Uit eten in Marburg

In twee restaurant(je)s van de categorie ‘goedkoop-maar-toch-erg-lekker’ at ik regelmatig, maar nu niet meer, omdat ze zoveel slechter zijn geworden. Dat komt omdat er koks zijn vertrokken en er geen bedienend personeel meer te krijgen is, althans niet in de goedkope sector. Een gevolg van de lange Corona-stilstand: die mensen zijn iets anders gaan doen.

Ook het Rozen-imperium van Pohl heeft geleden. Een vijfsterren hotel met daarin een restaurant met Michelin-ster en een gewoner restaurant; het restaurant Esszimmer buiten het hotel, het café Rosenpark en de ijssalon annex lunchrestaurant Aroma. Het sterrenrestaurant had het al vóór Corona opgegeven: blijkbaar waren er hier niet genoeg rijke mensen; de toevloed van goed verdienenden door de boomende Biontech-fabriek kwam pas later. Het ‘gewone’ restaurant is omgetoverd in iets mediterraans; ik heb het niet geprobeerd, want het is toch nog behoorlijk duur. De Esszimmer is gesloten en het café Rosenpark ook. De kok van het hotel voerde blijkbaar ook de pollepel over de Esszimmer en Aroma, die daardoor uitstekend waren. Maar nu is hij kennelijk weg en is de boel ingezakt. Bij Aroma is nog altijd wel heerlijk ijs te krijgen maar met de goede lunches is het voorlopig voorbij.

Er zijn echter ook twee nieuwe restaurants geopend, maar, maar … . Bij het ene, een Italiaan, heb ik al eens gegeten. Ja, het eten is lekker, zij het iets overprijsd. Dat is een bekend Marburgs fenomeen: omdat er hier zo weinig is, is dat weinige altijd duurder dan bij voorbeeld in Frankfort. Het hoofdbezwaar is de luidruchtige Italiaansheid, die volgens mij kunstmatig is, want in Italië vond ik de horeca eerder rustig en discreet. Of zou het in Zuid-Italië anders zijn? Italiaanse restaurateurs alhier vinden vaak dat ze heel erg Italiaans moeten zijn, voortdurend signore en prego moeten roepen, hoewel ze al dertig jaar vloeiend Duits spreken, en ook met veel omhaal en strijkages aan je tafeltje moeten komen. Dat is niet goed voor de eetlust. Het mankeert er nog maar aan dat ze Chianti-flessen met kaarsvet ophangen.

In het andere nieuwe restaurant heb ik op taalkundige gronden geen trek. Het is gevestigd op het onlangs gesaneerde terrein achter het station waar vroeger locomotieven gestald werden en zo’n ronde inrichting was waar locomotieven konden omdraaien. Dat vrij grote terrein was tientallen jaren vervallen. Nu is het geleidelijk opgeknapt en veranderd in een nieuw cultureel centrum, een moderne place to be zoals dat heet. Er is een theatertje, een klim-dinges waar je tegen wanden op kunt klauteren, een logies voor pelgrims (denkt u aan de H. Elisabeth), een parkeergarage, allerlei bedrijfjes, een theatercafé, nog een groot café annex drankhol voor de hogere standen, en dat nieuwe restaurant dus. Ik heb er binnen gekeken: het is een aantrekkelijke, grote ruimte, goed ingericht. Maar het heet Passiopetua, wat herinnert aan passio perpetua, het ‘voortdurende lijden’–van de H. Elisabeth? Lijkt me niet prettig als je iets wilt eten, of is misschien ‘hartstocht’ bedoeld? Ook niet nodig. En de menukaart is de definitieve eetlustremmer. Daar is een kok, nee: een ‘heer-der-lepels’ met een concept; wat heet, een filosofie en een zelfgebakken Duits. Creatief, weet u wel. Voor de liefhebber: 

Feuer, Wasser und Erde sind der Ursprung unserer Kreationen und Grundlage für unsere intensiven Geschmackserlebnisse. Kulinarik und lebendige Atmosphäre entstehen bei uns am Grill und in der offenen Küche. Wir wollen den Dialog zwischen Mensch und Natur gestalten. Unsere Umsetzungen sind die logische Konsequenz daraus. Wir denken unsere Küche „plant based“, um innovativ in die Zukunft zu gehen. Pflanzen stehen im Mittelpunkt und werden von guten tierischen Produkten begleitet. Wir setzen auf einen bewussten Mix aus nah und fern, mit Fokus auf regionalen Produkten. 

Hier ontbreekt nog een element: lucht. Gebakken lucht.
Op het menu staan als overal veel vleesgerechten, zodat die arme planten toch niet helemaal in het middelpunt staan. In een friettent staat de plant meer centraal: de nachtschade-achtige die aardappel heet. En dan die rare namen. Stel je hebt zin in een stuk vlees, dat heet dan bij voorbeeld: 

Wessler Cut 29.5 
Wessler Cut, immer wieder neue besondere Fleischteile vom Grill, mit gegrillten Greens & Spargel, Knollen mit Ebbelwoi-Balsam mariniert, Arabica-Salz, Glut-Zwiebeln, Malz-Jus.  

Of liever iets vegaans? Dan misschien de

Grill Pilz 19.5 
Austernpilze aus unserer Farm, Knollen mit Ebbelwoi-Balsam mariniert, Grüne-Vayo, LokGreens, Rauch-Jus 

Misschien kunnen ze daar prima koken, maar op grond van de menukaart heb ik vooralsnog geen trek in een dialoog tussen mens en natuur.
Morgen is er iets te vieren. Dat gaan we een eindje buiten de stad doen, in de Dammühle.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Eten en drinken, Marburg

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.