Telefoon

De telefoon doet het al ruim een week niet meer, en dat in dit vreemde tijdsgewricht, dat is niet goed. Een 133 bladzijden grote gebruiksaanwijzing doorgelezen. Al vrij spoedig ontdekte ik, dat die geen betrekking had op de telefoon die ik in huis had, hoewel dat toestel wel op de omslag was afgebeeld. Toch maar proberen te begrijpen wat ze bedoelden. Hier en daar wat op toetsen gedrukt, maar wat ik ook deed, overal wilde het apparaat mijn pincode weten. Had ik die ooit ingetypt? Ik weet het niet meer. Mijn gangbare pincodes alle uitgeprobeerd, alsmede 0000 en 1234, maar vergeefs.
.
Wat nu te doen? De telefoonwinkel is natuurlijk dicht. Voortaan alleen met een mobieltje verder leven? Dat kan ook, maar dan moet ik iedereen daarvan in kennis stellen. Bovendien loopt mijn abonnement bij Telekom verder, want ik betrek daar ook mijn internet.
.
Mijn zuster had de oplossing: koop een nieuwe! Daar zou ik nooit op zijn gekomen, want in mijn ogen is een telefoon iets groots en mysterieus, iets bovennatuurlijks bijna, dat dan ook wel overeenkomstig geprijsd zou zijn. Maar nee, de nieuwe kost maar een paar tientjes en wordt, zo de Here wil, nog deze week thuisbezorgd. Vooruit maar; uit eten ga ik toch niet meer. Een tweede toestel is niet meer nodig, want het nieuwe toestel is zonder kabel en je kunt het ook naar de slaapkamer meenemen. Enkele muisklikken waren genoeg om deze zorg van mij weg te nemen. Althans voorlopig; het is af te wachten of het ding inderdaad komt en welke nieuwe zorgen het bereidt.
.
Opa en oma hadden tot ze uit het dorp vertrokken een vooroorlogs toestel van hout in de gang hangen, dat nog steeds functioneerde. Als jongetje mocht ik altijd met de telefoniste spreken, bij voorbeeld om mijn andere oma te bellen. ‘Mag ik nummer 68,’ zei ik dan, en de telefoniste herkende mij direct en zei een paar aardige dingen. Kom daar nu maar eens om.

4 reacties

Opgeslagen onder Telefoon

4 Reacties op “Telefoon

  1. De telefoon naast de voordeur aan de muur herinner ik mij nog goed.
    Koud op de trap zitten tijdens het bellen.

    Nu wil ik van niemand weten waar men zit te bellen.
    Al is dat vreemd genoeg de eerste vraag die er meestal wordt gesteld; ‘waar ben je?’.

    Nostalgische groet,

  2. Dit klinkt wel alsof je uit het jaar 1899 bent hoor 😉

  3. Mijn grootouders hebben het dorp, en daarmee hun eikenhouten telefoon, in 1955 verlaten.

  4. Naschrift 4 april: De nieuwe telefoon is aangekomen en doet het goed. Intussen heb ik geleerd dat mijn vorige telefoon, die uit 2012 dateerde, gewoon stokoud was en niet meer van deze tijd.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.