Broodintegratie

Als immigranten zich snel en goed in hun nieuwe land weten te integreren wordt dat algemeen positief beoordeeld. Dat is bij brood ook zo, maar ik betreur dat.
.
Duitsland heeft vanouds een zeer rijke broodcultuur. Met meer dan 3200 soorten brood is deze zelfs opgenomen onder het immaterieel cultuurgoed van UNESCO. Dat neemt niet weg dat enkele buitenlandse broodsoorten zich in Duitsland weten te handhaven. Dat gaat echter ten koste van hun eigenheid, van hun identiteit. Ik noem drie soorten:
.
De Franse baguette, die oorspronkelijk weer uit Oostenrijk kwam. Het hoort te worden samengesteld uit tarwemeel, water, gist en zout; het is knapperig en slank. Hier te lande is het vaak dik, fluffy en melkig en verliest daardoor iedere aantrekkelijheid. Waarom dan niet gewoon wittebrood?
.
De ciabatta uit Italië. Dezelfde ingrediënten als stokbrood, plus olijfolie. Erg lekker, als het goed gaat. Ik heb in Duitsland wel lekkere ciabatta gegeten, maar in meer dan de helft van de gevallen gaat het fout. Waar het aan ligt kan ik niet zeggen; ben geen broodkundige, maar als het mis is, is het goed mis. Greasy, matschig, flauw.
.
Sant’Abbondio is een broodsoort uit Tessino, die pas enkele jaren geleden hier werd ingevoerd. Het werd onmiddellijk mijn lievelingsbrood. Meerdere granen en pitten, ook iets van aardappel erin. Lange gisttijd. Veel water erin, luchtig en weinig volumineus. Lang houdbaar. Dit heb ik de laatste jaren steeds gegeten, behalve in de zomervakanties, want dan maakte de bakker het niet. Maar nu zit de klad erin, het brood lijkt ten offer gevallen aan de Leitkultur. Het wordt steeds massiever, smaakt steeds Duitser. Jammer.
.
Nee, voor brood is integratie niet zo best. Dan maar Duits Kartoffelbrot eten, of Wurzelbrot. Ik moet toch ook integreren?

5 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Eten, Marburg

5 Reacties op “Broodintegratie

  1. Het ergste vind ik de kaiserbrötchen. Die je soms alleen maar bij hotelontbijten treft. Mogelijkgebruiken ze dezelfde samenstelling voor hun stokbrood. Liever heb ik het veel smakelijkere duitse zuurdesembrood. Die worden de laatste 10 jaar in NL redelijk nagemaakt en zijn hier in vrijwel elke supermarkt te vinden.

    In het NRC las ik bij toeval een aanverwant artikel:
    https://www.nrc.nl/nieuws/2011/03/21/een-typisch-duits-genoegen-brood-12006344-a1271847

  2. Kaiserbrötchen heb je ook in verschillende kwaliteiten. Er zijn helaas ook veel opblaasbare afbakbroodjes tegenwoordig, waarvan het deeg waarschijnlijk vorige maand in China is gekneed en toen ingevroren.
    Kleine hotels halen idealiter hun broodjes ’s morgens vroeg bij de bakker op de hoek.

  3. Duits brood smaakt mij altijd.
    Maar ik begrijp dat ik nu moet gaan oppassen voor namaak.

    Brood uit Tessino ken ik nog niet. Maar dat wil ik ook weleens proeven.

    Smakelijke groet,

  4. Als ik in Duitsland ben geniet ik altijd van het heerlijke brood en gebak (Kuchen, geen Torte). Ik blijf ook vaak even staan bij etalages van bakkers, ik maak er zelfs vaak foto’s van. Groningen heeft enige tijd een Duitse bakker gehad maar die heeft het niet gered. Het zuurdesembrood dat in Nederlandse supermarkten wordt verkocht is gewoon snel machinebrood met een zuurdesemsmaakje erdoor, het krijgt niet de tijd die desem nodig heeft en dat proef je. Ik eet thuis dus alleen nog mijn eigen desembrood.

  5. Dertig jaar geleden had Amsterdam-Zuid een Beierse bakker, die om PR-redenen in een korte leren broek rondliep. Die heeft het ook niet gered: toen de laatste Duitse dienstbode uit de Beethovenbuurt was gestorven moest hij sluiten.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.