Categorie archief: Europa

Russisch eitje

Bij de huiswerkhulp werkte ik deze week met een dame uit Afghanistan, die daar wiskundelerares was geweest. Haar moedertaal was Dari, een soort Perzisch. Ze had gestudeerd in de periode dat de Russen daar zaten (1979–89). Een beetje lastig natuurlijk: Russische bezetters, communisme; toch was het leven in Kabul toen blijkbaar veel normaler, ‘burgerlijker’ dan ooit nog daarna. Op de middelbare school had ze Russisch geleerd, en aan de universiteit had ze ook in het Russisch gestudeerd. Dat is niet zo bevreemdend: ik ken dat ook uit de Arabische wereld, waar allerlei moderne vakken vaak niet in het Arabisch worden gestudeerd, maar in het Engels of Frans. Duizend jaar geleden was Arabisch bij uitstek de taal om wiskunde in te studeren, maar die taal heeft de aansluiting aan moderne vakken niet overal meer terug gevonden. Zo is het blijkbaar ook met Dari.
.
De dame sprak een redelijk mondje Duits, maar beklaagde zich over de ongelooflijke ingewikkeldheid van de Duitse grammatica. Dat verwonderde mij zeer: hoewel ik zelf geen Russisch ken heb ik daar voldoende lang naar gekeken om te weten, dat de Russische grammatica heel wat ingewikkelder is dan de Duitse. We spraken er wat langer over: Russisch had ze in een vloek en een zucht geleerd, vertelde ze, helemaal niet moeilijk, terwijl Duits … dat was echt tobben.
.
Hoe kan dat? Voor jonge mensen is het altijd makkelijker een taal te leren. Als ik alleen al denk aan de vanzelfsprekendheid waarmee ik op school Duits geleerd heb, dat was echt een eitje. Dat zou ik nu waarschijnlijk niet meer kunnen.
Nog belangrijker is waarschijnlijk het perspectief waarmee men een taal leert. Als zo’n vreemde taal de enige mogelijkheid is om het ‘verder te brengen’, dan leer je die, hoe dan ook. Als je een buitenlandse partner hebt, of een religie met een heilige schrift in een vreemde taal, is de motivatie al veel minder sterk. En als je onverwacht in een land terecht komt waar je eigenlijk niet wezen wilt, zoals bij vele vluchtelingen het geval is, dan heb je ook geen zin in die taal. Tenzij je na de eerste schrik de mogelijkheid ziet en de wens koestert daar te blijven, dan ga je er je best op doen. Of toch weer minder wanneer de mogelijkheden in het nieuwe land tegenvallen, of als je geacht wordt na een poosje weer op te donderen.
.
In Griekenland volgde ik ooit een cursus Grieks voor gevorderden. De meeste klanten daar zouden het nooit leren. Ik wel, waarschijnlijk, want ik had al veel ervaring met vreemde talen, maar ik vond Grieks ook echt moeilijk. Op die cursus leerde ik een arts kennen uit Georgië. Het was in 1993 geloof ik, een tijd dat het hommeles was in Georgië en Griekenland gastvrijheid bood aan Christenen uit de Kaukasus met (vermeende?) Griekse wortels. Deze vrouw had het Georgisch als moedertaal, had Russisch geleerd op school, wat zij ook nodig had voor haar studie in de medicijnen, en leerde nu Grieks. Alle drie ingewikkelde talen, die niet met elkaar verwant zijn. Maar ze werkte hard en ik denk dat ze het ging redden. Haar perspectief was een artsenpraktijk die haar was aangeboden in Komotiní—voor Grieken was dat ongeveer de buitenste duisternis, maar voor haar de redding. Zij had dus een perspectief, en ik denk dat het vroegere leren van een andere moeilijke taal het voor haar ook makkelijker maakte.
.
Mijn Afghaanse is getrouwd, ze heeft drie kinderen en haar man werkt. Misschien hoeft ze niet meer zo nodig.

2 reacties

Opgeslagen onder Afghanistan, Ei, Europa, Griekenland, Huiswerkhulp, Taal

Anti wat?

Uitingen van antisemitisme nemen de laatste tijd sterk toe, zo zeer dat het zelfs autoriteiten verontrust. Angela Merkel en ettelijke anderen hebben gezegd dat het een schande is en dat het niet meer voor mag komen. Wat ze eraan gaan doen is dan nog vraag twee.
Er zijn bevolkingsgroepen die meteen klaar staan met de bewering dat het allemaal de schuld is van de moslims. Inderdaad zijn er immigranten en vluchtelingen uit het Nabije Oosten die grote bezwaren hebben tegen Joden en/of Israëlis en die ook geweld niet schuwen. Palestijnen hebben die bezwaren van huis uit; andere Arabieren, bijv. in Syrië en Saoedi-Arabië, krijgen op school aangeleerd dat Joden baarlijke duivels zijn. Zo’n Syrische schoolverlater van zestien die hier rondloopt heeft van zijn levensdagen nooit Joden gezien, maar hij weet wel dat hij ze moet haten.
Het idee dat de toename te wijten is aan de nieuwkomers uit het Midden-Oosten lijkt dus nog niet zo gek, maar onderzoeken in verschillende Europese landen hebben aangetoond dat het toch niet zo is, en dat de overweldigende meerderheid van antisemitische uitingen en incidenten nog steeds van Europeanen zelf komt (zie bijv. dit en dit). Bij nader inzien is dat helemaal niet verbazend, gezien de rijke traditie die Europa op dit gebied kent. Voor Duitsland had ik dat ook zonder wetenschappelijke rapporten wel begrepen; het is hier van de straat te scheppen.

  • In Nederland komt en kwam antisemitisme ook na 1945 voor. Ik wist dat vroeger niet, naïef en niet-Joods als ik was. Na vele jaren vond ik een oud-studiegenoot van me terug. Bij een etentje en een fles wijn vertelde hij me eens dat hij Jood was — wat ik nooit had geweten, maar zo hoort het ook — en in Nederland veel Jodenhaat had ondervonden. In de jaren zeventig dus, toen Nederland zich breed begon te maken als gidsland. De man had zo genoeg gekregen van dat Jood-zijn en het hele gedoe eromheen, dat hij naar een heel ver land was verhuisd en een vrouw van daarginds had getrouwd. Daar is hij geen Jood, hoogstens een Hollander. Probleem voor hem opgelost.

Mooi hoor, dat onze landen zo alert zijn op antisemitisme. Jammer alleen dat een deel van de bevolking het verschijnsel misbruikt als brandstof voor zijn moslimhaat. Maar nog veel treuriger is dat mensen die bezorgd zijn om antisemitisme onverschillig lijken te staan tegenover die moslimhaat, sterker nog: die soms heimelijk wel mooi vinden. Er is natuurlijk heel veel meer moslimhaat dan haat tegen joden; al was het alleen al omdat er zo veel meer moslims zijn.1 Dat lijkt dan ineens een heel ander kapittel te zijn, terwijl het in werkelijkheid toch precies hetzelfde is. Daarom geef ik toch niet zoveel om die bezorgdheid over het antisemitisme. Breng de beide soorten haat eerst maar eens onder dezelfde noemer en noem ze altijd en consequent in één adem.

NOOT
1. Gemakzuchtige schattingen: wereldwijd zijn er: 15.000.000 Joden en 1.500.000.000 moslims. Honderd maal meer moslims dus.
Voor Duitsland zijn deze cijfers: 200.000 Joden en 4.700.000 moslims. Ong. vierentwintig maal meer moslims.

1 reactie

Opgeslagen onder Duitsland, Europa, Islam, Joden Joods joods, Nederland, Vluchtelingen

Oude grenzen

Zoals U weet verschilt Oost-Duitsland, de ex-DDR, in vele opzichten van West-Duitsland. De grens die in 1990 werd opgeheven manifesteert zich zevenentwintig jaar later nog steeds in werkloosheidscijfers, inkomens, verkiezingsuitslagen, het aantal vreemdelingen, de haat tegen hen en nog veel meer. Dat is in cijfers, maar ook op kaartjes tot uitdrukking te brengen. Wat die kaartjes waard zijn kan ik niet beoordelen; soms weet ik niet eens meer waar ik ze vandaan heb. Maar ze geven een indruk:

$datenpegida

In Oekraïne en Litouwen is eenzelfde verschijnsel op te merken. Duidelijk andere politieke voorkeuren in de delen die tot 1939 tot Polen behoorden. Dat is opmerkelijk, want die grens bestaat al driekwart eeuw niet meer:

$Oekraine:Litouwen

In Polen is het nog spectaculairder. Hieronder ziet u de uitslag van de parlementsverkiezingen van 2017 in Polen, het gekleurde gebied op de kaart. Daaroverheen is de contour van het oude Deutsche Reich getekend, dat tot 1945 heeft bestaan. En ziedaar: de voorkeur voor een bepaalde partij komt vrij nauwkeurig overheen met de voormalige Duitse grens. Die onsympathieke PISsers, in blauw, wonen overwegend in het deel van Polen dat nooit deel heeft uitgemaakt van Duitsland. De inrichting van het huidige Polen is al heel lang geleden, maar bovendien is hier nogal met de bevolking geschoven: veel mensen uit het Oosten des lands migreerden naar het ex-Duitse gebied, waar nu nauwelijks Duitsers meer wonen. En toch is die grens nog zo veelbetekenend:
$Polen
Het kan nog gekker: hieronder ziet U een verkiezingsuitslag in Roemenië in kleuren, met daarover de contour van Oostenrijk-Hongarije, waartoe het noordwestelijk deel van Roemenië tot 1918 behoorde. De Dubbelmonarchie bestaat al honderd jaar niet meer, en toch … :
$Roemenië
Hebben die mensen wel zelf gekozen? Of waren de geschiedenis, de genius loci, de grondsoort, de plantengroei en de infrastructuur bepalend voor hun stemgedrag?

Overigens is hier in Duitsland het leven ook duidelijk prettiger in de gebieden die ooit tot het Romeinse Rijk hebben behoord.

5 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Europa

Landname

Het woord Landnahme kwam weer eens voorbij: de Landnahme van de oude Israëlieten. Hoe zou dat in het Nederlands heten? vroeg ik me af. Welnu, dat bleek nogal eenvoudig: gewoon ‘landname’. Het staat in de Wiktionary, en Van Dale wijst zelfs op de herkomst van het woord: een heer Knuttel, die in 1937 schreef over de Frankische landname, heeft het woord naar analogie van het Duits gecreëerd. Het betekent volgens Van Dale: ‘(hist.) het in-bezit-nemen van land door de oudgermaanse volkeren’— dat zullen dus die Franken van Knuttel zijn—en volgens Wiktionary: ‘settlement or occupation of (new) land (from the settlers’ or occupiers’ perspective)’.
.
Er zijn in de wereldgeschiedenis heel wat landen genomen. Duitsland door die oudgermaanse volkeren, en bij voorbeeld Hongarije, dat al meer dan duizend jaar geleden werd bezet door Magyaren uit Centraal-Azië, die het zelf ook altijd over hun Landnahme hebben. De oude Israëlieten namen Palestina; de moderne Israëli’s deden nog eens hetzelfde, ‘opdat de Schriften vervuld werden’. De Europeanen namen vrijwel geheel Amerika; de Britten koloniseerden Australië en Nieuw Zeeland.
.
Ooit was de wereld zo leeg, dat een zwervende stam zich eenvoudig ergens kon vestigen zonder anderen daardoor lastig te vallen. Maar die tijd is allang voorbij. From the settlers’ or occupiers’ perspective wordt er nog steeds wel gedaan alsof het genomen land daarvoor new was, geheel leeg dus, maar dat is niet zo. Alleen, wie daar vroeger woonde herinnert men zich liever niet meer. Kelten, Bataven, Kaninefaten, nooit meer iets van vernomen. Over de Hunnen en Avaren die in Hongarije woonden vóór de Hongaarse landname wil de doorsnee Europeaan ook niets weten. Van het oude Palestina is dank zij de Bijbel nog vaag iets bekend: ‘mijn vader was een zwervende Arameeër,’ maar die oude Israëlieten wilden sedentair worden en de Hethiet, de Fereziet, de Jebusiet en de Filistijn moesten maar een eind opzouten—die hadden sowieso de verkeerde godsdienst ook. In Amerika waren pokken, mazelen en alcohol zeer effectief in het uitdunnen van de oorspronkelijke Indiaanse bevolking, maar de nieuwe landnemers staken graag een handje toe bij de verdere uitroeiing daarvan.
.
Landname is dus geen sympathieke bezigheid, want er zijn altijd vroegere bewoners het slachtoffer van. Wat is het verschil met verovering? Ik weet het niet precies: bij verovering klinkt er iets mee van legers die een land binnentrekken en dat op militaire wijze tot overgave dwingen, terwijl het bij landname misschien eerder gaat om een gestaag binnendruppelen, een reeks van voldongen feiten. Minder soldaten, meer settlers; zoiets?
.
Wat zijn dat voor lui, die landnemers? De meesten waren en zijn economische migranten. Vaak waren zij op de vlucht voor armoe en honger (19e eeuw: Ieren, Noord- en Oosteuropeanen, Duitsers, Italianen, kortom: Europeanen). Anderen hadden weliswaar geen honger maar wilden hun positie verbeteren. De oude Israëlieten hadden genoeg van zwerven, kregen zin in melk en honing en een boerderijtje. De Hunnen, Turken en Magyaren hadden in Centraal-Azië Lebensraum genoeg, maar wilden wel eens deel hebben aan de betere levensvoorwaarden die zij onder andere in Europa ontwaarden. En niet-hongerende Europeanen trokken eveneens als schatgravers de wijde wereld in.
.
Economische migranten zijn meestal wel te onderscheiden van vluchtelingen die op de loop gaan voor oorlog of vervolging (Joden, Palestijnen, Joegoslaven, Syriërs). Daar zijn er meestal niet zo veel van; bovendien gaan zij dikwijls weer terug naar hun land van herkomst als de noodtoestand daar niet langer bestaat.
.
Hoe dan ook, een landname betekent meestal weinig goeds voor de bewoners van het land dat genomen wordt. De mensen in Europa die bang zijn voor oprukkende vreemdelingen voelen dat goed aan, misschien omdat zij wel weten hoe dat in Amerika en Palestina is gegaan. Maar wat zij niet beseffen is dat er de laatste tijd bij ons maar erg weinig economische migranten zijn verschenen. De meeste immigranten zijn immers door Europeanen als goedkope arbeidskrachten hierheen gehaald—door rechts overigens, niet door links. In de toekomst zullen dat er nog wat meer worden, omdat de verouderende arbeidsbevolking moet worden vervangen. De klantjes van Wilders en Baudet gaan namelijk geen poot uitsteken om de welvaart op peil te houden.
.
Nee, bij een echte landname gaat het om veel grotere groepen; zoiets is hier nog helemaal niet aan de orde geweest. Als Turkije (80 miljoen inwoners) zou instorten, als Egypte (95 miljoen) in chaos zou verzinken, of als er grote groepen mensen ten gevolge van de klimaatverandering in nood geraken,1 ja dán kunnen er volksverhuizingen gaan plaats vinden, en daartegen zullen rollen prikkeldraad, een ‘vluchtelingenbeleid’ of zwaaien met nationale driekleuren geen enkel effect hebben. Maar dat is nog niet actueel. De angst van de kleinburger komt dus veel te vroeg.
.
Waarom worden mensen economisch migrant? Omdat het hun in het eigen land niet zo goed gaat. Dat is goed te begrijpen en daarom herhalen we dikwijls dat ‘de vluchtoorzaken in die landen’ moeten worden weggenomen. Maar dat menen we natuurlijk niet, want armoede, uitbuiting en corruptie daarginds zijn juist noodzakelijke voorwaarden voor ‘onze manier van leven’.
.
Tja. Om met mijn vroegere hospita te spreken: dan wachten we maar af van de dingen die komen gaan.

NOOT
1. Waar blijven bij voorbeeld de 160 miljoen Bangladeshi’s als hun land onder water loopt? Het is overigens goed denkbaar dat ook Nederlanders moeten gaan verkassen. Het lieve vaderlandje is erg gevoelig voor de stijging van de zeespiegel, en een of ander kabinet Bruin III verzuimt waarschijnlijk de dijken te verstevigen. In mijn berging kan ik twee Nederlanders onderbrengen op een stapelbed, maar de rest zal toch echt onder een brug moeten slapen.

2 reacties

Opgeslagen onder De mens, Europa, Geschiedschrijving

Zwart, maar

‘Zwart ben ik, maar mooi,’ zegt de bruid van de koning in de bijbel, Hooglied 1:5. Althans volgens de christelijke traditie van West-Europa: Nigra sum sed formosa. Ik kom die tekst tegenwoordig vaak tegen in kerkmuziek. In de bijbelvertaling van het Nederlands Bijbelgenootschap heet het: ‘Donker van huid ben ik, doch bekoorlijk.’
.
Dat is een vertaalfout, die eeuwenlang is meegegaan en die vanuit de gangbare visie op rassen blijkbaar noodzakelijk werd gevonden. Zwart is lelijk, maar in dit geval bij uitzondering een keer niet: zo zag men het.
.
De nieuwste bijbelvertaling heeft de fout niet meer: ‘Donker ben ik, en mooi,’ staat daar, en zo is het goed. Het Hebreeuwse origineel heeft we en de oude Griekse vertaling der Septuaginta heeft kai. Beide woordjes betekenen gewoon ‘en’. Er was en is geen reden om een tegenstelling te creëren tussen zwart en mooi.

שְׁחוֹרָה אֲנִי וְנָאוָה, μέλαινά εἰμι καὶ καλή

2 reacties

Opgeslagen onder Bijbel, Europa

De val van Europa?

Europa staat weer eens op instorten. Op 4 maart beslist het partijcongres van de SPD over, nee nog niet de ineenstorting, maar wel de aanzienlijke zelfverminking van Duitsland. Het gaat namelijk om de vraag of er weer een grote coalitie komt of niet. Alternatief: helemaal geen coalitie, herverkiezingen, minderheidsregering: hoe dan ook verzwakking.
.
Op dezelfde dag krijgt ook Italië de gelegenheid te kiezen voor zelfbeschadiging.
.
En in Zwitserland mogen ze stemmen voor de afschaffing van hun degelijke publieke omroep, zodat alleen nog de Zwitserse varianten van Veronica en RTL zouden overblijven. Die arme Zwitsers hebben namelijk helemaal geen centjes voor een publieke omroep.
.
Ik neig tot somberheid, dat weet U. Zal het niet allemaal wat meevallen? Hm, zoals in Oostenrijk zeker, waar de Nazi’s nu al meepraten? Of zoals in Nederland, waar … ach, U weet wel.

3 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Europa

Ex-taal

Bij de huiswerkhulp Duits vraag ik altijd even wat de moedertaal is van de mensen met wie ik ga werken. Van de week had ik een man van een jaar of vijftig, die verklaarde Joegoslavisch als moedertaal te hebben. Een sympathiek, maar tragisch antwoord. Die taal bestaat namelijk niet meer. Misschien heeft hij wel nooit bestaan; heette het vroeger niet Servo-Kroatisch? De andere Joegoslaven moesten dan gewoon maar meebabbelen. Toen Joegoslavië nog bestond was er blijkbaar een streven naar een eenheidstaal, waaraan een einde kwam toen dat land uit elkaar viel. Nu zijn er daar, als ik goed geteld heb, zes talen, die kennelijk vastbesloten zijn uit elkaar te groeien. Dat is in helemaal niemands voordeel.
.
De misère is niet alleen van taalkundige aard. Ik heb wel enkele mensen gekend, die zich prima voelden als Joegoslaaf, maar door de verbrijzeling van dat land een identiteitsprobleem opgedrongen kregen. Denkt U bij voorbeeld aan ‘halfbloeden’: mensen met een Servische vader en een Kroatische moeder, of omgekeerd. Waar moeten die hun paspoort gaan verlengen, wat ‘zijn’ zij? Nog erger is het als je een islamitische naam hebt, omdat je moeder muslima was, maar je zelf Kroaat en dus katholiek bent, of religieus totaal onverschillig.
.
Doe het niet, Europa: val niet uit elkaar! Er komt niets dan ellende van.

2 reacties

Opgeslagen onder Europa, Huiswerkhulp, Taal

Het blanke ras

Wat was dat ook al weer, het blanke ras? Ik heb er op school over geleerd, omstreeks 1960, maar wat precies, dat weet ik niet meer. Het heet in ieder geval niet ‘het witte ras’. Dat is een verfoeilijk buitenlandisme: the white race, die weiße Rasse.
.
Mijn oude schoolboeken heb ik niet meer, maar nog wel Bos-Niermeyer, Schoolatlas der gehele aarde, Groningen/Djakarta 1956. En daar zie ik wat ik mij inderdaad herinner van toen: ook de Arabieren behoren tot het blanke ras. Op blz. 4 staat een kaartje waarop de ‘Blanken of Kaukasiërs’ rose zijn ingekleurd. Heel Europa is rose, inclusief de Finnen en Hongaren, evenals het grootste deel van Noord-Amerika, het hele Midden-Oosten, Turkije, Arabië, Iran, Pakistan en een groot stuk van India. De Joden kun je niet zien op zo’n kaartje, maar die horen er natuurlijk ook bij.

.
Op blz. 7b staat onderstaand kaartje van Europa met de ondersoorten, waar geen touw aan vast te knopen is. Tsjechië en Hongarije(!) worden daar, net als Zwitserland en Lombardije bewoond door het Alpine ras. Oostenrijk, Beieren, Joegoslavië, Albanië en grote delen van Slowakije, Roemenië en Oekraïne vallen onder het Dinarische ras. Het zou Adolf Hitler vast hebben verbaasd dat hij van hetzelfde ras was als al die Untermenschen. Maar ook Erdoğan zou het schuim om zijn mond krijgen als hij dit kaartje kende: in Aziatisch-Turkije woont namelijk het Armenide ras. Zijn geliefde Turken stammen dus af van Armeniërs, net als de Koerden en de Syriërs! De Turken in Europa daarentegen zijn van het Mediterrane ras, net als de Grieken, Spanjaarden, Portugezen, vele Fransen en Italianen en … Noord-Afrikanen. Dat moet onze moderne racisten zeer verdrieten: dat Turken en Marokkanen van hetzelfde blanke ras zijn als wij, en nog vrijwel familie ook..
Maar geen nood: niemand hoeft zich op te winden over zulke rassenkaartjes, want er zijn in de vorige eeuw zonder twijfel nog tientallen heel andere kaartjes verschenen, waarop iedereen naar hartenlust inkleurde wat hem gelegen kwam. In de Nazi-periode zullen de inwoners van Braunau en München zeker niet van hetzelfde ras geweest zijn als die van de Balkan, en in Wilderstan zullen de Marokkanen raciaal niets gemeen hebben met welke Europeanen dan ook.
.
Totale onzin, die kaartjes—net als dat hele rassengeleuter.

1 reactie

Opgeslagen onder De mens, Europa

Vakantie-eiland

Daar was dat irriterende woord weer in de nieuwsberichten: Ferieninsel (vakantie-eiland). Bedoeld is Bali, waar juist de Gunung Agung op uitbarsten staat.

Bali heeft vier en een half miljoen inwoners, die daar leven en werken en nu door die vulkaan worden bedreigd. Dat er ook bezoekers van buiten komen is van secundair belang. Hoe zou U het vinden als er gesproken werd van de vakantiestad Amsterdam?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Europa, Taal

Misbruik van medemensen

Hoe zat dat ook weer met het misbruik van kinderen? Ik heb de ontwikkeling niet gevolgd, weet alleen dat het vroeger vrij algemeen was, kinderen seksueel te misbruiken en dat in onze tijd de afschuw daarvan algemeen is. Het is volstrekt taboe geworden en wordt ook zwaar bestraft. Al bestaat er een hardnekkige minderheid die het niet kan of wil laten.
.
Hoe het van een vrij algemene, zij het meestal toch verzwegen gewoonte, tot een totaal verbod is gekomen weet ik niet. Ik heb er niet op gelet; het was nooit mijn probleem. Ik heb geen kinderen en kan me zelfs in mijn geheimste zielenkrochten niet voorstellen dat seks met kinderen lekker is; integendeel. Maar er zijn dus mensen die anders in elkaar zitten.
.
Heeft er ooit een verhitte discussie plaatsgehad over seks met kinderen? Vaag herinner ik mij dat er in de jaren tachtig een school in het Odenwald bestond, waar men seks met kinderen uitdrukkelijk voor gezond hield—ja, ook voor de kinderen. Maar nu is dat al lang voorbij; zelfs de misbruikers weten (meestal) dat ze fout zijn. (Naschrift 25 februari 2018: Ja, ook in Nederland was dat er, zie nu https://www.vn.nl/misbruik-castrumperegrini/ . Ik had daar nog nooit van gehoord.)
.
Nu is blijkbaar het misbruik van volwassenen aan de beurt om afgekeurd te worden. Een veelbelovende aanzet was de algemene verontwaardiging toen in de nieuwjaarsnacht van 2015/16 in Keulen vele vrouwen aangerand waren of zouden zijn. Maar het onderwerp ‘misbruik van vrouwen’ had al gauw afgedaan, omdat men zich liever concentreerde op de daders: vermeende vluchtelingen, die men dientengevolge prettig kon haten, terwijl de vrouwen snel weer vergeten werden.
.
Momenteel is er een grote golf van verontwaardiging over een meneer Weinstein, een onsmakelijke dikke man die zich nooit scheert en tientallen vrouwen heeft misbruikt, die voor hun carrière in de film van hem afhankelijk waren. En in andere bedrijfstakken bleek het eigenlijk net zo te gaan. Ik kende dat al uit Egypte. Maar nooit is in onze tijd hier zo publiek zichtbaar gemaakt wat een beestenbende het is tussen de mensen.
.
Nu is er wel een discussie. Vrouwen maken verontwaardigd allerlei schandalige feiten openbaar, en mannen verdedigen zich: het ligt toch heel vaak aan de vrouwen, die willen het toch ook? Voor de carrière, of voor de seks zelf. En dan die korte rokjes! Moeten ze ook maar niet op straat lopen. Wil een vrouw in haar diepste wezen niet hard aangepakt of zelfs verkracht worden? Ook zulke mannelijke meningen komen tegenwoordig openlijk voorbij. Ook dit herinnert me aan Egypte. Bovendien hebben zich intussen mannen gemeld die eveneens misbruikt zijn.
.
Ben benieuwd hoe het gaat aflopen. Zal over een paar jaar het misbruik van volwassenen net zo’n algemene afschuw opwekken en even streng gestraft worden als kindermisbruik? In ieder geval is duidelijk geworden: wat men afkeurt bij moslims is niet-moslims ook niet vreemd. Deze affaire kan in ieder geval een van de angels wegnemen uit het zog. ‘islamdebat’.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Europa