Weer vrij man

Generale repetitie

Generale repetitie

Het is voorbij, het Requiem van Verdi in de Stiftsruïne van Bad Hersfeld (zie vroeger blog). De zaal was bij beide uitvoeringen vol en de recensies waren uitstekend, dus we mogen volgend jaar terugkomen met een opera. Maar of ik dat zou willen?

Ik ben er nog wat confuus van; gisteren was immers de tweede en laatste uitvoering en toen moest ik nog door de nacht naar huis rijden, wat ik voortaan niet meer wil; ik zie niet genoeg.

Objectief gezien was het allemaal uitstekend: volle zalen, alles goed gelukt, veel waardering, zeer positieve recensies in kranten en voor de radio. Ook het weer werkte mee: als het had geregend waren we nat geworden en waren de partituren opgezwollen! Zelf kan ik niet zo beoordelen hoe het klonk, door de akoestiek van de ruïne en door onze plaatsing kregen we niet hetzelfde te horen als het publiek. De solisten bijvoorbeeld hoorden we nauwelijks, maar gelukkig hadden we die bij de repetities al gehoord. Uitstekende zangers. Met de muziek was ik innerlijk klaar na de generale repetitie op vrijdag; de twee uitvoeringen waren eerder de uitoefening van een plicht. Dat was ook goed zo, want om het goed te brengen moet je een zekere distantie hebben.

Wat mij zelf betreft: het was een grootse ervaring dit alles een keer mee te maken. Hoewel ik gemerkt heb dat ik oud ben: na de eerste uitvoering was ik kapot en nu weer. Heel lang staan, niet alleen op het podium, ook bij het wachten daarachter, omdat daar geen stoelen zijn. Trappen op en af naar het gewelf (elfde-eeuws of zo!) voor het inzingen (slecht voor de kapotte knie) en weer staan. En last, but not least: het voortdurende gegons en gepraat van tweehonderd mensen om mij heen. Maar dat kan ik allemaal nog wel verdragen. Wat ik echt vervelend vond is drie dagen in Bad Hersfeld rond te moeten hangen en daarna nog twee keer op en neer te moeten rijden. Op zo’n repetitiedag zing je misschien vier, vijf uur; de overige tien uur per dag hang je rond op een plek waar je eigenlijk niet wilt zijn. Tijdens de repetitiedagen regende het wél, zodat we moesten repeteren in de grote aula van een school even buiten de stad. Dat betekende heen en weer rijden met de auto met vier medepassagiers, waarvan twee Tsjechische uit het orkest. Gedoe, georganiseer, gewacht, broodjes en weer gebabbel. Dat met die school was pech; voor de rest zie ik wel in dat het zo moest gaan als het ging. Het is razend ingewikkeld, zo’n uitvoering. Repeteren als koor, dan met orkest, dan met de solisten erbij, dan nog eens de fijne puntjes en de balans, ja het moest zo gaan en ik heb heel veel geleerd, maar het blijft een geweldige ingreep in het dagelijks leven.

verdi-koorlinkerzijdeLeerzaam was o.a. de omgang met beroepsmusici. Er waren immers ter versterking een hoop zangers van het operakoor van Poznan aangevoerd. Als je op vijftig centimeter naast zo iemand staat hoor hoe hij inzet: steeds iets te vroeg met de medeklinker beginnen, medeklinkers overdrijven: kkkriste, ties irae, rrrrekkwiem. En wat ik op zangles al had geleerd: de klinker de hele toon lang volhouden en minimaal tijd verliezen aan medeklinkers of clusters daarvan, die echter wel goed te horen moeten zijn. Niet et-lux, maar e-tlux. Re-xtre-me-ndae enzovoort. En heerlijk die geschoolde stemmen. Ook de assistent-dirigent die met ons inzong en moeilijke passages nog eens doornam was grote klasse: de koorleider van Radio France. Dat ging fantastisch.

Wel gekke jongens die Polen, de meeste nogal grof besnaard en geneigd tot kinderlijke grappen en geintjes. Getatoëerde strandlijven en pas op het laatst in het voddige zwarte koorkostuum geschoten. Zuivere en krachtige stemmen ja, maar soms niet bereid om piano te zingen waar de dirigent dat wilde, zodat wij Duitsers dat dan maar op ons namen. Roken en zuipen deden ze ook nog: tijdens het tweekorige Sanctus stond ik naast een gast die om elf uur ’s ochtends al naar drank rook. Kunstenaars meneer, wat wil je?

En prachtig was de gedaanteverwisseling die dirigent Ulrich Metzger onderging tijdens de uitvoeringen. Eerst had hij gewoon met ons gewerkt, nu was hij het stralende en magische middelpunt waar je naar toe getrokken werd. Zo moet dat.

Of ik tevreden ben? Over mijn eigen zang natuurlijk niet. De allerhoogste tonen kan ik nog niet en verder maak ik fouten, die ik best hoor, maar nog niet kan verbeteren. Dat neem ik mij als beginner echter niet kwalijk. Over het geheel ben ik grotendeels tevreden. Het was zoals gezegd een mooie en grootse ervaring, al vond ik dan het verblijf in Hersfeld minder. Een bezwaar van dit soort constructies is bovendien dat je je als amateur-koorzanger haast een figurant voelt tussen die stimmgewaltige beroeps. Maar in de zachtere gedeelten kwam ik wel tot mijn recht: Lacrimosa dies illa e.d.; lekker huilen.

Van de winter zal ik me dus op het kleine vocaal ensemble storten waarvoor ik uitgenodigd ben. Daar worden alleen dingen gezongen die ik écht kan en ik hoef er maar één keer voor naar een andere stad.

Verder heb ik weliswaar gedacht: dit nooit weer! maar vermoed sterk, dat ik de volgende keer toch weer meedoe met het grote gebeuren. Een voorbeeld kan voor mij het echtpaar E. zijn, dat op de fiets was gekomen (75 kilometer van hun woonplaats), een week lang een hotel geboekt had en gewoon een fietsvakantie vierde in Bad H., waarbij de muzikale uren dan een welkome onderbreking waren. De zwarte koorkleding opgerold op de bagagedrager. Ja, zo kan het ook. Al heb je het stadje gauw gezien, het  landschap eromheen blijft erg aantrekkelijk.

De onzegbare heer Pofalla heeft een 22 jaar jongere vrouw getrouwd, meldde een nieuwsbulletin. De vroegere rechterhand van Merkel, die nu bij de Deutsche Bahn werkt. Dat zou niet ter zake doen, als ik niet de hele tijd de neiging had om Po-faaa-lla te zingen als het Hosanna! moest zijn.

4 reacties

Opgeslagen onder Muziek, Persoonlijk

4 Reacties op “Weer vrij man

  1. Ha mooi, levendig verslag. Indrukwekkend om zoiets actief mee te maken, het zal nog wel een tijdje nazoemen.

  2. Ja, direct na afloop zoemde er helemaal niets, maar nu begint het te komen en het is moeilijk weer kwijt te raken.

  3. Mooi stuk. Ik ben zo iemand die best wel kan zingen maar er niets van kan, vanwege nooit geoefend etc. Maar in zo’n koor Verdi zingen lijkt me een geweldige ervaring.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s