goede vriendin had gekregen: John Wyndham, The Kraken Wakes.
In dit boek van 1953 wordt het kwaad aangericht door geheimzinnige wezens uit de ruimte die zich diep in de oceanen nestelen. Hoewel ze aanvankelijk niets doen worden er absurde maatregelen getroffen om ze te bestrijden, waarbij een atoombom niet wordt geschuwd. Dat maakt de wezens kwaad en ze gaan terugvechten. Eerst maken ze de menselijke scheepvaart zo goed als onmogelijk. Vervolgens verschijnen ze met geheimzinnige tanks op de stranden, waar zij mensen ‘oogsten’. Tenslotte veranderen ze de golfstromen van de oceanen, zodat het ijs van de polen smelt, de zeespiegel snel stijgt en grote delen van Engeland onder water komen te staan—ja, ook Londen natuurlijk. En Nederland, niet te vergeten: wie de vloed overleeft vlucht naar Duitsland.
.
Er gebeurt wat in onze tijd ook gebeurt. Verstandige wetenschappelijke berichten over de verschijnselen worden door politici weggewuifd en de betreffende geleerden worden verdacht gemaakt of op een zijspoor gerangeerd. Met behulp van enkele onbenullige, onverstandige autoriteiten wordt er intussen verkondigd dat er geen reden is tot ongerustheid. De media zijn al even marktgericht bezig als tegenwoordig en neigen tot fake news. De bevolking schrikt na iedere ramp wel even op, maar vergeet snel, gaat lekker op weekend of drinkt nog wat.
.
Dit boek is natuurlijk geen informatiebron over klimaatverandering of zeespiegelstijging, maar het laat wel uitstekend en met veel humor zien hoe politiek, ambtenarij en journalistiek in tijden van crisis werken, hoe kort de aandachtsspanne van de mens is, hoe knullig en hulpeloos hij is. Vooral de ondergang van Londen wordt indringend beschreven, al krijgen we de talloze ronddrijvende lijken niet te zien. Uiteindelijk is er een straaltje hoop: na een aantal jaren vinden de Japanners een middel om de aliens te vernietigen en heeft de sterk uitgedunde mensheid weer een toekomst. Gelukkig maar; het is tenslotte vakantie. U kunt ook een Amerikaanse rampenfilm gaan zien, maar The Kraken Wakes is intelligenter. En het end is minder happy.

5 reacties

Opgeslagen onder De mens, Klimaat, Literatur, Media Medien

Ikjesclubs

Nog altijd ben ik ‘lid’ van twee internationale online wetenschappersverbanden: Academeia.edu en Research Gate, die ik nooit uit elkaar kan houden en wier activiteiten ik met een half oog volg. Je kunt daar veel wetenschappelijke artikelen gratis downloaden en hoeft dan minder vaak naar een bibliotheek te rennen. Je kunt ook een ‘abonnement’ nemen op de publicaties van door jou uitgekozen geleerden. Dat is prettig en daarom blijf ik daar. Als tegenprestatie word je geacht je eigen teksten te uploaden en dat heb ik gedaan. Ik krijg bergen post van deze clubs: telkens wijzen ze je erop dat X een nieuw artikel heeft geplaatst, of dat je, als je artikel zus-en-zo hebt gelezen, ook wel geïnteresseerd zult zijn in: … en dan volgt er een lawine van andere artikelen, waarvan vaak een deel inderdaad wel interessant is. Deze post is soms irriterend, maar ik kan mij voorstellen dat zij een zegen is voor nog actieve wetenschappers: een deel van het literatuuronderzoek wordt hun uit handen genomen en er komt ook eens een artikel uit Helsinki of Tennessee langs dat anders onopgemerkt zou zijn gebleven. Hoe weten ze wat iemand zou kunnen interesseren? Daaraan zullen wel die beroemd-beruchte algoritmen te pas komen. Dat is een Arabisch woord: het zijn kleine mannetjes die kaartenbakken bijhouden van wat mensen lekker vinden.
.
Een sympathiek neveneffect van deze online-activiteiten is overigens dat de machtspositie van uitgevers wordt ondergraven. Hoe vaak gebeurt het niet dat wetenschappelijke tijdschriften, nee niet Science of Nature natuurlijk, maar brave alfa-periodieken, die vroeger door een professor, een assistent en een secretaresse werden gerund, zijn gekaapt door een uitgeverij die de prijzen sterk heeft verhoogd en nu twintig of dertig dollar vraagt voor het downloaden, soms slechts het enkele lezen, van één artikel? Hoewel uitgever van huis uit een eerzaam beroep was, spijt het me niets dat dit soort haaien de tanden worden uitgetrokken.
.
De activiteiten van deze portalen kosten natuurlijk geld en je wordt ook regelmatig aangemoedigd voortaan te betalen, dan krijg je nog veel meer. Diepgaandere zoekmogelijkheden en meer verwijzingen als ik het wel heb; ik weet het niet, want ik betaal niet. Maar een waarschijnlijk sterke drijfveer om te betalen is dat dan je ijdelheid gestreeld wordt. En dat is zelfs voor niet-betalers al een belangrijke functie. Er komen immers mededelingen als: Jouw artikel zus-en-zo is door iemand gelezen. Deze week was je artikel zus–en-zo het populairst. Of: Iemand heeft naar jou gezocht. Als je wilt weten waar en door wie je gelezen wordt of wie er naar je gezocht heeft dan moet je betalen, dan krijg je dat te zien. Wie zou er niet een paar centen over hebben voor een discrete zielenmassage?
.
====
Voor niet-academici zijn er de algemene ‘sociale media’. Enige tijd had ik Facebook, maar daar ben ik schielijk weggelopen toen ik begreep wat dat voor bedrijf is. Nu heb ik nog Twitter, met enige tegenzin, maar ik houd het aan om een bescheiden reclame voor mijn Arabisch-blogs te maken. En als ik daar dan toch ben lees ik de boel ook even door en geef mij soms ook over aan de neiging te ‘reageren’. Dat is misschien beter van niet: dat hele geklets van al die nittwits kan de stemming negatief beïnvloeden. Twitter is wat voetbal is ten opzichte van economie, politiek en oorlog: een spelletje in de zijlijn voor mensen die niet in het echt mee mogen doen. Dat neemt niet weg dat er ook een hoop echt interessante en grappige zaken langs komen, zoals bij voorbeeld een prachtig optreden van Alexandra Ocasio-Cortzez of samenvattingen van wetenschappelijke onderzoeksresultaten door mensen die niet willen wachten tot ze over twee jaar in een tijdschrift verschijnen. En als er ergens een overstroming is weet je dat sneller dan anders.
Ook Twitter streelt de ziel, en niet eens voor geld: je hoeft je ziel slechts af te staan. Hier kunnen mensen gehoord worden die elders niet gehoord worden, of die te horen niet de moeite loont. Er wordt nauwgezet geregistreerd hoeveel ‘volgers’ iemand heeft: hoe meer volgers, des te prettiger het zelfgevoel en des te hoger de waardering in de twitter-community. Er zijn ook programma’s die berichten hoeveel volgers je er deze week hebt bijgekregen, en waar die zich bevinden. Sommigen twitteren zelfs de resultaten van hun volgers-peilingen. Maar dat is misleidend: ik volg ook een aantal uitgesproken weerzinwekkende mensen, niet omdat ik van ze houd, maar om te weten wat er in de wereld gaande is. Zonder Twitter zou ik die niet tegenkomen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bildung und Uni, Computer, De mens, Media Medien

Schoonmaker

De Duitse televisie is over het geheel genomen tamelijk bedroevend. Ik kijk ook niet zo vaak: de leuterprogramma’s sla ik over, speelfilms bekijk ik dankbaar. Wat men hier wel goed kan is Krimi’s: rustige moorden die door landelijk bekende commissarissen kalmpjes worden opgelost. En dan over een stuk of tien zenders verspreid en regelmatig herhaald. Met een beetje goede wil kun je per dag wel een stuk of vijf moorden zien. Maar in die overkill heb ik al jaren geen trek meer.
.
Wat komt er echter als de commissarissen weg zijn? Dat had de Norddeutsche Rundfunk zich ook afgevraagd en kwam met een prachtig antwoord: de Tatortreiniger (vert.: schoonmaker plaats delict?). Iemand moet immers het bloed van het parket schuren, de ondergespatte wanden van de badkamer schrobben, de hersenresten van de ijskast krabben. Welnu, in 31 afleveringen (2011–2018) speelt de prachtacteur Bjarne Mädel zo’n schoonmaker. Hij ontmoet ter plaatse meestal mensen die daar werken of er iets te zoeken hebben en met hen raakt hij in een diep menselijk gesprek. Bij voorbeeld met de prostituée, die ineens voor de deur staat omdat zij met de vermoorde nog een afspraak had lopen. Of met een galeriehoudster, over de vraag wat kunst is. Immers, een plas bloed op de vloer kan tegenwoordig net zo goed kunst zijn, en hoe kan een schoonmaker weten dat het EHBO-kastje aan de wand ook kunst is?
Er komen geen afleveringen meer bij, maar alles wat er gemaakt is kunt U nog enige tijd bij de NDR bekijken. En daarna waarschijnlijk op Youtube. Een aanrader voor tweede kerstdag.

1 reactie

Opgeslagen onder Media Medien

Schrikken

‘Dat zoveel migranten zich hier niet thuis voelen, dat is schrikken,’ aldus een opinieblog in de Volkskrant. O jee ja, is me dat schrikken! De integratie van mensen met migratieachtergrond blijkt dus ineens niet zo goed te gaan in Nederland. Weliswaar is het opleidingspeil van migranten sterk gestegen, maar dat betekent niet dat ze ook banen krijgen. En hoe zou dat nou toch komen? Een groot raadsel.

Nog zo’n nieuwtje: in alle westerse landen wordt het aantal mosliminwoners door ‘het volk’ sterk overschat. In Nederland denkt men bij voorbeeld dat 17% van de bevolking moslim is; in werkelijkheid zijn het er maar iets van zes.

Verbijsterende nieuwtjes, die al twintig jaar, zo geen dertig jaar bekend zijn. Lezen Nederlanders dan geen kranten, dat ze zo slecht geïnformeerd zijn? Jawel, dat doen ze wel; dat is het juist.

howmanymuslims

 

4 reacties

Opgeslagen onder Media Medien, Nederland