Categorie archief: Einkaufen

De fiets of niets

Bij de vorig jaar vernieuwde supermarkt in Cappel is met enige vertraging nu een fietsenrek geplaatst. Een verkeerd fietsenrek: zo eentje waar je niets aan hebt, omdat je de fiets nergens aan kunt vastmaken. In Italië zag ik van de zomer alleen maar prima fietsenrekken; hier gaat men nog door met verouderde goedkope prullen.

Bij dat fietsenrek stond een bordje: ‘Dank U, dat u ter wille van het milieu met de fiets bent gekomen.’ Slijmerds! Als ik met de fiets naar de supermarkt ga doe ik dat niet voor het milieu, maar omdat er niets anders op zit. Weliswaar kun je bij de supermarkt parkeren, maar in de rest van Marburg niet, dus als ik naar meer dan één bestemming moet is de fiets het aangewezen vervoermiddel. Als ik aan het milieu dacht bij het boodschappen doen, zou ik niet bij jullie kopen.

4 reacties

Opgeslagen onder Einkaufen, Fietsen, Marburg

Met zonder

Voor mij staat een fles douchegel die op de voorkant trots verkondigt wat er niet in zit: 0% parabenen, 0% kleurstoffen, 0% ftalaten, 0% phenoxyethanol. Wat het allemaal is weet ik niet, maar het is fijn dat het er niet in zit. Vooral ftalaten lijken me lastig bij het douchen. Spreek dat maar eens uit: voor je het weet heb je schuim in je mond.

Vroeger had je allerlei producten met. Het spul op zich zelf was blijkbaar nergens goed voor, maar het ontleende zijn waarde aan toevoegingen. Weet u nog: de eerste tandpasta met fluoride? En later met hexachlorofeen? Dat moet ergens in de jaren tachtig geweest zijn. Maar mét is niet meer van deze tijd: zonder is het nieuwe met. Ook bij deodorant, zag ik: zonder alcohol en zonder aluminium. Een verrijking.

Het wachten is nu op een product zonder aloe vera.

5 reacties

Opgeslagen onder Einkaufen, Onzin

Zelfkapotting

Die Tim heb ik nooit gemogen, de jongen die mij in de navigator de weg wijst. Maar op mijn nieuwe apparaat kon Joanna Lumley nu eenmaal niet opgeladen worden. De nieuwe deugde meteen al niet: zijn accu wilde niet opladen. Terug naar de winkel, na twee weken kwam hij weerom en deed het prima. Maar nu, na afloop van de garantie, vertoont hij weer hetzelfde euvel. Een weigernavi dus; bah! Om mijn eer te redden zal ik nu een apparaat van een ander merk dan Tomtom moeten kopen. Dan moet ik weer een heel andere grammatica aanleren; ergerlijk.

Soms denk ik even dat apparaten er zelf niets aan kunnen doen dat ze kapot gaan. Misschien zit er wel een Chinees fabrieksmeisje achter, dat in stil protest tegen haar arbeidsvoorwaarden met een contactje heeft zitten knoeien.

14 reacties

Opgeslagen onder Auto, Computer, Einkaufen

Apothekenoverschot

Duitsland heeft een apothekenoverschot, en dat is ook in Marburg duidelijk merkbaar.

Heden heb ik voor € 2,95 een pakje met vijf wat grotere wondpleisters aangeschaft. Zoals iedere aankoop in een apotheek die een buisje aspirine te boven gaat verliep zelfs deze in twee etappen: eerst bestellen, een halve dag later het bestelde afhalen. En dat ofschoon ik met opzet een grote en glanzende apotheek had uitgezocht. Maar nee, in voorraad is ook daar zo’n eenvoudig artikel niet. Twee keer fietsen is natuurlijk wel goed voor de gezondheid.

Marburg heeft 80.000 inwoners en 25 apotheken, de meeste klein. Dat is dus één apotheek per 3200 inwoners. Waren er maar zoveel warme bakkers … . Die apotheken hebben in elk geval de twintig artikelen in voorraad die iedere dag in de reclame langs komen. En natuurlijk nog allerlei dingen die ik nooit nodig heb. Maar verder helemaal níets. Dat heeft twee redenen: 1. De Duitse farmaceutische industrie braakt zulke enorme aantallen producten uit, dat het niet meer bij te houden is. 2. De kleine apothekers, en misschien ook wel de grotere, hebben geen geld en misschien ook geen kast- en laderuimte om artikelen in voorraad te houden.

Is het erg onmenselijk als ik deze beroepsgroep een tsunami van faillissementen of, nou vooruit, fusies en vervroegde pensioenen toewens? Zodat er tenslotte nog maar pakweg vier grote apotheken in Marburg overblijven, die vrijwel alles hebben en waarvan er minstens twee ook ’s avonds en in het weekend open zijn.

12 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Economie/Wirtschaft, Einkaufen, Marburg

Boeren

In de landelijke omgeving waar ik woon heb ik in de loop der jaren drie boeren leren kennen. Ik ga graag met ze om , want ik waardeer hun manier van leven, bewonder die zelfs.

Ook hier in Midden-Hessen kun je van een kleine boerderij niet meer leven. Alle drie wilden ze echter hun geërfde hoeven niet opgeven en hebben ze een deeltijdbaan erbij genomen. Een Hofladen, waar je eigen producten aan de man brengt, ligt natuurlijk voor de hand; dat is hier heel normaal. Een ander is hulpverlener op een ambulance en heeft ongeregelde diensten. En nummer drie doet aan behangen en stucadoren. Maar voor alle drie is de zin van het leven gelegen in het kleinschalige, traditionele boerenbedrijf, en ze kunnen álles: zowel land- en tuinbouw als veeteelt, inrichting en reparatie van de gebouwen, onderhoud en restauratie van oude werktuigen en ook, vaak in samenwerking met de vrouw, de verwerking en verkoop van hun producten op markten. Als ik me even concentreer op A.: die heeft een paar koeien en twaalf schapen rondlopen. Dat levert kaas en schapenkaas op, en zelf gesponnen wol. Op zijn land verbouwt hij graag vlas, wat resulteert in op het weefgetouw geweven linnen. Ik bedoel linnen zoals mijn grootmoeder in haar uitzet had: spul dat zestig jaar meegaat. Deze mensen houden er niet van dat je een stuk textiel na twee jaar al moet weggooien, en ze hebben ook geen zin om het te verkopen aan de snobbishe elitefirma Manufactum. Het komt gewoon op de markt. Ik heb ook wel eens sokken bij ze laten breien: heerlijk. A. handelt in vee, is overal op markten en is blijkbaar voldoende runderkenner om in het regionale toezichtcomité runderteelt te mogen zitten. Als er even niets te doen is zijn er nog de kippen en de bijenvolkeren. Eieren en honing verkoopt hij natuurlijk ook, en jam van het eigen fruit. En noten. Als er geslacht is komt er zelfgemaakte worst; de hele winter worden de eigen ingevroren karbonaden gegeten, met de eigen aardappels, groentes en compôte. Alles natuurlijk, alles eco, maar zonder gepraat daaromheen. Voor hen spreekt dat vanzelf.

De zin van het leven? Is het juist niet een beetje onzin, zich zo af te sloven terwijl je alles per muisklik voor een deel van de kosten uit een ver land kunt laten komen? En waarom verouderde technieken en eeuwenoude weefgetouwen en al die talloze voorwerpen waarvan U en ik naam noch functie kennen? Omdat zij dat willen, en nog een aantal collega’s dat ook wil, en er voldoende draagvak is in de tamelijk conservatieve samenleving hier. Dát verleent er de zin aan. Hun leven is gericht op het verleden, zou je ze kunnen verwijten, niet op een dynamische toekomst, maar dat is een keus. Zij hebben zware, volle, maar tevredenstellende werkdagen met veel afwisseling. Vergeleken daarmee is bij voorbeeld stucadoren maar een banaal karweitje.

Je kunt deze mensen ook een voorwerp van honderd jaar geleden voorhouden en zij weten meteen welk onderdeel van welk stuk gerei het is, en ook nog hoe het heet, en hoe het drie dorpen verderop heet. Ik denk dat het van belang is dat de kennis van het traditionele boerenvak blijft bestaan. Er kan een dag komen dat het schip uit Argentinië of China niet meer komt, en dat we weer dringend op de kennis en de praktijkervaring van zulke boeren aangewezen zullen zijn.

2 reacties

Opgeslagen onder Dieren, Duitsland, Economie/Wirtschaft, Einkaufen, Eten en drinken

Müesli voor de rijken

De oude zak

Mijn merk müesli is bijna anderhalf maal zo duur geworden. Als ik even een intimiteit kwijt mag: sinds jaar en dag eet ik ’s morgens Seitenbachers Natural Body Power. Het resultaat kunt u zich wel voorstellen. Maar in plaats van € 5 voor een kilo vragen ze nu € 3.50 voor een halve kilo, en dat gaat mij iets te ver. Hoe wordt dit prijsverschil gerechtvaardigd? De nieuwe pakken müesli zijn bio. Eco, organic. Ook is de verpakking veel chiquer geworden (en dus minder bio naar ik aanneem). Dit is één van een reeks productwisselingen, die al een tijdje aan de gang is mijn supermarkt. Ze willen het liefst helemaal op bio overstappen. Volgens mij heeft het te maken met de groter wordende kloof tussen rijk en arm. Rijke mensen kan het niet schelen wat ze betalen voor hun eten, dus die kun je mooi laten dokken. Omdat enorme prijsverhogingen zonder meer toch moeilijk te verkopen zijn wordt die truc met bio uit de kast gehaald. De middelklasse wordt zo naar de goedkope supermarkt gedreven; de arme mensen waren daar al.
Vlees van dieren koop ik vrijwel nooit, maar als ik het doe, dan wel bio. Bij kaas en eieren wil ik ook graag de beste kwaliteit. Geen Frico en Goudkuipje & Co.; geen industrie-eieren die nog nooit een kip van binnen hebben gezien. Maar voor de rest kan het me niet schelen. Nederlanders hebben altijd al graag rotzooi gegeten, toch worden we allemaal erg oud.
Lastig dat ik dus andere müesli moet zoeken, en misschien voortaan wel naar twee supermarkten moet. Want het blijft niet bij müesli alleen; de bioïsering grijpt om zich heen. Het eigenlijke probleem is dat ik iets tussen arm en rijk in ben.

12 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Ei, Einkaufen, Eten en drinken

Schoenen uit Berlijn

(Kan sporen van reclame bevatten!)
In de loop der jaren zijn mijn voeten breed geworden; naar ik heb begrepen is dat vooral omdat ik ze wel eens gebruikte. Voeg daarbij dat ik problematische knieën heb en een beetje moeilijk loop, wat o.a. met steunzolen wordt bestreden. Dan is de keus in een schoenenwinkel niet meer zo groot. Altijd de saaiste modellen in bruin en zwart, en nog blij zijn dat je er überhaupt op vooruitkwam. Natuurlijk bestaan er ook Bequemschuhe, ‘schoenen voor de moeilijke voet’. Die meestal vaalgrijze stappers met zolen van marshmallow worden bij voorkeur door bejaarden gedragen bij dagtochtjes met de bus, met als hoogtepunt een Brabantse koffietafel. Gesloten worden ze met klittenband; schoenveters zouden voor de afgenomen coördinatie of de reumatische vingers wellicht te moeilijk zijn.

Daar wil ik nooit aan toekomen, en daarom ben ik blij dat er een winkel bestaat waar mooie, ja zelfs spannende schoenen worden verkocht waar je ook nog op kunt lopen. De firma Trippen uit Berlijn, ik zeg het maar vast. Zelf had ik ooit toevallig een paar gekocht in hun filiaal in Keulen. En twee weken geleden hield ik het niet meer uit in mijn kleine stad en ben ik zomaar eens een dag naar Keulen gereden. Frankfort was me als uitbraakpoging even niet drastisch genoeg. Nu heb ik schoenen voor minstens tien jaar, want onverslijtbaar zijn ze ook nog. Alles eco, handgemaakt en zo nodig gerepareerd door echte mensen. En als er toch zulke schoenen bestaan, waarom zouden jongeren daar eigenlijk niet op lopen? Het gemak dient de voet, tenminste bij mannen. Vrouwen menen vaak een man te moeten behagen door hoge hakken te dragen. U kent dat type wel: ‘Welnee, dat doe ik helemaal voor mezelf en het draagt juist heel lekker!’ Met de zelfkwellerij van deze christelijke variant op de boerkadraagster hoeven we geen medelijden te hebben.

Spannende schoenen dus, kijkt U zelf maar. De meeste foto’s zijn van damesschoenen, omdat die het makkelijkst in copieerbare vorm te vinden waren.


Als het U interesseert bladert U zelf even verder op hun webpagina.
Er zijn hele wilde modellen bij, die je eerder op een toneel zou verwachten. Hoewel die vast ook lekker lopen zou ik die zelf nooit dragen. Waarom niet? Omdat ik dan ook bijpassende kleding, bril, haar en persoonlijkheid zou moeten nemen; dat is te bewerkelijk. Maar al trek ik ze niet aan, ik vind ze toch leuk om te zien. Daarnaast zijn er rustigere, bijna middeleeuws aandoende modellen voor de burgerman. Die op de laatste twee foto’s heb ik, bij voorbeeld.

Inmideels zijn er ook filialen in plaatsen als Stuttgart en Ulaanbaatar (Mongolië).

16 reacties

Opgeslagen onder Einkaufen, Persoonlijk

Overhemden van V&D

Gisteren heb ik een overhemd weggegooid dat ik omstreeks 1995 bij V&D had gekocht. De kraag was nog goed, maar de manchetten begonnen door te slijten en dus moest het weg. Ik heb het vaak gedragen, het was een van mijn favoriete hemden. 100% katoen, zestien jaar oud.

Toen ik nog in Nederland woonde kocht ik nooit overhemden bij V&D. Dat gold niet als een goed adres daarvoor; waarom weet ik niet meer. Maar op een dag moet er toch een goed overhemdenaanbod zijn geweest, want ik kocht er drie. De twee andere heb ik nog; die heb ik ook veel gedragen. De naam van het warenhuis staat in de kraag: het huismerk dus.

Het lange leven van deze textiele voorwerpen stelt mij voor een raadsel. Iedereen zal wel hetzelfde hebben ervaren als ik: textiel gaat nooit lang mee, of het nu beddenlakens, ondergoed, hemden of jeans betreft. Zestien jaar is een ongelofelijke leeftijd. Het is dus wel degelijk mogelijk, iets te fabriceren dat lang meegaat! Maar van V&D zal het indertijd wel een vergissing zijn geweest, misschien juist omdat overhemden niet zo hun gebied waren. Per ongeluk goed spul ingekocht. Hun tevreden klanten hebben ze natuurlijk nooit teruggezien; zestien jaar is te lang om op hen te wachten.

8 reacties

Opgeslagen onder Einkaufen

IJsbengel

De Chinese industrie doet erg haar best, Europa te begrijpen en in verkoopbare artikelen te verwerken. Maar soms raken ze in de war. Het kerstverhaal, de jonge Knoet en de begaanheid met uitstervende diersoorten flink door elkaar gehusseld en ziedaar: de IJsbengel Made in China. Als kleine attentie bij de kerstaankopen gekregen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dieren, Einkaufen

Auswärtiges Shoppen

Endlich habe ich den Weg nach Giessen gefunden. In den zwei Jahren dass in Marburg wohne, hatte ich keine Schuhe, Kleider usw. gekauft. Jetzt aber habe ich in Gießen eingekauft; dort gibt es große Läden aller Art. Warum war ich nicht früher darauf gekommen? Weil ich ein Großstadtmensch bin, und die Idee zum Einkaufen in eine andere Stadt zu fahren lag mir völlig fern.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Einkaufen, Marburg