Zilverzee

Naar Sint Helena varen was en ben ik niet werkelijk van plan, maar omdat ik een eilandentic heb, droom ik af en toe weg en fantaseer dat ik erheen ga. Voor Sint Helena is het nu te laat: waar het eiland vroeger alleen per RMS (= Royal Mail Ship) St. Helena te bereiken was (weken onderweg vanaf Portland; wat korter vanaf Kaapstad) is daar nu sinds ruim een jaar een vliegveld geopend. Dat heeft tot toerisme geleid en daardoor heeft het eiland veel van zijn aantrekkelijkheid verloren.
.
Maar van het een kwam het ander: zou er dan niet zo’n cruiseschip naar St. Helena varen, vroeg ik me af. En ja hoor, voor ik het wist zat ik met een online brochure van Silversea voor me, die me om zijn gruwelijkheid fascineerde. Die firma biedt eerste klas cruises over de wereldzeeën aan en vaart een enkele keer ook naar St. Helena.
.
Bootreizen kunnen leuk zijn: ik herinner mij de veerboten naar Griekse eilanden en het postschip langs de Turkse noordkust, iets later ook langs de zuidkust, en zelfs de pont naar Harwich was vroeger prettig, als het niet te hard stormde. Maar zo’n cruise? Wat in mijn leven het meest op een cruise leek waren de twee of drie dagen op een schip van Ancona naar Alexandrië, en later nog eens naar Patras. Dat was geen cruiseschip, maar een gewoon vervoermiddel: een car ferry. Sinds het vliegtuig gemeengoed is geworden neemt niemand meer een schip als er niet ook een auto mee moet. Naar Scandinavië wemelt het van de car ferries. Die schuiten zijn uitgesproken platvloers: tien verdiepingen, veel plastic, muziek uit de wand, flipperautomaten, zelfbedieningsrestaurants en snackbars en winkels die je niet nodig hebt, zodat je maar het beste in je hut kunt blijven. Allicht komt dan eens de gedachte op: aardig zo’n zeereis, als het maar eerste klas was! Maar daar gaat het eigenlijk niet om: op die Griekse veerboten van vroeger zat je derde klas aan dek en dat was genieten! De wind streek langs je heen en aan de horizon doemde telkens weer een nieuw eiland op; je deelde brood, olijven en fruit met mensen die daar ook zaten en soms werd er muziek gemaakt. Tegenwoordig kun je op sommige schepen niet eens meer aan dek komen.
.
Hoe dan ook, Silversea biedt eerste klas cruises aan voor mensen met heimwee naar een ouderwetse zeereis. Ik vermoed dat deze firma tot het topsegment van het cruisewezen behoort: voor een basisbedrag van pakweg 10.000 Euro ben je daar veertien dagen onder de pannen. Hier geen formica of zelfbedieningsrestaurants, hier is niets ordinair. De schepen zijn niet zo groot en nog duidelijk als schip te herkennen. Geen betonnen dozen waar een heel dorp in past, maar slechts omstreeks 250 of 300 passagiers. Allemaal nette mensen, dat spreekt. Geen gekeutel van binnenhut of buitenhut; iedereen krijgt een behoorlijke suite met zeebalkon. Per reiziger is één personeelslid, voor iedereen staat er een butler met witte handschoenen klaar, die alle wensen voorziet en vervult. Schoenen poetsen doet hij ook; die worden namelijk ontzettend vuil gedurende veertien dagen aan boord van zo’n salonschip. Natuurlijk zijn er verscheidene specialiteitenrestaurants met exquise wijnen. En fooien doen ze niet aan; dat zou onwaardig zijn.
.
Zou het niet fijn zijn, je zo eens stijlvol te laten verwennen? Nee, dat zou het niet; het zou de hel op zee zijn, en je kunt niet weg! Je zit daar met driehonderd medereizigers met wie je, voor zover mogelijk, beschaafd moet kouten of bridgen. Minstens tien Hyacinth Buckets zijn erbij, maar dan veel welgestelder. De prettigste mensen zijn zonder twijfel in de keuken of de machinekamer te vinden, maar daar mag je niet mee omgaan. Er is een programma van ongemeen interessante lezingen, hoogwaardige muziekuitvoeringen en exclusieve wijnproeverijen. En dan die plaatsen die je aandoet. Daar zitten heel wat zeldzame bestemmingen en ongebruikelijke routes bij; het publiek van Silversea is waarschijnlijk al overal geweest. Bandar Aceh, Paaseiland, Pitcairn, St Helena, Antarctica en allerlei totaal onbekende eilanden; de firma heeft namelijk hele eilanden gekocht die dan exclusief voor haar cliënteel zijn. Natuurlijk zijn sommige van die plekken wel interessant, maar toch niet als je ze een halve of hele dag in een groep met een bus bezoekt? Zo blijven al die havens een coulisse. Ik zou liever op St. Helena willen overwinteren, mensen leren kennen. Overigens is het voor die eilanders ook steeds minder uit te houden als er regelmatig zo’n cruiseschip voor hun deur ligt.
.
Ineens zag ik het voor me: het MS Silver Lining of zoiets komt op zijn vaart van Paaseiland naar Rarotonga terecht in het plastic afval dat zich in de Stille Zuidzee heeft opgehoopt. De eerste dag wordt het genegeerd, op de tweede dag wordt er nerveus gelachen, daarna heerst er een geprikkelde stemming: had de maatschappij dat niet kunnen voorzien? Dit uitzicht is schandalig en men zal er werk van maken! Het eten lijkt ineens veel minder lekker. Op de vijfde dag kan het schip voor- noch achteruit: het is vastgelopen in de rommel. Als er na nog enkele dagen eindelijk een reddend vliegtuig verschijnt, biedt het dek een onwaardige aanblik: in allerlei stadia van liederlijkheid doen de passagiers zich te goed aan de laatste champagne. De butlers lachen zich rot nu zij eindelijk schoensmeer in het gezicht van de ergste gasten kunnen smeren.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Reizen

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.