Rijk

vila-vita-hotel-residenzVanochtend heb ik ontbeten in Café Rosenpark. Ja, beste Nederlanders: in Duitsland wordt veelvuldig buiten de deur ontbeten. Ik had vroeg iets te doen in Marburg-Noord en had thuis niet ontbeten, dus na gedane afspraak ontstond het idee om even in Rosenpark binnen te wippen, waar ik anders niet vaak kom.

Het café is een soort paviljoen, dat toebehoort aan het vijfsterrenhotel Vila Vita Rosenpark. Voor het café zou ik vier sterren geven: uitstekende waar, maar trage bediening en de speciaal van een Franse boerderij geïmporteerde boter was beslist te hard. Hotel en café behoren tot het imperium van Dr Reinfried Pohl, van de Deutsche Vermögensberatung. De oude heer Pohl is nu overleden, maar was zonder twijfel de rijkste inwoner van Marburg. Zijn vermogen liep in de miljarden. Het hotel staat op een eiland in de Lahn. Vroeger was dat een rommelige plek, met vervallen huizen en grauwe verouderde industrietjes. Maar Pohl heeft opgekocht wat hij kon krijgen en heeft daarop gebouwd: dat hotel dus, luxe appartementen, een congrescentrum of zoiets, waarin opgenomen een goed restaurant en een goed ijscafé annex bistro. Een parkeergarage in de straat ernaast. Nog een ander luxe café in de Bahnhofsstraße, prima kwaliteit. Nog andere huizen en gebouwen waarvan de functie me niet zo voor ogen staat. Aan de Lahnoever een zomerterras dat men hier strand noemt, ofwel Marbourg-Plage. Op het stationsplein is een oud hotel omgetoverd in een wit gebouw waarin onderwijs wordt gegeven aan vermogensadviseurs. Aan het academisch ziekenhuis heeft hij een instituut voor kankeronderzoek geschonken. Zijn vrouw Anneliese is blijkbaar aan die ziekte gestorven. Buiten de stad, in Dagobertshausen, heeft hij een grote boerderij weer opgeknapt. Daar kun je duur eten en paardrijden, en ook de aardbeien en kersen die ’s zomers in kraampjes op straat worden veilgeboden komen steeds vaker daarvandaan. O ja, het in verval geraakte restaurant Bückingsgarten, vlak onder het kasteel, hoort ook bij zijn rijk: het is opgeknapt en je kunt er goed eten. Zonder twijfel is Pohls rijk nog veel groter dan mij nu te binnen schiet. Kortom, een rijke inwoner, die in Marburg zijn sporen heeft nagelaten.

Anneliese Pohl Allee, 7.11.11 -1, Foto Rainer Kieselbach.JPG.90199Maar dat was nog niet genoeg. Enkele jaren geleden heeft hij de stad vier miljoen geschonken voor hier en daar wat opknapwerk. Zoiets gaat nooit zonder voorwaarden: ik neem aan dat het de verkrijging van vergunningen vergemakkelijkte. Verder waren zijn eisen bescheiden: er moest van dat geld een treintje of kabelbaantje naar het kasteel komen, dat hoog op een berg ligt. Dat is er nog steeds niet; ik denk dat het op de lange baan geschoven is. Beter ook maar: aan de stadkant kan het niet en aan de achterkant zou het dat hele verwunschene oude villawijkje daar verstoren. (Daarover misschien een andere keer.) Een tweede verlangen van Pohl was, dat de nieuwe promenade langs de Lahn naar zijn gestorven vrouw genoemd zou worden: de Anneliese Pohl Allee, en wel uitdrukkelijk zonder streepjes tussen de delen van de straatnaam. Normaal wordt er in Duitsland bij straatnamen volop met streepjes gestrooid, bij voorbeeld de Heinrich-und-Thomas-Mann-Straße. De heer Pohl vond dat blijkbaar lelijk en heeft zijn macht gebruikt on de nagedachtenis van zijn vrouw die streepjes te besparen, want de gemeente heeft daar in dit geval inderdaad van afgezien.

Vele Marburgers, ook welgestelde burgers, reageren allergisch op alles wat met Pohl te maken heeft. Ze zeggen dan bij voorbeeld dat zijn gebouwen architectonisch lelijk zijn. Daar hebben ze geen ongelijk in, maar rampzalig slecht zijn ze ook niet. Ze zijn in ieder geval beter om aan te zien dan de bouwvallen die er vroeger stonden, en waar vind je tegenwoordig behoorlijke architectuur? Heel wat tandengeknars is er ook nog steeds te horen over het éne huis van ±1900 op het eiland dat onder monumentenzorg viel. Dat was uit natuursteen  opgetrokken, denk u eens in: een zeldzaamheid hier! Het is niet eens helemaal afgebroken; de gevel is bewaard en geïntegreerd in de nieuwbouw. Een aardig geveltje inderdaad, maar niet echt om over te janken. Vroeger zal het de vertoornde dames en heren niet eens zijn opgevallen, want wie ging er ooit naar dat rare eiland? En dan die rozen, die zijn een voortdurende bron van hoongelach. Mevrouw Pohl zaliger hield blijkbaar van rozen en haar liefhebbende echtgenoot heeft daarom overal rozen laten aanbrengen waar er maar plek was. Rozen van smeedijzer, van stucwerk, van natuursteen, rozen in mozaïeken, rozen op de kopjes en de borden en de menu’s en iedere dag verse rozen op de tafels. Zelfs in het hotelzwembad, waar ik wel eens geweest ben, verdrink je in de rozen. Het gerucht wil dat, nu de ouwelui een tijdje dood zijn, de boel binnenkort wat ontroosd zal worden. Maar misschien is dat alleen maar wishful thinking.

Zelf heb ik maar weinig bezwaar tegen Pohls rijk. Waarschijnlijk heb ik te lang in glanzende metropolen gewoond. Ik zie wel de kouwe kak van de chirurgenweduwen en Ayurveda-mevrouwen, en de slechte smaak die vaak onlosmakelijk verbonden is met weelde. Maar ik ben toch ook erg voor weelde, tenminste in een deel van de omgeving. Zo’n luxe-ontbijt als vanochtend kan even troost bieden op een ogenblik dat je die nodig hebt. Vooral in een wat sjofel stadje als Marburg, dat zonder Pohl nog een stuk armzaliger zou zijn. In deze argrarische streek wordt meer dan genoeg dampend warme kak geproduceerd; mag er dan ook wat kouwe zijn? Mijn enige verzetsdaad tegen Pohl zou  zijn dat ik me bij Nacht und Nebel met een kwastje verf naar die allee begeef en er twee verbindingsstreepjes aanbreng: de Anneliese-Pohl-Allee. Zo!

5 reacties

Opgeslagen onder Marburg

5 Reacties op “Rijk

  1. Zo’n rijkaard wekt altijd afgunst, maar hij had met zijn geld ook helemaal niets voor Marburg kunnen doen. Dan zaten jullie daar nog steeds met bouwvallige panden. Niet doen, die streepjes….. het is vandalisme 😉

  2. Als ik dat zo lees van die kabelbaan, denk ik dat de villabewoners er bezwaar tegen hebben gemaakt. Er loopt vast een proces over.

  3. Een proces? Dat moet ik eens navragen.
    Nee, ik weet het alweer. Er is een interessante patstelling ontstaan. Om de bouw van dat treintje of baantje mogelijk te maken zou eerst het oude gebouw van de natuurkunde moeten verdwijnen. Niet dat die baan daardoorheen zou gaan, maar het argument van de fysici is: wij doen hier zéér gevoelig onderzoek, waarvoor de trillingen van de bouw van zo’n nieuw ding en later het ding zelf fataal zouden zijn. Welnu, dat gebouw zou inderdaad verdwijnen, want er is een heel eind verderop nieuwbouw gepland. Maar juist die is nu op de lange baan geschoven, wegens financieringsproblemen bij de universiteit. Het oude gebouw zal nog tot ver in de twintiger jaren in gebruik blijven, en zolang kan dat ding van Pohl dus niet gebouwd worden.
    Wie zal het verbazen dat sommige zeer gevoelige natuurkundigen toevallig in dat villawijkje wonen… ?

  4. De liefdadigheid van de moderne rijken heeft altijd iets bizars in zich.
    Maar was dat met de oude rijken anders?

    Vriendelijke groet,

  5. De oude rijken, ik schat tot ongeveer 1800, waren goed voor architectuur, kunst, muziek en goede smaak.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s