Hoog Marburg

Gisteren was ik op de zestigste verjaardag van een oud-collega. Zij woont in een van die prachtige huizen die tegen een berghelling zijn aangeplakt, zeer moeilijk bereikbaar. Ik wilde niet met de eigen auto: ik raak daar altijd de weg kwijt, vind het rijden eng en parkeren kun je er ook niet. Met een taxi leek me saai, dus ik nam de bus die er ergens in de buurt kwam. Van en naar de bus moest ik een flink stuk lopen, en dat was precies de bedoeling: mijn dagelijkse looptaak moest nog afgetippeld worden. Bus 10, een afgeknot klein busje dat naar het kasteel rijdt. Een grotere bus zou de scherpe bochten niet kunnen nemen. Dat was al bijna een avontuur: in een van die lange smalle straten kwam er een tegenligger aan, die op geruime afstand bleef stilstaan. Hij begreep niet wat er verder moest. De buschauffeur wenkte hem wat hij moest doen, maar hij zag het niet op die afstand, dus dat duurde. Hij moest namelijk even de oprit van een privé huis in rijden om plaats te maken voor de bus. Het is een lijndienst: als dat ieder uur zo gaat? Bij de halte aangekomen vond ik al spoedig de Sandweg. Maar die hield bij nummer 6 al op en ontaardde in een zandweg. Het zag er niet naar uit dat er nog huizen zouden komen, wat bevestigd werd door een dame met hond, die mij wel de goede weg wilde wijzen. Terug naar de bushalte, waar bleek dat de Sandweg ook nog om de hoek verder liep, en zo vond ik het juiste adres. Een prachtige ligging, maar de verkeerssituatie lijkt me voor het dagelijkse leven erg bezwaarlijk.

Het feestgezelschap viel in drie delen uiteen: E’s familie, vrienden en buren, en collega’s van het instituut. Bij de laatsten kon ik mij wel thuis voelen, dus ik heb niet geleden. E. is een barones, al loopt zij in de bijstand. De familie stamt namelijk uit Oost-Pruisen en bezat “niets” meer toen ze hier heen kwam, maar kon blijkbaar nog net dat kostbare huis laten bouwen. Die familie was dus ook allemaal adel: sommige dames zagen er heel voornaam uit, met van die zilvergrijze permanent waves. Ze hadden nostalgische gesprekken over de voormalige oostgebieden, en over de reisjes die ze daar naar toe hadden gemaakt, het huis zo-en-zo stond er nog, daar was nu een bibliotheek in; en over de huwelijken die ophanden waren, en dat X geparenteerd was met Y, die weer een nicht was van Z. Praat waar je niet tussen komt en ook niets mee te maken hebt, maar die door zijn zeldzaamheid toch aardig is om eens te horen.

Terug wel met een taxi, die meteen al moeite had met het keren daar (die had ik anders gehad), en toen dat ongelofelijke labyrint van smalle en toch nog volgeparkeerde straatjes en eenbaans klinkerwegen weer naar beneden. Pas daar had ik weer het idee van in de normale wereld te zijn; het is echt anders daarboven.

Dit non-avontuur heb ik zo uitvoerig verteld omdat het een soort belevenis voor me was. Ik leid verder een zo saai en beperkt leven, vandaar.

9 reacties

Opgeslagen onder Marburg, Persoonlijk

9 Reacties op “Hoog Marburg

  1. Gaat het herstel verder voorspoedig?

    Zonnige groet,

  2. Zelf had ik waarschijnlijk het hele stuk gelopen. 2,5km met een tussenstop in de Kogelkerk moet te doen zijn. Fietsen zal niet sneller gaan. En kleine passen omdat er vast steile stukken in zullen zitten. Maar als lopen niet zo goed gaat, dan zit je er mooi fout. 😉

  3. Nee, het hele stuk lopen kon ik nog niet, hoewel de genezing nu wel enigszins verder komt. Er zitten inderdaad erg steile stukken in, en kinderhoofdjes.

  4. Bij het tot me nemen van dit ondanks het ontbreken van drama beslist lezenswaardige stuk moest ik denken aan de verslagen van de broeders De Goncourt van de soirees die ze bezochten. Adellijke dames en gekeuvel over incrowdhuwelijken – het bestaat nog (gelukkig).

  5. Ha een avontuur, met adel en al. Ja het is wat, zo’n bergstad. Ik heb mij daar ook wel afgevraagd hoe autobezitters dat doen als ze in de bovenstad wonen. Met grote glimmende auto’s door die smalle scheve straatjes, het lijkt me niks, Ik zou de auto denk ik gewoon beneden laten. Maar beneden wonen is dan toch praktischer.

  6. Beneden woonden vroeger het gemene volk en de malariamug.

  7. Wat heeft de malariamug verdreven?

    Vragende groet,

  8. De drooglegging van de moerassen tussen Marburg en Gießen. De fatsoenering van de rivier. Of er nog andere factoren waren weet ik niet.

  9. Trijntje

    Heel leuk om te lezen; hopelijk gaat het verdere herstel voorspoedig.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s