Berlijn

Twee dagen in Berlijn geweest, om het jubileum van het tijdschrift zenith mee te vieren. Een mooie avond, vol eten en drinken en een humoristische film die ze gemaakt hadden over de inkomsten van het tijdschrift en de stichting die het uitgeeft. De volgende dag met een redacteur gesproken over toekomstig werk van mij.
.
Twee andere zaken stonden nog op mijn programma: een bezoek aan het Museum für Islamische Kunst. Dat is in hetzelfde gebouw als het Pergamon-Museum. Het was niet gemakkelijk aan al het moois uit de Oudheid voorbij te lopen. Nou vooruit, een paar korte blikken op de Ishtar-poort van Nebukadnezar uit Babylon en de monumentale Romeinse marktpoort van Milete. Maar ik had me werkelijk voorgenomen ditmaal de hele ‘islamicate’ collectie eens door te nemen en dat heb ik gedaan. Heel lang kan nooit in een museum rondlopen; ik verlies dan mijn concentratie. Zo heb ik te weinig aandacht besteed aan de ‘Aleppo-kamer,’ ik was toen al moe. Wat me ditmaal trof was een (erg kapot) negende-eeuws reliëf van een kameel uit Samarrā’ in Irak. Een echte kameel met twee bulten dus, geen dromedaris. Bij Jona Lendering had ik juist weer eens gelezen over het verschil tussen die dieren. In de negende, maar waarschijnlijk ook al in de achtste eeuw was Irak kosmopolitisch genoeg om ook deze lastdieren uit Centraal-Azië te hebben rondlopen, die met hun dikke vacht wel gezucht zullen hebben onder de temperaturen daar.
Maar die kameel was maar een aardigheidje; echt schitterend vond ik de zaal over Kashan. Die stad was in de 11e-15e eeuw beroemd om haar keramiek met luster-laag, die het een metalen, vaak gouden glans verleent. Er was een complete gebedsnis die in deze techniek was uitgevoerd en ettelijke schotels en vazen; prachtig! De volgende zaal, die aan de Rum-Seldjoeken van Konya (Iconium) gewijd was, deed na die pracht gewoon een beetje grof aan, het spijt me dat ik het zeggen moet, en dat gold zelfs voor het weer vrolijkere, maar tot niets verplichtende aardewerk uit İznik (Nicaea). In de museumwinkel was er van alles te krijgen van en over İznik: complete tegelwanden, koffiemokken, potloden, notitieboekjes en fotoboeken, maar van Kashan hadden ze helemaal niets! Zeker omdat het Iran is, dat momenteel niet echt mag meedoen in de wereld.
.
Het Pergamon is een van de grootste ouderwetse plundermusea ter wereld. Natuurlijk hebben de opgravers en handelaren indertijd wat betaald om al die spullen te kopen en naar Duitsland te mogen verslepen, maar naar tegenwoordige opvatting zou zulk prachtig erfgoed toch eerder in het land van herkomst horen te blijven. Gelukkig konden de verwoestingen door ISIS ons ervan overtuigen dat het toch wel fijn is dat het spul nu in Berlijn, Londen of Parijs is.
Het blijft voor zo’n museum echter ongemakkelijk te beseffen onder welke omstandigheden hun prachtstukken hierheen werden gehaald. Als kleine Wiedergutmachung doen ze nu een paar aardige dingen. Zo hebben ze een aantal vluchtelingen uit Irak en Syrië tot museumgids opgeleid, die gevluchte, maar ook andere landgenoten door de schatten van het museum rondleiden.
Fraai vond ik ook het streven, bij de Islamische Kunst, om zo veel mogelijk verbanden te leggen tussen wat er te zien was en vergelijkbare zaken in andere plaatsen en culturen, vaak met verwijzingen naar andere musea. Alles om te tonen hoe zeer de menselijke culturen met elkaar verweven zijn: zeer loffelijk.
.
Het derde wat ik in Berlijn wilde doen was schoenen kopen, en ook dat is goed gelukt. U denkt misschien: Wat zijn dat voor kapsones; kan hij bij zijn eigen thuis geen schoenen kopen? Nee, eigenlijk niet, het ging om heel bijzondere schoenen van Trippen, waar ik echt op kan lopen en die er toch redelijk uitzien, trendy zelfs. Het alternatief zou zijn die muisgrijze bejaardenschoenen met klittenband en zolen van marshmellow, en daar heb ik voorlopig nog geen zin in.
.
In vreemde steden struin ik graag langdurig rond; daar kwam nu minder van, omdat de temperatuur ruim boven de dertig graden was. Dan liever wat vaker schaduw en een drankje. Nog afgezien van de hitte, Berlijn is wel erg groot. Je zou haast in de verleiding komen zo’n elektrische step te huren, maar dat moet toch maar niet. Nauwelijks zijn die dingen toegestaan of ze leveren al chaos op. Ze staan zomaar wild geparkeerd op stoepen; natuurlijk zou men het parkeergedrag nog kunnen verfijnen door ze overdwars neer te zetten.
.
De treinreis kostte 70 Euro, retour in de eerste klasse. Is het bij zulke gooi-wegprijzen nog een wonder dat het slecht gaat met de spoorwegen? De trein reed via Eisenach, Erfurt en Halle, omdat het gebruikelijke traject wegens bouwwerkzaamheden onbruikbaar was. Dan zie je nog eens een ander landschap, dacht ik, maar dat viel op de heenweg wat tegen. Men had kans gezien die stoel zo neer te zetten dat je overwegend een blinde kunststof wand zag en maar een klein stukje raam. En dat terwijl uit het raampje kijken toch tot het wezenlijke van treinreizen behoort. Langzaam ging het niet: tussen Erfurt en Berlijn is er blijkbaar onlangs een nieuw sneltraject gereed gekomen. Heenreis vijf uur, terugreis viereneenhalf.

Kashan, Luster-gebedsnis

Kashan, Luster-gebedsnis. Foto Oguz Kaan

30632586--r7996--t1527025585--sa2eb--a-kashan-lustre-jug-persia-13th_14th-centuryglazed-fritwar-normal

Kashan

30063159374_3f072cd3af_bBowl,_lustre-ware,_Iran,_Kashan,_about_AD_1260-1280_-_Royal_Ontario_Museum_-_DSC04809IMG_2564

1 reactie

Opgeslagen onder Niks

Een Reactie op “Berlijn

  1. Trijntje

    Prachtig

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.