Weekend in Bad Hersfeld

Dit weekend hadden de beide koren waarin ik zing een grote repetitie in Bad Hersfeld. Waarom daar? Omdat de Marburger koren met koren uit Frankfort en Bad Hersfeld samen twee grote koren vormen, die af en toe gezamenlijk moeten repeteren. In het ooorspronkelijke koor was onenigheid ontstaan en nu zijn er dus twee maal drie koren en twee dirigenten. Vermoeiend.

stiftruineBad Hersfeld is in principe een aardig historisch stadje, dat vroeger ongunstig lag, vlak tegen de Oostduitse grens aan. Er was weinig te doen, een achterland ontbrak. Het stadje is nog steeds in verval, het ruikt hier en daar wat schimmelig, maar er wordt aan gewerkt. Grote werkgevers zijn Amazon.de, maar die betaalt beroerd, Libri (het ‘centrale boekhuis’) en andere logistiekfirma’s, want na de heriniging van Duitsland ligt de stad ineens centraal en aan twee autobahnen. Het belangrijkste kapitaal is de ruïne van de Stiftskirche, een enorme Romaanse(!) kerk, die al in de achttiende eeuw is afgebrand. De dikke muren staan nog, het dak is weg. Maar al vroeg was het mensen opgevallen dat muziek daar zo mooi klinkt, en vanaf 1951 heeft men daar Sommerfestspiele georganiseerd. De laatste 35 jaar heetten die Opernfestspiele: iedere zomer werden daar drie opera’s op de Bühne gebracht en daarnaast was er nog een programma van concerten, toneel en andere zaken. Mensen kwamen er hun vakantie doorbrengen, genoten de rust en het landschap en gingen af en toe naar de voorstellingen, die goed bekend stonden. Het is natuurlijk niet de Scala van Milaan, maar een gemoedelijk zomers allerlei met voor elk wat wils. De overheden subsidieerden graag en doen dat nog steeds. Omdat Bad Hersfeld in een Zonenrandgebiet lag kon het vroeger aanspraak maken op gelden uit een speciale pot die in die dooie streek wat leven moest brengen. En ook nu nog begrijpt men in de Hessische hoofdstad (ja, zegt U het maar: weet U welke stad dat is?) dat Oost-Hessen wat moet worden aangemoedigd en de goede naam van de Festspiele in iedere geval blijvend moet worden uitgebaat om het Standort Hersfeld en de plaatselijke hotellerie en horeca te versterken.

HersfeldAidaSinds een jaar of twee rommelt het echter bij de Festpiele. De man die ze vele jaren muzikaal had geleid was intussen zeer oud geworden, maar wilde niet ophouden. Onderhandelingen over een opvolger werden geweigerd, terwijl wel de behoefte werd gevoeld aan een frisse wind. Het ging hard tegen hard: ineens werd de subsidiekraan dichtgedraaid, en onafhankelijk van de oude leiding werd er een nieuwe opgezet, eerst op proef, bij succes ook voor de toekomst. Zowel de oude als de nieuwe leider hebben elkaar gemene rotstreken geleverd, maar daar wil ik het niet over hebben. Beiden houden er een koor op na, en vandaar dat er nu twee concurrerende koren zijn, of liever gezegd: twee maal drie.

Uit loyaliteit zing ik nog in het oude koor, dat echter niet meer aan de Festpiele meedoet. Uit plezier zing ik ook mee in het nieuwe koor. Omdat het niet mogelijk is zo snel een opera te organiseren zingen we dit jaar alleen het Requiem van Verdi, een stuk dat erg op een opera lijkt. Stille huiver afgewisseld met veel drama. Het schmieren wordt natuurlijk aan de solisten overgelaten, maar soms mogen wij ook even. Volgend jaar misschien een opera in concertante uitvoering: de productie van een echte opera kost jaren.

verdichorkostprobehersfeldZo was ik dus zaterdag bij het oude koor, zondag bij het nieuwe en in de nacht ertussen moe in een hotelbed. Het aardige van het Verdi-koor was, dat we zondag met een man of vijftig al een klein optreden in de ruïne hadden. Voor een mudvolle ‘kerk’ gaven alle deelnemende groepen op de open dag van de nieuwe Festspiele, die dit jaar door het gehakketak wat bescheiden uitvallen, een voorproefje weg. Wij zongen het Dies iræ, dat knalde er lekker uit. Ik hoop maar dat de muren van de ruïne het houden als alle honderdtwintig zangers t.z.t. de Jongste Dag aankondigen met de trompetten erbij.

3 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Muziek, Persoonlijk

3 Reacties op “Weekend in Bad Hersfeld

  1. Ik heb ooit de Hessische Landdag op de foto gezet, dus doe ik maar niet mee aan de quizvraag. 😉 Een aantal jaren terug vond ik de vervallenheid van Bad Hersfeld nog wel meevallen, maar toen viel me wel op hoe laag de restaurantprijzen waren. Om dit gebouw van de heilige L heb ik wel een rondje gelopen, de deuren zaten toen op slot en ik ben slecht in hoogspringen.

  2. Het dak kan er in elk geval niet meer afgeblazen worden.
    Ik vind het een prachtig decor voor zo’n evenement.

  3. @Ximaar: Ja, dat er destijds nooit iemand in de lach schoot als L zich voorstelde … .

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s