Herinneringen?

Ik zag een herinnering voor mijn geestesoog, bewegende beelden van een optreden van padvinders op het Koningsplein in Batavia. Een meisjeskoor zong het lied:

  • Klepperdeklep-klep-klep-klep-klep
    Ik ben zo blij, ik ben zo blij dat ik ze héééééb

Was het de Indische aflegger van de Jamboree van 1937 die ik zag?

Zulke ‘herinneringen’ aan dingen die ik nooit heb meegemaakt heb ik vaker, vooral van Indië. Maar ik kán me dat helemaal niet herinneren, want ik heb als kind wel veel over Indië horen praten, ook foto’s en plaatjes gezien, maar ben er nooit geweest. Ben ook nooit padvinder geweest. Bovendien ben ik van na de oorlog. Omdat ik niet aan bovennatuurlijke ingevingen geloof wilde ik graag weten hoe ik aan zo’n ‘herinnering’ kwam.

Een beetje googelen bracht uitkomst. In de catalogus van het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid vond ik een beschrijving —nee, niet het ding zelf— van een Indisch bioscoopjournaal uit 1937. Niet van de Jamboree, maar van feestelijkheden n.a.v het vorstelijk huwelijk van Juliana en Bernard. En daar werd de Kleppermarsch in Batavia uitdrukkelijk vermeld.

Ik móet die opname dus ooit hebben gezien.

De volgende vragen: waarom zijn die beelden en dat rare muziekje opgeslagen in mijn geheugen? Want het onderwerp interesseert mij helemaal niet. En waarom zijn ze als een eigen herinnering opgeslagen, en niet als, pakweg, een documentaire?

5 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk

5 Reacties op “Herinneringen?

  1. Dat geheugen maakt er altijd maar wat van, blijkbaar vond het het logischer om er een eigen herinnering van te maken. Toevallig kwam ik er vanavond achter dat mijn geheugen twee verschillende Schotse trekkerscampinkjes bij een en dezelfde imposante berg had gesitueerd, vanuit de ene camping liep ik er van de ene kant op, bij de andere camping vanaf de andere kant. Maar dat kan helemaal niet want er ligt een enorme afstand tussen beide plaatsen. De andere camping had ook wel een berg maar daar weet ik verder niets meer van. Het gebeurt me voortdurend.
    Het klepperdeklep liedje ken ik ook, maar dat is omdat mijn moeder het zong bij de afwas. Ik zal haar toch eens vragen of dat klopt.

  2. Dat gekke liedje is de Kleppermarsch:

    Mijn vader zong het wel eens bij bijzondere gelegenheden en hij klepperde er dan bij, onder begeleiding van een vriend van hem op mondharmonica. De kleppers van mijn vader liggen nu in mijn vensterbank.

  3. Ja, dat is het! Het AVRO’s Kinderkoor o.l.v. Jacob Hamel—maar niet het klepperlied—ken ik overigens uit de verhalen van mijn oudtante Co, die ergens in de jaren negentig op honderdjarige leeftijd overleed. Zij dweepte ermee. Pikant hoor, want als zware christin had zij natuurlijk naar een koor van NRCV moeten luisteren.

  4. Mijn vader zong het liedje ook en, net als die van Groninganus, klepperde hij erbij. Zijn kleppers zijn opgelost in de tijd, helaas. Ik zelf heb het klepperen nooit onder de knie gekregen, net zo min als het bespelen van de Melodica. Maar dit verhaal opent grote zalen met herinneringen. Het geheugen is een vreemde loods zonder kaartenbak.

  5. Dat is mooi gezegd.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s