Langs de afgrond

Soms denk ik: zal ik nog eens op vakantie gaan naar Oostenrijk? maar dat doe ik dus maar niet. Al die idyllische dorpjes blijken tot de rand vol met Nazi’s te zitten. Maar de extreem-rechtse Hofer wordt in ieder geval nu geen president. In die functie had hij de bevoegdheid gehad het parlement te ontbinden, en de verwachting was dat hij dat inderdaad had gedaan.

Ik weet niet veel van Oostenrijk, maar ik begrijp dat er een situatie heerst die vergelijkbaar is met die in Nederland: een totaal vastgelopen, navelstaarderig politiek bestel dat niet meer in staat is zelfs de kleinste probleempjes op te lossen, laat staan de grotere.

Echt blij maakt de verkiezingsuitslag me niet. Want we zijn de afgrond rakelings gepasseerd en het probleem blijft bestaan: het naderend einde van de parlementaire democratie. De volgende ramp zit er al aan te komen: Nederland. Daar hebben de regeringen de afgelopen tien, vijftien jaar helemaal niets tot stand gebracht dat zelfs maar een instemmend knikken teweeg kan brengen, laat staan enthousiasme. Dat Nederland nog overeind staat komt omdat er nog stevige structuren zijn van vroeger, maar als er nu iets aan vertimmerd wordt is het is altijd knudde. Welke minister zou je als gast aan tafel willen hebben, of zelfs maar een hand willen geven? Welke partij zou je nog kunnen stemmen? Welke is niet verachtelijk, welke zit er niet tot aan zijn oren in de stront van corruptie en/of onbekwaamheid? Er zijn er een paar die nog wat lijken, maar dat is omdat ze lang niet, of nog nooit hebben meegeregeerd  en dus nog niet geblunderd hebben. Ik ken dan ook geen Nederlander meer die politiek nog serieus neemt. Onder mijn vrienden overweegt een hautain cynisme: ze bekijken het maar daar in Den Haag, het zal wel zo’n vaart niet lopen. Dat zou op een dag erg kunnen tegenvallen.

De gedachte dat we beter zonder dat parlement, zonder al dat onvermogen kunnen leven ligt dus wel voor de hand.
Maar wat is het alternatief? Wilders: nog heel veel meer wanbeheer; instortende economie; verdere afbraak sociale voorzieningen, onderwijs en cultuur; opheffing Eerste Kamer; omvorming rechtssysteem; bendes agressieve horken op straat; concentratiekampen achter Swifterbant. Dat is dus géén aanvaardbaar alternatief, maar een ander kan ook niemand zich voorstellen.

Nederlanders zouden dit rampscenario kunnen verhinderen door op partijen te stemmen die niet-Wilders zijn, maar dat doen ze in te gering aantal. Bovendien is de club Wilders  hoe dan ook niet weg, en wat erger is: die bodemloze incompetentie gaat dan gewoon door.

5 reacties

Opgeslagen onder Europa, Nederland, Politiek

5 Reacties op “Langs de afgrond

  1. Instemmende en eveneens bezorgde groet,

  2. Vroeger had ik nog het idee dat ik een daad van betekenis stelde als ik niet op vakantie ging naar dat land waar Haider zo veel aanhang kreeg, nu weet je haast niet meer waar je wel heen zou kunnen gaan met een goed gevoel. Ik las vandaag dat Halbe Zijlstra in een volgend kabinet wel graag minister wil worden, daar krijg ik echt nare dromen van. Wilders is gestoord, maar Zijlstra is een opportunistische griezel, in zijn hart een ordinaire PVV’er als je het mij vraagt, maar bij de VVD zit hij safer en kan hij aan de knoppen zitten. Ik zie de politieke toekomst somber in, van jouw stukjes word ik ook niet vrolijk.

  3. Mijn Oostenrijkse opa werd honderdnegen jaar geleden geboren in Wenen en vond zijn geboorteland altijd al een rechts kloteland. Niks nieuws onder de zon. (en wat een verbittering…. )

  4. Hoe links- en rechtspopulisme is te bestrijden heeft nog niemand een echt antwoord op gevonden. Populisme is nooit weggeweest. Feit is echter dat dit fenomeen grotendeels voorkomen kan worden als de middengroepen in de samenleving zekerheid hebben dat de politiek zich daadwerkelijk om hen bekommert ongeacht linkse, liberale, rechtse of religieuze opvattingen in deze middengroepen. De enorme gevolgen van extreem populisme en een herhaling daarvan dacht men oorspronkelijk te kunnen ondervangen door europese samenwerking. Dat is slechts ten dele gelukt, de europese instituten zijn teveel bezig met zichzelf te redden. Overgenomen door economen en juristen met als gevolg een gevoel van ‘algehele onteigening’.
    De kunst is nu het brede scala aan populisten te onteigenen van hun aanspraken op inrichting van de samenleving. Dit vereist politieke moed. En daadkracht. Ook in Brussel en evenzo buiten verkiezingsperioden.

  5. @aargh: Je kunt nog naar Duitsland, Italië, Spanje, Portugal. En ook naar landen waarvan je niet weet hoe erg het er is, zoals Zwitserland misschien? Of Oman.
    @King Billy: Het vereist ook het inzicht dat je sociale voorzieningen niet ongestraft kunt afbreken.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s