Varieté

Dat was weer eens een merkwaardige Marburger avond. Een goede kennis kreeg een onderscheiding, een lintje zeg maar, al viel er niets op te spelden. Daartoe was een huldiging gepland met een buffet en daarna een varieté-avond. Dat alles in de open lucht, vanwege u weet wel. 

Het gebeurde in een restaurant dat was ingericht in een voormalige loods van de spoorwegen, waar vroeger spoorwagons in hadden gestaan. Daaraan vastgebouwd is een klein, intiem theater, maar dat kon wegens Corona niet worden gebruikt. Buiten dus. Ik ben inmiddels lang genoeg in Marburg om te weten dat ik me heel warm moest aankleden. Het weerbericht, nog om drie uur geraadpleegd, wist te vertellen dat het tot vijf uur zou regenen en daarna niet meer. Niets bleek minder waar; de toekomst voorspellen lukt nog steeds niet. De regen begon pas toen ik om tien voor vijf de woning verliet, zodat ik nat aankwam, en daarna werd hij heviger, zodat de toespraak van de vertegenwoordigster van het ministerie nauwelijks te verstaan was wegens het gekletter op het glazen dak. Was niet erg. De lofrede op de geëerde daarna was mooi en werd luid en duidelijk uitgesproken, door een echte zangeres, dus wat wil je. Dit gebeurde natuurlijk toch binnen, maar dat ging goed, want het gebouw is zeer ruim en bood met openstaande deuren voldoende lucht. Daarom was het ook gekozen: er zijn hier in de stad niet zoveel horeca-gelegenheden waar vijftig personen met veel ruimte in kunnen worden ondergebracht. Zo was het begrijpelijk dat men deze zaak had uitgezocht, die niet beroemd is om zijn goede eten. Inderdaad was het buffet zeer matig, maar dat mocht de pret niet drukken.

En toen het varieté. Inmiddels regende het niet meer, dus we gingen naar buiten, waar het theater zich alternatief had ingericht met een grote tent als toneel en rijen plastic stoelen voor het publiek. Er was zijdens de theatermensen een officiële stoelenafdroger en iedereen kreeg een dekentje, dus bij dertien graden ging het net. Sommige doorgewinterde Marburgers hadden een thermo-matje voor onder de kont meegebracht, van die dingen die je ook wel op perrons in gebruik ziet als er een uurverbinding is. Het kenmerk van de Echte Duitser. Later begon het weer zachtjes te regenen, maar iedereen besloot dit te negeren, want de voorstelling was (voor mij onverwacht) uitstekend! Varieté: ik had vage herinneringen aan de jaren zestig, beelden van rijen Amerikaanse vrouwen in badpak die synchroon een been in de lucht gooien en zo. Niet zo mijn smaak; ik had stiekem het idee het even aan te zien en me na een kwartier stilletjes terug te trekken. Maar zo ver kwam het niet, want de voorstelling was toch anders en zeer gevarieerd. Een goede jazz-band leidde de avond in en begeleidde steeds de nummers. Er was een aantal goochelaars, alle van het allerhoogste niveau. Dat konijntje kon wel inpakken, dat was maar een van de eenvoudigste trucs en verscheen waarschijnlijk alleen uit eerbied voor de traditie. Een brandende draad die in een rubberen bal veranderde en niet brandend steeds op andere plaatsen aan en zelfs in het lichaam weer opdook, die zich vermenigvuldigde en in een zakdoek of een spel kaarten veranderde. Een acrobaat met een ongelooflijk lenig lijf. Een ‘wijnkoningin’ die steeds dronkener werd en haar glas wijn in een fles veranderde, en in steeds meer flessen: ook een goochelares dus. Een gentleman-jongleur, die met drie ballen begon, maar met dozen en hoge hoeden verder ging. En zie aan, daar was toch een enkele jonge vrouw in badpak, die acrobatische kunsten uithaalde in en om een grote doorschijnende halve bol met water. Dat was ook knap, maar daar vond ik niet veel aan. Te ordinair? Nee hoor, want veel ordinairder was de in het Italiaans tierende vrouw met drie hoela hoeps, en die was schitterend. Wat die met die hoepels kon doen was ongelooflijk, ik kan het niet navertellen, maar dat was het hoogtepunt. Ter afsluiting kwamen twee van de goochelaars nog eens op, nu met een trompet en een saxofoon, en daarop konden ze ook heel goed uit de voeten. Multi-talenten.

Een prachtige voorstelling dus, die op plezierige wijze niets voorstelde, de tijd deed vergeten en afleidde van kou en regen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Eten en drinken, Kunst, Marburg

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.