Zelfwaardering, zelftrots

Van kindsbeen aan heb ik geleerd dat ik niets kon en nergens voor deugde. Het gevolg was natuurlijk dat ik ook weinig kon, althans veel minder dan ik eigenlijk had gekund. Waarschijnlijk heb ik vooral Arabisch gestudeerd om dit gevoel van niet-kunnen te koesteren; daar is dat vak heel geschikt voor.

Welnu, in de loop van de decennia is dit leed allang weggesleten en heb ik een tamelijk normaal leven geleid. Maar er zijn restanten. Sinds mijn pensionering schrijf ik nogal wat stukken. De verlamming van voor die tijd is dus weg, maar de geringe zelfwaardering is gebleven. Ik denk altijd: dit is niks, waardeloos, dit wil niemand lezen. Eenmaal gedrukt worden die stukken opgeborgen op een plek waar ik ze niet meer zie, en of iemand het leest hoef ik niet te weten. Gelukkig hoef ik er geen geld mee te verdienen.

Onlangs had ik een stuk geschreven waarvan de inhoud me nogal ter harte ging. Dát moest wel gelezen worden, vond ik. Maar uitgerekend dat tijdschrift was erg traag in het reageren. Nu is het echter aangenomen, enthousiast aangenomen zelfs. En wat gebeurt er dan? Ten eerste bleek, terugblikkend, dat de onzekerheid over de aanvaarding me bij wijlen toch een beetje bedrukt had. Dat was ik me eerst niet bewust geweest. Die lichte druk viel nu weg. Ten tweede kon de enthousiaste ontvangst me niets schelen; ik werd er niet blij van. Het artikel kan nu bijgezet worden. En zo was het altijd al: tobben en twijfel voordat zo’n stuk af is en ergens onder dak is gekomen, smarteloos neutrale stemming als dat eenmaal gebeurd is. La joie de se voir imprimé, het plezier zich zelf gedrukt gezien, heb ik maar één keer gekend, in 1973 geloof ik. Het duurde een middag en daarna kwam het nooit meer terug. Hoeft ook niet.

Maar nu is het zingen erbij gekomen. Daar is de vreugde veel directer. Ten eerste bij het zingen zelf. Dat maakt op zich al gelukkig, fysiek, maar bovendien is het ook een vorm van zich laten gelden. Zeker bij een mooie tenorpartij, op plaatsen waar die boven de andere stemmen mag uitklinken, met fijn gesponnen zilveren draden, of zo men wil: tenorengoud. En anders dan bij de schrijverij zijn de reacties directer: applaus, waarderende woorden. Dat blijkt bij het zingen toch wel prettig te zijn.

In de bekende Piramide van Maslow zijn de behoeften van de mens in een hiërarchie ondergebracht. Als ik die bekijk komt het me voor dat de helft daarvan bij mij nooit bevredigd is en toch heb ik op redelijke wijze overleefd; je kunt de behoeftigheid ook overdrijven. Maar nu wordt er dus wat meer bevredigd. Pure luxe.

8 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk

8 Reacties op “Zelfwaardering, zelftrots

  1. Ach het is toch wat, ik lees hier zo graag, ik vind Emigrant zo’n boeiende en geestige schrijver en ik ben vast niet de enige. Applaus applaus! Maar zingen maakt dus gelukkiger, daar kan ik me ook wel wat bij voorstellen. Zeker als je een goede stem hebt.

  2. Apart om te lezen. Probleem is dat dit soort zaken van de concurrentie afhangt. Thuis was ik verreweg de slimste, althans in de ogen van mijn zus, broer en ouders. Op die manier werd ik dus al vrij snel gewaardeerd. Ik ben de enige die een vervolgopleiding heeft gedaan, maar meer dan de MTS werd het niet. Later heb ik lang gewerkt bij een bedrijf met erg veel TH- en HTS-mensen. Zelf hoorde ik met mijn MTS tot de laagst-betaalden naast de secretaresses. Toch heb ik daar nooit last van gehad. Ik kon veel dingen die de rest niet kon en zo werd ik ook daar behoorlijk gewaardeerd. Ik zag hen als de tandwielen en mezelf als de olie. Daarbij zat ik niet echt op waardering te wachten. Het is leuk, maar het schept ook verwachtingen. Ik heb dan ook erg m’n best gedaan om mijn informatie en aanpak zoveel mogelijk over te dragen, zodat zij minder afhankelijk van me werden. Gelukkig is dat gelukt, ze werken nu al weer heel lang zonder mij en bestaan nog altijd. 😉

  3. Van alle stukken die ik lees tweet ik die van jou/ u het vaakst. Omdat ik vind dat iedereen ze zouden moeten lezen! 🙂
    Goed geschreven, humor, gedegen en toch bescheiden van toon.
    Er wordt al zo veel geschreeuwd op internet dat het aanklikken niet eens waard is. Zonder zelfs maar verder te lezen dan een krantenkop. Zonder enige vorm van (zelf) relativering. Het is bedroevend. Het wereldkundig maken van uw kennis is dan ook onmisbaar.

    (ik ga gewoon nog even door, mensen met geringe zelfwaardering neigen soms ook tot een zekere achterdocht bij te veel lof. Het is niet anders).
    Daarbij vind ik de verscheidenheid aan onderwerpen ook een feest. Architectuur uit Italië, inburgeren, oude geschriften… en nu zingen.
    Meerdere keren ben ik ook verdwaald in de schat aan informatie die schuilging achter de altijd weer boeiende hyperlinks.

    Zeker nu mijn andere bron van kennis over oude geschriften, Selma Schepel, vorig jaar plotseling overleed, hoop ik dat u/ jij nog heel lang doorgaat met schrijven. Dit soort kennis is in deze wereld meer dan welkom!
    En ook blijven zingen uiteraard. 🙂

  4. Ach, Selma Schepel is dood? Die heb ik ook nog gekend.

  5. Ook ik lees hier graag.

    Een link naar het artikel en het tijdschrift mis ik nog.

    Vriendelijke groet,

  6. Rob Alberts@: Het artikel is aangenomen door zenith, een Duits tijdschrift over het Midden-Oosten. Het kan nog drie maanden duren voordat het erin staat. Tot nu toe kozen zij soms zelf artikelen uit mijn bloek; een voorbeeld is http://tinyurl.com/jq2m5kd. Dit was het eerste dat ik speciaal voor hen geschreven heb: over het huwelijk van Aisha op zesjarige leeftijd.

  7. Bob

    “Van kindsbeen aan heb ik geleerd dat ik niets kon en nergens voor deugde. ”
    Voor mij is het vooral verontrustend hoe zeer mijn welbehagen afhangt van de mening van anderen. Hoewel ik soms erg koppig ben en weet dat ik dingen goed kan, vreet het mateloos aan me wanneer dat niet gewaardeerd wordt. Verstandelijk weet ik dat het beter is om daar minder gevoelig voor te zijn, maar die instincten laten zich niet veranderen.
    Omgekeerd ben ik mijn nopjes als ik waardering krijg.
    Dit soort eigenschappen zijn waarschijnlijk geevolueerd; mensen die anderen behagen doen het meestal goed in de groep.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s