Keelpijn

De laatste jaren ben ik maar zelden verkouden geweest. In de twee eerste Coronajaren helemaal niet; waarschijnlijk omdat ik van iedere infectiehaard ver bleef.

Verkouden met een beetje keelpijn, dat was vroeger nooit zo erg; je kon er gewoon mee doorlopen en tegen die vervelende pijn in je keel kon je een tijdje zuigen op een Potter’s Catarrh pastille, niet die kleine zwarte, maar de dikke rode. Maar sinds ik zing is een verkoudheid wel een tamelijke ramp, want dan kun je niet zingen. Begin maart 2019 moest ik mijn deelname aan een uitvoering opgeven, omdat ik keelpijn had. Later in dat jaar kon ik maar op het nippertje meedoen met het Requiem van Mozart omdat ik een keelpijn had gehad die nog niet helemaal weg was. De strategie was dat ik bij enkele zware, hoge passages gewoon mijn mond zou houden. De rest ging dan wel weer. Dat kon, omdat het koor groot was.

Nu ben ik weer verkouden, sinds gisteren, het eerste begin was er al eergisteren, en a.s. woensdag is het concert in Parijs, en donderdag repeteren we nog samen met de Fransen voor het vervolg. Omdat een verkoudheid meestal een week duurt is er een gerede kans dat ik woensdag weer in orde ben. Dat moet ook, want het betreft een kamerkoortje; behalve ik is er maar één andere tenor.

Drie maal keelpijn tijdens of kort voor een muziekuitvoering, en anders helemaal nooit; dat is toch verdacht, of niet? Het lijkt wel of het lichaam het erom doet. Er bestaan best ziektebeelden met een psychische oorsprong. Je wordt bij voorbeeld niet lekker als je iets onaangenaams moet doen: een vergadering, een etentje met vervelende mensen; zoiets komt voor. De ‘ziekte’ die je dan hebt is reëel, niet voorgelogen, maar hij komt voort uit tegenzin, waarop het lichaam wel een trucje paraat heeft.

Maar in dit geval is er geen tegenzin; integendeel, Ik heb me al lang verheugd op dit tripje naar Parijs, en bij de vorige uitvoeringen was dat ook zo. Plankenkoorts heb ik niet; waarschijnlijk wel als ik er in mijn eentje zou staan, maar in een koortje niet. De vrees dat ik het niet zou kunnen, de ‘hoogtevrees’, is me niet vreemd, maar die is juist de laatste tijd redelijk overwonnen. Gestaag oefenen heeft op dat gebied werkelijk wat opgeleverd. Bovendien is een ontspannende factor dat we in de ‘oude stemming’ zullen zingen, d.w.z. een halve toon lager dan tegenwoordig gebruikelijk is. Kortom, zonder buikpijn, zoals al eerder geschreven. Waarom dan toch die keelpijn? Wil het lichaam soms dat ik deze dagen niet meer oefen, om dan volgende week fris te schitteren, quasi à l’improviste?

1 reactie

Opgeslagen onder Zingen

Een Reactie op “Keelpijn

  1. Het kan heel goed gewoon toeval zijn, en in dit geval pech. Of misschien is corona-angst toch stiekem in je ziel gekropen, een geniepig restantje dat zich even moet laten gelden.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.