Ondergoed in Cairo

Neemt U mij niet kwalijk. Een berichtje over het Egyptische zangeresje Shyma, dat werd gearresteerd omdat zij in een video-clip in haar ondergoed aan een appel likte, in een banaan hapte en melk over die banaan uitgoot, bracht bij mij weer zo’n mini-herinnering aan Cairo teweeg. Het regime van Sisi is een stuk repressiever dan het vorige, maar de preutsheid zat er altijd al diep in—dat wil zeggen bij het merendeel van de bevolking. Als vanouds mag je in Egypte alles zeggen en doen, als het maar niet over religie, politiek of seks gaat. Het land is een raar mengsel van ongelooflijke preutsheid en geobsedeerdheid met seks. Terwijl wij in Europa ook wel eens iets anders doen lijkt het wel of ze daar de hele dag aan van dattem denken—misschien juist omdat er zo weinig mogelijkheden zijn.
.
Een aantal jaren geleden drongen vrome lieden erop aan, de televisietoren van Cairo van een dakje of opbouw te voorzien, omdat hij teveel deed denken aan. Op een recente foto zie ik dat dat inmiddels is gebeurd. Vroeger eindigde hij meer eikelvormig. Zonder twijfel was er ook behoefte aan meer ruimte daarboven voor een restaurant en een hogere zendmast, maar in vrome kring was er vooral bezwaar tegen de vorm van die toren. Bij minaretten hoorde je daar nooit over.
.
En ik herinner mij een bediende (het was 1970) die de vuile was kwam ophalen en samen met mij een waslijst opstelde: zoveel hemden, zoveel handdoeken en zoveel … onderbroeken. Ja, hij zei dit onzegbare woord, maar voegde er dadelijk aan toe: la mu’achza, ‘neemt U mij niet kwalijk’. Bij dit soort onderwerpen, zo leerde ik weldra, was dat een gebruikelijke formule.
.
En die keer dat ik ondergoed ging kopen. Er waren niet zoveel begeerlijke Egyptische producten, maar de overhemden van Georges waren uitstekend, en het ondergoed van JIL eveneens. Dat merk werd mij aanbevolen door de schrijver Yusuf al-Sharuni, en inderdaad, het was goed. JIL Paris stond erin. Later heb ik begrepen dat het in Egypte werd gefabriceerd voor de buitenlandse markt.
Maar waar kocht je dat? De eerste keer gewoon in de Muski-soek. Daar zei de handelaar na de aankoop: komt u even mee, ik heb iets bijzonders voor u. Achterin een portiek toonde hij mij heel geheimzinnig zijn waar: een nep-antiek beeldje. Bah! kunnen ze het dan nooit laten? Een volgende keer ging ik liever naar een textielpaleis met vaste prijzen. Nadat ik mijn wens kenbaar had gemaakt begon de hele batterij verkoopsters (verborgen werkloosheid!) te giechelen: het idee dat Europeanen ook ondergoed droegen was blijkbaar goed voor langdurige hilariteit. Of zouden daar de vrouwen soms ondergoed kopen voor hun man? Ze hadden wel wat ik zocht. Later ging ik maar naar het warenhuis Umar Effendi, waar mannelijk personeel was en waar je zelf iets uit een rek kon pakken.
.
En nu draag ik Duits ondergoed, kom nooit meer in Egypte en heb af en toe een mini-herinnering.

4 reacties

Opgeslagen onder Cairo, Niks

4 Reacties op “Ondergoed in Cairo

  1. Die geobsedeerdheid komt gewoon voort uit die preutsheid. Zie al die Amerikaanse televisiedominees die een misval maken, zie het enorme bezoek vanuit Saoudi-Arabië aan sekssites.

  2. Emigrant

    Ja, zo zal het wel zijn. Had ik nog nooit over nagedacht.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.