Huiswerkhulp: Verslag Lernwerkstatt 3

Een rampzalige Pakistani gehad vandaag; moedertaal Urdu. Hij woont al vijf jaar in Duitsland, heeft nooit taalonderwijs gehad, kan zich min of meer redden, maar spreekt toch vrijwel onverstaanbaar. Nu moet hij binnen twee maanden slagen voor het integratie-examen om een Duitse pas te krijgen. Ik denk niet dat hem gaat lukken, want hij wil niet leren. Hij wil de kennis met een trechter ingegoten krijgen, maar dat bestaat niet. Hij heeft heel veel af te leren, om te beginnen.

Zijn probleem is een geheel exotische zinsmelodie en bizarre klemtonen. Zo kun je dus niet weten of hij een vraag stelt of er juist een beantwoordt of nog een andere soort uitspraak doet; of de zin al is afgelopen of er nog iets komt, of hij blij is of teleurgesteld. Zowel de leidster als ik waren van mening dat hij naar een beginnerscursus moet om enige kans van slagen te hebben. Bij nul beginnen. Maar dat wil hij niet.

Er blijkt prachtig, kosteloos studiemateriaal te bestaan voor zijn soort probleem. Daaruit hebben we drie punten van de eerste les gedaan. Na het driemaal maken van zo’n oefeningetje was er inderdaad verbetering merkbaar. Morgen zal hij alles weer vergeten zijn, dus dat moet nog regelmatig herhaald worden. En dan alle punten van alle tien lessen. Ik wou dat ik ooit zulk materiaal voor Arabisch had gehad. Theoretisch is het denkbaar dat hij zichzelf met dit materiaal de Duitse fonetiek aanleert, als hij niet naar een cursus wil. Maar hij zal dat nooit doen. En dan houdt het bij ons op. Er is onderwijs waar hij naar toe kan, er is hulp bij de zelfstudie, maar we gaan hem niet van a tot z bij de hand nemen als een kind. Vanmiddag was dus de introductie in het materiaal; de rest moet hij zelf doen. Wel mag hij altijd vragen stellen als hij bij voorbeeld een opdracht van het programma niet begrijpt.

Drie algemene observaties:

  1. Dit soort werk kost ongelooflijk veel tijd. Voor mij geeft dat niet, want ik heb die tijd en ik besteed die er ook graag aan. Maar als ik denk aan de honderden, duizenden, honderdduizenden contacturen die aan taalonderwijs besteed zouden moeten worden begrijp ik dat het succes altijd maar begrensd zal blijven.
  2. Met heimwee denk ik terug aan de superintensieve cursussen aan de universiteiten: Nederlands in Amsterdam, Duits in Frankfort. Daar waren maar heel weinig plaatsen, want dagvullend communicatief onderwijs was duur. De gedachte was toen nog dat aanstaande universiteitsstudenten en -medewerkers bijzonder intelligent waren en zo’n taal snel oppikten, wat in meer dan de helft van de gevallen ook inderdaad zo was. Die cursussen zullen nog wel bestaan. Maar zulk dag- en zo mogelijk ook nog avondvullend onderwijs (total immersion) is voor grote massa’s niet mogelijk.
  3. Buiten de universiteiten heb je in Nederland een inrichting ‘bij de nonnen van Vught’.  (‘De lesdag start om 8.20 uur en sluit af om 21.00 uur.’) In Spa was er vanouds iets voor Belgen die plotseling toch de taal van de andere gemeenschap wilden of moesten leren. Dat blijkt nu in handen te zijn van een firma CERAN, die ook veel in Nederland doet. ‘U boekt al een training vanaf € 2.920,– per week, inclusief accommodatie, maaltijden, lesmateriaal en alle voorzieningen!’ heet het bij CERAN. Bij de Nonnen is het € 3.790,– per week. Ik zeg niet dat het té duur is, want het is ongelooflijk arbeidsintensief, maar U begrijpt: dit blijft voor de happy few. Je leert zo’n taal dan wél. Een uitdaging voor de 21e eeuw: zulke cursussen toegankelijker maken.

Volgende week maandag ga ik niet naar de Lernwerkstatt, want dan ben ik in Straatsburg.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Huiswerkhulp, Taal

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s