Correspondenties

Daar zat ik dan ineens met die enorme doos waarvan het deksel niet meer dicht kon naast mijn stoel, en ik geraakte behoorlijk van slag. De bedoeling was het ding eens te saneren en de inhoud waar mogelijk flink uit te dunnen.

De doos bevat brieven van bijna zestig jaren. Brieven van vrienden en familieleden, met wie ik nog altijd zeer verbonden ben; dat wist ik wel, al heb ik hun brieven ook jaren lang niet meer gelezen. Maar ook veel omvangrijke correspondenties met mensen van wie ik mij nu hoogstens een detail of een situatie herinner, maar met wie ik toen gedurende een langere periode uitvoerig schreef. Email bestond nog niet, opbellen naar het buitenland was duur en moeizaam en in het binnenland ook niet prettig, want een telefoongesprek vervluchtigt zo snel. Je schreef dus. De uitvoerigste correspondenties zijn uit de jaren zeventig t/m negentig, met personen in verscheidene landen, ook over diepgravende en intieme onderwerpen. Het zijn natuurlijk alleen hun brieven; de mijne liggen bij hen of al jaren in een papierbak.

Zo’n onverwachte confrontatie met tientallen jaren verleden gaan niet ongemerkt aan me voorbij; het leidt tot een verhoogde hartslag. Ik weet nu even niet wat ik hiermee aan moet. Veel weggooien zal ik niet kunnen, want waarom de ene persoon wel en de andere niet? Waarschijnlijk zal ik van iedere persoon het hele stapeltje gaan doorlezen, om de betrokkene terug te brengen in mijn herinnering. Als iemand helemaal niets (meer) voor me betekent zou hij of zij alsnog weg kunnen. Zoals Dominique G., geen idee wie dat was, kennelijk ooit ontmoet in Venetië, blijkt volgens Google nu een romanschrijver in Frankrijk te zijn. Of J., een Portugees, die eerst in Rome, later in Groningen woonde, mij verder onbekend. En zo zijn er minstens nog tien onbekenden.

Opvallend is dat al die mensen mij zo’n warm hart toedroegen. Was dat omgekeerd ook het geval? Ik kan het me nauwelijks voorstellen, heb mezelf nooit als een aardig mens gezien.

Dat verlangen om weg te gooien is op zich niet onredelijk: als ik het niet doe moet mijn zuster het doen, als ik later dood ben. Maar om bij leven iets af te snijden wat toch ook je leven was, dat is misschien geen goed idee. Het uitdunnen zou kunnen gebeuren door het weggooien van ansichtkaarten en kerstkaarten waar alleen een simpele groet op staat.

5 reacties

Opgeslagen onder Schrijven, Vroeger

5 Reacties op “Correspondenties

  1. Ik herken het probleem. Ben bezig mijn boekenkast uit te dunnen. Wat mag weg en wat niet? Het is allemaal deel van mijn leven geweest, hoe onbeduidend dan ook. ( En juist dát wegdoen doet pijn, want het lijkt op een vorm van verduistering.) Toch wordt mijn boekenkast leger en dat is niet onplezierig. Brieven is een andere zaak.

  2. En wat moet ik met boeken die door vrienden geschreven zijn, maar die ik eigenlijk niet zo goed vind? Ook lastig.

  3. Ik heb een paar bakken met papier en vind dat dat weinig ruimte inneemt. Heel soms dun ik het uit door nietszeggende enveloppen weg te gooien. Een doos zit vol met (t)rouw en geboortekaartjes. Zitten veel kaarten van m’n ouders en grootouders in. Dwz de kaarten die zij gekregen hebben van familie en kennissen. Wel mooi om te zien hoe die kaarten in de loop der jaren zijn veranderd. Gebruik ze soms voor genalogie. Zelf heb ik weinig papier correspondentie. Heb nog een kaart uit 1967 toen we van school kaarten naar mensen in een bejaardenhuis moesten sturen en ik daarop een bedankkaart retour kreeg. Pas rond 1995 ben ik vooral gaan mailen. Daar is al een deel van verloren gegaan door gesneuvelde hardeschijven. Zoiets zal ook minder bewaard worden. Per 20 jaar zal je dat opnieuw veilig moetenstellen anders ben je het kwijt. Denk niet dat iemand dat gaat doen na m’n overlijden. Printen is ook niet altijd een oplossing. Je hebt een goede printer nodig en moet dergelijke blaadjes op een goede manier (dus niet in plastic mapjes) opbergen. Wel heb ik een paar honderd ansichtkaarten die mijn tante in California wekelijks compleet volgeschreven naar mijn grootouders stuurde. Geeft een leuk inkijk in de USA tussen 1950 en 1970. Die gooi ik dus ook niet weg.

  4. O ja, en als je iets lang wilt laten bewaren, dan moet je het in kleitabletten uithakken. 😉

  5. Na mijn dood hoeft het zeker niet bewaard te worden. Het overbrengen naar kleitabletten zou ook te duur worden.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.