Grensoverschrijdend genot

In de jaren negentig, of was het tweeduizend? had ik soms even genoeg van Cairo en nam ik een pauze in de gekoelde, schone hal van het Intercontinental Hotel. Ja, waar vroeger het Semiramis had gestaan (Egyptische uitspraak: Semirámis). Een van die keren speelde er in de verte een strijkje en daar wilde ik gaan zitten. Wat, strijkje? Het bleken vier uitstekende strijkers te zijn die een kwartet van Schubert ten gehore brachten en daarna nog iets anders. Dit moesten wel haast musici van het Cairo Symphony Orchestra zijn, die wat bijklusten. Fijn om aan te horen, maar niet zo opzienbarend; tenslotte werd in Cairo al langer Europese klassieke muziek gespeeld. Wel opmerkelijk vond ik het publiek dat daar aandachtig zat te luisteren en enthousiast applaudisseerde: rijke Saoedis van de soort die suites in het Interconti kan betalen. Die hadden zich voor deze muziek geopend; dat had ik niet verwacht, maar waarom ook niet? Japanners zijn al lang geheel doorkneed in Europese muziek en ervaren die misschien niet eens meer als iets buitenlands; de Koreanen en Chinezen zijn hen snel achterna gegaan. Andere volkeren zijn er misschien nog minder vertrouwd mee, maar willen ook meer Europese muziek. Laatst sprak ik iemand die in Tadzjikistan naar de opera geweest. Het was een goede Don Giovanni geweest, alleen was de zaal niet verwarmd. Dat waren ze hier vroeger ook niet. Een doorgewinterde Tadzjiek trekt dus thermo-ondergoed aan of een trui, maar verder hoeft hij niets te ontberen.

Ik heb schik in deze verbreiding van onze muziek. Maar pijnlijk is wel dat de liefde maar van een kant komt. Er zijn buitengewoon weinig Europeanen die zich verdiepen in muziek uit Azië of Afrika. Het is slechts in zeer kleine kring bekend dat Turkije, Iran, India, China, Japan, Indonesië ook prachtige muziek te bieden hebben, en ik vergeet vast nog wat landen; ik ken ze ook niet allemaal. Wanneer was U voor het laatst in een Peking-opera? Wie speelt er in een gamelan-orkest? Ja, Bernard IJzerdraat indertijd, maar hij was een van de weinige uitzonderingen. Waarom spelen er nooit Gagaku- of Takht-ensembles in het Amstel Hotel? Te vrezen is dat die verrotte Europeanen zich weer eens superieur achten. Daarmee doen zij vooral zich zelf tekort.

4 reacties

Opgeslagen onder Europa, Muziek

4 Reacties op “Grensoverschrijdend genot

  1. In de jaren 70 en 80 is er wel degelijk een oplevende belangstelling geweest voor niet-westerse muziek. Afrikaanse pop heeft hier in de Top 40 gestaan.

  2. O, zou het aan de tegenwoordige vereilanding liggen?

  3. Bij het nieuwjaarsconcert van het blazersensemble komen altijd musici van over de hele wereld, dat kon wel eens het meest bekeken concert zijn in Nederland. Maar verder, de gemiddelde Nederlander heeft geen idee wie de oerhollandse Sweelinck was, of Van Wassenaar. Dan kun je toch niet verwachten dat men zich gaat verdiepen in Iraanse of Chinese muziek. Muziekonderwijs stelt ook niet veel meer voor. Het is een beetje als met de missie, het geloof is verbreid over de wereld maar hier is het bijna dood. Misschien komen ooit de Koreanen of Tadzjieken ons weer leren hoe je Don Giovanni moet uitvoeren.

  4. Nu was er onlangs een bovengemiddelde dame die verkondigde dat de Nederlandse cultuur superieur was. Die luistert zonder twijfel de hele dag naar Sweelinck en Van Wassenaar, en verder niets.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s