Geraniums 2

Geen zin? Dan maak je maar zin! Zo werd mij ooit toegeroepen in een of andere school des levens—ik ben vergeten welke. En mijn vader zei altijd, als ik een eind weg zat te dromen: Ga eens wat doen, joh!
Sinds ik bronchitis had heb ik blijkbaar geen zin meer om tekstjes te schrijven. En dat is vreemd, want zo’n erge ziekte is dat niet. De operatie aan mijn knie was veel ingrijpender en toen wilde ik steeds nog doorschrijven.
Maar eigenlijk is het geen kwestie van geen zin. Het was altijd zo dat ik bij het wakker worden meteen een aandrang had om datgene op te schrijven wat in de nacht als het ware ‘tot mij gekomen was’. Soms voor het Leeswerk Arabisch en islam, soms voor het Emigrant-blog, ook wel eens een brief aan iemand. Als het ál te grote onzin was werd het niet verstuurd, maar geschreven werd het, meestal nog voor ontbijt en douche.
Dat is nu niet meer het geval. Ik word ’s morgens wakker in een totale leegte, zonder enige gedachte. Dat is niet erg, maar wel een beetje raar. Een bijwerking van de antibiotica? Is de hersenflora uitgeroeid?
Omdat het moet kan ik geen stukje schrijven. Hoewel ik daar in enigszins gevaarlijk vaarwater dreig te geraken. Het Midden-Oosten-tijdschrift zenith wilde, nu alweer jaren geleden, teksten van mij hebben, bij wijze van column. Ik wilde zo kort na mijn pensionering niet weer in een dwangbuis geraken en zei: druk maar af wat je wilt uit mijn Duitse Lesewerk Arabisch; je mag alles hebben, maar val mij verder niet lastig. Zo ging dat lange tijd, maar op den duur sneed ik de teksten toch een beetje op hun wensen toe; aanvankelijk alleen wat betreft de lengte, tegenwoordig zelfs in onderwerp. Kortom, ik heb ze nog zo half en half een tekst over Ibn Khaldun beloofd. Dat is bijna een verplichting, en dat doet de gepensioneerde mens geen goed. Hoe dat nu verder gaat is me nog niet duidelijk. Ik kan ook mijn medewerking aan dat blad opzeggen. Misschien is de huidige leegte een waarschuwing: blijf vrij.
.
Of moet mijn geest helemaal leeg, zodat er een vrije landingsplaats ontstaat voor een nieuwe grote impuls (quasi) van buitenaf?
.
Of wordt alles weer als vroeger? Tenslotte is ook dit tekstje weer uit de oude impuls voortgekomen, nog voor het ontbijt.

4 reacties

Opgeslagen onder Pensioen, Persoonlijk, Schrijven

4 Reacties op “Geraniums 2

  1. Ik denk dat je gewoon in een soort overgangsfase zit. Misschien is het wel goed dat je dat stuk over Ibn Khaldun nog even schrijft als definitieve afsluiting van die periode. Dan hoef je er verder ook niet meer aan te denken.

  2. Blijven schrijven over Geraniums geeft ook mooi leesvoer.

    Ik lees hier graag.

    Sterkte met de gezondheid.

    Vriendelijke groet,

  3. @Rob Alberts: De bloempjes van de geranium zijn wel mooi, maar de bladeren voelen niet prettig aan.

  4. Ik begrijp wat je zegt.
    Plots komen er ook herinneringen over de verzameling geur geraniums van een oude studiegenoot naar boven.

    Je blogpost laat mij nadenken naar vervlogen tijden.

    Vriendelijke groet,

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.