Categorie archief: Ei

Russisch eitje

Bij de huiswerkhulp werkte ik deze week met een dame uit Afghanistan, die daar wiskundelerares was geweest. Haar moedertaal was Dari, een soort Perzisch. Ze had gestudeerd in de periode dat de Russen daar zaten (1979–89). Een beetje lastig natuurlijk: Russische bezetters, communisme; toch was het leven in Kabul toen blijkbaar veel normaler, ‘burgerlijker’ dan ooit nog daarna. Op de middelbare school had ze Russisch geleerd, en aan de universiteit had ze ook in het Russisch gestudeerd. Dat is niet zo bevreemdend: ik ken dat ook uit de Arabische wereld, waar allerlei moderne vakken vaak niet in het Arabisch worden gestudeerd, maar in het Engels of Frans. Duizend jaar geleden was Arabisch bij uitstek de taal om wiskunde in te studeren, maar die taal heeft de aansluiting aan moderne vakken niet overal meer terug gevonden. Zo is het blijkbaar ook met Dari.
.
De dame sprak een redelijk mondje Duits, maar beklaagde zich over de ongelooflijke ingewikkeldheid van de Duitse grammatica. Dat verwonderde mij zeer: hoewel ik zelf geen Russisch ken heb ik daar voldoende lang naar gekeken om te weten, dat de Russische grammatica heel wat ingewikkelder is dan de Duitse. We spraken er wat langer over: Russisch had ze in een vloek en een zucht geleerd, vertelde ze, helemaal niet moeilijk, terwijl Duits … dat was echt tobben.
.
Hoe kan dat? Voor jonge mensen is het altijd makkelijker een taal te leren. Als ik alleen al denk aan de vanzelfsprekendheid waarmee ik op school Duits geleerd heb, dat was echt een eitje. Dat zou ik nu waarschijnlijk niet meer kunnen.
Nog belangrijker is waarschijnlijk het perspectief waarmee men een taal leert. Als zo’n vreemde taal de enige mogelijkheid is om het ‘verder te brengen’, dan leer je die, hoe dan ook. Als je een buitenlandse partner hebt, of een religie met een heilige schrift in een vreemde taal, is de motivatie al veel minder sterk. En als je onverwacht in een land terecht komt waar je eigenlijk niet wezen wilt, zoals bij vele vluchtelingen het geval is, dan heb je ook geen zin in die taal. Tenzij je na de eerste schrik de mogelijkheid ziet en de wens koestert daar te blijven, dan ga je er je best op doen. Of toch weer minder wanneer de mogelijkheden in het nieuwe land tegenvallen, of als je geacht wordt na een poosje weer op te donderen.
.
In Griekenland volgde ik ooit een cursus Grieks voor gevorderden. De meeste klanten daar zouden het nooit leren. Ik wel, waarschijnlijk, want ik had al veel ervaring met vreemde talen, maar ik vond Grieks ook echt moeilijk. Op die cursus leerde ik een arts kennen uit Georgië. Het was in 1993 geloof ik, een tijd dat het hommeles was in Georgië en Griekenland gastvrijheid bood aan Christenen uit de Kaukasus met (vermeende?) Griekse wortels. Deze vrouw had het Georgisch als moedertaal, had Russisch geleerd op school, wat zij ook nodig had voor haar studie in de medicijnen, en leerde nu Grieks. Alle drie ingewikkelde talen, die niet met elkaar verwant zijn. Maar ze werkte hard en ik denk dat ze het ging redden. Haar perspectief was een artsenpraktijk die haar was aangeboden in Komotiní—voor Grieken was dat ongeveer de buitenste duisternis, maar voor haar de redding. Zij had dus een perspectief, en ik denk dat het vroegere leren van een andere moeilijke taal het voor haar ook makkelijker maakte.
.
Mijn Afghaanse is getrouwd, ze heeft drie kinderen en haar man werkt. Misschien hoeft ze niet meer zo nodig.

2 reacties

Opgeslagen onder Afghanistan, Ei, Europa, Griekenland, Huiswerkhulp, Taal

Kerstverhaal

In Berlijn bloeien de amandelbomen, de vogels schijten de auto onder en de paashaas klopt al ongeduldig tegen de wand van het ei: hij wil eruit! Hoog tijd dus voor een kerstverhaal met sneeuw en ijs.
.
Op de avond van 25 december 1965 zat ik in het holst van Westfalen met mijn vriend H. en twee meisjes in de auto van H’s vader. We kwamen van iets feestelijks vandaan; ik weet niet meer wat. H. zat achter het stuur. Er lag al sinds enige dagen sneeuw, maar de wegen waren schoon. Toch belandden we op een glad weggedeelte: de auto gleed weg, we raakten in de berm en knalden ergens tegen op. Maar heel erg was het niet: H. was licht gewond en even de kluts kwijt, de meisjes hadden niets, maar waren in paniek en zaten te huilen. Ik had helemaal niets; mijn taak was het dus, hulp te gaan halen. Het landschap was wit en leeg, maar in de verte zag ik de lichtjes van een boerderij. Daarheen dus; ik vertelde van het ongeluk en vroeg ik of even mocht telefoneren. Grote argwaan; ik moest het wel drie maal vragen en tenslotte mocht het, maar dan wel tegen betaling van vijf mark: een absurd bedrag voor een telefoontje, dat misschien dertig pfennig kostte; und überhaupt! Ik belde met H’s vader en knerpte terug door de sneeuw. Weer bij de auto aangekomen zag ik dat er een andere wagen was gestopt. De bestuurder daarvan was in de weer met wondverzorging en dekens voor de meisjes. Hij bood aan ons mee te nemen naar zijn huis in het volgende dorp, waar we dan op H’s vader konden wachten die verder het nodige zou ondernemen. Dat accepteerden we graag. Daar telefoneerde H. zelf nogmaals met zijn vader. Het duurde wel twee uur voordat deze verscheen; het was niet naast de deur en de wegen waren nog niet zo goed als nu. Tijdens het wachten mochten we bij het gezin in de woonkamer zitten. Ze hadden al gegeten, maar de vrouw des huizes zette borden warme soep voor ons neer, we kregen ook iets te drinken en zo kwamen we weer tot onszelf. Toen H’s vader kwam bedankte hij die behulpzame man zeer hartelijk. Van een vergoeding wilde deze niet weten; voor hem sprak het vanzelf, zei hij: ze waren indertijd zelf als vluchtelingen uit Oost-Pruisen gekomen en wisten heel goed hoe belangrijk het is hulp te krijgen als je die nodig hebt.
.
Nou, is dat kerst of niet? En nog echt gebeurd ook.

9 reacties

Opgeslagen onder Auto, Duitsland, Ei, Onzin Humor, Persoonlijk

Paasdroom

Eindelijk weer eens een droompje gehad, en zo passend bij het seizoen.
Ik had zes eieren gekocht, in zo’n grijs kartonnen geval. Thuisgekomen merkte ik dat er één ei kapot was. Geen wonder, het was heel wat groter dan de andere, al bijna een ganzenei (voorheen: ganzeëi). De verpakker had het toch in het te kleine kartonnetje gedrukt en daarbij was het kapot gegaan.

Wat wil de dichter hiermee zeggen? Niets, wil ik hopen; het is een zinloze droom. Zin was er al zo veel in mijn leven.

9 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Ei, Onzin Humor

Müesli voor de rijken

De oude zak

Mijn merk müesli is bijna anderhalf maal zo duur geworden. Als ik even een intimiteit kwijt mag: sinds jaar en dag eet ik ’s morgens Seitenbachers Natural Body Power. Het resultaat kunt u zich wel voorstellen. Maar in plaats van € 5 voor een kilo vragen ze nu € 3.50 voor een halve kilo, en dat gaat mij iets te ver. Hoe wordt dit prijsverschil gerechtvaardigd? De nieuwe pakken müesli zijn bio. Eco, organic. Ook is de verpakking veel chiquer geworden (en dus minder bio naar ik aanneem). Dit is één van een reeks productwisselingen, die al een tijdje aan de gang is mijn supermarkt. Ze willen het liefst helemaal op bio overstappen. Volgens mij heeft het te maken met de groter wordende kloof tussen rijk en arm. Rijke mensen kan het niet schelen wat ze betalen voor hun eten, dus die kun je mooi laten dokken. Omdat enorme prijsverhogingen zonder meer toch moeilijk te verkopen zijn wordt die truc met bio uit de kast gehaald. De middelklasse wordt zo naar de goedkope supermarkt gedreven; de arme mensen waren daar al.
Vlees van dieren koop ik vrijwel nooit, maar als ik het doe, dan wel bio. Bij kaas en eieren wil ik ook graag de beste kwaliteit. Geen Frico en Goudkuipje & Co.; geen industrie-eieren die nog nooit een kip van binnen hebben gezien. Maar voor de rest kan het me niet schelen. Nederlanders hebben altijd al graag rotzooi gegeten, toch worden we allemaal erg oud.
Lastig dat ik dus andere müesli moet zoeken, en misschien voortaan wel naar twee supermarkten moet. Want het blijft niet bij müesli alleen; de bioïsering grijpt om zich heen. Het eigenlijke probleem is dat ik iets tussen arm en rijk in ben.

13 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Ei, Einkaufen, Eten en drinken

Ei

Im Hühnerstall einer Bekannten sah ich ein ausgeblasenes Straußenei an der Wand hängen. Soll das die Hühner auf eine Idee bringen, sie stimulieren, größere Eier zu legen? Ich fürchte, daß es bei den Hühnern nur Gefühle der Minderwertigkeit wachruft, und letztendlich zu kleineren Eiern führt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Ei, Unsinn

Ziegenkot

Gerade zog ein heftiges Gewitter über meine Wohnung vorbei, und mein Balkon war auf einmal voller Hagelsteinen. Wie groß waren diese? Ich würde sagen: wie Ziegenkot. Oder hätten Sie lieber Haselnüsse?
Anlaß für einen Eiervergleich gab es nicht. ‘Hagelsteine, so groß wie Taubeneier,’ heißt es ja bei Unwetter. Aber irre ich mich nicht, so ist das Entenei stark im Kommen, und das erste Hühnerei ist auch längst von Himmel gefallen. Angesichts des Klimawandels ist dieser Trend zum größeren Ei nicht verwunderlich; das Herabstürzen des ersten Strausseneis ist nur eine Frage der Zeit.
Natürlich, es gibt auch Eiermeider, die von Golfbällen reden und so ihre gute Kinderstube zeigen wollen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Ei, Unsinn