Vrienden en familie


Vroeger dacht ik altijd dat vriendschappen voor het leven zijn, maar dat is toch niet het geval. Al vroeg hebben sommige vrienden zich van mij verwijderd; ik vond dat toen heel erg. Maar meestal was ik degene die zich verwijderde. Vooral onder mijn verhuizing van Nederland naar Frankfort heeft mijn vriendenpark geleden, dat kon niet anders. Een aantal mensen is toen uit mijn leven verdwenen; in een enkel geval, ik moet het eerlijk toegeven, kwam dat niet ongelegen. Jammer vond ik toen wel dat enkele personen, met wie zich juist een aardige nieuwe vriendschap aan het ontwikkelen was, toch weer afvielen. Een paar vriendschappen waren zo hecht dat ze tot heden niet verbroken zijn. En „de leesclub“ moest blijven, dat was mijn besluit indertijd. Ik probeerde er zo vaak mogelijk bij te zijn, dat heb ik volgehouden en het bleek van grote waarde te zijn mensen al dertig jaar te kennen, of was het nog langer?

Maar zie aan, de laatste tijd koester ik vriendschappen steeds minder. Ik wil dat eigenlijk niet, maar het gebeurt toch. Is het omdat de energie afneemt? De leesclub wordt nog maar zelden bezocht. En mijn oude jeugdvriend, wiens vrouw zo ziek was, heb ik in het begin nog wel opgezocht en geprobeerd te ondersteunen, maar dat breng ik nu niet meer op. Bij anderen neem ik zelfs niet meer de moeite een briefje of kerstkaart te sturen en ik haal onverschillig mijn schouders op als zij het wel doen. Dat is niet aardig van me. De behoefte aan alleen zijn is sterk toegenomen. Gelukkig zijn er de laatste jaren wel enkele zeer belangrijke vriendschappen bijgekomen waar ik erg blij mee ben. En ja, heel oude contacten worden soms weer hechter, al is het rijkelijk virtueel, want de twee vriendinnen in kwestie wonen ver weg. Maar ik telefoneer inderdaad weer vaker met Athene en met Zweden. Als ik een nieuwe knie heb kan ik daar misschien zelfs weer eens naar toe.

Familie heb ik niet zoveel, maar degenen die er zijn betekenen nu veel meer voor me dan vroeger. In het verleden waren er perioden waarin zijn vrijwel uit het zicht waren verdwenen, maar nu is dat anders. Toen mijn oudste zuster gestorven was dacht ik vaak: Laat mij nu ook maar gaan, wat zou ik nog hier blijven? Maar dat is nu over; het is juist wel gezellig geworden, want in gedachten praat ik veel met haar. Ik laat haar dingen zien en leg uit waarom ik bepaalde dingen doe.

2 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk

2 Reacties op “Vrienden en familie

  1. Een openhartig verhaal

    Vriendelijke groet,

  2. Dat hoort bij emigreren, daar zijn maar enkele vriendschappen tegen bestand. Maar inderdaad hou je een paar echte vrienden over en er komen nieuwe contacten bij. Voordat dat vrienden worden ben je wel een paar jaar en wat gebeurtenissen verder. Dankzij facebook kan ik tegenwoordig in het oog houden hoe het met deze en gene ver weg gaat, dat is alweer een stuk levendiger dan kerstkaarten.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s