Categorie archief: Auto

Bandenspanning

Mijn twee fietsen plus de auto hebben samen acht banden, die af en toe opgepompt moeten worden. Dat is een klusje van niks. Ik heb een mooie internationale fietspomp, die het gebruik van een verloopnippeltje voor Franse ventielen overbodig maakt. Met de autobanden was er een tijdlang een moeilijkheid, omdat ik de hoge piep bij het bereiken van de gewenste spanning niet meer goed kon horen. Maar tegenwoordig heeft het Esso-tankstation een moderne pompinstallatie, die de spanning toont op een display. Probleempje vanzelf verdwenen.
.
Het kwarweitje is dus op zich niet de moeite om over te praten. Bij mij is er echter iets anders aan de hand. Ik heb ‘een dingetje’ met banden pompen; heet dat niet zo? Het is geen neutrale bezigheid. Toen ik nog klein was zag mijn vader er streng op toe dat ik regelmatig mijn fietsbanden oppompte. Hij begon daar vaak over en oefende druk uit. Alleen al daarom heb ik een hekel gekregen aan banden pompen. Het grootste deel van mijn leven trad dat niet zo op de voorgrond, maar nu ik oud geworden ben komt het boven. Schuldgevoelens als ik lang niet hebt gepompt. Twijfel: zouden ze nog wel hard genoeg zijn? Maar ook de kont tegen de krib: nee, ik ga gewoon op zachte(re) banden; wat kan mij het schelen.
.
Mijn oude moeder vertoonde bij bepaalde werkzaamheden soms een dergelijk gedrag, waarbij te vermoeden was dat háár moeder daar weer achter zat.
.
Opgevoed worden kan ik alleen maar ontraden.

2 reacties

Opgeslagen onder Auto, Fietsen, Persoonlijk

Auto’s in Cairo

Na de lezing in het Instituut werd er als altijd nog iets te drinken aangeboden. Daar kwam je dan in gesprek, en zo leerde ik de heer A. kennen. Wat hij deed weet ik niet meer; het moet in 1972 geweest zijn. Wel herinner ik me dat ik na afloop mijnheer A. buiten weer tegenkwam. Hij wilde juist in zijn auto stappen en vroeg:
– U woont toch in Dokki; kan ik U een eind meenemen?
– Nee dank U, antwoordde ik, ik vind het wel prettig ’s avonds een half uur te lopen.
En zo was het ook: Cairo was ’s avonds lekker rustig en wat lichaamsbeweging in de knapperige avondlucht zou me goed doen, want ik had een beetje hoofdpijn. Maar de heer A. was in zijn wiek geschoten:
– Mijn  auto is U zeker te oud?
Er klonk in zijn woorden geen vrolijkheid door, maar een lichte verbittering. Op dat moment wist ik niet hoe daarop moest reageren. Ontkennen hielp niet. Natuurlijk had ik geen verachting voor oude auto’s; integendeel. Juist nieuwe auto’s waren onder het socialisme nogal verdacht. A.’s auto van een mij onbekend merk dateerde duidelijk uit de vroege jaren vijftig.

– A. zal zich, ook zonder mij, hebben geschaamd voor die oude wagen, omdat zijn familie na de revolutie geen geld meer had voor een nieuwe.
– A. zal hebben gemeend, dat ik in een nieuwe Mercedes wél graag een lift had aanvaard.
– Het moet voor A. onbegrijpelijk en ongeloofwaardig zijn geweest dat ik wilde lopen. Als Europeaan was ik een persoon van hoge rang, en zulke mensen gaan in Cairo niet te voet.
– A. zal de koloniale arrogantie hebben menen te voelen van de Europeaan die ik was—die natuurlijk een tegenhanger had in zijn eveneens koloniale zelfverachting.
– A. wist of begreep blijkbaar niet, dat Europeanen oude auto’s vaak wel interessant vinden. Maar had hij dat wel geweten was het ook niet goed geweest. Als ik bij voorbeeld zijn old-timer had bewonderd alvorens naar huis te lopen, had hij me niet geloofd. En als hij me wel had geloofd was ik uit de hoogte geweest, door zijn kostbare bezit tot een curiositeit te degraderen.

Het was ook nooit goed; geen wonder dat ik soms hoofdpijn kreeg in Cairo.

===

Een auto waarin ik, vele jaren later, wél ben meegereden was een Rolls Royce Silver Cloud, eveneens uit de jaren vijftig. De nogal gebutste wagen behoorde toe aan de familie Butrus Ghali; ik kwam daarin terecht omdat ik samen met een kennis ergens mee naar toe genomen zou worden. Van de rit in deze Rolls herinner ik mij dat het comfort niet groter was dan dat van een moderne middenklasser. Wat moeten goedkope auto’s vroeger dan oncomfortabel zijn geweest.

===

Een lift die ik ook heb aanvaard was die van een verkoopster in een computerzaak. In Cairo kon je Arabische software kopen die in Europa niet te krijgen was, dus ik bezocht regelmatig zo’n zaak. Het moet in de jaren negentig zijn geweest. Wat ik wilde hebben was momenteel niet in huis, zei de verkoopster, maar het was voorradig in het filiaal in Mohandisin. Zij stond op het punt daarheen te vertrekken; wilde ik soms meerijden? Graag, en zo propte ik me in een Fiat 650 naast deze jonge vrouw, die wel erg veel doeken om zich heen had. Waarom heb ik deze banale gebeurtenis onthouden? Omdat ik nu in een afgesloten ruimte alleen was met een kennelijk gelovige muslima. De islamitische regels verbieden dat, en naar het Egyptische volksgevoel staat het vrijwel gelijk aan geslachtsverkeer; daar bestaan heel wat gore moppen over. Maar deze lift was net zo normaal als hij in Nederland was geweest. Honi soit qui mal y pense.
(Werkten er toen in Nederland al vrouwen in computerzaken? Ik geloof het niet.)

===

Soms word ik ’s morgens wakker met dit soort herinneringen. Die schrijf ik dan meteen maar op.
Mijn geheugen verandert nogal. Onlangs kocht ik een reuzepak WC-papier zonder mij te herinneren dat ik dat al eerder gedaan had. Maar anderzijds komen er tegenwoordig zulke scherpe mini-herinneringen boven, en dat is wel aardig.

2 reacties

Opgeslagen onder Auto, Cairo

Kerstverhaal

In Berlijn bloeien de amandelbomen, de vogels schijten de auto onder en de paashaas klopt al ongeduldig tegen de wand van het ei: hij wil eruit! Hoog tijd dus voor een kerstverhaal met sneeuw en ijs.
.
Op de avond van 25 december 1965 zat ik in het holst van Westfalen met mijn vriend H. en twee meisjes in de auto van H’s vader. We kwamen van iets feestelijks vandaan; ik weet niet meer wat. H. zat achter het stuur. Er lag al sinds enige dagen sneeuw, maar de wegen waren schoon. Toch belandden we op een glad weggedeelte: de auto gleed weg, we raakten in de berm en knalden ergens tegen op. Maar heel erg was het niet: H. was licht gewond en even de kluts kwijt, de meisjes hadden niets, maar waren in paniek en zaten te huilen. Ik had helemaal niets; mijn taak was het dus, hulp te gaan halen. Het landschap was wit en leeg, maar in de verte zag ik de lichtjes van een boerderij. Daarheen dus; ik vertelde van het ongeluk en vroeg ik of even mocht telefoneren. Grote argwaan; ik moest het wel drie maal vragen en tenslotte mocht het, maar dan wel tegen betaling van vijf mark: een absurd bedrag voor een telefoontje, dat misschien dertig pfennig kostte; und überhaupt! Ik belde met H’s vader en knerpte terug door de sneeuw. Weer bij de auto aangekomen zag ik dat er een andere wagen was gestopt. De bestuurder daarvan was in de weer met wondverzorging en dekens voor de meisjes. Hij bood aan ons mee te nemen naar zijn huis in het volgende dorp, waar we dan op H’s vader konden wachten die verder het nodige zou ondernemen. Dat accepteerden we graag. Daar telefoneerde H. zelf nogmaals met zijn vader. Het duurde wel twee uur voordat deze verscheen; het was niet naast de deur en de wegen waren nog niet zo goed als nu. Tijdens het wachten mochten we bij het gezin in de woonkamer zitten. Ze hadden al gegeten, maar de vrouw des huizes zette borden warme soep voor ons neer, we kregen ook iets te drinken en zo kwamen we weer tot onszelf. Toen H’s vader kwam bedankte hij die behulpzame man zeer hartelijk. Van een vergoeding wilde deze niet weten; voor hem sprak het vanzelf, zei hij: ze waren indertijd zelf als vluchtelingen uit Oost-Pruisen gekomen en wisten heel goed hoe belangrijk het is hulp te krijgen als je die nodig hebt.
.
Nou, is dat kerst of niet? En nog echt gebeurd ook.

9 reacties

Opgeslagen onder Auto, Duitsland, Ei, Onzin, Persoonlijk

Zelfkapotting

Die Tim heb ik nooit gemogen, de jongen die mij in de navigator de weg wijst. Maar op mijn nieuwe apparaat kon Joanna Lumley nu eenmaal niet opgeladen worden. De nieuwe deugde meteen al niet: zijn accu wilde niet opladen. Terug naar de winkel, na twee weken kwam hij weerom en deed het prima. Maar nu, na afloop van de garantie, vertoont hij weer hetzelfde euvel. Een weigernavi dus; bah! Om mijn eer te redden zal ik nu een apparaat van een ander merk dan Tomtom moeten kopen. Dan moet ik weer een heel andere grammatica aanleren; ergerlijk.

Soms denk ik even dat apparaten er zelf niets aan kunnen doen dat ze kapot gaan. Misschien zit er wel een Chinees fabrieksmeisje achter, dat in stil protest tegen haar arbeidsvoorwaarden met een contactje heeft zitten knoeien.

14 reacties

Opgeslagen onder Auto, Computer, Einkaufen

Toeter

De hybride auto die ik tegenwoordig rijd maakt vrijwel geen geluid. Hij gaat pas brommen op de buitenweg, waar niemand het horen wil. Voetgangers en fietsers gaan niet meer opzij, want ze horen me niet aankomen. Ik moet dus extra goed uitkijken en soms toeteren. Dat vind ik onbeleefd, maar daar moet ik me overheen zetten. Op de fiets bel ik immers ook, vooral sinds ik ontdekt heb dat voetgangers dat eigenlijk van je verwachten.

Het doet me denken aan mijn fietstochten door Zuid-Engeland, in een grijs verleden. Daar kon je soms zo schrikken als er ineens een stille Rolls Royce Silver Cloud naast je opdook.

8 reacties

Opgeslagen onder Auto

Blauw

Toyota Auris

Toyota Auris

Kleuren kunnen weer. Kleur is terug van weggeweest. Blauw is het nieuwe grijs. Grijs is zó 2013. Ja, ik heb een nieuwe auto, en hij is blauw. Ben ik iemand die een auto heeft, en dan nog wel een blauwe? Soms herken ik mijzelven niet.

9 reacties

Opgeslagen onder Auto, Persoonlijk

Heimat

Houdt U uw kinderen wakker op de Duitse Autobahn door ze de herkomst van de andere auto’s te laten raden op grond van het kenteken? Dan zal uw kroost binnenkort wakkerder zijn dan ooit. De Duitse Minister van Verkeer Ramsauer wil namelijk niet alleen lang geleden afgeschafte nummerplaten weer in ere herstellen, maar ook de creatie van geheel nieuwe mogelijk maken. Stel U woont in Biddinghhuizen, dan zou U zich met de afkorting BID op uw nummerplaat voortaan kunnen afzetten tegen bij voorbeeld de inwoners van Zeewolde (ZWL); is dat niet uw liefste wens?
“Kentekens zijn voor de meeste automobilisten een zaak van het hart. Zij geven uitdrukking aan verbondenheid met de Heimat, liefde voor de Heimat en identificatie,” aldus de minister.

Dit is weer zo’n moment dat ik helemaal niets van de wereld begrijp. Althans niet van Beieren, waar deze man vandaan komt. Ja, uit Traunwalchen (TRW).

8 reacties

Opgeslagen onder Auto, Deutschland, Duitsland

Vrachtvervoer

Rijdend over de Autobahn denk ik soms dat deze grote wegen erg praktisch zouden zijn als daar niet steeds die vrachtauto’s waren. Kunnen de goederen niet gewoon per spoor vervoerd worden?
Toen ik onlangs weer eens naast een belangrijke spoorlijn fietste begreep ik dat dat niet kon. Daar passeerde namelijk iedere paar minuten in beide richtingen een trein. De meeste waren goederentreinen; af en toe was er ook een personentrein. Die lijn is dus al vol. Meer vervoer zou daar alleen mogelijk zijn door verdubbeling van het aantal sporen en dat is niet haalbaar.
De regering gaat nu proeven nemen met nog veel grotere en zwaardere vrachtwagens op de Autobahn: de Mega- of Gigaliners. Als die elkaar dan ook nog gaan inhalen (het zogenaamde Elephantenrennen) zullen personenwagens voortaan op de linkerbaan ook 80 moeten rijden.
Die vers aangeschafte te grote vrachtwagens worden natuurlijk weer verboden wanneer één, nee pas wanneer er drie gammele Autobahnbruggen zijn ingestort. Die zullen de zware wagens niet kunnen dragen. De overheid weet dat al lang, maar de gewinzucht is groter dan het verstand.
Beter zou het zijn, minder goederen te vervoeren. De vrachtwagen met Coca Cola die van A naar B rijdt kan weggestreept worden tegen de vrachtwagen met Pepsi Cola die van B naar A rijdt, enzovoort. Al die overbodige spulletjes overal; bah!

(Kent u ze al: die verlagingen van de maximumsnelheid op de Autobahn tot 60 km per uur of minder, met een bordje Brückenschäden erbij? Je ziet ze steeds vaker. De bloeitijd van de Bondsrepubliek ligt alweer geruime tijd achter ons.)

4 reacties

Opgeslagen onder Auto, Duitsland, Trein&tram

Eigen schuld, geen bult

Nee, het was niet de schuld van de vangrail dat de zijkant van mijn auto zo beschadigd werd. Die vangrail deed wat hij moest doen: vangen. En zoveel herrie maken dat ik meteen weer bij de les was. Het was mijn eigen schuld. Een ogenblik van onachtzaamheid. Dat was schrikken, maar daar blijft het dan ook bij. De aanzienlijke schade wordt, op een eigen risicobijdrage na, door de verzekering betaald. Ik begrijp het niet goed: het was toch mijn schuld? In wat voor wereld leven wij?
De reparatieman meende dat ik er nu geen lange afstanden mee moest rijden. Dus vrijdag ga ik dan maar met de trein naar de arabistenreünie in Nederland. Is ook wel weer eens gek.

5 reacties

Opgeslagen onder Auto, Persoonlijk

E 10 paniek

Duitse automobilisten doen moeilijk over de nieuwe E 10-benzine. Die zou slecht zijn voor de auto’s. In Frankrijk is dat spul allang in het hele land verkrijgbaar. Wat zou dus meer voor de hand liggen dan eens te informeren naar de Franse ervaringen met E 10? Maar nee, Duitsland kijkt niet over de grens, dat ligt niet in zijn aard. We zijn toch niet multiculti? Bovendien zijn Duitse auto’s wezenlijk anders dan Franse.

Eco zal dat nieuwe spul niet zijn. Waar graan, groente of regenwoud kan groeien moet de mens geen benzine verbouwen. Maar slecht voor de auto’s is het blijkbaar niet. Anders waren er in Frankrijk al duizenden auto’s vastgelopen en hadden we dat wel gehoord. Desnoods via de BBC World Service.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Auto, Medien, Politik