Mini-herinnering: Bad Wildbad

In juli 2004 reed ik eens, nog vanuit Frankfurt, naar Bad Wildbad om het oriëntaalse badhuis te bekijken. Met de trein naar Pforzheim, geen mooie plaats, en vervolgens met de S-Bahn tot Bad Wildbad, dat ingeklemd ligt in een smal dal, waar je uit kunt ontsnappen met een klein bergtreintje. Het badhuis was interessant vanwege het oriëntalisme. De koning van Württemberg had daar in 1847 boven de heetste bron een badgebouw neergezet, een normaal, saai Europees gebouw in Rundbogenstil, met een vorstenbad, heren- en damesbaden en aan de achterkant zelfs een armenbad, zodat de armen ook eens konden badderen. Van 1896 tot 1901 werd het echter maurisiert, d.w.z. in oosterse stijl omgebouwd. Moors was destijds in de mode en werd spannend en chic gevonden, waarom begrijp ik nog steeds niet. Ik besloot twee Anwendungen te nemen, om dat ook eens mee te maken. Wellness zou dat tegenwoordig heten. Iets met kneden en iets met modder, nogal vervelend, maar de badinrichting heb ik in ieder geval van alle kanten gezien. Verder stond de plaats vol klinieken en herstellingsoorden, waaronder erg lelijke. Het zou nog jaren duren voordat ik zelf ziek genoeg was om een kuuroord nodig te hebben, dus ik onderging het geheel met enige verbazing.
.
Maar Bad Wildbad had een verrassing te bieden: er was juist een Rossini-festival aan de gang, en dat bleek wellness voor de ziel. Was er nog een kaartje? Ja, dat was er, voor Ciro in Babilonia, ossia La Caduta di Baldassare, ofwel Belsazars Feest. Nog meer oriëntalisme dus. En een kamer in hotel Bären was er ook nog; dat bestaat nu niet meer. De klad zit in het kuurwezen; er moet nu op mountainbikes door de bossen geragd worden.
.
De uitvoering vond plaats in het kleine Kurtheater en was voor mij een openbaring. Tegenwoordig zul je niet gauw vervelende Rossini-uitvoeringen meer meemaken, maar vroeger wel. Het was een componist die in de twintigste eeuw niet meer goed begrepen was; daar kwam nog bij dat Rossini-geschoolde zangers nog zeldzaam waren. Ciro dateert van 1812 en was in de negentiende eeuw geen succes. Maar die festivals, soms in Bad Wildbad, soms in Pesaro of Spoleto, stelden zich ten doel vergeten opera’s weer boven water te halen en het oorspronkelijke Rossiniaanse belcanto in ere te herstellen; ze hebben daar groots werk verricht. Dus daar hoorde ik voor het eerst een ‘echte’ Rossini-uitvoering. Ook mensen die niet zo van opera houden kunnen met Rossini een lollige avond hebben: easy listening, alles glijdt lekker uit de kelen en iedereen heeft plezier. Van die uitvoering in 2004 bestaat zelfs een CD, maar die heb ik niet. Een indruk van Ciro in B. krijgt u hier.
Het hotel zat vol met internationale operakenners. Omdat ik zelf nog niet zo bekend was met opera luisterde ik verbaasd naar de gespecialiseerde gesprekken: vergelijkingen met de uitvoeringen in Spoleto, waar de sopraan toch nét even … enfin, dat soort inside-praat.

2 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Kunst, Muziek, Trein&tram, Zingen

2 Reacties op “Mini-herinnering: Bad Wildbad

  1. Mooi stuk. Grappig dat ze boven het ingang van het badhuis toch, lijkt het, een Jugendstil baldakijntje hebben behouden.

  2. Ja, die Oriënt klopt van geen kant. Maar blijkbaar vond men Jugendstil niet in strijd met oriëntaals.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.