Muziek als geneesmiddel

Ik aarzelde toen L. vroeg of ik morgen mee wilde naar Bachs Johannes Passion in de Elisabethkirche. Het stuk is mij zeer dierbaar, maar tenminste twee uur stil zitten met dat been in een protestantse kerk? Katholieke kerken hebben knielbankjes en dus meer beenruimte, maar protestantse kerken uit vroeger eeuwen, dat is zoiets als de Economy Class van de Lufthansa. Erger vind ik nog dat het stuk door een niet al te beroemd ensemble en mij onbekende solisten zou worden uitgevoerd. Opgegroeid in Amsterdam ben ik van kindsbeen aan de allerhoogste kwaliteit gewend geweest. Als student kon je daar met het Cultureel Jeugdpaspoort voor ik meen vijf gulden naar de schitterendste concerten in het Concertgebouw, en ik ben vaak gegaan. Nu woon ik echter in de provincie en moet ik me vaak behelpen met middelmaat. En als het nu nog het Marburger Bachkoor was; maar nee, dat zingt op hetzelfde tijdstip iets totaal anders. Eigenlijk was ik liever daarheen gegaan: werken van Brahms en Dvorak. Maar dat is in de Fürstensaal van het kasteel: een ongemeen moeilijk bereikbare locatie als je iets met je been hebt. En een akoestiek die alleen maar te genieten is als je een van de centrale plaatsen hebt kunnen bemachtigen. Datzelfde Bachkoor had me om akoestische redenen een paar maanden geleden al teleurgesteld: Bachs H-Moll Messe, maar dan in de Lutherse kerk: ze zongen echt goed, maar het stuk viel plat door de akoestiek, tenminste waar ik zat. Sinds kort heeft Marburg een nieuwe Stadthalle: het Erwin Piscatorhaus. Ik weet niet eens hoe goed die zaal is, want klassieke musici treden er niet op; de huren zijn waarschijnlijk te hoog. Het blijft behelpen.

Goed, dus toch maar naar de Johannes Passion, als we nog kaartjes kunnen krijgen tenminste. En niet alleen als compromis. Ik moet namelijk ook eens leren omgaan met middelmatigheid en de vaak toch te waarderen mooie kanten daarvan. Al was het alleen al omdat ik zelf ook middelmatig ben in de muziek. Ik was al een keer naar mijn oude koor gegaan en ziedaar: er staan drie stukken van Bach op het programma; dat bevalt me. Geoefend hebben we die avond Wir danken Dir Gott. Dat beginkoor, is dat voor amateurs überhaupt zingbaar? Bach doet altijd of zijn zangers een orgel zijn dat geen ademhaling en geen rust nodig heeft; genadeloos. Halverwege het beginkoor was ik al hees. Nou ja, dat is amateurisme, dat kun je afleren. Maar het blijft een zware kluif. Nee, het kan niet, het is niet zingbaar, maar je wilt het wel, en op de een of andere manier lukt het dan toch.

Vandaag was mijn eerste zangles na het ziekenhuis. Wir danken Dir Gott geprobeerd, en jawel, het was verbazend hoe mijn leraar zo’n stuk er bij mij toch min of meer aanvaardbaar uitkrijgt. Nu maar hopen dat het herhaalbaar is. Maar ik krijg daar nu zin in, om maandag mijn stem te laten horen in het koor, en dat is dus een aanzienlijke stap terug in het leven. Want bij nader inzien had ik na het ziekenhuis nog nergens zin in gehad.

En zondag alweer in een ander ensemble liederen van Brahms; ach, het zal wel goed komen.

3 reacties

Opgeslagen onder Muziek, Persoonlijk

3 Reacties op “Muziek als geneesmiddel

  1. Trijntje

    Apart: ik ben in Ede een paar keer naar een concert in een Rooms-Katholieke kerk gegaan, voor onder andere de Johannes Passion.
    In die kerk waren de banken en de knielbankjes zodanig uitgevoerd dat het heel lastig was om het daar een avond op vol te houden. Bij latere gelegenheden vroeg ik dan ook op een plaats op één van de stoelen die op die avonden altijd werden bijgezet.
    De kerk is enkele jaren geleden verkocht, bij gebrek aan Rooms-Katholieken, en is door de nieuwe (Baptisten) gemeente grondig verbouwd. De banken zijn daarbij verwijderd. Hoe het er nu zit weet ik niet: de akoestiek is door de verbouwing veranderd, en het oratoriumkoor van Ede treedt nu op in andere, protestante, kerken. Sommige daarvan hebben heel behoorlijke stoelen, andere meer traditionele kerkbanken ( die zitten inderdaad niet fijn, maar minder erg dan die banken met knielbanken waar ik het al over had).

    Overigens: ik wens je mag leren genieten van ook deze concerten.
    Ik heb in het verleden ook concerten bijgewoond in het Concertgebouw.
    Maar het scheelt dat ik niet een heel goed muzikaal gehoor heb, niet goed hoor dat iets vals is bijvoorbeeld (of het moet heel erg zijn).
    Fijn dat je het zelf zingen ook weer oppakt!

  2. De perfectie hoor je toch wel in al die subliem opgenomen muziek, en live concerten hebben hun eigen charme vind ik ook al zijn ze dan minder perfect.

  3. @Trijntje: Mijn oordeel over de bankjes in de protestantse resp. de katholieke kerken berust eigenlijk maar op mijn ervaring in heel weinig kerken: minder dan tien. Daarom kan mijn uitspraak geen algemene geldigheid hebben. Intussen was ik in de Johannespassion: moderne stoeltjes, helemaal geen banken meer, en genoeg beenruimte.

    @Irene: De Johannes Passion viel helemaal niet tegen: solisten van verrassende kwaliteit. Het koor maakte misschien wel fouten, maar die hoorde je niet erg door de wollige akoestiek. En daar ben ik meteen bij het voornaamste nadeel van deze avond: de beroerde akoestiek in een eeuwenoude kerk.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s