Kleine ontredderingen

Nee, niet bij mij deze keer, maar een vriend was gisteren finaal kapot en kon door de telefoon nauwelijks meer uit zijn woorden komen. Hij klonk alsof hij in een diepe levenscrisis was beland.
Vanochtend vroeg belde hij weer en het ging kennelijk al beter; hij verklaarde nog een dag nodig te hebben om weer helemaal de oude te worden.
Hij had me gisteren al uitgelegd wat de aanleiding tot zijn crisis was. Als toehoorder vond ik zijn probleempje volkomen onbeduidend. Ik ken hem als normale, psychisch stabiele persoon die niet gauw omvalt. En dan toch deze mini-crisis met zo’n kleine aanleiding; heel eigenaardig.

Maar zo eigenaardig was het niet meer toen ik mij herinnerde dat ik zelf vroeger twee van dergelijke inzinkingen had gehad. De eerste keer was de aanleiding een beginnende overstroming in de badkamer van een ooit nieuwe woning. Het probleem was gemakkelijk te verhelpen: hoofdkraan dicht en dweilen. Maar daarmee was de paniek niet weg: iedere zekerheid leek nu onder mijn leven weggeslagen, bodemloze verlatenheid. Ook dat duurde een dag. Toen kon ik een loodgieter bellen.

Een ander dieptepunt was toen in mijn vorige auto het raampje spontaan openging en niet meer dicht wilde. Mijn eerste reactie was: negeren. Maar het was winter, ik moest nog vierhonderd kilometer Autobahn rijden, het was te koud. Diepe crisis, angst, bedreiging. Op zulke momenten ben je niet in staat redelijk te reageren. Ben gauw even bij vrienden langs gegaan voor troost en opwarming. Bij herstart bleek het raampje toch weer dicht te gaan; het moet een hikje van een of andere software zijn geweest. Dat gebeurt soms bij computers ook: het ding slaat bij het opstarten de plank mis en dan moet het opnieuw, dat is alles. Bij onszelf is dat blijkbaar net zo.

Het verschijnsel is zelfs in de literatuur behandeld: in Patrick Süskind, De duif. De hoofdpersoon van die novelle kan zijn woninkje niet meer in, meent hij, omdat er een duif voor zijn deur zit. Hij raakt aan de zwerf, neemt een hotelkamer, er gebeuren nog enkele ongelukjes. ’s Nachts onweert het heftig; hij denkt dat de wereld ondergaat. De daarop volgende regen brengt rust en helderheid; hij gaat weer naar huis, de duif is weg en het leven kan verder gaan.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De mens

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s