Categorie archief: Iran

Ontspannen met Perzisch

Sinds enige tijd leer ik wat Perzisch, en ik merk nu al dat het me makkelijker afgaat dan Arabisch, hoewel dat toch mijn hoofdvak was. Allicht, zal iemand zeggen: Perzisch zit veel eenvoudiger in elkaar. Dat is altijd maar betrekkelijk waar. Het is net als met fluit spelen, dat in het begin makkelijker is dan viool. Voor gevorderden zijn beide instrumenten toch even moeilijk.

Maar er is nog iets. Arabisch heb ik onder ongunstige omstandigheden geleerd: verknipte docenten, slechte leermiddelen, het blijvende gevoel dit nóóit te zullen kunnen. Het was bovendien voor mij decennia lang een plicht, een heilig moeten, zoals ik nu postuum begin te ontdekken. Terwijl Perzisch alleen maar een aardige vrijetijdsbesteding is, die in aangename sfeer wordt genoten. Het is mede daarom dat die taal mij vanzelf aanvliegt. Nou ja, het beetje dat ik er nu van ken dan.

Het is te vergelijken met Frans en Italiaans. Met Frans begon het gezeur al op de lagere school. Op de middelbare school was het vreselijk; ik heb de lessen hoofdzakelijk soezend doorgebracht – wat overigens pedagogisch waardevol is! En daarbovenop nog die Fransen en Brusselaars, die geen gelegenheid voorbij laten gaan om je te laten voelen hoe beroerd je Frans is. Toen ik merkte dat ik Frans nodig had voor mijn vak ben ik Franse literatuur gaan lezen. Dat was een genoegen en zo heb ik er toch nog vrij veel van geleerd. Die bevangenheid, dat gevoel van druk is echter gebleven. Maar dan het Italiaans! Ik ken er maar heel weinig van: een verblijf in Rome, een leerboekje, de rest opgepikt uit opera’s of liederen. Maar het beetje dat ik heb staat volledig tot mijn beschikking en ik kan er vrolijk verder mee improviseren. Geen blokkades. Dat merken de gesprekspartners ook, dus die gaan daar goed op in. Welnu, zo gaat met dat Perzisch ook.

Gun uw kinderen dus een aardige Chinese gouvernante, dan leren ze bijna vanzelf een nieuwe wereldtaal.

7 reacties

Opgeslagen onder Iran, Persoonlijk, Taal

Iran en Israël: oude vrienden

Nadat Rafsanjani al in de zomer had verklaard niet in oorlog te zijn met Israel, nadat president Rohani en de Minister van BuZa Zarif van Iran in september de joden per twitter een gelukkig nieuwjaar hadden gewenst, kwamen er nu signalen uit Israel, o.a. van president Shimon Peres, dat men het Iraanse volk liefheeft. Het zou me werkelijk niet meer verbazen als de Iraans-Israëlische vriendschap, die sinds 1990 sterk bekoeld was, binnenkort werd opgewarmd.

1 reactie

Opgeslagen onder Iran, Nabije_Oosten

Studiedag met economen

Vrijdag was een zware dag: ik heb namelijk het grootste deel van een symposium over de economische sancties tegen Iran hier te M. bijgewoond. Die sancties hebben me al jaren geïnteresseerd. Deskundigen uit zes landen inclusief Iran waren aangereisd. De helft van het gezegde heb ik niet begrepen, want de sprekers waren allemaal economen en ik ben dat niet. Veel slecht Engels ook gehoord daar. Bij één spreker had ik de verdenking dat wat hij zei wel degelijk ook in woorden te zeggen was geweest, maar misschien beheerst hij die niet zo goed als de formules die hij op de wand projecteerde. Formules bieden net als in de taalwetenschap een schijn van exactheid, maar omdat de helft van de data niet exact is komt daar toch niet veel van terecht.

In  mijn onschuld had ik verwacht, na deze dag nu eindelijk de sancties tegen Iran te zullen begrijpen. Maar nee. In de modellen van economen is vaak het verband met de werkelijkheid zoek. Of het was mooi in kaart gebracht tot 2010, maar wat daarna kwam was toch eigenlijk koffiedik kijken, bij gebrek aan harde gegevens. Of men concentreerde zich op een of ander aspect, zonder het grote geheel in het oog te houden.

Toch heb ik veel geleerd: Bij voorbeeld heb ik van knappe economen de bevestiging gekregen van wat ik altijd al vermoedde: dat een schaduweconomie economisch best gezond is, de bevolking tevreden maakt en de regering stabiliseert, zolang zij maar niet zó groot wordt dat zij de officiële economie overwoekert. Deze les had ik in de praktijk al begrepen in Griekenland indertijd; in Egypte daarentegen was het erg uit de hand gelopen.

En dat sancties het werkzaamst zijn in de eerste twee jaar nadat zij worden opgelegd. Daarna heeft men zich aangepast, een schaduweconomie opgezet, de nodige sluipwegen gevonden enzovoort. Dit was al aan tientallen gevallen van economische sancties doorgerekend.

Die deskundigen kunnen ook aardig cynisch zijn. Zo hoorde ik er een zeggen: wanneer de lijdensdruk op het volk door economische sancties met een factor x vergroot wordt moet de toediening van ideologie (resp. religie, of nationale trots) met een factor y worden versterkt om een samenleving stabiel te houden. En dit dan als een wetmatigheid; niet speciaal op Iran toegespitst. Kortom, pleur er een scheut religie in, dan houden ze het weer een poosje vol. Dit mechanisme wordt in Iran zeker goed begrepen.

Er werden ook vragen niet beantwoord: waarom was er juist nú die bereidheid tot gesprek in Genève, en vorig jaar al in Oman? Of wilden ze allemaal weer eens lekker eten en een nieuw horloge kopen, net als de uitzichtloze duuronderhandelaars uit Israel en Palestina en al die Joegoslaven indertijd? De olieprijs is momenteel laag. Het vrijkomen van grote plassen olie uit Iran zou die prijzen nog met 10% verlagen; dat kan toch niet in de zin van de heersende oliemultinationals zijn? Zou het een persoonlijke eerzucht van Obama zijn, dat akkefietje met Iran nog te klaren? Maar daarvoor ontbreekt hem de tijd. Die sancties liggen in de USA deels vast in wetten, die alleen door de senaat …, mijn God, wat een nachtmerrie nog.
Misschien begon Khamenei de nadelen nu ook te voelen. Naast zijn baan als Führer beheert hij immers een zakenimperium t.w.v. een miljard of zestig, en dan is het lastig geen toegang te hebben tot het internationale bankverkeer.

De aanwezige politicologen waren ook lekkere jongens. Ze hebben bevestigd wat ik al vermoedde: dat je eigenlijk met een atoombom niet kunt gooien. Zelfs al zou je precies kunnen mikken, je zult zeer waarschijnlijk behalve het doel ook het buurland onaangenaam treffen, dat misschien net jouw bondgenoot is of moet worden. Het beste kun je een eiland bombarderen, zei men: Japan ofzo. Ja, of een gebied in het holst van Rusland; maar de Russen gooien natuurlijk terug.
Afgezien van het allang bewezen feit dat Iran geen atoombom heeft en ook binnenkort niet zal hebben zou het deze nooit op Israel kunnen laten vallen zonder ook vele Palestijnen, Libanezen. Jordaniërs en Syriërs te doden, en dat zullen ze uit overwegingen van public relations niet willen.

Waarom doen staten dingen met elkaar die duidelijk in niemands belang zijn? Gewoon, zomaar, ‘omdat het kan’. Het zijn net mensen. De vergelijking met bullying grote jongens op een schoolplein werd ook enkele malen gemaakt, en daarvoor hoef je geen hoogleraar in de economie te zijn.
Eén geleerde noemde de sancties een massavernietigingswapen. Veel kinderen en volwassenen sterven omdat ze geen toegang tot medicijnen meer hebben; veel mensen, bij voorbeeld studenten die in het buitenland willen studeren, zien hun levensplan gefnuikt, enzovoort.

Over die sancties zelf misschien nog een andere keer.

7 reacties

Opgeslagen onder Bildung und Uni, De mens, Iran, Politiek

Sint en Piet in Iran

noroozIn Iran weten de geleerden ook niet precies waar Zwarte Piet vandaan komt. Meestal is hij als zzp-er onderweg (zeer zwarte piet), maar er is ook een traditie volgens welke hij als hulpje van een sinterklaasachtige figuur optreedt. Het gaat om cadeautjes, muziek en een hoop lol.

1 reactie

Opgeslagen onder Iran

Iran update

Hoe gaat het inmiddels met …

… de economische sancties? Ongeveer 10% van de Iraanse import komt uit Duitsland. Voor 3,5 miljard spullen. Iran exporteerde voor 900 miljoen naar Duitsland. De Duitse handel is tevreden over de toename in het afgelopen jaar. Om me tot de eerste levensbehoeften te beperken: sinds 2009 zijn er 500 Porsches verkocht.

… de kernenergie? De kernenergiecentrale in Bushehr is ook dit jaar niet geopend. Al 36 jaar niet, en dat hoewel daar technici gesignaleerd zijn die kort te voren nog bij … eh, Siemens werkten (ssstt!). Moesten die alleen maar de schade door Stuxnet herstellen? (NASCHRIFT 8.9.2011: Nu is de centrale wel aangesloten. Maandag plechtige opening. Maar pas in november gaat hij aan het net.) Er gaat een aanzienlijk gevaar vanuit: hij staat namelijk in een gebied waar veel aardbevingen zijn.

… de subsidies op de prijzen van benzine, levensmiddelen e.d.? Die zijn/worden afgeschaft en vervangen door directe uitkeringen, die je als een aanzet tot een basisinkomen kunt beschouwen.

… de stenigingen? Ook het afgelopen jaar is er weer niemand gestenigd in Iran. Geen wonder, want stenigingsvonnissen worden sinds enige jaren (2008?) in de praktijk door hogere rechtbanken omgezet in andersoortige doodstraffen of gevangenisstraffen. Deze interesseren de bloedgeile media niet; daarom hoor je daar weinig over. Zahra Bahrami is in januari 2011 opgehangen. Mevrouw Ashtiani, de laatste kandidate voor steniging, zit nu in de gevangenis voor een jaar of wat. De vraag is wat prettiger is…

5 reacties

Opgeslagen onder Iran

Iran 2010 – Werwaarts Iran?

Af en toe denk ik na over Iran, niet in de laatste plaats omdat mijn cursus Perzisch nu begonnen is.

Bij mijn bezoek in mei heb ik een land gezien, dat zich de laatste dertig jaar verrassend heeft ontwikkeld. Een redelijk succesverhaal, en dat ondanks een ellendige regering én economische sancties uit de buitenwereld.
Hoe zou het zijn als Iran een betere regering had en die sancties werden opgeheven? Met tientallen miljarden inkomsten per jaar extra én een beter beleid, zou het land dan als een komeet omhoog schieten en van half ontwikkeld naar heel ontwikkeld land evolueren? Eerlijk gezegd betwijfel ik dat dat betere beleid er zou komen. Maar dat is meer een buikgevoel, want echt verstand heb ik er niet van.
In dat geval zou het Amerikaanse roofdierkapitalisme er weer binnentrekken. De economie zou boomen, jawel. Er is zoveel olie, gas en ander spul dat misschien de ‘Hollandse ziekte’ zou uitbreken. De aanwezigheid van enorm veel grondstoffen maakt een land moeilijk ontwikkelbaar. Denk aan Nigeria, dat door een olieplas de vernieling in gedreven is.
Voor Iran zijn er niet echt voorbeelden. Zuid-Korea of Brazilië zijn niet vergelijkbaar; Turkije misschien nog eerder. Hoe dan ook, er zou er al spoedig een klasse van uitbuiters ontstaan die in niets zou onderdoen voor de huidige. De corruptie zou niet verdwijnen. Veel van de nieuwe miljarden zouden naar het buitenland gesluisd worden. Grote delen van de inheemse industrie zouden kapot gaan wanneer zij niet langer hun best moesten doen en aan de ijzige wind van wereldwijde concurrentie werden blootgesteld. De nutsbedrijven zouden geprivatiseerd worden en dus net zo beroerd worden als in de USA en bij ons. Wegvallende subsidies en stijgende prijzen zouden voor sociale onrust zorgen. De sociale voorzieningen zouden mogelijk het loodje leggen. Politiek zou het land waarschijnlijk verdeeld raken, misschien zou er zelfs haat tussen de verschillende volkeren of religieuze denominaties worden gezaaid. Burgeroorlog? Dan is de boom gauw weer over.
Wil ik dan dat de huidige regering in Iran nog langer blijft zitten? Bah, nee. Maar gelukkig hoef ik niets te willen, want er gebeurt toch wat er gebeurt. Waarschijnlijk verandert er de komende jaren niet zoveel; voor de inwoners is het te hopen dat de scherpe kantjes van het regime wat afslijten. Een soort Iraans Breznjev-regime dan maar?

3 reacties

Opgeslagen onder Iran

Iran 2010 – economische sancties 5

Er is nu enige tijd verstreken sinds de invoering van nieuwe, strenge sancties tegen Iran. En ziedaar: Europa en Japan passen onder druk van de USA die sancties strenger toe dan ooit, terwijl de USA zelf er eerder soepel mee zijn en ondershands vrolijk handel drijven met Iran.
Zoals altijd gaat het niet om morele verontwaardiging of diepe bezorgdheid over een boosaardig regime, maar om lucratieve handel en om macht. Obama heeft Europa en Japan kennelijk steviger in de greep dan zijn voorganger. Misschien denkt hij: delen van de wereld ontglippen mij; wat ik nog heb houd ik goed vast.

1 reactie

Opgeslagen onder Iran

Iran 2010 – economische sancties 4

Nog een gedachtengang, ik probeer maar wat.

Het is duidelijk dat de sancties het heersende politieke systeem in Iran zullen bestendigen en sterken, en blijkbaar is dat ook de bedoeling van de USA. Dat land heeft belang bij een sterk Iran, omdat de oostgrenzen van dat land verdedigd moeten worden. De grenzen met Pakistan en Afghanistan zijn lang, lek en gevaarlijk. Er woedt daar al jaren een soort oorlog tegen de wilde krachten en drugskartels uit de oostelijke buurlanden. In Iran verblijven drie miljoen Afghaanse vluchtelingen, die eventueel in vijanden zouden kunnen verkeren. Als men Iran ontspanning, hergroepering en burgeroorlog zou gunnen, zou er een soort mega-Somalie kunnen ontstaan, een zwart gat, een failed state van ongekende omvang; AFG, PAK, IR. Misschien zou ook het net weer opkrabbelende IRQ gevaar lopen het moeras ingezogen te worden. Dat zou een ongelofelijke ramp zijn; zoiets ter grootte van de derde wereldoorlog.
Die rare regering in Teheran zal dus nog wat blijven, vermoed ik, en op een dag zullen er in Amerikaans belang weer wapens aan Iran geleverd worden, om de Afghaanse maffia en de Taliban buiten de deur te houden.

1 reactie

Opgeslagen onder Iran

Iran 2010 – economische sancties 3

(deel 2 volgt als ik wat minder lui ben)

Waarom wil Iran die sancties zo graag? Dat weet ik niet, met mijn lekenkop. Ik kan maar een paar redenen bedenken.

– Het is wel tof om een wereldmacht te trotseren. Ze doen het nu al zo lang, en als de USA alsnog met heel die laatkapitalistische herrie zou binnentrekken zou dat een afgang zijn. Zoals het nu gaat dwingt Iran de bewondering af van vele andere landen. Het zou een belangrijke rol kunnen spelen in een nieuwe club van ‘Niet-gebonden Landen’.
– De anti-Amerikaanse en anti-Israëlische propaganda is een bestanddeel van de nationale ideologie geworden. Zonder dat geblaat zou het moeilijker zijn de bevolking bij de les te houden.
– Het land zal nota genomen hebben van het feit dat het géén schade heeft geleden ten gevolge van de internationale bankencrisis.
– Het hardste Iraanse argument vóór de handhaving van de sancties lijkt me het conglomeraat van industriën dat Iran zelf heeft opgebouwd en dat vooral in handen is van de Revolutionaire Garde. Wanneer dit zou worden blootgesteld aan de vrije wereldmarkt zou het kunnen instorten, wat machtsverlies voor de Garde zou betekenen.

Het belang van de sancties voor de USA is volgens mij geringer. Iran vult ook een lege plek op in de ideologie van de Amerikanen. Wie zouden ze anders moeten haten? Bovendien kunnen ze zo Israël een plezier doen (hoe lang zullen ze dat nog willen?). Maar verder zie ik geen voordelen voor de USA. Of zijn er lobbies die willen voorkomen dat er meer Iraanse olie geëxploiteerd wordt, om de prijs flink hoger te houden dan nodig is? Ik kan er alleen maar naar raden. De diepteboringen van BP hadden minder zin gehad als er een grotere plas Iraanse olie op de markt was geweest, zoveel is duidelijk. Het auf Trab houden van het militair-industrieel complex schijnt ditmaal niet zo’n rol te spelen. Een paar raketjes in Polen tikt niet echt aan. En zonder sancties zouden ze moeten toegeven dat die toch tegen de Russen bedoeld zijn.

Zo van buitenaf beschouwd zou het juist in het wederzijds belang zijn om de sancties op te heffen, maar ja, als twee jongens met verbeten koppen tegenover elkaar staan speelt dat natuurlijk geen rol. De landen zouden vele miljarden aan elkaar kunnen verdienen; de olieprijs zou wereldwijd met 10% kunnen dalen, heeft men becijferd.
Nadelen voor Amerika nu: Iran doet steeds meer boodschappen bij heel andere landen (Brazilië, India, China.) Wereldwijd is dat misschien een gunstige ontwikkeling, maar Amerika snijdt zo wel in zijn eigen vlees. Andere landen wordt zo ook getoond dat ze bijna zonder Amerika kunnen. Ik vind dat eigenlijk wel aardig, maar de USA waarschijnlijk niet. Voor de EU is het ook niet leuk, want Europa mist net zo goed orders. Bovendien zal waarschijnlijk na enige tijd weer blijken dat de USA de sancties ten opzichte van Irans handelspartners niet vol kan houden.

Duitsland zou daar graag Mercedessen verkopen en nog veel meer, maar het mag niet. Angela staat stoer achter de USA. Ze is haar baas nog een rondje hondentrouw schuldig; tijdens de regering Schröder was Duitsland immers een eigen weg gegaan in zake Irak. Als Mercedes niet mag leveren levert Volvo, of nog een andere firma. Iran krijgt zijn spullen toch; het duurt alleen langer, is duurder en lastiger. Duitsland, dat al heel oude handelscontacten met Iran heeft, wordt intussen uit de markt gedrongen. Dat komt ook omdat Duitsland momenteel nauwelijks een minister van BuZa heeft.
Een oplossing van het kinderachtige probleempje zou natuurlijk de voltooiing van de Iraanse atoombom zijn, eventueel met Amerikaanse hulp. Dan kan die eindelijk in een kast in de bijkeuken gelegd worden (want daar komen die dingen allemaal terecht; er wordt nooit mee gegooid) en kunnen de landen weer gewoon met elkaar omgaan; iets respectvoller dan voorheen zelfs. Dan kan Iran verdergaan met interessantere projecten (bijv. zonneënergie in de oostelijke woestijn?) en kan de USA weer een andere hype verzinnen. Maar Israël had dan een vijand minder, en daar kan het slecht tegen.

1 reactie

Opgeslagen onder Iran

Iran 2010. Airco en ijskasten

Golestan Paleis, Tehran

Golestan Paleis, Tehran

 Meer foto’s.

Vele eeuwen geleden, toen de Iraniërs hun high tech spullen ook niet uit Amerika konden betrekken, hebben zij zelf enkele vondsten gedaan waarmee zij hun leven konden veraangenamen.

Een vroege vorm van airco was de windtoren of windvanger. In de grond wordt een gang gegraven richting kelder waarmee zelfs het kleinste zuchtje wind naar binnen wordt gelokt. Eventueel wordt de lucht langs de open waterleiding nog verder gekoeld. In huis wordt de luchtstroom verder naar boven geleid, mogelijk via omwegen, en gaat er door een toren op het dak weer uit. Aldus blijven de vertrekken lekker koel.

In de winter werd er per lastdier sneeuw en ijs gehaald uit de bergen en opgeslagen in ijskoepels. Windtorens hielden de voorraad de hele zomer koel.

1 reactie

Opgeslagen onder Iran