Losgeraakt

Er zijn van die perioden waarin er van alles vastraakt, waarin zich schier onoplosbare problemen en probleempjes op elkaar stapelen. Dat betekent niet dat je niet gewoon doorloopt; je kunt zelfs heel productief zijn, maar de last van onopgeloste zaken trekt steeds meer aan de benen. Het Corona-gedoe heeft die verstijving nog bevorderd. Enerzijds ben ik aan een nieuw project begonnen, anderzijds heb ik een heleboel taaie dingen terzijde geschoven omdat ik er niet door afgeleid wilde worden.
Dan ineens komt er een dag waarop alles los lijkt te geraken en het ene probleempje na het andere zich vanzelf oplost.
.
– Het vaccin tegen longontsteking, dat zo moeilijk te krijgen heette te zijn, was er nu wél. Meteen ingeënt, afhaken. Alweer een doodsoorzaak minder.
– De moeilijkheden met DigiD: het zag ernaar uit dat ik naar Nederland moest om een nieuwe DigiD te halen. Maar een aantal telefoongesprekken loste de boel op. Gelukkig was mijn ‘identiteit’ nog bekend. Middels een App, wat dat ook moge zijn, kon ik er weer toegang toe krijgen.
– Dat maakte het eindelijk mogelijk, de invulling van het belastingbiljet voor te bereiden. Quod hodie.
– De belastingconsulent zei dat ik nog een flink bedrag kon aftrekken als ik een bepaald document zou opsturen. Een mooie aanmoediging om die hoop papieren in een dode hoek van de werkkamer eens weg te werken, want daar ligt het waarschijnlijk (zie het plaatje). Dat moet dan maar vanmiddag.
.
Te doen blijft nog:
– Een nieuwe scanner bestellen. Is tien minuten werk, maar ik heb remmingen om de oude weg te doen. Die is niet compatibel met de nieuwste software; ergerlijk, want hij is weinig gebruikt en nog lang niet kapot.
– Wat ook niet loopt met de nieuwste software is mijn zelf ingevoerde font met bijzondere lettertekens (ā ī ū ḍ ǧ ġ ḥ ḫ ẓ ḳ š ṣ ṭ ẓ ž Ā Ī Ū Ḍ Ǧ Ġ Ḥ Ḫ Ḳ Š Ṣ Ṭ Ẓ Ž ʾʿ). Ik zal dat wel zelf in orde kunnen brengen, maar zoiets kost ook weer een halve dag, en als je nog hoogstens dertig jaar te leven hebt is dat zonde van de tijd. Dat geldt overigens ook voor al die andere onzin.
– Het opzeggen van de fitness-studio. Dat is nog helemaal niet makkelijk, vooral niet als je het oorspronkelijke contract niet kunt vinden, en dat kan niet in die hoop papieren van bovenstaande foto liggen. In corona-tijd ga ik er toch niet heen, en daarvóór was ik al van plan om voortaan een andere inrichting te gaan bezoeken.
– De verwarmingsmonteur naar mijn woning lokken. Is niet urgent, want het is nu zomer, maar het zou fijn zijn als ook het probleempje met de lekkende thermoventielen de wereld uit was. Dit vergt een of meer telefoongesprekken en is dus vrijwel onoverkomelijk.
– Mijn verhouding tot de universiteitsbibliotheek regelen. Nu ik weer vors gebruik ik deze instelling vaak. Een hoop faciliteiten die de UB biedt zijn echter niet beschikbaar voor gepensioneerden, die, zoals het officieel heet, ‘niet tot de universiteit behoren.’ Corona diende als voorwendsel om nog meer onmogelijk te maken, bij voorbeeld het bestellen van boeken van andere bibliotheken. Dat kan nu weer, maar het lezen van publicaties op een beeldscherm thuis niet. De faculteit en de afdeling juridische zaken moeten het in orde brengen. Veel gedoe nog.
.
Zeker, er wachten nog vele zware taken, die eigenlijk niets met het leven zelf te maken hebben. Maar gebruikmakend van de losse stemming van deze dagen zal ik er misschien een of enkele van kunnen aanpakken.

2 reacties

Opgeslagen onder Gezondheid, Persoonlijk

2 Reacties op “Losgeraakt

  1. Oei, telefoontjes. Ik haat bellen.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.